Moonlight




Hoofdstuk 1::

"Wat wil je wat ik doe" zei ik.
Ik zat samen met Lucius Malfidus en zijn zoon in een café genaamd de Lekke Ketel.
Ze hadden me gisteren een uil gestuurd met daarin een verzoek.
En nu zaten we helemaal achterin aan een tafeltje dat niet opviel.
We mochten beslist niet opvallen; je wist maar nooit.
"Ik weet natuurlijk van jouw bestaan af" zei Lucius koeltjes.
Ik lachte bij mezelf, in zijn ogen was ik "verbazingwekkend".
"Ik ben een vampier, Lucius" begon ik. 
"Je kunt het woord gewoon uitspreken" vervolgde ik uitleggend.
"Natuurlijk" zei Lucius met een angst in zijn stem.
Ik staarde naar de zoon van Lucius.
Hij was blond, en heel aantrekkelijk vond ik.
"Ik vroeg wat ik voor je kan doen" zei ik bits.
Ik kon nu niet mijn tijd verdoen; ik had veel liever het plan uitgewerkt.
Lucius knikte en fluisterde iets in zijn zoon’s oor wat mijn vampieroren niet belangrijk vonden.
"Zeg tegen de heer dat ik een briljant plan heb uitgedacht voor hem" zei Lucius.
"De heer heeft wat beters te doen dan naar jouw plannen te luisteren" zei ik tegen Lucius.
"Het heeft te maken met Harry Potter" zei Lucius snel, hij wou mijn aandacht houden.
"Intressant" zei ik daarop, de jongen die bleef leven was het schakelpunt.
"Als we hem uitschakelen, kan de Heer weer heersen" zei Lucius die blijkbaar onder de indruk van zichzelf was.
"Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar wat houd je plan in?" vroeg ik terwijl ik een slok nam van mijn boterbiertje.
"Je begint aan het 6e jaar van Zweinstein...".
"Voldemort heeft mij veel meer geleerd dan Zweinstein ooit kan" onderbrak ik hem.
De naam van de Heer was schokkend; een paar oude heksen verderop keken elkaar angstig aan.
"Je zorgt alleen dat je dichterbij komt bij Harry Potter, mijn zoon Draco helpt je" vervolgde Lucius lichtelijk verslagen.
Toen Lucius dat zei glimlachte Draco zelfondaan naar mij.
"Ik zal erover nadenken" zei ik snel.
"Ik neem contact met je op" zei ik fluisterend.
Ik gaf Draco nog een hand voordat ik vertrok.
Ik liep naar buiten waar het aan het vriezen was; de sneeuw viel dwarrelend naar onder.
Het plan van Lucius was verleidelijk, het kon best lukken.
Ik liep door het krispende sneeuwpad terug naar mijn thuis, verborgen.

"Wat moest hij?" vroeg de kille hoge stem van Voldemort.
Ik was gearriveerd in onze schuilplaats.
Het was een oud gebouw achterin de Verdonkere Maansteeg.
Het was kil en koud in de schuilplaats, mijn kwam adem was als rook uit mijn mond.
Maar door mijn vampierenbloed kon ik ertegen, net als de Heer.
"Hij had een plan" zei ik verradelijk.
De meester zat aan een zwarte tafel vlakbij een dovend haardvuur.
Ik ging tegenover hem zitten en keek in zijn zwartgrijze ogen.
Ze leken op lange donkere tunnels, zonder eind.
"En wat hield dat in?" vroeg mijn meester geamuseerd.
"Zijn plan was om mij naar Zweinstein te sturen" antwoorde ik bespottelijk.
"Een gevaarlijk plan, maar uitvoerbaar" vervolgde de Heer.
"Hier heb ik je voor geschapen, Deborah" zei hij tegen me en zijn koude hand raakte mijn wang aan.
Ik wist dat hij gelijk had, dit was mijn lot. Ik ben niet zomaar vampier geworden.
"Toen ik je vond bij Talamasca wist ik dat jij het was, de Vampierdochter. 
Ik vermoedde dat hij het had over de Profetie.
Jaren geleden, nog lang voordat ik was geschapen als vampier had een heks een profetie gedaan.
De donkere zieneres had een voorspelling gedaan,
"Het kind der vampieren zal herrijzen, en zal u dochter worden" had de heks gezegd.
Ik herinner het me nog als de dag van gisteren toen Meester het vertelde.
Drie jaar geleden tijdens het heksenuur op Halloween, vertelde hij het me.
Ik was toen verbaasd en angstig, het vampierbloed was nog niet ingetrokken.
"Het is jouw keuze" zei Voldemort.
"Ik doe het voor u, Meester" vervolgde ik.
Mijn bezoek aan Zweinstein zal niemand vergeten...


-----------------------------------


