KNIKKEBEEN




Harry liep nu richting het kasteel. De avond was al gevallen en hij voelde een bries langs zijn oren. Het meer zag er betoverend uit boven de volle maan. 
Harry voelde zich opgelaten. 

Morgen is het zo ver. Cho zal verlost zijn...en ik zal zegevieren. 

Harry voelde zijn euforie. Niets kon hem nu stoppen. Hij voelde dat hij leefde. 
Halverwege naar het kasteel ritselde iets. Harry keek achter zich. 
"Wie is daar?" vroeg hij. Geen antwoord. Alleen de wind die zachtjes floot en de maan die verstoppertje speelde achter de wolken. 

Het zal wel een muis zijn, dacht Harry. 

Hij liep verder, toch hoorde hij weer datzelfde geritsel. Harry's nieuwsgierigheid werd gewekt. 
"Lumos," fluisterde hij. Het puntje van zijn toverstok lichtte op. Rustig liep hij naar het geluid toe, wachtend tot het opnieuw bewoog zodat Harry kon zien wat het was. 
Tevergeefs, eenmaal toen hij aangekomen was, zag hij niets. Hij boog zich over een struik in de hoop daar iets te vinden. Plots hoorde hij weer iets, dit keer achter hem. 
"Kom te voorschijn," zei Harry. Zijn stem trilde. Dit was niet meer grappig, want nu hoorde hij hetzelfde geluid rechts van hem. Harry wendde zich tot het geluid, dat nu plots links van hem kwam. Harry's hart bonkte in zijn keel. 

Hij was bang. 

Angstzweet vloeide over zijn gezicht, zoveel zelfs dat je het in een glas kon opvangen. Het geluid ruiste nu rond hem heen. Het hoofd van Harry tolde weer. Alles werd zwart. Daar in de nacht zat Harry, plat op de vochtige grond voor de tweede keer, vandaag. 

"AAH!" Harry sprong overeind. Kleddernat van zweet en rillend van de koude. Hij had een kreet geslagen in de nacht. Vol paniek keek hij rond, in de hoop iemand te vinden die hem kon helpen. Harry hijgde. Hij moest hier weg! Dit kon niet meer.

Hagrid, dacht Harry, ik moet naar Hagrid. 

Harry liep richting het huisje en terwijl hij dat deed, versnelde hij zijn pas. Het besef van tijd had hij niet. Hij wilde geholpen worden. Tranen biggelde over zijn wangen, tranen die onmiddellijk bevroren in de wind. 

Ik wil dit niet, huilde Harry. Dit ben ik niet. Ik wil hier vanaf.
 
Hij probeerde zich te herinneren wat er gebeurd was, maar niets hielp. Harry stortte neer op de grond en huilde het uit. 
"AAH! WAT WIL JE, VERDOMME!" gilde Harry de nacht in. Hij bonkte op het natte gras, zijn knieën deden pijn, tranen konden de zee vullen, Harry zijn wereld viel in duigen.

Hij stopte met huilen. Pijn verspreidde zich door heel zijn lichaam. Het was een gevoel alsof hij bevroor en als scherven van een spiegel uiteen brak. 

Harry's geest was waardeloos op dat moment.
Hij was weg. Harry was weg, alleen een omhulsel lag daar nu slap op de grond. In de nacht is iets gebeurd. Iets dat erg was, iets wat verscheurend was. 

Harry was dood...


-----------------------------------


