Pottergirl




Hoofdstuk 17; Verlossing en verwarring


Voor Wolfram het wist werd er een spreuk afgevuurd die op een haar na zijn linkeroor mistte.
'Vermoord ze!'
De kille, sissende stem van Voldemort galmde door de Hal voor de hel losbrak.
Vloeken vlogen in het rond, en Wolfram dook een paar keer net op tijd, anders was hij dood geweest.
Hij kroop in een inham en vuurde spreuken af als hij dacht dat het veilig was. 
'Paralitis!'
Een Dooddoener viel op de grond.
Wolfram dacht even na.
Waarom stond hij hier?
Hij moest vechten, niet zich verstoppen!
Wolfram sprong uit de inham en terwijl hij dat deed versteende hij nog vier Dooddoeners.
Hij keek om zich heen en realiseerde zich dat alle Dooddoeners uitgeschakeld waren.
Ook zag hij verschillende leraren op de grond liggen.
Sneep lag ergens in de hoek, professor Anderling voor zijn voeten.
Perkamentus stond tegenover hem.
'Waar is Voldemort?', vroeg Wolfram, maar de blik in Perkamentus' ogen liet het hem weten.
'Nee... Dat kan niet.'
Wolfram wilde het niet geloven.
Hij moest actie ondernemen...
Hij rende naar boven, naar het kantoor van Perkamentus, trapte de deur open en zag Harry op de grond liggen in plaats van in zijn bed.
'Nee!'
Wolfram keek om zich heen.
Hij verwachtte de doodsvloek nu ieder moment, hij kon ieder moment doodgaan, Harry was dood, en het was zijn schuld...
Maar de vloek kwam niet.
Wolfram keek achterom.
Niemand.
Hij keek naar Harry, en zag dat Harry zijn toverstok in zijn hand had.
Voldemort was weg...
Maar Harry kon toch niet...
Wolfram, wakker worden! dacht hij.
Natuurlijk!
Harry was de enige die Voldemort kon verslaan, en dat was precies wat hij net had gedaan!
Een grom.
Wolfram keek weer om zich heen.
Geralda kwam van onder het bureau vandaan gestrompeld, met haar gebroken poot in een nog vreemdere bocht dan eerst.
'Geralda? Maar, wat...'
Harry bewoog zich.
Wolfram wist dat hij nu snel tot actie moest overgaan.
'Harry, Harry!'
Harry werd niet wakker.
Wolfram wist wat hij moest doen, maar hij kon de kracht niet opbrengen.
Hij was in de war, wat was er gebeurd?
Wolfram keek nog een keer in de grijze ogen van Geralda, die langzaam waziger werden.
Toen werd alles zwart.


-----------------------------------


