dracogirly




Hoofdstuk 5. Koffie

De volgende ochtend werd Ginny uitgeslapen wakker. Ze had heerlijk geslapen nu ze zich een keer niet druk hoefde te maken over de stalker. Ze stond op en kleedde zich snel aan. Toen ze de woonkamer inliep zag ze Malfidus nog op haar bank slapen. Ze kon het niet laten om nog eens extra naar hem te kijken. Hij zag er erg schattig uit hoe hij daar zo lag. Hij had zijn T-shirt uitgedaan, waardoor ze een gedeelte van zijn goedgespierde bovenlichaam kon zien. Hij zag er echt heel erg goed uit. Ze schrok van haar eigen gedachtes. Snel keek ze een andere kant op. Dacht ze nou zojuist dat Malfidus er goed uitzag? Malfidus? Ze was echt aan koffie toe.

Snel liep ze naar de keuken waar ze koffie begon te zetten en wat ontbijt klaarmaakte. Ze was zo druk bezig in de keuken dat ze niet in de gaten had dat Malfidus inmiddels de keuken in was gelopen. 
“Zo, je bent al druk bezig.”
Ginny slaakte een giletje van schrik toen ze die stem hoorde. 
“Wil je me nooit meer zo laten schrikken.”
Ze draaide zich om naar Malfidus en toen ze hem zag kon ze het niet helpen om te staren. Daar in haar keuken stond Malfidus en hij had nog steeds geen T-shirt aangetrokken. Ginny bleef maar kijken naar zijn gespierde buik. De stem van Malfidus haalde haar weer uit haar trance.

“Ja, dat effect schijn ik te hebben op vrouwen.”
“Vlij jezelf niet teveel fretjongen”, zei Ginny terwijl ze zich snel weer omdraaide. Ze voelde dat ze ging blozen, en hoopte maar dat Malfidus dat niet gezien had. Malfidus had haar nu zelfs betrapt dat ze naar hem staarde. Dat was niet goed. Waarom deed ze dat ook. Wel, hij zag er ook wel erg goed uit. Oh, ze had echt koffie nodig. Ze schonk snel een kop koffie in en pakte een broodje. Toen ze zich omdraaide zag ze tot haar geluk dat Malfidus zijn T-shirt weer had aangetrokken.

“Wil jij ook koffie?”, vroeg Ginny. 
“Lekker”, zei Malfidus.
“Hoe drink je het?”
“Met suiker alsjeblieft.”
Ginny schonk nog een kop koffie in en gaf hem aan Malfidus.

“En, wat ben je nu van plan?”, vroeg Malfidus plotseling.
“Hè, hoe bedoel je? 
“Nou, het lijkt me niet echt verstandig om hier alleen te blijven zolang die stalker nog rondloopt.”
“Nee, dat klopt”, zei Ginny. “Ik zou natuurlijk hulp kunnen vragen aan een schouwer.”
“Ik vraag me af of ze iemand zullen sturen. Ze hadden mij namelijk al gestuurd en het is nog nooit voorgekomen dat ze iemand hebben geruild.”
“Wel, zou jij dan willen blijven?”, vroeg Ginny. “Ik heb namelijk echt geen zin om weer alleen met die stalker te zijn.”
“Wel, het is niet mijn eerste keus Wezelin, maar ik wil je ook niet aan je lot over laten met die stalker.”
“Bedankt”, zei Ginny.
“Nou, nou, bedank me niet te snel Wezelin. Er zullen namelijk wel wat dingen moeten veranderen. Zo ben ik dus echt niet van plan om iedere avond op de bank te gaan slapen en aan de inrichting moet natuurlijk ook nog wel wat veranderd worden.”
“Anders nog iets?”, vroeg Ginny sarcastisch. Ze vond het maar niets dat hij zoveel eisen stelde.
“Nou je het zegt. Een kopje koffie zal er nog wel ingaan.”

Ginny liep naar de keuken en schonk een kop koffie in. Toen ze de suikerpot wilde pakken kreeg ze ineens een idee, en in plaats van suiker deed ze zout in zijn koffie. Dat zal hem leren al die eisen te stellen, dacht ze. Ze zette de kop koffie op tafel neer en ging tegenover hem zitten zodat ze goed kon zien hoe hij zou reageren. Hij pakte de mok en nam een grote slok koffie. Hij had het nog maar net in zijn mond toen hij alles over de tafel uit spuugde.
“Gadver Wezelin, probeer je me te vergiftigen ofzo.”
Ginny trok een engelengezichtje. 
“Wie ik?”
“Het lijkt wel of er zout in zit.” 
Door het gezicht dat Malfidus erbij trok kon ze haar lachen niet meer inhouden.
“Vind je dat zo grappig?”, zei Draco.
“Nou…ja”, zei Ginny.
“Fijn dat in ieder geval iemand het grappig vind.”
“Ach Malfidus stel je niet zo aan”, zei Ginny.

 “Nou, ik moet naar mijn werk.”
“Oké”, zei Malfidus terwijl hij rustig bleef zitten.
Ginny keek Malfidus vreemd aan.
“Wat?” zei Draco.
“Ben jij van plan om hier gewoon te blijven terwijl ik weg ben?”
“Wel, ik denk dat ik wel even met je mee kan lopen naar de verschijnsel en verdwijnsel plek.”
Draco stond op en pakte zijn mantel.
“Zullen we dan maar?”

Samen liepen ze in stilte naar de verschijnsel en verdwijnsel plek. 
“Als je thuis komt moet je niet schrikken als ik er ook ben”, zei Draco.
“Maar hoe wil je dan binnenkomen? Je hebt geen sleutel.”, zei Ginny.
“Sinds wanneer heeft mij dat eerder tegengehouden?”
Ginny zuchtte.
“Zolang je er maar geen rotzooi van maakt.”
“Meer rotzooi dan er al is, is toch onmogelijk”, zei Draco.
Ginny had graag nog iets willen terugzeggen maar ze moest opschieten om nog op tijd op haar werk te komen.


-----------------------------------


