KNIKKEBEEN




Hij moest iets gaan doen... Ja, hij moest het gewoon. Het zou een vuile streek zijn dat wel, maar toch zou hij wreken. 
Harry klopte op de houten deur van het hutje. Hagrid deed open. 
"Hallo, Harry. Hoe issie? Fijn dat je langs komt. Zin in een koppie thee?" vroeg Hagrid. 
"Nee, dank je, Hagrid. Even niet. Moet nog bekomen van die schok die ik net heb meegemaakt," lachte Harry. 
"Schok?" vroeg Hagrid niet begrijpend. 
"Och, het is niks extra ordinair, of zo," lachte Harry alweer. "Het is gewoon dat Ron en Hermelien een koppeltje zijn, meer niet." 
"Meer niet?" brulde Hagrid. "Meer niet? Harry, dat is gewoon een mirakel dat die twee bij elkaar zijn. Hoe ben je er achter gekomen?" vroeg Hagrid nog steeds brullend van het lachen. 
"Ik heb ze zien zoenen," zei Harry "Heel stiekem." Hij had geen zin om het hele verhaal over Victor te vertellen. Hij had andere dingen aan zijn hoofd. "Zeg, Hagrid. Bij dezen, ik denk dat ik maar eens opstap. Ik zie je nog. Daag," zei Harry.
“Je bent er pas,” zei Hagrid beduusd.
“Ja, ik weet, maar nog veel huiswerk… Je kent dat wel.” Hij stond op beende zich door de reusachtige stoelen en aaide muil nog over zijn snoet.


-----------------------------------


