Pottergirl




Hoofdstuk 2

'Tom!Wakker worden!'
Tom wreef in zijn ogen en werd opeens ruw door elkaar geschud, de stem vlak naast zijn oor.
'Ik ben al wakker!'
Hij opende zijn ogen en keek wie hem zo ruw wakker had gemaakt. Het was zijn vader.
'Ik BEN toch al wakker!', riep hij zijn vader na, toen die hem een kwade blik toewierp voor hij de deur achter zich dichtsloeg.
Hij kleedde zich snel aan, vandaag zouden ze naar Diagon Alley gaan.
Voor de eerste keer zou ook zijn vader meegaan.
Zijn moeder had aangedrongen, en waarschijnlijk had zijn vader toegegeven omdat hij geen zin in ruzie.
'Tom!'
Dit keer was het zijn moeder.
'Tom, ben je klaar?'
'Ja!'
Hij riep het met een agressieve toon naar beneden en hij hoorde de keukendeur dichtslaan.
Nu was zijn moeder ook kwaad op hem. Dit ging vast een ontzettend leuke dag worden, dacht Tom sarcastisch.

Ze liepen door de lange straat van Diagon Alley, met aan beide kanten veel verschillende winkels.
Het was verschrikkelijk druk, en Tom moest moeite doen om de grote passen van zijn vader bij te houden zonder tegen iemand aan te lopen.
'Pa! Wacht!'
Zijn vader leek hem te negeren, en Tom worstelde zich door een groep jonge heksen.
'Sorry, pardon!'
De heksen keken hem eerst verontwaardigd aan, maar een ogenblik later glimlachten ze vriendelijk.
Dit was vaker gebeurd, en toen Tom dit eens aan zijn moeder had vertelt, zei ze dat het zijn lieve gezicht was waar ze zo om moesten glimlachen.
Tom had donker haar, blauwe ogen en een scherpe kaaklijn.
Zijn gezicht was niet kinderachtig, maar je kon aan hem zien dat hij aan de rand van de puberteit stond.

De spreukenboeken waren niet zo'n probleem, maar de perkamentrollen waren uitverkocht.
Zijn vader had op Tom gescholden, hoewel hij er niets aan kon doen. De verkoper had hem verbaasd aangekeken.
Ze waren direct vertrokken, met de boodschap dat Tom dit jaar geen nieuwe perkamentrollen zou krijgen, en al helemaal niet moest verwachten dat hij ook nog maar íets zou krijgen van zijn ouders.
Tom hoopte dat hij snel richting Hogwarts mocht gaan, dat was in ieder geval beter dan thuis zitten met een vader die je elke dag de huid volscheldde.

Zodra ze thuis waren, nam Tom zijn spullen mee naar zijn kamer en draaide de deur op slot.
Hij had geen zin scheldende vaders of huilende moeders op dit moment.
Hij wilde hier weg, weg van dit domme Muggle-huis, uit dit domme Muggle-dorpje.
Weg van zijn irritante ouders, weg van zijn lege kamer.
Hij wilde hier WEG!
Waarom begreep niemand hem?

En, voor de tweede keer in twee dagen tijd voelde hij zich alleen, ongewenst en had hij behoefte aan iemand die hem begreep...


-----------------------------------


