Tessa Tinkels




'Ik zal je leren!' zei de jongen knarsetantend.Koel keek ik hem aan , geen spoortje van mijn trillende angst zichtbaar.
Hij toverde touwen en met wat vonkjes bonden ze me vast.
Hulpeloos lag ik op de grond.De angst was groot en overweldigde me tot op het bot.
Ik zag nog net een paar hevige , felle flitsen , een knal en toen werd alles zwart.
'Laura?'
Ik opende mijn ogen.Heel wazig was een hoofd boven mij zichtbaar.
Ik knipperde een paar keer en toen slaakte ik een zucht van verlichting.
'Bob...!' ik omhelsde hem.
In een flits herinnerde ik me wat er was gebeurd.Eva....de zevendejaars....
Ik rilde en Bob sloeg beschermend een arm om me heen.Tot mijn schrik zag ik een bloedende snee, dwars over zijn oog.
'Bob , je bloedt!' Bob schudde zijn hoofd en suste.
'Ssshht.Tis niks, maar jij meot gauw naar de ziekenzaal.'
Ik keek hem aan.Angstig ging ik met mijn hand over mijn gezicht.Er zat geen krassen.Toen viel mijn blik op mijn hand.Ik gilde bij het zien van paarsblauw bloed op mijn arm.Het was fel , dezelfde kleur als de vlam die nu om mijn ogen ontbrandde.
Ik rilde en gilde nog eens toen ik mijn mouw opstroopte.
Mijn hele arm zat onder het bloed.Mijn gewaad, mijn benen.
'Wat is er gebeurd?' Vroeg ik rillend aan Bob.
Hij keek even over eht meer.Toen keek hij me aan ,een onpeilbare blik van afschuw in zijn ogen.
'Ze hebben je afgeranselt.Ik kwam maar net op tijd,Laura. Ik kan je verzekeren: het is oorlog tussen Griffoendor en Ravenklauw.Ik zal je met hart en ziel beschermen, altijd'
Hij sloeg een arm om me heen en samen keken we naar het meer.
Vlak en donker.


-----------------------------------


