KNIKKEBEEN




Harry liep terug naar zijn leerlingenkamer. De gangen waren verlaten en alles was donker. 
Hij nam zijn toverstok en fluisterde: 
"Lumos." 
Het puntje van zijn toverstok lichtte op. Het kon Harry helemaal niet schelen als hij betrapt werd. Hij wilde gewoon zo vlug mogelijk terug zijn. Hij wilde verlost zijn van dat stemmetje in zijn hoofd, van de haat die door zijn aders stroomde. 
Harry scheen wat door de verdieping. Vijfde verdieping, wist hij zich te oriënteren. Vlakbij het standbeeld van Boris de Beteuterde. 
Harry liep verder, met nog steeds een lichtbundel voor zich uit. 

En dan...
 Harry haastte zich vlug achter een ridder. Hij vergat dat hij een onzichtbaarheidmantel aan had en verstopte zich goed. Ondertussen hoorde hij twee stemmen. Twee bekende stemmen. Ook dat nog, dacht Harry. Die twee... Arg ...Daarmee dat hij niet in zijn bedje lag. Stoute, stoute Ron en Hermelien. 
"Nox," fluisterde Harry. Zijn toverstok gloeide niet meer. 
Hij keek nu recht naar de rug van Ron. De maan scheen op Hermelien haar gezicht. Ze zag er beeldschoon uit. Zo blij. Zo in de zevende hemel. 
Nu, dacht Harry, gaan de poppen dansen. 

"Wat is dit zo avontuurlijk. Zo romantisch," zei Hermelien. 
"Wat wil je anders met mij erbij. Ik behandel je als een prinses. Jij bent mijn liefde voor altijd. Ik houd van je met heel mijn ziel. Als ik jou zie, Hermelien, dan leef ik. Ik leef!" zei Ron met zijn meest romantische stem. Harry werd er ziek van. 
Hermelien, zo verbaast dat iemand zoals Ron zo lief kon zijn, zei: 
"Houdt toch op met die Romeo gedoe en kus me!" 
Ron gehoorzaamde. Hij bracht zijn lichaam dicht bij dat van Hermelien. Zette zijn hand in haar nek en keek haar recht in haar ogen. 
"Ik houd van je," fluisterde hij teder. 
"Ik houd meer van je," fluisterde Hermelien nu terug. 
"En ik het me..." 
Ron kreeg de kans niet om uit te spreken, want Hermelien zoende hem nu volop de mond. 

Daar zag Harry even een tong weg flitsen. Hij lachte zich kreupel. Dit is al de tweede keer dat ik hun stiekem zit te bespieden. Dadelijk zou je zeggen dat ik jaloers ben, dacht Harry. 

Nu liet het verliefde koppeltje elkaar los en keken ze elkaar diep in de ogen. Tot plots: 
"Ha ha ha!" proestte Hermelien het uit. "Dat iemand zoals jij zo lief kan zijn! Ik denk dat ik écht van je houd," lachte Hermelien en kuste Ron nog eens, maar dan zachtjes. 
Ron, die zich plots verloste uit haar greep, nam zijn toverstok en schreef een paar letters in de lucht: 

Een knuffel in jouw armen 
geven me het veilige gevoel 
ver weg van alle pijn 
Een kus op jou lippen 
met je handen rond mijn dijen 
alsof je hebt ontdekt 
de wonderen van de wereld 
de wondere woorden die je zegt 
verwarmen mijn hart 
als een mooie zomerse dag 
wanneer je mijn tranen ziet 
kom je langs me zitten 
en mijn angsten verdwijnen 
ik hou van jou voor wat je doet 
voor de dingen die je zegt 
en voor te zijn wie je bent 
jij... Hermelien Griffel 

Hermelien las het. Er sijpelde een traantje langs haar wang. Ze was nog nooit zo emotioneel geweest. Ron kwam bij haar en veegde het traantje weg en liep naar achter. Het gedicht glom nog steeds fel in de lucht. Nu begon Ron het te zingen. Harry vond het gewoonweg fantastisch van hem! Hij had deze kant van Ron nog nooit gezien. 
Harry glimlachte en gaapte. 

Voor dat ik naar bed ga, ga ik eens wat plezier beleven. 

Harry stond op, liep naar Ron die daar nog steeds aan het zingen was. (De wonderen van de wereld ...) Hermelien kon zich niet meer bedwingen en kwam rennend naar Ron toe en wat deed Harry? Harry de Stouterik liet Hermelien struikelen. Ronneponnie ving Hermelienie op en vroeg of ze haar niet bezeerd had. 
Het duo keek rond. Niemand te zien. 

Oh, wat vind ik het fijn, zo fijn om onzichtbaar te zijn, dacht Harry.

Hij kreeg weer een inval. Terwijl Ron verder begon te zingen, ging Harry de Stouterik weer ten aanval! 
"Silencio," fluisterde hij. 
Rons stem verdween. Hij zong nog steeds verder als iemand die onder het venster van zijn geliefde met een banjo zong, maar hij had nog steeds geen idee dat hij nu geen stem meer had. Hermelien, die rond keek, maar niemand zag, sprak nu een tegenbezwering uit en Ron zong verder zonder dat hij wist dat hij een tijdje geen stem meer had gehad. Harry lachte zich kreupel. 

Wat ben jij toch een stouterik, zei hij tegen zichzelf. 

Na een laatste blik op het paar, vond hij dat hij hier niets meer te doen had. Hij slenterde toen maar naar de toren van Griffoendor.


-----------------------------------


