Catie




Vrienden

Ze zat naast een meisje met bruin haar en die zei :”Ik ben Hermelien Griffel en hoe heet jij?”
“Isabella Kortwing.”
“En ik ben Ron Wemel,” zei een jongen met rood haar. 
“En mij ken je al,” zei Harry die grijnsde.
“Waar ken je hem van,” vroeg Hermelien verbaasd.
“Ik heb hem vanmiddag ontmoet,” zei Isabella.
“Van welke school kom je?”
“Gewoon een school.”
“Is dat jou stok, die is net nieuw.”
“Dat komt omdat ik hem vanmiddag heb gehaald, mijn andere was gebroken.”
“Welke kern heeft hij, die van mij heeft drakenbloed.”
“Een gouden haar van een eenhoorn.”
“Hermelien stop nou met vragen, ze is hier net,” zei Harry.
Hermelien hield haar mond en keek even boos naar Harry. Harry glimlachte naar Isabella en hij deed haar denken aan Kai.

Na het eten liep ze met Harry, Ron en Hermelien mee naar boven toe. Ze kwamen bij een portret aan en Harry zei :”Drakenvleugel.” Verbaasd keek ze Harry aan en zag toen dat het schilderij open ging en er een kamer tevoorschijn kwam. Ze liepen naar binnen toe en Hermelien nam haar mee naar de meisjesslaapzaal. Ze liet haar zien waar ze sliep en vroeg :”Waar kom je echt vandaan?”
“Wat bedoel je,” vroeg Isabella.
“Je komt niet van een andere school of wel.”
“Nee inderdaad, ik mag van Perkamentus niet vertellen waar ik vandaan kom maar, ik vertouw je.”
“Ik zal het niet verder vertellen.”
“Het klinkt heel vreemd maar ik kom uit de toekomst, ik kom uit het jaar 3200, ik was een Rebel en ben net ontsnapt.”
“Hoe is het in de toekomst zijn er veel tovenaars.”
“Je begrijpt het niet helemaal, in de toekomst leven geen echte tovenaars meer er zijn geen stokken meer, wel boeken, de regering probeert er alles aan te doen om tovenaars ook wel Rebellen tegen te houden.”
“Vreemd maar hoe kom jij dan hier?”
“Een tijdpoort, toen ik ontsnapte dook ik het water in en ben ik door een tijdpoort gegaan.”
Het was stil en ze keek uit het raam. 

Ze keek naar het Bos en zag een lichtflits, het begon te onweren. Zachtjes zong ze en keek naar de bliksem. “Misschien kan je beter gaan rusten, ik zie je morgen wel,” zei Hermelien en weg was ze. Isabella ging in de vensterbank pakken en pakte haar stok. Ze herinnerde de spreukenboeken die ze had doorgelezen en herinnerde de spreuken en bewegingen. “Accio boek,” zei ze zacht. Een boek kwam naar haar toegevlogen en ze ving het behendig op. Ze opende het boek en begon te lezen, ze testte van alles en toen de andere meiden binnenkwamen kende ze al aardig wat spreuken. “Jij bent die nieuwe,” zei een meisje, “Ik ben Belinda en dit is Parvati en jij bent?”
“Ik ben Isabella,” zei ze afwezig.
“Lange naam, heb je geen afkorting?”
“Sommige noemen me Isa en andere Bella maar ik haat de naam Bella.”
“Waarom,” vroeg het meisje genaamd Parvati.
“Het doet me aan iemand denken.”
De meiden gingen zich omkleden en stapten hun bed in. Isabella bleef voor het raam zitten en keek naar buiten toe. De bliksem was prachtig vond ze en toen Hermelien binnenkwam zat ze nog steeds voor het raam.


-----------------------------------


