~Cham~




Stuk 4
(Harry)
Ik heb het maar moeilijk, zeg . 
Ik zeur wel elke keer .. maar ik vind het echt moeilijk om mijn opleiding af te maken . 
Ron en Hermelien hebben nu een heel goede en hechte relatie vermoed ik . Al is de afstand nog zo groot . 
Parvati heeft ook al gereageerdt op mijn brief . 
Ze had het volgende geschreven :

Lieve Harry,
Natuurlijk begrijp ik het wel als je ook andere meisjes leuk vind . 
Maar ik vind het wel een beetje jammer, natuurlijk . Hahaha !
Maar nu serieus,
Gebeuren er bij jouw op school ook al van die vreemde dingen ? 
Een paar mede studenten waren sindst vorige week vermist en ik denk dat ik toch al weet wie erachter zit . Jeweetwel . 
Het is echt een paniek boel hier in Londen . Vreemde ziektes ontstaan er en elke dag vermissen er wel een paar mensen . 
Voornamelijk : Jongeren .
Het is vreselijk wat hier allemaal gebeurd en ik verlang ook net zo erg jou weer terug te mogen zien .

Maar schreef je nou over je opleiding ? 
Vind je het zwaar ? Moeilijk ? Niks meer aan ? 
Ik had het aan Hermelien verteld en je raad haar reactie al ... "Vertel maar tegen Harry dat hij zijn opleiding MOET afmaken, Parvati . Het is verplicht !"
Maar dit keer zeg ik dat ook tegen jou . Je moet het afmaken . 
Of heb je er een heel goede reden voor ...?
Veel liefs,
Van Parvati . 

Deze brief had me erg ontroerd .
Het was zo eenvoudig geschreven maar toch zo mooi helemaal met gevoel ... 

"Harry !" riep Ron .  "Er-is-iets-vreselijks-ge-beurd !" hijgde hij . 
"Ja ?" zei Harry . 
Hij en Ron stonden midden op straat met grote boeken in hun handen .
"Er is weer een leerling vermist ." vertelde Ron .  "Maar dit keer is het Natasha . De vriendin van Eloise en Monica !"
"Wat ?" zei Harry geshockt .  "Echt ?"
"Echt ." zei Ron .  
Ze zeiden niets en staarden roerloos naar studenten die naar school liepen . 
"We moeten nu iets doen om het te stoppen ." zei Ron .  "Dit kan niet langer zo door gaan ."
"Dat klopt ." zei Harry .  "Maar wat kunnen wij doen ? "
"Ik weet eigenlijk wel bijna zeker dat Voldemort hier achter zit ." zei Ron .   "Of nog beter ... zijn dooddoeners ."
Harry knikte . 
"Dat weet ik ook wel, Ron ." zei hij .  "Maar wat kunnen wij nou voor die vermiste mensen doen ? Hen opsporen ?"
"Dat is eigenlijk helemaal geen slecht idee ." zei Ron langzaam .  "Harry, het is 'briljant' !"
"Doe niet zo idioot -" zei Harry .    "Dit kunnen we niet doen . Dit is kinderachtig speurwerk, dat we op Zweinstein altijd deden, nu is het serieus Ron . We- we moeten ons gaan richten op onze studie ."
"Maar Harry," protesteerde Ron .   "Je klinkt nu net als Hermelien . Dit is een ernstig probleem ... wat als er meerdere mensen later verdwijnen ? Wat als 'Eloise' word vermist ?"
Harrry's ogen gaan wijd open . Alert . 
"Nee," zei hij toen vermoeid .  "Dat gebeurd niet ."
"Waarom ben je nou altijd zo zeker van je zaken, Harry ?" vroeg Ron geirriteerd .  "Ik vind deze opleiding trouwens toch niks ! Ik denk dat het voor mij beter is dat ik even iets kan doen wat ik wil . Ik wil mensen helpen - ik wil dit grondig uitzoeken, Harry !"
"Je zegt het zelf ." zei Harry schouderophalend .  "Je moet doen wat je zelf wilt- en wat ik wil is mijn studie netjes volgen ." 
Hij draaide zich om en klemde zijn boeken steviger tegen zich aan, maar diep van binnen wist hij dat Ron gelijk had .
Wat als Eloise werd vermist ...? 

"Kan ik bij je komen zitten ?" vroeg Eloise . 
Ze ging, zonder dat Harry antwoordde, naast hem zitten .
De schoolkantine was vol en rumoerig . 
"Is er iets ?" vroeg Eloise bezorgd .  "Je bent zo stil ."
"Er is niets ." loog Harry .  
Opgelaten zaten ze zwijgend tegenover elkaar .  
"Wil je wat drinken ?" vroeg Harry .  Hij bood haar een glas pompoensap aan, die ze dankbaar aan nam . 
"Natasha is vermist ." zei ze dan zacht .   "Al twee dagen ."
"Dat weet ik ." zei Harry zuchtend .  "Ik vind het echt heel erg ."
"Ja," zei Eloise .  "Ik maak me wel zorgen -"
"Ik heb zo'n vermoeden wie hier achter zit-" zei Harry .
"Ikke ook-" zei Eloise . 
"Voldemort ." zeiden ze in koor . 
Een paar mensen keken hen onbehaagelijk aan en trokken vreemde gezichten . 
"Je sprak zijn naam uit ." zei Harry bewonderd . 
"Weet ik ." zei Eloise .  "Ik snap niet waarom mensen dat zo beangstigend vinden-"
"Dat snap ik ook niet ." zei een andere zware stem dat Harry irriteerde .  "Waarom zit je weeer bij die knul ?!"
Harry en Eloise keken omhoog en zagen Stefano staan . 
"Hallo, Stefano ." zei Eloise koeltjes .  "Is er iets ?"
"Ja ." zei Stefano, zo abrupt dat Harry ervan schrok .    "Ik wil dat je bij deze engerd uit de buurt blijft !"
Mensen begonnen op hen te letten .
"Stefano !" riep Eloise woedend .  "Jij bent mijn vriendje - maar DAT BETEKENT NIET DAT JE MAG VERTELLEN WAT IK MOET GAAN DOEN !"
"Liefste Eloise van me," zei Stefano slijmerig .  "Ik wil je alleen maar beschermen tegen deze schruk -"
"Hij is helemaal geen schurk !" sistte Eloise .  "LAAT HARRY MET RUST !"
"Dat doe ik ook ." zei Stefano gladjes .  "Als hij jou maar met rust laat . "
Harry stond op . 
"Mooi ." zei hij nijdig .  "Mooi . Ik laat jullie wel alleen en ik  zal nooit meer iets tegen jullie zeggen . Fijne dag verder !"
Hij liep met grote passen naar de deur . Maar Eloise hield hem tegen . 
"Harry, " zei ze scherp .  "Laat je niet weg jagen door deze engerd !"
"Engerd ?" zei Stefano spottend .  "Ik ben je vriend, meisje ."
"Maar nu niet meer !" schreeuwde Eloise .  "Het is uit, jongen !" 
"Ja, dat is prima !" brulde Stefano woedend .  "Ga er maar lekker vandoor met die 'mooie jongen' ! Ga maar lekker iets doen terwijl-"
"Stefano, dit is belachelijk !" riep Harry door de kantine .  "Ik ga . Dag !" 
Hij rukte Eloise los en liep toen weg . 
Zelfs meters verder in de grote hal kon hij nog de stemmen van Stefano en Eloise horen in de school kantine . 
Eigenlijk is het deels mijn schuld, dacht Harry verdrietig .  Door mij hebben zij nu ruzie ... 
"Twee geliefden die van elkaar houden ." zei hij sarcastisch hardop .
"Dat  is niet waar, Harry !" zei Eloise . Ze pakte zijn rechterhand en keek hem diep in de ogen aan .  "Dat had je fout, Harry . Ik heb nooit echt van Stefano gehouden - en- en nu al helemaal niet !"
Harry verdronk in haar ogen,  maar toen rukte hij zijn blik van haar los en liep toen met stevige passen verder . 
"Harry, je begrijpt het niet he ?" zei Eloise bijna smekend . 
"Nee, ik snap het inderdaad niet ." zei Harry . 
Hij passeerde een paar meisjes die giechelend naar hen keken . 
"We moeten praten, Harry ." zei Eloise . En ze bleef stil staan .  "We moeten praten over wat er precies gaande is ."
Harry moest toegeven dat zij gelijk had . Het was beter als ze even gingen praten ...
"Nee, we hebben al genoeg gepraat !" zei hij scherp . 
"Dan niet ." zei Eloise .   "Dan zoek je het maar zelf uit ."
"Ik zoek helemaal niks uit . " zei Harry .  "Ik volg dit jaar mijn opleiding gewoon en verder niets . Trouwens, je moet niet denken dat wij ooit iets met elkaar kunnen krijgen, Eloise . Want ... ik denk nog steeds veel aan Parvati ."
Hij zag dat Eloises' ogen verdrietig vochtig werden en zich steeds meer vulden met tranen . Het had haar geraakt . 
"Sorry, maar ik meende wat ik zei ." zei Harry zacht . 
Hij liep toen weg met vreemde verlangens . 
Hij wilde Eloise ... hij wilde Eloise zo erg graag, maar wat hij zei over Parvati was waar ... Parvati bleef maar in zijn hoofd spoken . 

"-het worden ook wel 'oorzaken van Fisteldistel Pus puistjes' genoemd door  Wetenschappers -"
Harry zapte de reclame weg en staarde naar de TV met nietsziende ogen . 
Zijn gedachten waren bij Eloise . 
Wat zal ze wel niet van hem denken ...?  Maar hun liefde was gewoon 'onmogelijk' ... het was een relatie waar geen begin aan vast zat ...
"Harry, mogen we even bij je komen zitten ?" vroeg Marcel . 
Marcel, Ron en Fadim stonden in de deur opening en keken hem behoedzaam aan alsof ze bang waren dat hij zou schreeuwen .
"Kom maar-" mompelde Harry .
Ron ging languit op de bank liggen en strekte zijn armen en benen . 
"Het is wel chill om effe weg te kunnen zijn . Uit de klas bedoel ik ." zei Fadim . 
Harry knikte en plukte aan zijn nagels . 
"Eigenlijk hebben we elkaar nog niet zoveel gesproken, he ?" zei Fadim slaperig .
"Nee," zei Ron .  "We hebben altijd andere schooltijden en in het weekend zijn we altijd uit . "
"Ja," zei Fadim .  "Waarom zijn jullie vandaag niet uit ? Het is Zaterdag middag !"
"Ik denk dat Harry niet  zoveel zin heeft -" mompelde Marcel . 
Fadim trok zijn wenkbrauwen omhoog en keek Harry aan . 
"Is er iets, kerel ?" vroeg hij . 
Daar moesten Ron en Marcel om lachen, wat Harry nog meer irriteerde . 
"Er is niets, hoor ." zei hij achteloos .
"Een paar vrienden komen vanavond bij ons eten . En ik ga voor ze koken ... willen jullie erbij zijn ?" vroeg Fadim vriendelijk .
"Graag ." zei Ron .   "Wat ga je klaar maken ?"
"Ach," zei Fadim grijnzend .  "Dat zien jullie dan wel !"
Harry lachte en stond toen op . 
"Ik denk dat ik maar even het centrum in ga ." zei hij .  "Wie gaan er mee ?"
"Ik !"
"Ikke !"
"Veel plezier jongens !" riep Fadim lachend .  "En kom op tijd terug voor het eten !"

Uitgeput sjokten Harry, Ron en Marcel naar binnen . 
Harry rook de heerlijke geur van stokbrood, Paella en exotische sausjes . 
"Fadim," zei hij luid .  "We hebben honger ."
Fadim kwam naar hen toe en dreigde met zijn grote lepel . 
Harry lachte .  "Schiet een beetje op ." pestte hij . 
"Dat doe ik, jongen ." zei Fadim .  "Ik ben druk bezig . Zou je misschien me willen helpen met tafeldekken ?"
"Ja hoor ." zei Harry .  "Wie komen er allemaal ?"
"Er komen vijf vrienden van mij . Met ons en Chakira erbij zijn dat tien personen ." zei Fadim .    "Ze komen om zeven uur en Chakira zal zo wel thuis komen-"
Harry wierp een blik op de klok en zag dat het al zes uur was . 
"We kunnen wel opschieten ." zei Ron .  "Kan ik jullie misschien helpen ?"
"Ja, Ron ." zei Fadim breed lachend .  "Ik wilde al dat je dat ging vragen-  zou jij voor mij het dessert willen afmaken ? Met extra veel slagroom graag ."
Ron vluchtte de keuken in en Marcel ruimde hun studentenhuis een beetje op .
Zonder dat hij het zelf door had begon Harry een liedje te neurien :"Cause I want it all, Or nothing at all, There's no where left to fall, When you reach the bottom it's now or never... Is it all ? Or are we just friends .....? "
Ron en Fadim zongen vanuit de keuken mee . 
Zo ging het een tijd door totdat het half zeven was en Chakira binnen kwam . 
"Hmm..." murmelde ze .  "Wat ruik ik nou ? Is Fadim zo'n goeie Chef ?"
"Een chef is hij wel ." zei Harry lachend .  "Maar of het ook zo'n goeie is ? Dat zien we straks wel ."
"He, niet zo brutaal, he ?!" bulderde Fadim vanuit de keuken . 
Chakira grijnsde .  
"Ik was net naar dat Warenhuis geweest, weet je wel ?" vertelde ze .  
"Die in de hoofdstraat ?" vroeg Harry .
"Ja," zei Chakira .  "En toen had ik Eloise gezien . Het schijnt dat ze niet echt gelukkig is zonder jou-"
"Ik wil even alleen zijn, Chakira ." zei Harry en liep toen naar zijn slaapkamer . 
Het deed hem pijn dat Chakira hem aan Eloise herinnerde ... hoewel ze het vast wel goed bedoelde . 

(Harry)
Natasha is nog steeds niet terug gevonden en de andere vermiste studenten ook niet .
Het diner met Fadim's vrienden was gezellig en heerlijk . 
Ik had die avond toen de gekste en de raarste, vreemdste hapjes uitgeprobeerd die je je maar kunt voorstellen . 
Daarna hadden we nog even gepraat en gelachen in de eetkamer en gingen toen s'Avonds laat Parijs in . 
De meeste clubs waren nog open en omdat  Ron, Marcel en ik achttien waren mochten wij al bijna overal in . 
Maar dit is niet wat ik wil zeggen ...

Ron pikte onopvallend een stukje brood van Harry's bord . 
Marcel en Monica stonden op . 
"Warganjulheeejn ?" vroeg Ron met volle mond en hij besproeide Monica met korreltjes brood .  "Oops ! SrryMonca-" 
Harry schudde zijn hoofd en keek expres niet naar de ingang van de kantine . 
Hij zag uit zijn ooghoeken dat Eloise daar stond met Stefano en nog een paar andere jongens . Voornamelijk : 'Bewonderaars' .
"Waar gaan jullie heen ?" vroeg Ron kalm .  Hij slikte langzaam zijn allerlaatste stuk brood weg en keek Marcel en Monica doordringend aan .
"We gaan een eind lopen ." zei Marcel .
Harry grijnsde . Hij wist wel beter ...
Marcel en Monica liepen klef hand in hand dicht tegen elkaar aan de kantine uit .
"Hij is gelukkig, he ?" zei Ron . 
"Ja," zei Harry .  "Jij niet dan ?"
"Ik weet het niet, Harry ." zei Ron sip .  "Ik zou graag een vriendin willen - maar niemand is zo leuk en geweldig als Hermelien ."
Harry zei niets en staarde door de eetruimte . 
Groepjes vrienden en vriendinnen kletsen en lachten, stelletjes zaten zwijgend tegen elkaar aan in een hoekje ... 
"Harry," zei Ron toen .  "Ik ga naar de les ."
"Hebben we nog les ?" vroeg Harry .
Ron schudde zijn hoofd . 
"Jij niet ." zei hij .  "Ik volg alleen Toverdranken als extra vak-"
"Maar wij hebben ook Toverdranken !"
"Dat weet ik ." zei Ron .    "Maar een extra uurtje is voor mij nodig . Nou, ja - Tot vanavond !"
"Tot vanavond !" zei Harry . 
Harry bleef nog tien minuten zitten en liep toen het schoolgebouw uit . De straat op .
Wat hij niet door had was dat hij werd achtervolgd ...


-----------------------------------


