~Cham~




Stuk 55  (Dit stuk speeld zich af op Zweinstein )

"Hermelien, mag ik je veer even lenen ?" vroeg Ron verveeld . 
Hij lag op zijn buik voor de haard, waar Harry in was verdwenen, en keek Hermelien vragend aan . 
"Ja, als het maar snel gaat ." antwoordde Hermelien . 
"Hoezo ? Wat ben je dan aan het doen ? Je huiswerk is toch al af ? Wat is er zo dringend ?" vroeg Ron nieuwschierig . 
"Brief schrijven ." zei Hermelien kortaf . 
"Aan wie ?"
"Aan Viktor ."
"Kruml ?!"
"Is dat zo erg dan ?"
"Eh- nee, ik vertrouw hem alleen niet zo erg-"
"Ron !" zei Hermelien scherp .  "Draco vertrouwde je ook al niet . Hij is mijn broer, jongen ! Als je hem niet vertrouwd, vertrouw je mij ook niet ."
"Zo bedoelde ik het helemaal niet-"
"Ron, ik wil helemaal geen discussie hierover ." zei Hermelien verdrietig .   "Harry zou dat niet gewild hebben-"
Ze vonden allebei dat het klonk alsof hij al dood was ...
"Dat weet ik ." zei Ron . 
Hermelien sloeg haar ogen neer toen Parvati de trap af kwam en naar hun liep . 
"Hebben jullie je huiswerk al af ?" vroeg Parvati zachtjes, toen ze naast Hermelien kwam zitten . 
"Eh- ik wel, maar hij niet ." zei Hermelien . 
Parvati zuchtte en staarde in het vuur . 
Hermelien en Ron keken elkaar verdrietig aan . 
"Parvati, ik weet dat je heel erg verdrietig bent ." zei Hermelien .   "Maar het helpt echt niet als je alleen maar droevig bent -"
"Dat weet ik ." fluisterde Parvati .   "Maar ik mis hem zo..."
"Ik mis hem ook ." zei Hermelien zuchttend .  
Ze dacht weer aan de kus van weken geleden ... de kus van Harry, op dezelfde avond toen hij verdween ...
Ron maakte een vreemd geluid en wendde zijn blik af . 
"Ik- ik ga maar eens naar de Grote Zaal ." zei Parvati na een lange opgelaten stilte .   
"Ja," zei Ron .  "Ja, laten wij maar ook eens gaan ontbijten ."
Hermelien knikte afwezig en liep snel achter hen aan . 

De rest van de dag waren ze alledrie heel erg stil . 
Tijdens de maaltijden, tijdens de lessen ...

Weken later werd het eind December en was het bijna kerst . 
Het begon te sneeuwen, iedereen verwachtte een witte kerst ...
"Een gezellige kerstdagen zullen we krijgen, zeg ." mompelde Ron verbitterd . 
Hij, Hermelien, Parvati en Cho zaten op een van de muurtjes in de moestuintjes . 
"Ja," zei Cho .  "En ik heb spijtig genoeg nog nooit eerder een kerst met Harry door gebracht- Ik was eerlijk gezegd wel van plan bij jullie te komen dit jaar-"
"Cho," zei Hermelien hartelijk .  "Dat kan nog steeds, hoor . Als je liever kerst met ons wilt vieren ."
"Dankje ." zei Cho . 
"Ik denk dat ik dit jaar helemaal geen kerst meer ga vieren ."  zei Parvati zacht . 
Cho klopte voorzichtig op haar rug . 
"Harry zou dat niet fijn hebben gevonden ." fluisterde Hermelien .   "Harry zou vast willen dat je gewoon kerst vierde zonder hem . Hij zou het vast niet gewild hebben dat je- dat je over hem zat te piekeren ."
Parvati knikte . 
"Maar ik mis hem zo-" jammerde ze .
Cho zei niets en veegde stilletjes een traan weg . 
"Hier-" zei Ron . Hij haalde een pak koekjes tevoorschijn en deeld een paar uit . 
Een paar seconden bleven ze zitten en aten hun koekjes zwijgend op . 
Toen stond Hermelien op . 
"Ik herinnerde me dat ik nog een berg huiswerk heb . Ik denk dat ik maar eens naar de biebliotheek ga ." zei ze . 
"Ik ga mee -" zei Ron .  "Mag ik je aantekeningen alsjeblieft lenen ?"
Hermelien wierp hem een vuile blik toe en liep weg met Ron op haar hielen . 
"Ik ga ook maar eens naar binnen ." zei Cho .  "Binnen is het veel warmer . Kom je mee ?"
Parvati schudde haar hoofd . 
"Ik- ik blijf liever hier . Even- alleen graag ." zei ze . 
Cho knikte bezorgd en liep toen ook weg . 

Ron en Hermelien zagen professor Anderling door de gangen rennen . 
"Ga allemaal naar jullie leerlingenkamer !" riep ze .   "Onmiddelijk ! Dit is voor jullie veiligheid !"
Ron en Hermelien keken elkaar niet begrijpend aan maar liepen toch richting de marmen trap . 
Ze klommen door het portretgat en gingen bij de fauteuils zitten aan het raam . 
"Wat zal er zo dringend zijn ?" vroeg Ron . 
"Geen idee ." zei Hermelien terwijl ze naar buiten keek . 
Plotseling zag ze Parvati nog op het muurtje zitten in de moestuintjes . 
"Kijk !" sistte Hermelien .   "Parvati-"
"gedoe, we moeten haar naar binnen zien te krijgen ..."
Ron en Hermelien keken om zich heen en wilden net het portretgat uit klimmen toen Marcel voor hen stond . 
"Wat gaan jullie doen ?" vroeg hij . 
"Eh-" zei Ron . 
"We wilden-" verzon Hermelien .   "We doen niks . "
Ze liepen terug naar hun tafeltje en bogen zich naar elkaar toe . 
"Ik denk dat je Harry's mantel moet gaan jatten, jongen ." zei Hermelien . 
Ron knikte . 
Hij stormde de trap op naar de jongens slaapzalen en schopte Harry's hutkoffer open . 
Wat hij toen zag in zijn koffer ontroerde hem vreselijk ...
Hij zag een stuk of tien tover bewegende fotos van Harry en Parvati op het cruiseschip ...
Een tijdje bleef Ron ernaar kijken . Toen zocht hij naar Harry's onzichtbaarheidsmantel en deed de koffer weer dicht . 

Parvati zuchtte en keek naar haar handen die rood waren geworden van de kou . 
Ze sloeg rillend haar mantel om zich heen en tuurde in de verte . Als Harry bij haar was geweest, werd ze al warm van zijn hand op haar wang ...
Aan het rand van het bos zag ze gedaantes sluipen . 
Een stuk of tien verdachte vreemde mensen ...?
"Parvati !" gilde een wanhopige stem . 
Parvati draaide zich om en zag Ron en Hermelien vanuit het kasteel naar buiten rennen . 
"Je moet mee naar binnen, Parvati !" hijgde Hermelien buitenadem .  
"Er is gevaar en iedereen moet binnen zijn-" zei Ron . 
"Kom nu mee-"
"He, wat is dat ?" vroeg Hermelien . 
Ze wees richting het bos en keek naar de gedaantes die Parvati ook zag . 
"Geen idee ..." fluisterde Ron . 
De gedaantes bleken personen te zijn toen ze dichterbij kwamen . 
Het waren ...
"Dooddoeners !" zei Hermelien geirriteerd met een blik op een man die ongetwijfeld Lucius Malfidus moest zijn . 
"Wel, wel, wel..." zei zijn kille stem . 
Hij richtte zijn toverstok op Hermelien .
Parvati en Ron snakten naar adem . 
Maar Hermelien bleef kalm staan . 
"Wat kom je nu weer doen, Malfidus ?" vroeg ze . 
"Ik kom wraak nemen ." zei Malfidus .  "Dat jullie mijn zoon-"
"Hij is jou zoon helemaal niet !" brulde Hermelien scherp . 
Maar toen viel haar blik op een jongere persoon . 
Zelfs onder zijn masker en gehuld in zo'n mantel herkende Hermelien hem onmiddelijk . 
"Harry," bracht ze vol ongeloof uit . 
Ron en Parvati gaapten haar aan en waren verward . 
"Harry, wat doe jij daar ?" vroeg Hermelien zachtjes . 
De jongen deed een stap naar voren en deed zijn masker af . 
Het was inderdaad Harry . 
Harry met wallen onder z'n ogen, Harry met nog warriger haar dan toen ... Harry was totaal veranderd ...een jongen met een vernietigende blik . 


-----------------------------------


