Tessa Tinkels




We bleven een tijdje zo staan.Diep in gedachten verzonken , precies begrijpend wat de ander voelde.Het leek wel een betovering.
Na een tijdje vloog krassend een raaf over en ik keerde terug naar de werkelijkheid.
Ik had een leeg gevoel in mijn maag en dacht aan Bob's woorden.
"Ze hebben je afgeranseld" ..Waarom deden ze dat? Wat had ik in godsnaam misdaan? Ik wist het niet.Ik kreeg langzaam door dat de duisternis boven me lager en lager zonk.Nog even en ik zat er middenin.
Ik keek met een schuin oog naar Bob.Zou hij doorhebben wat ons te wachten staat?
Het was een raadsel.Het leven blijft een raadsel , totdat het tot het verleden behoort.
Langzaam liep ik naast Bob naar de ziekenzaal.Daar had madame Plijster de wonden zo geheeld.
Maar de pijn ervan was nog lang niet genezen.

Ik liep erna haastig met Bob naar Perkamentus.De betovering tussen ons was weer verbroken.
'Aldiboa' zei ik zacht toen we voor de waterspuwer stonden.
Hij kwam tot leven en sprong geruisloos opzei.De bewegende trap vervoerde ons naar boven.
'Professor Perkamentus?'
'Ja?' Hij kwam aanschuifelen en deed de houten deur open.
'Hallo..-' Ik hield verbaasd mijn mond toen ik Perkamentus' geschokte uitdrukking zag.
'Jullie...zien er niet uit! Je gewaad zit onder paarsblauw bloed en Bob....je hebt een snee...door je oog..' Zijn uitdrukking werd furieus.
'Jongens, vertel me onmiddelijk wie dit gedaan heeft.' zei hij ernstig met strenge stem.Er was een woedende ondertoon te horen en ik voelde me gerustgesteld.Perkamentus nam ons serieus.
'Eva Delacour en een Ravenklauw uit het zevende jaar.'
'Aha' Hij knikte naar zijn feniks die naast de deur op een stokje zat.'Feliks , haal Hermelien en Loena.'De feniks boog en in een goudrode flits verdween hij.
Ik en Bob gingen zitten in een van de gebloemde Fautieuls en binnen een paar minuten kwam griffel binnen gestormt.
'Laura , liefje...wat is er gebeurd?' zei ze bezorgd en geschokt toen ze me zag.Ik ontweek haar blik en zei niks.Ik schaamde me nogal.Bob merkte het en redde me gelukkig.Zijn stem bestond uit afschuw en haat.
'Ze hebben haar gemarteld.' zei hij duister.Hij wierp een donkere blik op het raam en staarde naar de staalblauwe lucht.
'Wie?' vroeg Leeflang dromerig.
'Eva Delacour en een Ravenklauw uit het zevendejaar.' zei ik ijzig.Vreemd genoeg voelde ik me niet meer zo.....Donker.Ik voelde me opgelucht.Het was eruit.Ik beschuldigde Eva hardop en het deed me goed.
Ik keek op , recht in tante's bezorgde ogen.
Ze stonden vol afschuw en medelijden.


-----------------------------------


