Tessa Tinkels




De wind ging door het huis.Ik lachte toen ik Robin al van verre hoorde aankomen.
Ze lachte hard en samen met Bob en haar ouders kwam ze het huis binnen gestormt.
Ze grijnsde toen ze mij zag.
Bob liep meteen op me af en kuste me lief op mijn mond.
Kort beantwoorde ik hem en knuffelde daarna Robin.
Ze kwamen eten.
Ma was nou eenmaal gek op drukte.Misschien zou Tim ook komenBij ons kon altijd iedereen aankloppen.Er was genoeg , vaak was er zelfs te veel en ze waren altijd welkom.
Als we iemand de deur zouden wijzen , zou het nieuws zijn.
Het eten was gezellig.Ik voelde me helemaal thuis in de gezellige en drukke sfeer en schepte gauw een erg spaghetti op.
Het was een ontdekking van ma.Ze had het een keer gegeten in een dreuzelgezin en het was meteen haar favoriet , en ook de mijne!
Robin was er ook dol op en als we het aten kwam ze zo vaak als mogelijk eten.
Inmiddels was ik drukte gewend geworden en vind het best wel leuk.

Op de dag dat ik veertien werd, was de hele familie er.
Tom , Kate en Tim Delacour.Ginny , Harry  Bob en Robin Potter.Fred Angeliqeu en hun babydochter Melissa Wemel.Oom Bill en Charlie.
Bill was vorig jaar (zonder dat ik het wist) verloofd met Fleur Delacour.Ze waren een prima koppel.Charlie was nog steeds alleenstaand maar Robin en ik waren vastbesloten om hem te koppelen met die-leuke-vrouw-van-het-ministerie-die-altijd-glimlacht. Hermelien Griffel en oom Ron waren er ook.En natuurlijk opa en oma Wemel.
Het was gezellig.De hele tijd klonk gepraat en Robin en ik waren i een supermelige bui.We deden alsof we heel klein waren en deden verstoppertje in het bos rondom ons huis.
Op een gegeven moment kwam er weer zo'n eindeloze plensbui en zijn we maar naar binnen gegaan.

Toen iedereen weer weg was was het opmerkelijk stil in huis.Het was wel vreemd, na een hele middag gebabbel en geklets.
Ik hielp gehoorzaam met opruimen.
De daaropvolgende weken schoven langzaam voorbij.

De vakantie was erg gezellig met de vele bezoekjes van Robin ,Bob enTim.
Als Bob kwam , was eht nog wel het leukst.Vorig jaar was het nog zo nieuw, toen kwam hij neit.Maar nu...nu kwam hij vaak en dan maakten we eindeloze wandelingen door het bos terwijl we praatten, knuffelden en kusten..

Na een tijdje was het dan eindelijk 1 september en ik vertrok naar zweinstein.
Op perron 9 3/4 kon ik Robin Bob en Tim maar neit vinden.Ik zocht het hele station af.Ik vond maar een iemand.
Patrick.
Ik negeerde hem en liep langs hem heen , nog steeds op zoek naar de rest.
Ik zwaaide vrolijk naar mijn ouders en ging toen de Zweinsteinexpress maar binnen.Misschien zaten ze al lang en breed in een coupe en zocht ik hier voor niks.
Ik had het gevoel dat ze in de buurt waren...Maar waar?
Ik klopte voor de zoveelste keer op de deur van een coupe.Stak mijn hoofd om de deur.Keek zoekend rond.
Alleen maar om de deur daarna teleurgesteld weer te sluiten en de volgende te openen.


-----------------------------------


