Pottergirl




Het is weer zover!


Hoofdstuk 14; Harry's verhaal

'Harry, kalmeer een beetje. Wat is er aan de hand?'
Wolfram keek Harry aan, die in zijn ogen zat te wrijven.
'U weet al van mijn peetvader, toch?'
Wolfram knikte.
'Hij... Hij was een Faunaat.'
Harry keek Wolfram aan.
De heldergroene ogen van de jongen stonden vol tranen, en Wolfram voelde dat hij het zelf ook niet lang meer droog kon houden.
'Hij nam altijd de vorm van een grote zwarte wolfshond aan. En nou ja, dat gebeuren met die wolvin... Het liet me allemaal weer aan hem denken.'
Wolfram dacht na. 
Waarom vertelde Harry hem dit?
Had hij dit een zomervakantie lang niet kwijt gekund?
'Harry, heb je met iemand gepraat, behalve je vrienden?'
'Nee.'
Logisch dat hij dit zo erg ervaart, dacht Wolfram.
'Waarom niet?'
'Niemand wist dat hij mijn peetvader was, en ik wilde niemand lastig vallen...'
Harry keek Wolfram aan.
'Ik denk de hele dag aan hem, ik wil dat hij terugkomt!', zei hij wanhopig.
Wolfram wist niet wat hij moest doen.
'IK WIL DAT HIJ TERUGKOMT!', riep Harry door het lokaal, en hij stond op.
Meteen daarna zakte hij ineen en viel op de grond.
'Harry! HARRY!'
Wolfram was radeloos.
'Harry, wat is er?', zei hij, toen hij zag dat Harry nog bij bewustzijn was.
'Litteken...'
'Wat is er met je litteken? Brand het?'
Harry knikte.
'Heel erg?'
Weer geknik.
'Ik breng je naar professor Perkamentus.'
Wolfram tilde het lichaam van Harry op.
Het was erg licht, merkte Wolfram.
Harry was dan ook best mager.
Wolfram liep het lokaal uit, met Harry in zijn armen.
Wat hem niet verraste was dat Hermelien en Ron buiten op Harry stonden te wachten.
Ze zagen de situatie, Harry met zijn handen tegen zijn voorhoofd gedrukt en Wolfram die met haast de gang doorrende, en begrepen wat er aan de hand was.
Ze stelden geen vragen en renden achter Wolfram aan.
Als ze nu maar op tijd in het kantoor van Perkamentus aankwamen...


-----------------------------------


