*Loena Leeflang*




Verdriet

Verdriet niet leuk
Het is het tegenovergestelde van lachen; je ligt dus niet in een deuk
Kon ik maar lachen, dan was ik toch o zo blij!
Kon ik maar lachen! Kijk nu eens naar mij
Ik sta er hier zo bij…
Met oude versleten kleren
En toch maar steeds naar mijn ergste herinneringen terug keren
Nee, het is echt niet fijn!
Ik wou zo graag dat ik ook nog eens blij kon zijn!
Ik sta hier altijd maar op dezelfde plek te huilen
Mijn voeten loop ik altijd op dit kille stuk gebied te verzwikken in de kuilen
Bij deze dus een zwachtel om mijn voet
Altijd heb ik pech, uit die schram op mijn arm komt nu bloed
Een pleister op  mijn hand
Altijd kijk ik hier, de scheiding tussen zee en land
Altijd is het hier rustig op het strand
Gelukkig maar! Ik heb niemand nodig bij mijn gedachten!
Ze denken misschien nog dat ik altijd lachte!
Nou, ik zal je vertellen: Ik heb eeuwig verdriet
En onthouw: Met pruilen, overheers jij mij niet!

Nog ff eentje gemaakt net:

Bang om bomen

Mensen kunnen niet leven zonder bomen
Er zal vast eens een dag komen…
Hoe moet het met ons als de bomen er niet zijn?
We worden bang, we maken ons klein
We kruipen weg in een klein hoekje
Je hebt alleen nog aandacht voor de bomen, niet voor een of ander stom boekje
Happend naar adem gaan wij op zoek ernaar
Met onze zuurstof gaat het niet best, zijn nu de rapen gaar?
Zullen we zonder hun ooit overleven?
We weten het niet, we zijn nu nog angstiger en gaan beven
We hebben uiteindelijk in Amerika, op een onbewoond gebied een boom gevonden
We hebben hem meegenomen, helemaal naar mijn tuin in hartje Londen!
We hebben hem in onze tuin geplant
Nu komt iedereen naar ons, zelfs uit het hele land!
Iedereen komt om de beurt in mijn tuin, happen naar zuurstof
Iedereen praat over onze boom, vol lof
Het is elke avond druk
Ons leven kan niet meer stuk!


Zo! Loena had een beetje inspiratie net!
Een beetje maar! :wink: 
Zin een een beetje een droevig gedichtje!
Loena


-----------------------------------


