~Cham~




Stuk 86
Toen Harry terug was op Zweinstein sloot hij zich eenzaam op op de jongens slaapzaal en negeerde alles en iedereen . 
Hij vond het vreselijk dat Hermelien, zijn beste vriendin dood was . 
Hij voelde zich leeg en dacht aan momenten met haar samen . Toen ze nog leefde...
Ook op school werd Hermeliens' dood bekend gemaakt . Velen leerlingen bekenden nerveus dat ze eigenlijk wel heel erg jaloers op haar was, toen ze nog leefde . Omdat ze zo slim was en overal de beste in was . 
Geruchten deden op Zweinstein de ronde, dat Draco Malfidus, haar half broer, zich vreselijk schuldig voelde . 

Enkele dagen later vond Hermeliens' begrafenis plaats . 
Harry vond het schitterend . 
Er waren zelfs een paar muziekkanten uitgenodigd om muziek te spelen . 
En familie leden van Hermelien hadden een toespraak voorbereid ...
Meneer en mevrouw Griffel deden niets anders dan snotteren . 
Harry en Ron bleven dicht bij Sophia die er ook bij was . 
"Harry, Ron," zei Draco met gebogen hoofd . 
Harry keek hem nijdig aan en probeerde hem te negeren . 
"Ik weet niet of- of Hermelien het jullie had verteld ." ging Draco verder .  "Maar het was allemaal MIJN schuld, dat ze zwanger werd . En dus ook mijn schuld dat ... dat ze er nu niet meer is, onder ons ."
"Dat weten we ." zei Ron koeltjes .  "Ik vind het heel erg dat Hermelien dood is ."
"Dat vind ik ook ." zei Draco schor .  "En daarom heb ik een lange brief voor haar geschreven, voor in haar graf dat ze dan misschien wel-"
Harry knikte en klopte behulpzaam op zijn schouder . 
"Het is goed," zei hij .  "Toch vind ik het heel erg dat ik haar kwijt ben . Maar ze zal altijd over ons waken ."

Toen iedereen naar huis werd gestuurd staarde Harry nog een keer voor zich uit . 
Hij moest Sophia aan meneer en mevrouw Griffel toevertrouwen . 
Maar diep in zijn hart wist Harry dat hij later met Sophia een speciale band zal hebben ... misschien nog wel specialer en hechter dan haar band met haar vader Chad Dylan ...?
"Mevoruw Griffel ?" zei Harry schor, toen hij voor Hermeliens' moeder stond .  "Ik wil dat U goed voor Sophia gaat zorgen ."
"Dat zal ik doen, jongen ." zei mevrouw Griffel zacht . 
Harry gaf met tegenzin Sophia aan haar .   "Dag, Sophia ..."

Na een allerlaatste blik op Hermeliens' graf draaide Harry zich om en liep zwijgend naast Ron, Draco en professor Anderling terug naar Zweinstein .

Omdat de zomervakantie dit jaar later plaatsvond, kon Harry zijn verjaardag op Zweinstein vieren . 
Op de avond van 30 Juli zaten Harry en Parvati in de jongens slaapzaal. Op hun tweeen na, was het helemaal leeg . 
"He, Harry ." zei Parvati plotseling . "Denk je niet dat we misschien kunnen proberen om te- eh- ik begrijp het wel als je het niet wilt, hoor ."
Harry kreeg een brok in zijn keel . 
"Eh-" zei hij .   "Wat bedoel je ?"
"Ik bedoel," zei Parvati opgelaten .  "Ik weet niet of je er wel klaar voor bent om -  nou, ja..."
Harry fronste zijn wenkbrauwen . 
Hij begreep heel goed waar Parvati het over had . 
Hij en Parvati waren al zoveel malen intiem geweest ... maar nooit was het verder dan zoenen ...
Wilde ze nu ...? dacht hij geschrokken . 
Maar aan de andere kant kon het best wel . 
Hermelien deed het ook en vanavond zal hij zeventien worden ...
"Parvati," zei Harry nerveus .  "Ik weet wat je bedoeld . En ik denk- dat ik er wel klaar voor ben ."
"Ja," zei Parvati .  "Dit is serieus, maar ik denk dat ik het ook wel kan ."
Harry gebaarde dat Parvati naast hem moest komen liggen in bed . 
"Jij bent de allereerste jongen bij wie ik me zo goed voel ." fluisterde Parvati .  "Ik hou van je ."
"Ik hou ook van je ." fluisterde Harry schor . 
Het werd precies twaalf uur, Harry was zeventien geworden . 
"Gefeliciteerd, Harry ." fluisterde Parvati . 
Harry en Parvati zeiden niets terwijl ze elkaar hartstochtelijk kustten . 
"Je bent zo bijzonder ..." zei Harry . 

Terwijl ze halfnaakt in elkaars armen lagen  dacht Harry aan de volgende dag . Aan morgen ...
Ze zouden dan naar huis gaan, terug naar de Duffelingen .  Dan zal alles weer hetzelfde worden . 
Maar niets was hetzelfde nu Hermelien weg was, alles was zo anders . 
Harry probeerde zich te herinneren wat Hermelien allemaal had verteld toen ze nog leefde . 
Zal de jonge Sophia ooit haar vader kennen ...? Zal ze later ook op  Zweinstein komen studeren ...?
Maar plotseling besefte hij dat alles in het leven gewoon door ging . 
Deze week gebeurd er alles voor het eerst, dacht Harry stiekem .  Voor het eerst was ik aanwezig bij een bevalling, voor het eerst vier ik mijn verjaardag op Zweinstein, voor het eerst heb ik een begrafenis meegemaakt en voor het eerst word hij ontmaagd ... door een meisje uit zijn dromen ...
Hij besefte ook dat eigenlijk de toekomst wel voorspelbaar was, ZONDER een bijzondere gave . 
Wat je in het verleden deed, zal later uitgroeien tot iets groots ...   als een zaad dat later uitgroeid tot een boom ...
De wereld en de sfeer was dus gemaakt door mensen zelf, niet door een God of een machtig persoon...
Maar puur door jezelf en uit jezelf ...
Hij had dit jaar, in zijn zesde jaar, zoveel nieuwe dingen geleerd en ontdekt !
Harry voelde een warme gloed door zijn lichaam gaan en rook de geur van Parvati .
"Onze omgeving veranderd samen met ons, Parvati ." fluisterde hij . 
"Wat bedoel je daar nou weer mee ?" vroeg Parvati niet-begrijpend . 
Harry lachte . 
"Dat we volwassen worden ..."

The End 

Er is nu dan ein-de-lijk ook een einde aan mijn verhaal gekomen . 
Ik vond het GEWELDIG om voor jullie te schrijven !
Ik schreef namelijk thuis al veel verhalen, die mijn vriendinnen alleen maar hadden gelezen . 
Maar het verbaasde me dat er 49 mensen waren die gestemd hadden dat ik door mocht en dat ik zoveel positieve reacties gekregen (maar er waren ook mensen die gestemd hadden dat ik moest stoppen en ik had ook enkele PB's gehad waarvan ik veel had geleerd )

En om een veel gestelde vraag te beantwoorden : Ik ben 13 jaar oud, als dit zo belangrijk is om te weten ...

Enne ... niet dat dit belangrijk is om te weten, maar ik had mijn verhaal uitgetypt bij Word (met lettertyp 10) en bij afdrukvoorbeeld zag ik dat het maar liefst 138 pagina's lang was !!! (mijn allerlangste verhaal ooit !    *toch wel een beetje trots* )

Het was super om te schrijven en ik hoop dat ik nog wel wat van jullie hoor over mijn afgesloten verhaal . 
Moet mijn volgende Fic een vervolgverhaal worden of een heel nieuw verhaal ...? 
Binnenkort zal ik een begin posten van mijn nieuwe verhaal en zal ik proberen het NOG beter te doen .
ByeBye,
See you soon ! (hoop ik)
~Cham~

P.S 
Ik wil nog een paar mensen bedanken die me bijna na elk nieuw stuk een PB stuurden . 
(maar ik denk dat ze zelf ook wel weten wie ik bedoel  :lol: ) 


-----------------------------------


