Moony




Om zich heen liepen verschillende mensen rustig met elkaar te praten. 
Harry wilde zichzelf er geen tijd voor geven te kijken wie het waren, en liep inmiddels weer bedaard naar het steegje. 
Het leek vanaf hier nog donkerder dan vanuit het raam in de Lekke Ketel. De andere tovenaars leken hem niet in de gaten te hebben. 
Zijn zwarte schoen plaatste zich in de schaduw, waarna zijn hand voelend over de muur gleed, alsof hij elk moment in de grond kon wegzakken. 
 Even schuifelde hij voort. 
Een paar meter achter hem, liepen de mensen nog vrolijk door de gezellige staat, terwijl hij hier op zoek was naar iets, waarvan hij niet eens wist wat het was. 
Een paar meter liep hij verder, tot zijn hand in contact kwam met een kille muur. Hij tastte de hele muur af, maar vond geen opening.
Een krakend geluid plaatste zich galmend voort door het kille steegje. 
Een  donker gedaante zorgde ervoor, dat het kleine beetje licht wat er in het steegje scheen, werd belemmerd. 
“Wie bent je” zei Harry kil en kortaf. 
“Ik stel hier de vragen Potter” antwoordde ze met een valse grimas. “Maar omdat je niet zo lang meer in deze wereld rond zal lopen, zal jou mijn naam geven niet zoveel grote gevolgen geven. Ik heet Chana Drepar”  
Harry kneep zijn ogen dicht tegen het kleine beetje licht dat langs Drepar heen kwam en hem irriteerde. 
Zwetend zocht zijn hand naar zijn toverstok, als hij die nou kon pakken...
“Expelliarmus!” Schreeuwde Harry, terwijl hij zijn toverstok op Drepar richtte. 
”Protego!” Riep de vrouw, ze was te snel voor hem, en vuurde gelijk daarna weer een spreuk op Harry af. “Expelliarmus!” 
Dat laatste had hij niet verwacht, en zijn stok werd met een grote kracht uit zijn hand geblazen, waarna het rinkelend de stilte verbrak. 
“En nu…” zei ze met een vals lachje, ze richtte haar toverstok rustig op Harry, en zei;” Petrificus Totalus ” 
Harry viel met een bonk op de grond. 
Het enige dat hij nog zag, was dat Drepar veranderde. Ze veranderde van vorm, in een groot gedaante, een draak welteverstaan. 
Hij zag haar op hem afkomen en hem vastpakken, waarna Harry in een waas van zwarte mist en gedachtes wegzakte. 





Hm,, nou moet ik de lezers toch gaan teleurstellen, want het volgende hoofdstuk, zal ook gelijk het laatste hoofdstuk zijn. 
Niet om verdere redenen, maar omdat het verhaal ten einde loopt. 70 posts vind ik een prachtig getal om mijn fanfic mee te eindigen. 

Dus, geniet nog van dit deel, want het volgende, zal ook gelijk het laatste zijn!




Groetjes, Moony


-----------------------------------


