dracogirly




Hoofdstuk 16. Foto

Draco werd de volgende ochtend op een vreemde plek wakker. Hij keek in het rond en zag dat hij op Ginny’s bank in slaap was gevallen. Gisteravond had hij samen met Griffel, Potter en Wemel geprobeerd te achterhalen waar Ginny zou kunnen zitten, zonder veel succes. 

Het was erg laat geworden en hij was zeker in slaap gevallen. Hij keek in het rond en zag dat Griffel, Potter en Wemel al weg waren .Hij stond op en zette een kop koffie, toen hij de post hoorde komen. Voorzichtig, proberend om niet over de vele rotzooi te vallen liep hij naar de deur waar de post op de grond lag. Nieuwsgierig pakte hij het op en bekeek het. De meeste waren rekeningen. Maar, hè, zag hij dat goed? Deze was aan hem gericht.

Nieuwsgierig maakte hij de envelop open en zag een foto van Ginny. Ze was aardig toegetakeld en lag vastgebonden op de grond. Er stond ook een tekst bij: 
Dit keer was je te laat.
Volgens mij ga ik winnen.

Op dat moment werd er op de deur geklopt. Draco deed de deur open en daar stonden Griffel, Potter en Wemel. 
“Heb je nog iets gevonden?”, vroeg Hermelien.
Draco besloot om ze de foto maar te laten zien.
“Oh mijn god. Ginny. Dit is allemaal jou schuld”, zei Ron boos.

Maar Draco luisterde niet. In plaats daarvan keek hij naar de foto.
“Geef mij de foto nog eens”, zei Draco.
Harry gaf de foto aan Draco.
“Dat kan niet….”, zei Draco.
“Hè wat? Herken je het?”, vroeg Hermelien.
“Dit is Malfoy Mansion”, zei Draco.
“Hè, dat kan toch niet. Je vader was toch dood gegaan tijdens de oorlog?”, vroeg Harry.
“De stalker was ook niet mijn vader Potter”, zei Draco.
“Weet je wel zeker dat het Malfoy Mansion is?”, vroeg Hermelien.
“Ik heb er het grootste gedeelte van mijn leven gewoond. Ik herken dan mijn eigen huis toch wel zeker. Dit hier is bij de kerkers onder Malfoy Mansion.”, zei Draco.

“Hadden jullie dan kerkers onder je huis?”, zei Ron ongelovig.
Draco knikte. Wie hield Ginny nu weer in Malfoy Mansion gevangen? 

“Maar Malfoy Mansion is nu toch jou huis?”, vroeg Harry.
“Dat klopt. Ik ben daarom ook erg benieuwd wie haar daar gevangen houd”, zei Draco.

Harry pakte zijn mantel en liep naar de deur. 
“Potter wat wil je gaan doen?”, vroeg Draco.
“Ik ga Ginny terughalen”, zei Harry vastberaden.
“En hoe wilde je dat gaan doen? Weet je wel hoe groot Malfoy Mansion is? Het lukt je nooit.”
“Oké, wat ben jij dan van plan?”, vroeg Harry.

“Laten we ons opsplitsen. Jullie gaan via de achterkant en ik ga via de voorkant. Als je binnen bent, moet je de trap naar beneden nemen, en dan linksaf en vervolgens de tweede gang rechts”, zei Draco.
“En jij dan?”, vroeg Harry nieuwsgierig.
“Ik kom via de andere kant”, zei Draco.

Snel gingen ze onderweg. Draco lachte, daar waren ze mooi ingetrapt. Ginny zat wel in Malfoy Mansion, dat had hij wel goed gezien op de foto, alleen had hij Griffel, Potter en Wemel een hele andere kant opgestuurd. Hij was degene die dit alles veroorzaakt had en hij was er dan ook op gebrand om dit alles weer op te lossen. En daar had hij Griffel, Potter en Wemel niet bij nodig.

Toen hij bij Malfoy Mansion verschijnselde kreeg hij toch wel even de rillingen. Hier had hij zijn hele jeugd gewoond. En wat voor jeugd was dat geweest. Natuurlijk, hij had altijd van alles gekregen van zijn ouders, maar één belangrijk iets had hij gemist: liefde. 
Hij herinnerde zich nog wel de eerste keer dat hij moest huilen. Zijn favoriete beer was kapot gegaan. Toen zijn vader zag dat hij aan het huilen was, liep hij gelijk op hem af.
“Een Malfidus hoort niet te huilen. Een Malfidus hoort geen emoties te tonen.”

Zijn vader had hem toen geslagen en hij begon nog meer te huilen. Toen hij erachter kwam dat het slaan alleen maar harder werd naarmate hij doorging met huilen was hij snel gestopt. Sindsdien had hij nooit meer gehuild in het bijzijn van anderen. Hij slikte nu hij eraan terugdacht.

Dit rothuis had alleen nare herinneringen. Daarom had hij ook besloten om er niet te gaan wonen toen het van hem werd. Hij had echter ook nooit het lef gehad om het te verkopen.

Voorzichtig ging hij naar binnen, proberend om zo min mogelijk lawaai te maken, zodat de stalker hem niet zou horen. Stilletjes liep hij naar de kerkers. Hij schrok ervan als hij zag hoe weinig er veranderd was in Malfoy Mansion. Hij liep naar de kerker waar hij Ginny in had gezien op de foto. Langzaam deed hij de deur open met zijn toverstok in de aanslag.
“Wel, wel, Draco wat een verassing.”


-----------------------------------


