Pottergirl




Hoofdstuk 18

Wit.
Alles was wit.
Wolfram knipperde een paar keer flink met zijn ogen en alles begon langzaam vorm aan te nemen.
Hij ging voorzichtig rechtop zitten en merkte dat hij in de Ziekenzaal lag.
'Wat doe ik hier?'
Een steek in de buurt van zijn slaap.
Het duizelde hem even en hij ging voorzichtig terugliggen in de kussens.
Opeens realiseerde Wolfram zich dat er iemand in het bed naast hem lag.
Hij keek voorzichtig naar het bed en zag een bos piekerig zwart haar.
'Harry?', zei Wolfram zacht.
Het warrige haar draaide zich om en het hoofd van Harry Potter werd zichtbaar.
Met halfgesloten ogen en schrammen op zijn gezicht.
'Wat is er gebeurd, Harry?', zei Wolfram, nu met een iets vastere stem.
Harry schudde zachtjes zijn hoofd.
'U bent wakker!'
De hysterische stem van Madame Plijster vulde de Ziekenzaal.
'Hoe voelt u zich?', vroeg ze bezorgd, om vervolgens over te gaan in furieus gemompel.
'Jeweetwel op Zweinstein, hoe verzinnen ze het? Waarom zou hij hierheen willen? Die arme jongen, die arme jongen... Al zoveel meegemaakt...'
Wolfram liet zich verzorgen en keek af en toe even naar Harry.
Harry lag nietsziend voor zich uit te staren, rolde af en toe even op een andere zij, en zei niets.
Perkamentus was een paar keer langsgeweest, maar Harry had niets gezegd.
Geen woord.
Het leek wel of hij in shock was.
Wolfram vroeg zich zelfs even af of Voldemort een Vergetelheidsspreuk op Harry had gebruikt, maar die theorie werd de grond in gestampt toen hij erachter kwam dat Harry gewoon naar zijn naam luisterde.
Wolfram probeerde op alle mogelijke manieren de Ziekenzaal uit te komen om naar Perkamentus toe te kunnen, maar Madame Plijster wilde hem nog een dag houden.
Wolfram wachtte ongeduldig...


-----------------------------------


