Pottergirl




Hoofdstuk 5

Hoe meer weken er verstreken, hoe vaker Tom zichzelf erop betrapte dat hij in zichzelf liep te praten.
Mensen keken hem nog vaker raar aan dan normaal, en op een keer vroeg een leraar zelfs of hij zich wel goed voelde.
Hij begon erover te fantaseren wat hij zou doen als hij een goede vriend had, maar als dan zijn aandacht werd getrokken door een leraar werd hij keihard teruggesmeten in de realiteit.
Hij had geen vrienden.
Hij zou geen vrienden krijgen.
Nooit.

Hij had een nieuwe naam voor zichzelf bedacht.
Hoe langer hij op school was, hoe meer hij zijn ouders begon te haten, en vooral de naam die ze hem hadden meegegeven.
Tom Marvolo Riddle.
Hij haatte de naam gewoonweg.
Hij heette geen Tom, de naam pastte niet bij zijn persoonlijkheid.
Geen Tom Marvolo Riddle, maar I am Lord Voldemort.
Voldemort.
Dat was een perfecte naam.
Hij begon er aan te wennen, begon zichzelf zo te noemen.
Hij moest zelfs de verleiding weerstaan om op zijn proefwerken en toetsen 'Voldemort' neer te zetten, maar hij bedacht wat de leraren zouden zeggen als hij zichzelf anders ging noemen.

Toms leven ging door, maar hij begon er meer plezier in te krijgen toen hij bij Verweer Tegen de Zwarte Kunsten (wat hij overigens een saai vak vond, hij had veel liever de Zwarte Kunsten zelf) de Onvergeeflijke Vloeken gingen behandelen.
Hij begon ze uit zijn hoofd te leren, ze te oefenen op vliegen, spinnen, uilen.
Op den duur was hij zo goed dat hij een uil op de plaats kon laten doodvallen met de Avada Kedavra-vloek, de Vloek des Doods.
Hij begon steeds meer dingen zelf te kunnen, en hoe verder zijn mogelijkheden groeiden, hoe meer deuren er voor hem opengingen...



Reacties via PB of in het reactietopic, graag! ^^


-----------------------------------


