KNIKKEBEEN




"Harry, word wakker!" riep Hagrid. Harry verroerde zich niet. Hij zat daar onbewegelijk op de natte grond. 
"Harry!" schreeuwde Hagrid nu harder en schudde hem heen en weer. Harry kwam overeind en keek naar wat er zich afspeelde. Zweeg even tot: 
"AAH!" Harry slaagde weer een kreet, maar dan in de vroege ochtend. De zon hees zich weer uit het meer en vogeltjes zongen hun lieveling duet. 
"Harry, jongen. Wat doe jij hier?" vroeg Hagrid. "Je bent helemaal nat en koud. Wat heb je uitgespookt?" Harry antwoordde niet. Hij zat daar maar wezenloos. Hagrid tilde Harry nu op alsof hij zo licht als een veertje was en liep naar zijn huisje. Harry bungelde in de armen van Hagrid. Hij was futloos, bleek en afwezig. Hij staarde naar Hagrid, die op zijn beurt terug staarde naar Harry en zag dat hij glazige ogen had. 
"Jongen, jongen," zei Hagrid. "Wat jij allemaal meemaak." Eenmaal binnen in het verwarmde huisje van Hagrid, legde hij Harry op het reusachtige bed van hem en gaf hem een warme kruik. Hij liet Harry met rust. Hagrid vond dat hij moest rusten tot hij eindelijk klaar was om te vertellen wat er mis was. 

Na een halfuur te hebben gezwegen, zei Hagrid uiteindelijk: 
"Zo, Harry. Vertel me nu wat er gebeurd is."


-----------------------------------


