~Cham~




Stuk 9
(Harry)
Ik sta letterlijk te rillen ... en dat is niet alleen maar door de temperatuur op de ijsbaan, maar voornamelijk door degene of liever gezegd ... dat 'ding' dat uit het niets is verschenen op een 'dreuzel' ijsbaan . 
Parvati houd haar adem in, ik kan haar hart horen bonken . 
"Harry, wees voorzichtig-" hoor ik Hermelien zachtjes zeggen .
Mijn hart bonkt in mijn keel ... 
Hermelien heeft gelijk, dat 'ding' kan gevaarlijk zijn . Dit heeft zeker weten iets te maken met Voldemort ofzoiets ... Waarom zou anders zoiets hier verschijnen ...?
Ik veeg zweetdruppels van mijn voorhoofd en kijk dan voorzichtig omhoog ... 

Harry snakte naar adem en drukte Parvati tegen het engie stuk ijs dat nog niet gesmolten was . 
"Wat gebeurd er ?" snikte Parvati onder hem . 
Dit is vreselijk, dacht Harry .  Dit 'ding' is niet alleen heel erg angstaanjagend maar bezat duidelijk ook veel onaardse krachten . 
Parvati dacht hetzelfde . 
"Het is onaards, Harry ." fluisterde ze .   "Het bezit zelfs de kracht om de temperatuur te manipuleren of misschien- misschien zelfs het weer ."
Plotseling werd het dak van de ijsbaan open gehaald door duizenden kleine rode vliegjes .
De dreuzels die aan de kant stonden begonnen te gillen en wrongen zich door de uitgang, wat dus onmogelijk was, en smeekten om verklaringen . 
"Harry !" Ron schreeuwde zich schor .  "Harry ! Neem Parvati mee en rennen !"
"Nee !" riep Hermelien op haar beurt .  " Harry, blijf waar je bent en blijf kalm ! Raak alsjeblieft niet in paniek !"
Harry luisterde maar naar Ron's advied en trok Parvati in zijn armen . 
"Kom op-" mompelde hij . 
Terwijl ze elkaar stevig vast hielden strompelden Harry en Parvati langzaam naar de kant waar Ron, Hermelien, Marcel en Bill ook stonden . 
Hun broeken waren al tot knie hoogte nat geworden, door al het gesmolten ijs, en hun voeten waren half bevroren toen er opeens een harde onverstaanbare kreet klonk . 
De kleine rode gedaantes dat van verre erg op 'vliegjes' had geleken schoten als pijlen naar beneden en versperdden de hele weg . Ze omcirkelden een voor een de ijsbaan . 
Harry en Parvati stopten abrupt en bleven verstijfd staan terwijl ze elkaar steviger vast hielden . 
Aha, dacht Harry sarcastisch .  Dus die zoganaamde 'vliegjes' waren kleine duiveltjes . 
Hij had half gelijk . 
Het waren rode onaardse duivels met staalharde gele ogen en dunne zwarte glanzende lippen . 

"HARRY POTTER !" bulderde een zware stem hoog boven hen .  "HOE DURF JE TE ONTSNAPPEN !"
Harry staarde omhoog en keek in de ogen dat 'ding' . Hij slikte langzaam ...
Die ogen waren hem al eens eerder opgevallen . Maar wanneer ...?
"Kan ik misschien vragen wie je bent en wat je hier doet ?" vroeg Harry koeltjes . 
"O dat kun je zeker !" zei de stem scherp .  
Parvati hield haar adem in . 
"Ik ben de Heer ." zei het 'ding' venijnig .   "Ik ben de Heer van ons Duivelse koninkrijk ! Ik ben Heer Poshaun van de andere wereld !"
"Zeg, eh- Poshaun," zei Harry kil .  "wat doe jij dan nog hier als je in de andere wereld hoord ?"
"Wat ik hier doe ?" herhaalde Poshaun .  "WAT IK HIER DOE ???!" 
De dreuzels drukten zich zo dicht mogelijk tegen elkaar aan . 
"IK BEN HIER OM WRAAK TE NEMEN, POTTER !" bulderde Poshaun .   "Ik ben hier om Heer Voldemort door dik en dun te steunen . Ik ben zijn overleden achterneef en help hem al het vanaf het moment dat hij aan de macht kwam ... maar ik mocht pas aanvallen als jij onafhankelijk werd en ergens anders studeerde .En dat was me bijna gelukt als JIJ-"  hij wees met zijn verrotte vinger naar Parvati .   "-als JIJ er niet was geweest !"
"Wat bedoel je ?" vroeg Harry zacht . 
"Wat ik bedoel is dat zei mijn plan heeft verpest . " zei Poshaun .  "ONZE plan, die van mij en Heer Voldemort-"
"Hoezo ?"
"OMDAT JIJ NATUURLIJK OP HAAR VERLIEFD WERD !" riep Poshaun woedend . 
"Is dat erg dan ?" zei Harry koeltjes . 
"NATUURLIJK !" bulderde de Duivel .  "HET WAS DE BEDOELING DAT IK JE ZAL VERLEIDEN EN DAT JE MET MIJ MEE GING NAAR HET RIJK !"
Harry stond even versteld van deze woorden . Maar wist toen nog net iets terug te kaatsen . 
"Denk je nou echt dat ik verliefd op je zal worden ?" zei hij minachtend . 
"Dat was je ook -" zei Poshaun, dit stootte hij een hoge lach uit .   "Ik had je bijna 'verleid' ."
"Waar heb je het over ?" vroeg Harry scherp . 
Maar zijn hart bonkte hoorbaar . Hij was nerveus en wist toen plotseling waar hij die aparte unieke grijze ogen eens eerder had gezien ... 
"Maar jij bent dus-" stamelde hij . 
Poshaun knikte . 
"Ik heb zoveel macht en verschillende krachten, Potter ." zei hij gladjes .   "Dat ik mezelf kan 'vermommen' ."
Harry schudde verdwaasd zijn hoofd . 
"Je- je bent-" hij staarde in de ogen van de Duivel en wist het toen zeker .   "Jij bent Eloise Daff !"
De Duivel lachte triomfantelijk en Harry wreef zenuwachtig over Parvati's bewusteloze lichaam . Ze was flauw gevallen . 
De dreuzels propten zich helemaal in het hoekje van de ijsbaan en knepen hun ogen dicht . 
Bill, Marcel en Hermelien begrepen er helemaal niets van . 
Maar Harry zag dat Ron knikte en zijn ogen steeds groter werden . 
"DACHT 'T NIET !" schreeuwde hij . 
Het werd doodstil . 
"Wat zeg je, jongen ?" sistte Poshaun . 
"IK HAD JE ALLANG AL DOOR, JIJ VUILE-" Ron begon allerlei verwensingen uit te kramen .  "IK WIST DAT JE IETS ONAARDS HAD, POSHAUN !"
"Dat is dan erg slim van je ." zei Poshaun verveeld .  "Maar ik heb nu wel wat beters te doen dan naar jullie 'getrut' te luisteren ."
"Zoals ?" beet Harry hem nijdig toe . 
"Zoals een nieuwe plan samen stellen met Heer Voldemort ." zei Poshaun .  "Dit keer blijft het bij een waarschuwing, HARRY POTTER ! De volgende keer zal je vriendinnetje en jij minder geluk hebben !"
De kleine rode Duiveltjes schoten weer de donkere hemel in en lieten een grote brand achter in de ijsbaan . 
Op dat moment werd Parvati verward wakker . 
"Harry wat-"
Maar er klonk een oorverdovende knal, gevolgd door de zware stem van de koning des Duivels . 
"HARRY POTTER EN PARVATI PATIL ! JULLIE ZULLEN SNEL GEHAALD WORDEN !"
Harry en Parvati lieten zich moedeloos in het koude water zakken en luisterden naar een vaag geluid van verre, dat een alarm bleek te zijn ...

Stuk 10
(Harry)
Lange grijze nagels die naar Parvati wezen ...
Bloed rode ogen en zwarte glanzende lippen ... lippen die al waarschijnlijk veel verschillende soorten bloed groepen had geproefd ...
Een stem die donderde als de bliksem zelf en macht ... hij had macht, net zoveel als God van de wereld hield ...

Mijn hoofd told en even denk ik dat ik dood ben . 
Maar dan voel ik iemand naast mij diep adem halen ...

"Harry, gaat alles goed met je ?" vroeg Hermelien naast hem . 
Harry deed zijn ogen open en keek om zich heen . 
Hij zag dat hij nog steeds in het koude water lag, maar naast hem stonden nu Ron en Hermelien . 
"Waar is Parvati ?" vroeg Harry onmiddelijk . 
"Alles is in orde, Harry ." stelde Hermelien hem gerust .  "Er zijn druezel EHBO mensen gekomen-"
"Maar hoe-"
"Mensen van het Ministerie van Toverkunst zijn ook al op de hoogte ." zei Ron .  "Pa en een paar anderen staan nu in de uitgang van de ijsbaan en laat iedereen naar buiten gaan, maar- wel nadat hij een spreuk over ze heeft uitgesproken ."
"En wat denkt de EHBO mensen en de andere dreuzels van de pers enzo dan ?" vroeg Harry . 
"We hebben hen verteld dat er gewoon een zware aardbeving was ." vertelde Hermelien .  "Ze zijn wel zo stom om dat te geloven, hoor ."
Harry lachte . 
Hij staarde naar een groep mensen die een lichaam omhoog droegen en op een brancard legde . 
"Is dat-" stamelde Harry geschrokken .  "Is dat Parvati ?!"
"Nee, gelukkig niet he ?" zei Parvati pesterig .
 Ze was stiekem naast Harry komen staan, die haar nu op tilde en haar in het rond draaide . 
"Wie is dat dan ?" vroeg Harry . 
"O dat is een dreuzel meisje ." zei Parvati .  "Ze probeerde te ontsnappen door de nooduitgang ."
Ze zwegen een tijd en lopen dan richting de uitgang . 
"Harry," fluisterde Parvati ernstig . Ze greep zijn hand, zodat hij stil moest staan .  "Ik ben echt bang na wat Poshaun had gezegd ."
Harry zweeg . 
Hij was ook ongerust, hij wist niet wat hij moest zeggen om haar gerust te stellen . 
"Kom mee, Parvati ." zei hij zacht .  "We gaan naar Het Nest ."

Het was doodstil in het huis van de Wemels . 
Bill, Charlie en Marcel zaten rond de lange tafel buiten in de verwarmde tuin en keken hoe het langzaam begon te sneeuwen . 
Ron en Hermelien binnen, onderaan de trap en bespraken zachtjes dingen wat niemand kon horen .
Meneer Wemel, Percy, Fred en George waren nog op hun werk en Ginny hielp haar moeder in de keuken (afwassen en dingen schoonmaken) . 
Het was rustig in het huis en er heersde een aparte sfeer . 
Iedereen was toch wel een beetje geschrokken na de gebeurtenissen op de ijsbaan, maar niemand was zo erg bang als Parvati . 
Zij en Harry zaten bovenin op haar  logeer kamer en waren al helemaal omgekleed in hun slaap kledij terwijl ze na dachten  over Poshauns' laatste afscheids woorden . 
"We moeten een manier bedenken om hem en Voldemort te verslaan ." zei Harry droog .  "Definitief, bedoel ik ."
"Dat gaat niet zo gemakkelijk als je denkt, Harry .  Het kan gevaarlijk zijn ." zei Parvati zacht .    "En ik wil je absoluut niet kwijt raken ."
Ze ging in haar bed liggen en verstopte zich onder de warme dekens . Ze zag er vreselijk moe uit ...
Na een blik op de klok, (het was half twaalf) besloot Harry maar ook naar zijn slaap kamer te gaan . 
"Parvati," zei hij .  "Ik ga ook maar een slapen-"
"Nee !" zei Parvati .
In haar ogen kon Harry angst lezen . 
"Laat je alsjeblieft niet alleen ..." smeekte ze .  "Ik ben echt ongerust na Poshauns' woorden . Hij - hij zei dat hij ons kwam halen !"
Harry kwam naast haar liggen en raakte haar wang aan . 
Ze begonnen elkaar te kussen en kustten zoals ze dat nog nooit deden . 
Parvati voelde verukkelijk aan, dacht Harry .  Het voelde alsof ze voor elkaar gemaakt waren . 
"Harry," fluisterde Parvati plotseling . 
"Hmm ..." murmelde Harry .
"Ik ben bang ..."
Harry stopte en keek haar aan . 
"Kun je me de hele nacht vast houden, Harry ?" vroeg Parvati zacht .   "Me vast houden zoals je het nu doet ? Beloof je me dat ?"
Harry kon geen antwoord geven . Zijn stem deed niet wat hij wilde en daarom beloofde hij het met zijn ogen . 
Hij drukte haar hoofd tegen zijn borst aan, overweldigd met de vurige wens haar te beschermen tegen de Koning der Duivels . 
Terwijl ze veilig in elkaars armen lagen hoorden ze een vreemd geluid van verre .
Het zal wel een vogel kunnen zijn, dacht Harry .  
Maar geen van beiden wist dat dit hun einde was . 
Het einde van hun veilige moment ...


-----------------------------------


