Tessa Tinkels




'Stop!' riep ik boven het rumoer uit.Onmiddelijk was het stil.
Ik keek angstig de groep rond.Dit was neit de bedoeling.
Argwanend keken de griffoendors aan de andere kant naar me.
Ik wierp een hulpzoekende blik op Robin naast me en schraapte al mijn moed bijeen.Ik probeerde neit naar de grote , sterke griffoendors te kijken.
'Waar is dit allemaal voor nodig?' vroeg ik met een boze ondertoon aan Eva.,
Ze stond als een aanvoerder voor alle ravenklauwers en keek woedend naar Tim aan de andere kant.
'Gaat je niks aan!' siste ze zonder haar blik af te wenden van haar adoptiebroer.
Plts verdween de boze blik in haar ogen en glipte ze tussen de menigte weg.
Een moment snapte ik er niks van , maar de verklaring drong al naar voren.
'Bob!' zei ik ademloos.Ik rende op hem af en knuffelde hem.
Robin stond er een beetje verloren bij.
Ik liet Bob los.
Plots viel mijn blik op de menigte.Ze zagen er niet vrolijk uit.
O jee..De ellende begon...Een huivering ging door me heen toen ik een beetje beschaamd tussen de menigte door naar de deur van het lokaal liep
Griffel stond met vragende blik te wachten.
De ravenklauwers achter me begonnen allemaal tegelijk met uitleggen wat er wsgebeurd.
Ik wilde al naar mijn plaats lopen maar stopte toen ik ze hoorde zeggen hoe stom die griffoendors wel niet waren.Mijn adem stokte even.Griffel was hoofd van griffoendor en ik had echt geen zin om vandaag 3 uur na te blijven!
Gelukkig reageerde Griffel normaal en kon ik gerust naar mijn plaats lopen.
'Jongens , jullie zullen deze les samen moeten werken met de eerstejaars,want ik moet strakjes even weg.' 
Ik hoorde het niet , was druk bezig me boeken te pakken.
 Maar toen Eva met een valse grijns naat me kwam zitten drong tot me door Griffel had gezegd.
O jeej....We hadden les met Eva .
Kan dit ooit goed gaan?
Eva wierp me een boze blik toe en ik wist eht antwoord al.
Nooit.

Gelukkig ging de les redelijk in vrede.Ze had geprobeerd me een paar keer te vervloeken , maar net op het laatste moment draaide griffel zich om en zo had Eva geen veilige kans meer.
Ik zuchtte toen we het lokaal uitliepen.
Pauze , en dat was maar goed ook.Ik was woedend , chagrijnig en in een enrom ochtendhumeur naar de gebeurtenis op de vroege dag.
Ik volgde Robin stilletjes naar de Grote Zaal en piekerde over dat vreemde gevoel dat ik in de zomervakantie steeds had gehad.
Ik wist het gewoon, er hing me iets boven het hoofd.
 En het kwam steeds dichterbij.


-----------------------------------


