Tessa Tinkels




Een week later was eht wel duidelijk wat Robin bedoelde.
Je zag nooit meer een Raaf en Grifoen bij elkaar , ze meden elkaar als de pest.
 Soms liepen we met zijn vieren bij elkaar door de gangen.We werden na gestaard ,e r werden vloeken op ons afgevuurd en zelfs de leraren keken ons dan argwanend aan.
Ik probeerde mer zo min mogelijk van aan te trekken en liep stug met mijn vrienden door.
Ook Robin , Bob en Tim deden hun best het niet te merken , maar dat is nogal moeilijk als ze je laten struikelen , je om de twee tellen een vloek moet ontwijken en anderen ruim de tijd nemen om voor je neus te gaan staan en je vriendegroep met raven en grifoens te bestuderen.
Het was rottig zo bekend te zijn.Niemand was het met onze vriendengroep eens , nog minder met de liefde tussen Bob en mij.
De ruzie tussen Ravenklauw en Griffoendor was nog erger dan de eeuwige strijd tussen Zwadderich en Grifoendor.
Huffelpuf was altijd vriendelijk ,zij hadden nog nooit een grote ruzie gehad met een afdeling.
Het deed pijn iedereen zo boos , zo vol afkeer te zien. 
Zweinstein moest een verenigde school zijn , een geheel.
Maar de kloven tussen de afdelingen werden steeds groter.Als het zo doorging was Zweinstein straks alles behalve een eenheid.

Toen ik er opeens genoeg van had tijdens een les geschiedenis , liep ik zomaar het lokaal uit.
Geschiedenis van Toverkunst hadden we altijd samen met de Grifoendors.Ze waren de hele les al aan het kleieren ,en de ravenklauwers waren net zo erg.Ik had er genoeg van..
Ik was chagrijnig en ik voelde de paarsblauwe vlam fel branden in mijn bruine ogen.
Ik liep regelrecht naar het bos, naar mijn eigen plek in de boom.
Toen er vorig jaar stiekem iemand in was gegaan en gewond was uitgekomen, durfde ik niet meer zo goed.
Maar de laatste weken wist ik precies wat welk dier was en wanneer het waar was.
De dieren leken mij ook te kennen en ik had nog nooit gevaar gelopen.
Ik versnelde mijn pas en begon te hollen in de richting van de grote boom.
Snel en behendig klom ik in het hoogste topje en probeerde te kalmeren.
Toen ik wat rustiger was, haalde ik diep adem en maakte drastische plannen voor de toekomst.
De ruzie kon nog wel eens lang gaan duren.
En het kon zo niet door gaan , dat was veel te gevaarlijk.
Afwezig staarde ik naar een uil terwijl mijn hersenen naar een oplossing streefden.


-----------------------------------


