~Cham~




Mensen, sorry dat het zo lang duurde voor een stuk .
Maar ik had drie dagen achter elkaar proefwerken en SO's en toen moest ik gaan leren van me moeder ... :cry: 
Maar hier is dan ein-de-lijk een stukje !

Stuk 75
Na een goed gesprek met Tops te hebben gehad liep Harry met een opgelucht gevoel de woonkamer in waar Lupos en mevrouw Wemel zaten . 
"Harry !" zei mevrouw Wemel blij .   "Kom erbij zitten, jongen . Gaat alles goed ? Ik ben zo blij je weer te zien ..."
"Hallo, mevrouw Wemel ." zei Harry beleefd .  "Het gaat inderdaad erg goed met me . "
"Ja,maar ik had net van Ron en Remus gehoord dat jullie werden gegijzeld in de bus ?" 
"Dat klopt . Het was maar goed dat alles zo goed was gegaan-"
"Je moet oppassen, Harry . Het was niet verstandig wat je deed ." zei Lupos . 
"Dat weet ik ." zei Harry .   "Maar ik had mezelf niet onder controle -"
"Dat moet je juist wel, Harry ." zei Lupos plotseling scherp .  "Als je je zelf niet inhoud kunnen er vreselijke dingen gebeuren !"
"Dat weet ik- Ik ga maar eens naar Ron en Hermelien ." mompelde Harry opgelaten . 
Mevrouw Wemel, Lupos en Tops keken hem bezorgd na toen hij naar boven liep . 
Boven voor de deur bleef hij even staan . 

"Parvati slaapt, Ron . Ze was hartstikke moe -"
"Is het inmiddels al goed gekomen tussen haar en Harry ?"
"Nee, nou- ik weet het eigenlijk niet ."
"Ze is echt niet eerlijk tegenover Harry geweest-"

Op dat moment haalde Harry diep adem en liep hij naar binnen .
"Harry !" zei Ron geschrokken . 
Maar Hermelien lachte hem toe en ging rechtop zitten . 
"Blijven jullie hier nog vanavond eten ?" vroeg ze hoopvol . 
Ron schudde zijn hoofd . 
"Perkamentus had gezegd dat we op school moeten eten . De leerlingen zijn dan weer terug en Perkamentus wilde geen toestanden ..." zei hij triest . 
"Aha," zei Hermelien droog . 
Het was duidelijk dat ze het vreselijk vond om hen te missen .
"Ron ! Ik wist dat je zal komen en had een paar nieuwe schoolgewaden voor je gehaald !" riep mevrouw Wemel onderaan de trap .  "Kom ze eens passen !"
Ron werd rood en liep mompelend naar buiten . 
"Harry," zei Hermelien en pakte zijn hand .  "Ik- ik vind het zo jammer dat ik je een paar dagen moet missen ."
Harry zuchtte . 
"Het moet, Hermelien ." zei hij geduldig .  "Perkamentus wilde geen toestanden . En ik- ik wil ook geen toestanden meer, voorlopig niet . Geen toestanden meer met vrouwen ."
Hermelien giechelde . 
Ze keek hem lachend aan en haakte haar vingers in de zijne . Ze trok Harry recht voor haar en sloeg haar armen om hem heen . Bezitterig . 
"Mijn gevoelens voor jouw beginnen steeds sterker te worden, weet je ..." fluisterde ze . 
Harry werd rood . 
"Hermelien, dit kunnen we maar beter niet doen ." mompelde hij . 
Hermelien liet hem abrupt los en draaide haar hoofd weg . 
"Sorry ." fluisterde ze .  
"Het spijt me ." zei Harry .  "Maar ik moet nu gaan . Ik zie je nog wel op school - Dag, Hermelien ."
"Dag, Harry ."

"HARRY SNEL ! " brulde Ron . 
Hij maakte de eiken voordeuren open en haastte zich naar de Grote Zaal . 
"Jaja, ik kom al -" zei Harry geirriteerd . 
Hij volgde Ron de Grote Zaal binnen die al vol zat van de opgewonden leerlingen . 
"Hoi, Harry !" riep Louisa uitgelaten .  "Fijne kerst gehad ?"
"Ja erg leuk ." zei Harry nijdig en keerde haar z'n rug toe .  
Hij ging naast Ron en Daan zitten aan de tafel van Griffoendor en schepte wat Tomaten soep op .
"Hoe was jullie vakantie ?" vroeg Simon die tegenover hen zat . 
"Erg leuk ." antwoordde Ron kordaat . 
"Een gelukkig nieuwjaar trouwens ..."
"Dankje, jij ook ."
Harry luisterde maar half mee en dronk stilletjes zijn soep op . 
"En jij, Harry ?" vroeg Marcel plotseling . 
Harry werd gewekt uit zijn dagdroom en staarde verward naar Ron . 
"Hoe was je vakantie ?" herhaalde Marcel . 
"Eh- Pirma ." loog Harry .  "Jullie ?"
"Dat hadden wij net al verteld, jongen ." zei Daan met opgetrokken wenbrouwen . 
Harry haalde zijn schouders op . 
"Waar is Parvati ?" vroeg Simon . 
Harry beet op zijn lip en keek onopvallend naar Ron, die hem nerveus aan keek . 
"Geen idee ." zei hij droog .  "Ze zal wel wat later komen ."
Na hun grote avondmaal stonden Harry en Ron op en maakten aanstalten op weg te gaan . 
"Harry ! Ron !" zei een stem . 
Ze draaiden zich om en zagen Cho . 
"He, Cho ." zei Ron . 
Cho keek stiekem om zich heen . 
"Hoe was het gegaan ?" vroeg ze bezorgd . 
"Met Hermelien gaat het nu prima, weet je ." zei Harry .  "Maar ik weet het niet precies hoe het nu zit met Parvati-"
"Wat was er gebeurd ?" zei Cho . 
"Dat weten we niet ." zei Ron .  "We hadden te weinig tijd om elkaar te kunnen praten ."
"O wat jammer ." zei Cho teleurgesteld .  "Ik wil graag weten hoe het met ze gaat ..."
"Dat wil ik ook ." zei Harry . 
"Cho, kom je mee ?" riepen een groepje meiden . 
Cho zuchtte en draaide geirriteerd met haar ogen . 
"Ik moet nu gaan ." zei ze zacht .   "Dag, jongens !"
"Dag, Cho !"

Toen Harry in bed lag gingen er allerlei gedachten door hem heen .
Hij was boos op Parvati, maar ook bezorgd om haar ... 
Hij had geveolens voor Hermelien, maar hij moest afstand van haar houden ...
Het was allemaal niet eerlijk .


-----------------------------------


