Pottergirl




Hoofdstuk 7

De uren waren lang en saai, en Tom bracht de tijd door in de leerlingenkamer met zijn neus in de boeken.
'Wat ben je aan het doen?'
Een meisje dat in zijn jaar zat hing over zijn schouder mee te kijken in het spreukenboek.
Tom sloeg het boek onmiddelijk dicht.
'Niets!'
Hij stond op en liep weg, het meisje verbaasd en verontwaardig achterlatend.

Tom liep naar de Uilenvleugel.
Hij stuurde een brief naar zijn ouders.
Hij had het helemaal in zijn hoofd zitten.

Hoi pap en mam,

Ik heb voor school een slang nodig, een kleintje.
We moeten ermee expirimenteren.
Natuurlijk is het veilig, en ik zal niet worden gebeten, maar als ik niet mee kan doen met het expiriment, zak ik voor mijn test dit jaar.
 
Groeten,

Tom

Dat moest genoeg zijn.
Zijn ouders (in ieder geval zijn moeder) wisten dat hij nog niet oud genoeg was om naar Hogsmeade te gaan, dus daar zouden ze niet over zeuren.

De volgende dag tijdens het ontbijt kwam er een uil met een pakketje naar Tom toe gevlogen.
Tom wist dat het van zijn ouders was, hoewel hij, toen hij het open maakte, er geen briefje bij vond.
Waarschijnlijk waren zijn ouders niet echt blij geweest dat ze nog meer geld voor hem hadden moeten uitgeven.
Het maakte Tom niet uit.
Hij had zijn slang.
Eindelijk.

De dagen daarna gingen sneller voorbij dan Tom wilde.
De eerste Zwerkbalwedstrijd was het eerstvolgende weekend al.
Slytherin tegen Gryffindor.
Tom zou gaan kijken, hoewel hij het moeilijk vond zijn slang alleen in de doos op zijn slaapzaal te laten.


-----------------------------------


