Eldarion'




Sado-RPG Deel 4: Het mysterie van Sado

Hier deel 4 alweer van de RPG. Allemaal veel plezier!

De kleuren:
Fullbloods posten in darkorange
Halfbloods in dodgerblue
Mudbloods in indianred
(Nog) onbekende personen posten in limegreen

De regels lijken me iedereen wel duidelijk, maar we zouden jullie nog een dingetje willen vragen:
Ga alsjeblieft niet te snel, er zijn ook nog mensen die 24 uur of langer zonder Sado zitten. ;)

En hier het eerste bericht.

http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Een herinnering vervaagt. Er komt een nieuwe te boven, wanneer Roxan al ouder is en op Zweinstein zit. Weer een nieuwe, en nog een. Ten slotte gaan haar ogen open. Ze kijkt weer recht in het gezicht van Mitch en glimlacht. Ze denkt dat ze haar krachten weer wat herwonnen heeft en krabbelt recht met veel moeite. 

‘Bedankt,’ brengt ze schor uit tegen Mitch.

Elmaz. Tuurlijk, daar was ze mee bezig. Ze moet terug naar Elmaz. Ze zal hem eens te pakken krijgen. Hij krijgt zijn zin niet. Deze keer niet. Ze zal terugkomen, voor z’n neus. Ze probeert op haar benen te gaan staan, vindt wat steun, grijpt ze rotswand vast met haar goede hand en komt erg langzaam vooruit. Vastbesloten om terug te gaan. 

Ze kijkt om naar Dizn en probeert hem te wenken. Hij moet mee. Moet. Anders gaat het niet. Ze loopt verder en verder de tunnel door, tot ze er uiteindelijk uitkomt. Even gaat ze uitgeput op de grond zitten. Eigenlijk is het helemaal niet slim wat ze doet, maar het moet toch. Naast zich ziet ze een trap. Ik wil naar boven. 

Een paar keer struikelend over te treden en haar been openhalend, komt ze uiteindelijk boven aan. Het duizelt haar en ze grijpt de dichtstbijzijnde boom vast. Zo gaat ze van boom tot boom, tot ze uiteindelijk veel later de treurwilg in beeld ziet. Ze glimlacht flauw. Voor de treurwilg staat Elmaz. Haar glimlach wordt breder. 

Ze wankelt naar de achterkant van de treurwilg en gaat er even bij zitten. Boven haar waait een takje heen een weer door de wind, die flauw waait. Er zit een druppel water op de tak, het valt recht op Roxans neus. Die kijkt omhoog en ziet de tak. Een hele lange tak, vanaf de kern in de boom, maar smal, erg smal, alsof hij nog erg veel moet leren. Ze steekt haar hand uit naar de tak en raakt hem aan. Een flits. Van Elmaz, die op het moment aan de andere kant van de boom moest staan. Het was dus een herinnering.

Dizn was weg. Zij was alleen in de tuin, samen met Elmaz. Roxan was de bloemetjes water aan het geven. Elmaz had een of ander houten stokje vast, waarvan Roxan niet wist dat het een toverstok was, en hij wat ‘aan het knallen’ in Roxans ogen. ‘Elmaz, straks gaan de bloemetjes dood!’ ‘Tuurlijk! Kun je nu echt niets zinnigers uit je mond krijgen?’ ‘Nou.. sorry hoor..’ Elmaz gaat weer door met ‘knallen’ en Roxan gaat verder met bloemetjes water geven. Ze lopen allebei naar elkaar toe, en op een gegeven moment botsen ze tegen elkaar. ‘Kijk nu toch eens een keer uit!’ roept Elmaz uit frustratie. Roxan, die dit niet gehoord had, omdat ze Elmaz’ toverstok in de gaten kreeg en merkte dat het niet gewoon een stokje was, staarde met grote ogen naar Elmaz. Ze wendt haar ogen van hem af en gaat door de tuin huppelen en zingen. ‘Hihihi! Elmaz denkt dat hij kan toveren. Abracadabraaaa!!’ Zo gaat dat nog even door tot Elmaz het zat is. Hij zal eens laten zien wat hij kan. Met de punt op Roxans knie richtend, spreekt hij een spreuk uit. Roxan valt op de grond en schreeuwt het uit. Haar knie bloeit en ze kan niet op haar been staan. Woedend kijkt ze naar Elmaz. Ze heeft nog niet in de gaten dat hij getoverd heeft. Op de achtergrond verschijnt Dizn. Hij wordt boos op Elmaz en begint ook nog te huilen. Bij Roxan lopen er ook tranen over haar wangen en ze hinkt naar Dizn. ‘Stop! Dizn! Nee je m…

Woede lijkt haar nieuwe kracht te geven en ze staat op. Ze kijkt naar Dizn, naast haar. Ze moet het hem vertellen. Vertellen wat ze wil. Wat ze van plan is. 

‘Dizn.. we sturen hem weg.. en als hij niet wil.. dan.. dan.. v-vermoorden we hem,’ zegt ze, met in haar achterhoofd houdend dat zij hem toch niet kunnen vermoorden voor altijd, omdat hij bij de volgende opdracht waarschijnlijk gewoon terug komt.

Zonder op z’n reactie te wachten, draait ze zich om en wankelt ze op Elmaz af. Voor z’n neus blijft ze staan. Herinneringen komen boven drijven. Woede en misschien een klein stukje verdriet. Waarom moest dit, wat min of meer een broeder-zuster band zou moeten zijn, uitlopen op een finaal drama.. Ze doet haar mond open en spreekt.

‘Elmaz, verdwijn. Verdwijn uit m’n leven en dat van iedereen anders. Sado is jou niet waard als koning. Ga weg, en kom nooit meer terug’

‘Verdwijn, of ik maak er zelf een eind aan’


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine loopt door de straten van Sado terwijl ze iets in doeken gewikkeld in haar armen houdt. Het was al donker. Ze blijft even staan en kijkt naar de baby in haar armen. Een vage glimlach waar ook iets pijnlijks in schuilt, verschijnt op haar gezicht als ze een stukje van de doek opheft en ziet dat de baby nietsvermoedend slaapt. Daarna kijkt ze stilstaand rond. Het was hier zo doods... Een rilling loopt over Christines rug en snel wandelt ze verder, zich niet zo enorm op haar gemak voelend. 

Na een minuutje of tien zoeken, is ze gearriveerd waar ze wilde zijn. Ze kijkt vlug even naar binnen om te besluiten dat er niemand aan de andere kant van het raam zit ondanks het huis toch bewoond leek en gaat met haar rug tegen de muur van het huis staan. Ze staart denkend voor zich uit. Het was allemaal relatief vlug besloten, maar nu ze hier uiteindelijk stond - haar laatste "kans" - twijfelde Christine of ze het wel degelijk zou doen. Het is de enige manier om nog een kans te kunnen maken, spookt het door haar hoofd. Uiteindelijk zucht ze diep en slaat haar hoofd neer, kijkend naar de baby. Dan begint ze zachtjes te spreken tegen het slapende kind. 

"Het komt allemaal goed, schatje, dat beloof ik je. Ik beloof het je..." Haar stem klinkt alsof die op het punt staat te breken en Christine streelt met haar vinger over het kind z'n zachte gezichtje. Haar ogen vullen zich met tranen, waarna ze langzaam en geluidsloos over haar wangen rollen. Even kijkt ze links en rechts om te kijken of de straat leeg is en tovert dan een korf tevoorschijn die ze op de grond voor de deur zet. Dan kust ze de baby zachtjes op z'n voorhoofdje, zegt: "Ik ga je missen..." en legt het voorzichtig in de korf, erop lettend het kind niet wakker te maken. Dan haalt ze een brief uit haar broekzak en steekt ze bij hem. Even blijft ze gehurkt zitten bij de baby, maar besluit dan met pijn in haar hart om op te staan. Ze kijkt nog even neer. 

"Het spijt me... Maar ik kan niet anders..." zegt ze dan hakkelend, wanneer de emoties de overhand beginnen te nemen, waarna ze zich met de grootste tegenzin omdraait, weggaat, voelt hoe het schuldgevoel bij elke pas die ze zet, groter en groter wordt. 

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana schrikt op en tilt haar hoofd als ze ziet en hoort hoe Will zich tegenover Gaia gedraagt. Ze staat op van de rots waar ze op was gaan zitten en gaat dichterbij de rest staan terwijl ze alles aanziet. Als Mike Will probeert te kalmeren en dat schijnt te lukken, bedaart Lana weer een beetje. Ze weet niet wat ze van Will moet denken. Als ze eventjes verder dacht, wist ze eigenlijk niet meer wat ze van ver iedereen moest denken. 

Als Mike naar Sarah en haar toewandelen, fronst Lana haar wenkbrauwen. Z'n houding staat haar niet echt aan en dat wordt alleen maar bevestigd wanneer hij schuldig zegt dat hij nog eens iets te bekennen heeft. Een naar voorgevoel bekruipt Lana. Wanneer ga ik eindelijk eens alles weten? Ze zegt echter niets en kijkt Mike alleen maar aan terwijl die z'n bekentenis doet en Lana's nare gevoel alleen maar groter en groter wordt. Het idee dat Mike helemaal niet in het café zat terwijl zij en Sarah bijna hun leven verloren waren voor hem, maakte haar niet bepaald blij. Als Thorns naam valt, voelt Lana zo'n groot gevoel van haat door haar heen gaan tegen hem en het feit dat Thorn van de afgrond was gedonderd, vond Lana opluchtend. 

Als Mike zwijgt, denkt Lana dat z'n bekentenis is afgelopen en probeert in zichzelf te zoeken wat en hoe ze moet reageren. Maar dan flapt Mike er tegen Lana's verwachting uit dat haar moeder niet dood is en hen in de steek heeft gelaten. Lana wordt van het ene op het andere ogenblik krijtwit en hoort dan ook nog eens dat Grace haar moeder is, hoewel haar dat niets meer aandoet. Het is stil. 

"Grace?" vraagt ze dan uiteindelijk. Ze zwijgt even en kijkt Mike aan, en Lana's blik wordt enorm achterdochtig als hij Mikes uitdrukking op z'n gezicht ziet. Dat voorspelde niet veel positiefs. Lana kijkt even naar Sarah, maar dan weer naar Mike. 

"En... Wie- wie is Grace?" vraagt ze hem dan onbegrijpend, terwijl ze nu lijkbleek is. Hoewel Lana al een sterk horrorvermoeden heeft, had ze nog nooit van een persoon genaamd Grace gehoord.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Hij ziet Roxan op hem afkomen. Hij werpt een vuile blik op Mitch en gaat dan samen met Roxan naar boven. Het is moeilijk, ze zijn allebei vermoeid. Uiteindelijk raken ze toch boven, waar ze Elmaz zien. Dizn ziet Roxan die de tak aanraakt, een hele smalle tak. Dizn kijkt vuil naar Elmaz. Roxan had hem net gezegd dat ze zou zeggen dat hij moest verdwijnen en anders zou ze hem vermoorden. Dat tweede leek bij Dizn het beste. 

Hij ziet Roxan op Elmaz aflopen. Dizn doet hetzelfde, samen staan ze voor Elmaz. Hij hoort wat Dizn zegt. Dizn kijkt vuil, recht in Elmaz' ogen. Hij voelt haat en woede. Als Elmaz niet oplet, is het straks werkelijk gedaan. 

http://img502.imageshack.us/img502/7097/kdm8oa.jpg

Elmaz schrikt uit gedachten over Roxan en Dizn op. Hij ziet ze, ze komen de trap op. Ze leven nog. Dit kon niet waar zijn, wie overleeft er nu zo'n val. Dit is niet goed. Ze zijn vast woedend en - voor Elmaz kan verder denken ziet hij Roxan en Dizn op hem afstappen. Elmaz steekt z'n hand in z'n gewaad en houdt z'n wand klaar. Hij hoort wat Roxan zegt.

''Jij bent mij niet waard als broer'' zegt hij vuil en met de nadruk op het woord 'broer'. Hij kijkt nog even recht in de ogen van Roxan en Dizn. Hij trekt z'n toverstok...


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh ziet hoe Mike's houding is, en hij beseft vrijwel meteen wat er gaat volgen, aangezien hij deze houding maar al te goed kent... omdat hij deze houding 2 weken geleden heeft aangenomen, in de kaasfabriek, terwijl hij opbiechtte dat hij de amulet had en zijn ouders die van Olivier vermoord hadden.
Terwijl Mike begint te praten, wordt Milosh steeds wantrouwiger. Hij kijkt Lana even min of meer bemoedigend aan, kijkt daarna weer naar Mike. Milosh voelt aan dat het belangrijkste en wellicht schokkendste gedeelte nog zal komen, en tast naar Lana's hand.
Hij verstijft echter midden in de beweging als Mike zijn laatste zinnen zegt. Milosh beseft geleidelijk over wie Mike het heeft. Will noemde Duister Persoon Grace... Mike zei dat Grace niet alleen Will's leven kapot gemaakt had... en de stukjes vallen op hun plaats.
Milosh voelt een enorm gevoel van walging door zich heen gaan - niet jegens Lana of Sarah omdat ze de dochters van Grace zijn, en zelfs niet jegens Mike. De walging die Milosh voelt is jegens Grace, omdat ze er voor gezorgd heeft dat haar eigen dochter vermoord werd, dat ze grijzend toekeek, dat ze Lana zo maar in de steek gelaten heeft.
Als dan Roxan boven aan komt, samen met Dizn en die twee richting Elmaz lopen en hem lijken uit te dagen en tegelijkertijd Lana vraagt wie Grace is, weet Milosh even niet wat te doen.
Dan kijkt Milosh Lana aan, en pakt alsnog haar hand vast. "Lana," zegt hij langzaam, "Grace is... was... Will's... metgezellin..." Milosh zwijgt even. "Grace was de vrouw die er voor zorgde dat Will de kans kreeg je te vermoorden."


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Hoewel de luiken gesloten zijn van de ramen van de kamer is het licht er fel. De witte muren, het witte plafond, de witte vloer en de witte meubels maken het er licht. Slechts een lampje verlicht de grote kamer. Op het bed in de kamer ligt Aisha. Ze kijkt naar het plafond, probeert blikken van de man te negeren.

Wie is die man? De vraag spookte haar al door het hoofd sinds ze wakker werd. Ja, ze kende hem. Ze had deze man eenmaal eerder gezien, toen ze nog klein was. Nee, ze had hem zelfs twee keer gezien. Ook op die ene dag, de dag die niet in haar herrineringen moest zitten, maar er zat.

Aisha treky aan de ketens en merkt voor de zoveelste keer dat het geen zin heeft. Vast. Ze zouden haar niet missen, met dat briefje. Op het eerste gezicht leek deze in wit gehulde mens, een begaafd man. Hij had hier over nagedacht.

Aisha zucht en kijkt opzij, de man lijkt in gedachten.

http://img133.imageshack.us/img133/1253/marwan7iy.jpg

Marwan kijkt even naar het meisje, die op het bed naar het plafond ligt te staren. Daarna kijkt hij weg en staart hij naar zijn eigen blote voeten. Gedachten schieten hem door het hoofd. Wat nu? Will, of zijn bijnaam Cheesy, moest boeten, dat was zeker.

Plots staat Marwan op en loopt hij naar het evenal witte bureau. Hij pakt een pakt een stuk perkament en gaat zitten. Met de ganzenveer begint hij te schrijven. Cheesy, je zult boeten. Een glimlacht krult om Marwans lippen.

Jij mijn grote liefde, ik jouw dochter. Dacht je nu echt dat je er zo makkelijk af kon komen? Dacht je nu echt dat ik haar zo van me af liet pakken? In ruil heb ik je dochter, ze lijkt op haar. Evenals ze op jouw lijkt, Cheesy.

Zelfvoldaan stond Marwan op en liep hij de kamer uit, om het berichtje onmiddelijk naar zijn oude vriend te sturen. Zijn wraak zou zoet zijn, Will moest de pijn voelen die hij had gevoeld. De pijn die sterker was geworden nadat Marwan ten oren was gekomen dat Will er wat op na hield met die lelijke secreet. Dat monster. Jessica verdiende beter.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara voelt een arm om haar schouders en weet dat het Linda moet zijn. Ze blijft stil zitten. Ze hoort iedereen praten, maar het doet haar niets. Dan hoort ze ineens zachtjes de stem van Roxan.
Dat kan niet, Roxan is dood.
Ze kijkt op en ziet Roxan staan, en Dizn. Voor Elmaz. Elmaz met getrokken staf. Zonder erbij na te denken springt ze op, naar haar toverstaf graaiend. Ze richt op Elmaz en schreeuwt: 'EXPELLIARMUS!'
Ze ziet hoe Elmaz' staf uit zijn hand slaat. Ze blijft met bevende arm staan, en veegt met haar andere hand de tranen van haar gezicht.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch ziet dat Roxan weer voorzichtig overeind krabbelt, dan zegt ze bedankt en ziet de blik die Dizn hem toe werpt, hij denkt* Het zal hier wel nooit veranderen.

Hij ziet hun weg lopen, zelf blijft hij nog even zitten in gedachten verzonken, hij ziet in gedachten weer het kleine wezentje in zijn handen, zijn zoon, het mocht niet zo zijn, hij was te zwaar gewond geweest en ze waren te ver van enige medische zorg geweest, bovendien had hij zijn wand niet bij hem. 

Zijn verloofde had nooit geweten dat hij een Wizard was, al die jaren dat ze hem kende, hij had het haar nooit durven te vertellen, bang voor haar reactie.


Hij had hun beiden begraven, in het land waar ze zo van hielden, Egypte.

Hij zucht even diep en staat dan ook op, hij loopt een paar passen en staat dan in een scherp steentje, hij haalt daarbij zijn voet open, moeizaam hinkelen vervolgt hij zijn weg, hij ziet dan de trap, hij loopt voorzichtig naar boven, glijd een paar keer uit en weet uiteindelijk boven te komen.

Als hij boven is, gaat hij vermoeid tegen een boom zitten en kijkt uit over het ravijn naar de bergen


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Met gebogen hoofd wacht hij de reactie van Sarah en Lana af. Hij kan het niet. Hij kan ze niet meer recht in de ogen aankijken. 

"Grace," zegt hij vermoeid als hij Lana's reactie hoort, "Grace is de vrouw die Will dwong jou te vermoorden." 

Hij zucht. Eigenlijk was het beter geweest als de moeder van Sarah en Lana toch dood was, maar dat ze gewoon een lieve vrouw was geweest. De waarheid was hard. 

Mike voelde zich op dit moment heel alleen. Zijn dochters zouden hem niet meer willen zien. Hij zou weer naar huis kunnen en zijn eenzame leventje kunnen voortzetten.

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Met stijgende verbazing kijkt hij naar het tafereel. Zijn oom draait compleet door. Eigenlijk wilde hij naar voor lopen en er een stokje voor steken, maar toen zag hij dat Mike het zelfde plan had. Hij zag er zeer vastberaden uit. Olivier besloot te blijven staan.

Wanneer Will weer wat gekalmeerd is door Mike's verhaal, dat Olivier zeer verbaasde, denkt hij dat het weer rustig zal worden. Maar dan komt Mike naar Lana en Sarah toe. 

Grace is hun moeder. Ze hebben een volbloedmoeder. Maar wat voor één.

Hij kan geen woord uitbrengen en staat er maar een beetje bij. Hulpeloos kijkt hij even naar Sarah die tot nu toe nog niets gezegd heeft. Wat gaat er in haar hoofd om?

http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij luistert naar Mike's verhaal en wordt langzaam weer kalm. De 'gewone' Will keert langzaam terug doordat hij beseft dat Mike bijna hetzelfde meegemaakt heeft. Grace heeft hen beiden het leven zuur gemaakt. 

Will krijgt weer moed om verder te gaan, doordat hij merkt dat het Mike ook gelukt is. Hij was helemaal alleen, maar heeft zich er doorheen geslagen.

Hij kijkt naar Gaia en probeert te glimlachen. "Sorry," fluistert hij, "Ik was even helemaal de weg kwijt. Het spijt me zo." 

Hij kijkt even naar Mike en de rest van de groep en denkt na. Dan neemt hij een besluit. "We moeten onderduiken Gaia. Grace zal niet lang wachten met haar wraak, en haar wraak zal zoet zijn. We zijn in groot gevaar. Allebei." 

Hij hoopt dat hij Gaia kan overtuigen. Ze zal hem immers op zijn woord moeten geloven. "Alsjeblieft, laat haar niet mijn laatste dochter afnemen."


-----------------------------------


Remus




http://img354.imageshack.us/img354/2953/thorn4wr.jpg

Thorn loopt langzaam de gang in, behoedzaam om zich heen kijkend. Hij is nog niet geheel hersteld van zijn val, integendeel zelfs, hij komt amper voor uit. Thorn vertrouwt het hier niet helemaal.
Hoe dan ook, na een tijd lopen zonder verdere ongelukken komt hij bij een hoge en steile stenen trap aan. Met gefronste wenkbrauwen bekijkt Thorn de trap, besluit dat er geen gevaar mee verbonden is, en begint de trap dan op te klauteren.
Wanneer Thorn boven is, blijft hij hijgend staan, en heeft verder geen oog voor de omgeving. Thorn kijkt echter verbaasd op als hij stemmen hoort...


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana had al verwacht wat het antwoord zou zijn, maar kan het niet tegenhouden dat in haar ogen een geschokte blik schiet wanneer zowel Milosh als Mike zeggen - bevestigen - wie Grace is. Lana voelt dat het licht wordt in haar hoofd en het eerste wat ze doet is door haar knieën naar de grond zakken. Het idee dat haar moeder niet gestorven was na haar geboorte door een of andere ziekte, maar dat die hen gewoonweg verlaten heeft, zich jaren niet vertoond heeft en dan opeens terugkomt om met haar eigen dochter de vloer te vegen -want zo zag Lana het, het was Grace geweest die haar weerloos gemaakt had zodat ze geen kans meer maakte, niet Will - dat alles komt als een harde klap in Lana's gezicht aan.

Lana staart in haar handen wrijvend naar het gras en schudt haar hoofd, omdat ze het niet kan geloven. "Dat is niet waar... Dat kan niet dat er zo'n perso- dat is niet waar..." mompelt Lana dan hardop in zichzelf. Maar tegelijkertijd voelt ze een enorm grote afkeer - als die er al niet was -  voor Grace, maar ook voor zichzelf door haar lijf jagen.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia blijft verstijfd op dezelfde plaats staan als Wills smekende en standvastige woorden tot haar doordringen. Maar hetgene wat in haar geheugen gegrift staat is maar één ding; 
Aïsha is weg. 
Niet thuis al lezend in een van haar boeken. Niet naast haar, terwijl ze zoals altijd iets bemoedigends toefluistert. Nergens.
En hetgene verliezen waar je al je hele leven erg afhankelijk aan bent, voelt aan als een enorm gemis.
Zwakjes laat Gaia haar hand zakken waarin nog steeds als een soort van bescherming haar wand in gekluistert zit. Het feit dat Will op het punt staat om haar te vermoorden dringt niet tot haar door. Aïsha was er niet.

Dan sluit ze haar ogen, zoals ze als kind altijd deed wanneer ze bang was en het sluiten van je ogen als een ontvluchting van de werkelijkheid zag.
Daarna opende ze ze terug en ziet dan het gelaat van haar vader voor haar, met een sombere uitdrunking kijkt ze naar de grijze plukken haar die als vuile strepen in zijn haardos zitten en de vouwen in zijn gezicht.
Hij was nog niet zo oud, wist ze. Maar alle gebeurtenissen hebben hem geveld.

Gaia verliest zich zelf in dit moment en gilt dan duidelijk 'NEE'. 'Nee, nee, nee, nee', herhaalt ze als een kind dat haar zin niet krijgt. Elke 'nee' klinkt steeds hopelozer en langzaam loopt ze naar hem toe, terwijl ze voor hem hurkt.
"Doe het niet. Daar krijg je spijt van. Spijt", fluistert ze met tranen in haar ogen die langs haar wangen parelen.

"Er is maar een iemand die hier moet boeten. Je weet goed genoeg wie dat is, papa."

Het gezicht van Grace flitst door haar een en met een korte knik verdwijnt dat even snel als het gekomen is. Machteloos kijkt ze hem aan, enigzins gelukkig om zijn bezorgdheid. "Ik ga niet onderduiken voordat Aïsha veilig is."


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij kijkt naar zijn dochter en vindt het merkwaardig dat ze nog zo rustig blijft. Hij had haar bijna vermoord.

"Gaia, luister, als we niet onderduiken zal ze jou ook ontvoeren. Misschien zelfs vermoorden," zegt hij op paniekerige toon. 

"Grace heeft veel macht, dat blijkt wel. Ze lag dodelijk gewond in een tunnel waar normaal niemand komt, maar nu loopt ze weer doodleuk rond! We zijn in gevaar Gaia. Jij bent in gevaar." 

Hij denkt even terug aan de beelden van Aisha die hij gezien had. Liggend op het bed, vastgebonden.

"We kunnen Aisha niet zomaar even redden, al zou ik het net als jij dolgraag willen. Het is echt beter als we onderduiken."


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh ziet Lana's geschokte blik, waarna Lana op haar knieen zakt. Haastig knielt hij naast haar neer, en luistert naar het verwarrende gemompel. Milosh kan haar gevoelens wel begrijpen - prima, zelfs.
Hij kijkt Lana bemoedigend aan - of tenminste... iets dat voor bemoedigend door moet gaan. Milosh weet niet direct wat te zeggen, dus zwijgt hij maar, terwijl hij nog steeds Lana aan blijft kijken. Dan slaat Milosh zijn armen om Lana heen.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana voelt Milosh' armen om haar heen, en blijft even bewegingsloos zitten. Gedachten stromen door haar hoofd. Dan beseft ze pas tegoei dat Milosh haar vastheeft en beweegt lichtjes ongemakkelijk terwijl ze nog net de drang kan onderdrukken hem van haar af te duwen.

"Milosh, alsjeblieft, laat me los..." zegt ze dan moeilijk. "Ik verdien dit niet... ik walg van mezelf..." Even flitst er in haar gedachten een vermomde Grace voorbij, die haar gezicht onthult, waarna Lana's eigen gezicht zichtbaar is. Tot voor kort had ze altijd gedacht dat ze op mama leek, was ze trots op haar geweest en had ze haar als haar grote voorbeeld genomen.

"Ik ben bang dat ik op haar lijk..." zegt ze dan plots.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Je bent mijn broer niet,' probeert ze hem rustig te zeggen, wat niet echt wil lukken. Er zit eigenlijk een kern van waarheid in, aangezien ze alleen dezelfde moeder delen. 

Gelijk als hij z'n wand trekt, trekt zij ook haar wand. Het lijkt haar duidelijk wat er moet gebeuren. Toch is er iets van aarzeling. Jaren lang hadden ze samengeleefd, min of meer samen gespeeld, dingen gedeeld.. moest daar nu een einde aan komen? Hij probeerde jou ook te vermoorden.. 

Dan komt Mara tussenbeide. Roxan glimlacht als ze haar ziet. Ze roept Expelliarmus. Dit horen eigenlijk zij, Dizn en Elmaz uit te vechten, Mara heeft er niets mee te maken.. maar ze lijkt het haar aan te trekken. Niet nog een onschuldige dode..

Terwijl Roxan nog met haar wand op de wand-loze Elmaz gericht staat, ziet ze uit een ooghoek Lana vallen. Er schijnt daar iets aan de hand te zijn. Hoorde ik dat nu goed? Grace haar moeder? Ze kijkt van Elmaz naar Lana naar Mara en weer opnieuw. Alle belangrijke dingen komen tegelijk. Ze had Lana nog niet eens een 'welkom terug' gezegd. Tegelijk vangt ze Lana's woorden op. 

'Nee! Lana, dat meen je niet! Denk dat niet! Je mag niet op haar lijken, en je lijkt ook niet op haar!' zegt ze, even afgeleid van Elmaz, waarnaar ze haar blik naar Dizn wendt met de blik wat nu.

'Nou, ga je nog kiezen of moet ik het doen voor je,' snauwt ze Elmaz ondertussen bijna toe.


-----------------------------------


Charlie




http://img502.imageshack.us/img502/7097/kdm8oa.jpg

Elmaz neemt z'n toverstok weer in z'n hand die eruit was gevallen, nadat Mara een Expelliarmus spreuk had uitgeroepen.

'Bemoei je er niet mee!' roept hij in de richting van Mara. Z'n woede wordt hem te veel. 'SECTUSEMPRA' roept hij krachtig en duidelijk. Hij keert zich tot Roxan. Hij hoort wat ze zegt.

'Ik zal zelf wel kiezen'. Hij heft z'n wand. 'Avada -'..

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

'AVADA KEDAVRA' roept Dizn snel. Hun spreuken raken elkaar. Ze komen in een strijd. Ze hadden immers allebei dezelfde kern. Als Dizn nu faalt is het voorgoed voorbij. Hij mag niet, hij zal niet falen, hoort hij zichzelf zeggen. Even lijkt de spreuk van Elmaz te winnen. Dizn krijgt het moeilijk. Hij ziet verschillende beelden voorbijflitsen. Elmaz. Vroeger. Roxan. Dizn is nog vermoeid van het waterongeval. Hij moet dit winnen. Voor Roxan.

Dizn's straal neemt toe. Nog even..

http://img502.imageshack.us/img502/7097/kdm8oa.jpg

Elmaz ontmoet de groene straal. Hij valt neer. Dood.

Een tak van de treurwilg komt tevoorschijn, een stevige dikke tak. De tak windt zich om de voet van Elmaz, die zijn toverstok nog steeds in zijn hand heeft. Elmaz wordt de treurwilg ingetrokken.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara hoort alle gesprekken om haar heen, en ziet dat Roxan naar haar glimlacht. Maar dan pakt Elmaz zijn staf weer. Dizn en hij strijden, en ze ziet tot haar grote opluchting dat Dizn wint. Elmaz wordt de treurwilg ingetrokken. Mara rent naar Roxan en Dizn toe.
'Je b- Jullie zijn terug!'
Ze ziet dat Roxan bezorgd is om Lana. Ze kent Lana niet zo goed, maar zij en Roxan schijnen goede vriendinnen te zijn. Ze weet niet wat Roxan allemaal weet, hoe lang ze alweer terug is.
'Hoe lang zijn jullie alweer terug? Je was toch dood? En weet je wat er allemaal aan de hand is?'


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh luistert naar Lana, zwijgend. O God... schiet door hem heen. Als Lana dan plotseling zegt dat ze bang is dat ze op Grace lijkt, volgt hij enorm veel woede jegens Grace door zijn lijf jagen.
Hij zucht even diep, maar begint daarna te praten. "Lana, kijk me aan." Milosh zwijgt even, zet zijn gedachten op een rijtje, en gaat verder. "Lana... je bent absoluut niet zoals... je moeder. Dat zou iedereen in je omgeving dan wel gemerkt hebben... en... geloof me, dan zou ik je een half uur geleden niet ten huwelijk hebben gevraagd."
Milosh begint nu moed te vatten, en zijn stem wordt wat standvastiger. "Lana, je bent een geweldig mens. Je karakter is prachtig, en het lijkt in niets op dat van je moeder.
En Lana, je ouders maken niet je karakter. Dat doe je zelf. Je ouders zorgen misschien voor richtlijnen, maar voor voor de rest heb je je hele karakter zelf gemaakt. Grace heeft er geen invloed op gehad, noch Mike." Milosh zwijgt wederom, glimlacht even.
"Lana, het kan me niets schelen wie je moeder is. Kan het feit dat Mike in 5 seconden net de naam zei van je moeder meteen je hele karakter omgooien? Nee. En het verandert voor mij niets, want de enige persoon die voor mij telt ben jij, Lana." Hierna zwijgt Milosh, die een brede glimlach op zijn gezicht heeft en Lana vol liefde aankijkt.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt langzaam op en neemt dan een besluit, hij haalt langzaam de ketting die onder zijn blouse zit te voorschijn.

Hij kijkt er even naar trekt dan de ketting van zijn hals en kijkt naar de ringen die er aanhangen.

Hij staat dan op en loopt naar de rand van de ravijn, hij laat de ringen in zijn hand glijden en zegt "Lisa het is nu al drie jaar, dat ik je moet missen, ik heb al die jaren om jou en de kleine getreurt, ondanks dat jullie altijd in mijn hart zullen blijven, moet ik verder, daarom neem ik op deze wijze opnieuw afscheid van jullie, vaarwel."

Hij laat de ringen uit zijn handen glijden, de ringen vallen naar beneden het ravijn in, hij volgt ze zolang als het mogelijk is, kijkt dan op en ziet een prachtige lucht, hij ziet een prachtige avondrood, hij weet dat hij hier goed aan heeft gedaan, hij kan nu verder.

Mitch blijft even genietend staan te kijken naar de prachtige hemel, met de handen in de zakken en er verschijnd een ontspannende berustende blik in zijn ogen en zijn gelaat verzacht.

Hij draait zich dan om en hinkeld naar de rand van het `bos´ hij blijft tegen een boom geleund staan en kijkt wat er allemaal daar aan de hand is, hij ziet nog net Dizn die de KDM verslaat, dat Mara dan naar Roxan nar Dizn en roxan toe rent, verder op ziet hij  zijn broers, Sarah, Milosh, Lana een Mike die in een gesprek verwikkeld zijn, Will die Gaia van iets probeert te overtuigen, ziet  Linda zitten, alleen Aisha ziet hij niet.

Dan ziet hij nog iemand, maar hij weet bijna zeker dat het een gezichtsbedrog is, Hij denkt* nee, dat kan Thorn niet zijn, als dat zo was hadden de anderen hem toch wel opgemerkt, Mijn verbeelding gaat weer met mij aan de haal.

Hij blijft rustig tegen de boom aanstaan en wacht af, wat er verder gaat gebeuren.


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Als Lana zichzelf schuldig begint te voelen over haar eigen karakter wil hij haar tegenspreken. Maar dan hoort hij de stem van Milosh al, en besluit dat hij dit nu beter even aan hem kan overlaten. Hij weet niet of Lana hem nog wel vertrouwd. 

Dan hoort hij plots iets waarvan zijn ogen groot van worden. 
"Wablief? Jullie gaan wat?" vraagt hij verbaasd. 

Hij kijkt even van Lana naar Milosh en dan weer terug naar Lana. "Wat uh..leuk voor jullie!" komt er niet echt overtuigd uit.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana krijgt vrijwel meteen na haar uitspraak tegenspraken naar zich toegeslingerd. Ze kijkt even moeilijk op naar Roxan, maar laat haar hoofd dan weer zakken, waarna ze dan pas beseft dat Roxan er weer is. Ze is er nog! Als ze iets wilt zeggen, hoort ze Milosh' woorden. Lana moet moeite doen om hem aan te durven kijken als hij dat vraagt. Een flauwe glimlach verschijnt op haar gezicht. Hij is toch zo lief voor me... Als Milosh uitgesproken is, zwijgt ze en aarzelt ze even. Hij had gelijk dat z'n ouders haar karakters niet maakten, maar...

"Stel dat het er al in zit?" vraagt ze dan plots zacht. "Bij haar is het ook begonnen bij één moord en... en..." Ze kijkt even naar de KDV. "Ik vermoordde hem wel..." Ze zwijgt even maar bedenkt zich dan nog twee zaken die haar gevoel nog erger maken.

"Ik deed het met Sarah. Ze is m'n zus, en ik deed het uit vrije wil!" Lana kijkt weer even naar de grond. "Ik voel me gewoon onzeker, dat is alles..." zegt ze dan gauw. Dan kijkt ze op naar Mike die nogal verbaasd is bij het nieuws van Milosh. Hij hoort de manier waarop hij reageert, maar weet niet meteen iets terug te zeggen, misschien omdat hij het zo aarzelend zegt.


-----------------------------------


Rayna




OOC: Tentamens zijn voorbij, Sarah en Nico zijn weer opgestaan uit de dood. We gaan even een kleine inhaalslag maken. :P

http://img487.imageshack.us/img487/6265/nicof6eh.jpg 

Nico's lippen krullen omhoog wanneer Grace hem een passionele blik toewerpt.

'Wat ruikt het hier lekker schat! Je hebt je wel erg uitgesloofd hoor.' Nico buldert van het lachen en trekt zijn gezicht dan weer in een plooi maar weet de lachende ondertoon in zijn stem moeilijk te onderdrukken. 'Als je nu nog eventjes je ogen dicht doet dan sloof ik mezelf ook nog eventjes uit.'

Nico draait zich om en zet het dienblad vast op de grond, dan draait hij zich razendsnel terug om en steekt zijn wijsvinger naar haar uit.

'En niet stiekem door je wimpers heen gluren schat, het moet wel spannend blijven...' zegt hij met een schoolmeesterstem.

Dan gaat hij verder met zijn voorbereidingen. Nico zet in alle hoekjes en op de rand van het bad wat kaarsen neer. Hij doet erg zijn best, maar zijn gevoel voor romantiek is niet bepaald meer wat het vroeger geweest was. Hij zwiept even met zijn toverstaf zodat de kaarsjes gaan branden. Vervolgens pakt hij de rozenblaadjes en strooit er een paar op de rand van het bad en de rest in het bad.

Hij zet het dienblad bij het bad neer, kleedt zichzelf dan razensnel uit en stapt in bad.

'Open je ogen maar, liefste.' En om zijn zin wat kracht bij te zetten zet Nico zijn meest oogverblindende glimlach op. 

http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Sarah weet niet hoe ze het heeft na Mike's monoloog.

Eerst vertelt Mike dat hij ons de waarheid moet vertellen en dan blijkt de waarheid niet de waarheid te zijn?

'Papa.. Mike.. Ach wat.. wie je ook bent, wat je ook bent.. ik gelóóf dat we beide een andere defenitie van waarheid geleerd hebben. De waarheid ís de waarheid en níet één of ander verzinsel omdat dat je op dat moment goeddunkt. Sorry, maar dit vind ik laag, heel laag. Ik had wel wat beters van je verwacht.' 

Na haar zegje draait Sarah haar hoofd weg en gunt Mike geen blik meer waardig.

Als Sarah hoort wie Grace is stort haar wereld in. Niet zíj! Sarah stoot van afgrijzen een oerkreet uit en weet met moeite de drang om haar armen tot bloedens toe open te krabben te onderdrukken. Het is Grace d'r bloed wat door Sarah's aderen stroomt. Bloed van een Volbloed. Bloed van een Modderbloedjeshater. 

Grace.. ze haatte Lana en mij. Daarom is ze natuurlijk weggegaan. Ze haatte gewoon haar bloedeigen kinderen.

Sarah wordt gek van zichzelf. Gék, knettergek. Ze kijkt verschrikt op wanneer ze Lana hoort zeggen wat ze zelf ook al dacht. Alleen durft Lana de moed op te brengen om het écht te zeggen.

Misschien zit het inderdaad in onze familie... in mij. Ik bedoel, Mike loog alles aan elkaar.. G-grace deed het.. en zelfs ik heb een aantal jaren over mijn afkomst gelogen. Ik ben eigenlijk net zo erg. Ik.. ben een món-ster.

Bij die laatste gedachte trekt Sarah's hele gezicht samen in een grimas. Sarah walgt van zichzelf en kan het allemaal niet meer aan.

'Sorry jongens,' zegt ze met een blik op Olivier en Ryan. 'Ik eeh.. ik moet weg.'

Met een ruk draait ze zich om en begint te rennen, zonder eindbestemming maar verblindt door tranen.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Met een kordate knik schudt Gaia haar hoofd. Ze piekerde er gewoonweg niet over om geen helpende hand te bieden aan de speurtocht naar Aïsha. Haar lippen vormen een dunne streep.

"Ik begrijp dat je bezorgd bent om mij. Maar met ons bedoel je jij en ik. Grace is een machtige vrouw, maar Aïsha is even goed je dochter en ik schuif haar veiligheid op een moment zoals deze boven die van mezelf, ookal is dat een idiote keuze."

Gaia kijkt haar vader recht aan en balt haar vuisten, daarna ontspant ze zich en leest de angst in zijn ogen af. Nu konden ze samen met de angst leven om iemand te verliezen.

"We gaan haar zoeken. Samen", zegt ze kort. 


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Gespannen wacht hij op Sarah's reactie. Af en toe kijkt hij eens naar haar om te zien wat ze doet. Dan zegt ze eindelijk iets en hij luistert.

Hij had niet echt verwacht dat ze het zo op zou vatten. Zelf had hij wel redelijk wat begrip voor Mike's keuze. Hun moeder was echt verschrikkelijk. 

Als Sarah wegloopt probeert hij haar nog tegen te houden. "Wacht, Sarah.." roept hij. Hij zucht als ze gewoon doorloopt. "Doe alsjeblieft niks stoms!" roept hij uiteindelijk nog wanhopig.

Hij kijkt naar Ryan met een bezorgde blik. Waarschijnlijk heeft Ryan hetzelfde gevoel. "Denk je..denk je dat ze zichzelf iets zal aandoen?" vraagt hij voorzichtig aan Ryan.

http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij knikt als hij Gaia's woorden hoort. Hij had het al verwacht, maar het was te proberen geweest. Dan zouden ze Aisha maar samen moeten gaan zoeken. 

"Oke," zegt hij uiteindelijk. "Zullen we dan maar beginnen bij jullie huis? Misschien heeft Grace haar daar wel overvallen."


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn kijkt naar Elmaz. Hij was dood, hij had z'n eigen halfbroer vermoord. Hij zag hoe Elmaz de boom werd ingesleept, z'n ogen stonden nog open, het was een afschuwelijke blik om hem daar zo te zien liggen. Dizn kreeg het moeilijk. Hij wist niet goed wat hij gedaan had, hij had Roxan gered, dat wel, maar om daarom iemand anders te vermoorden. Het was altijd z'n broer geweest..

Dizn keek naar Roxan. Hij ziet nog anderen kijken. Hij ziet nog net de hand van Elmaz en dan niets meer. Hij weet niet wat hij moet doen. Hij had een moord op z'n geweten. Niet wetend waar hij heen wil, loopt hij van de groep en van Roxan weg. Weg naar ergens waar hij alleen kan. Ergens ver weg..

aangetast.. 

Sinds hij uit dat water was gestapt, had hij een haat gevoeld voor de eerste die Roxan wat aandeed. Dat was Mitch geweest, daarna Elmaz en die had hij gedood. Dizn voelt zich slecht. Hij was veranderd. Hij was, hij weet niet goed, kwader geworden en slechter. Hij laat een traan, niet wetend waarom, maar hoogstwaarschijnlijk voor alle elende en pijn die hij voelt. Hij zucht en veegt daarna z'n tranen af. Hij kijkt rond. Hij weet niet hoe het komt, maar deze plek was speciaal. Hij had ze nooit eerder ontmoet, wat hij best raar vond, want deze plek was alles behalve 'normaal'. Er waren heel veel bomen en het enige stukje groen gras, was dit waarop hij zat. De rivier kronkelde erg en als hij het goed voor had zag hij op het einde een klein brugje. Hij zucht opnieuw en was van plan om niet zo rap weg te gaan van deze plek.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Een spreuk, een moment, en Elmaz valt levenloos dood op de grond. Dizn had het gedaan. Dizn deed wat zij niet kon. Dizn was.. Ik kon het niet. Hij wel. Onwillekeurig zet ze een paar passen weg van de boom, weg van Elmaz. Ze ziet Dizn weglopen en laat hem verder, ze begrijpt het. 

Nu merkt ze pas dat ze bijna aan het einde van haar krachten is gekomen. Dat haar gewaad nat is. Dat haar haar in erg slordige slierten langs haar gezicht hangt. Ze legt haar haar weer min of meer fatsoenlijk en mompelt een spreuk om haar kleren droog te maken. Naast haar vraagt Mara vanalles.

'Ben net terug.. ben niet echt dood en ving net iets van een gesprek op,' murmelt ze achter elkaar naar Mara - niet echt boos bedoelt, maar niet goed wetend wat ze moet doen en waar ze heen moet. 

Ze loopt tenslotte naar het ravijn - na met een zodanige blik naar Mara te hebben gekeken dat ze als ze wil wel mee mag, en kijkt naar beneden. Dat veranderde alles.. Ze schopt tegen een steentje en kijkt tot het in het water, ver beneden, plonst. Zelf gaat ze op een steen zitten, met haar hoofd in haar handen. Woede maakt plaats voor een vreemd leeg gevoel. 


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara hoort Roxan een beetje kortaf murmelen.
Je moet ook niet te veel tegelijk zeggen, laat haar gewoon met rust.
Ze loopt achter Roxan aan naar het ravijn en gaat zwijgend naast haar staan. Ze bedenkt zich ineens iets.
'Hee Roxan.. Ik zat te denken... Volgens mij, volgens mij was het Elmaz... Heeft hij me ontvoerd.. En jij wist het hé? Jij wist het. Je wist het zodra ik vertelde wat er gebeurt was.'
Ze kijkt even opzij en kijkt dan ook het ravijn in. Ze wacht tot Roxan weer gaat praten.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch beseft kijkt naar alle gebeurtenissen en beseft dat niemand het een donder kan schelen, of hij het wel of niet overleeft heeft.

Hij gaat weer recht opstaan , gaat dan weer richting de ravijn en strompelt dan langs de ravijn naar de rivier, gaat dan verder langs de rivier, tot hij bij de bergrand is aangekomen, hij loopt iets om hoog en ziet het bergmeertje met daarnaast zijn tent.

Alles staat er nog net zoals hij het heeft achter gelaten, zelf de berscherming die hij geplaatst heeft tegen wilde dieren, hij ritst zijn tent open, pakt zijn rugzak, pakt er een medicijn kistje uit, schone kleren en een handdoek.

Hij trekt dan al zijn kleren uit en loopt naar het meertje hij gaat er in zitten, hij haalt dan de band van zijn hoofd en weekt voorzichtig het stukje blouse van zijn wond.

Hij smeert een viesuitziende zalf op de wond, doet er een gaasje op, daarna wat vette watten en doet daar omheen een verband.

Hij legt dan een handdoek op de rand gaat er op zitten en verzogt dan de wonden op zijn benen, waarna zijn voet aan de beurt is, als hij deze ook heeft verbonden, zoals hij bij zijn hoofdwond heeft gedaan, trekt hij een zwarte spijkerbroek aan, zijn sokken en daarna zijn cowboylaarsen.

Hij pakt dan een kleine spiegel die hij vast klemt tussen wat rotsen, pakt zijn scheerspullen, begint zich te scheren, poetst dan zijn tanden en bekijkt zich dan in de spiegel, hij ziet dat hij er beroert uit ziet, hij grijnst even naar zijn spiegelbeeld.

Hij trekt dan een donkerblauwe blouse aan, doet een riem om , waar een mesholster aanhangt, hij haald de mes eruit kijkt of deze scherp genoeg is en steekt hem dan terug.

De mes is nu zijn enige verdedegingswapen, aangezien hij zijn wand is verloren in de ravijn.

Hij doet dan een lerenjack aan, zet dan een zwartestetson op, ruimt dan zijn spullen weer op, omdat als hij weer op krachten wil komen, hij toch wat moet eten, zal hij dus naar het dorp moeten, hij voelt zich anders dan Dizn, hij voelt zich rustig, vredig, hij heeft het gevoel dat hij op dit moment alles aankan, dan loopt hij licht hinkend, weer richting het dorp.


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Als Ryan ziet dat Sarah weg rent werken zijn gedachten in volle toeren. Hij is erg in de war van wat hij allemaal gehoord heeft maar hij voelt pijn in zijn borstkas... pijn en leegte. 

Ze rent weg... *denkt hij*

Hij hoort wat Olivier zegt en zijn adem stokt en kijkt angstig terug naar Olivier en bedenkt zich dan niet langer meer en rent achter Sarah aan. Ze heeft een flinke voorsprong maar dan eindelijk heeft hij haar ingehaald.

*hijgt*

'Stop, stop alsjeblieft Sarah... ik... '

*hij stopt*

Alsjeblieft stop!


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana begint nu nog harder te twijfelen. Het was niet de bedoeling geweest dat Mike het nieuws van Milosh en haar op die manier zou vernemen en Lana vraagt zich af of Mike er misschien bezwaar tegen heeft. Wat hij zei en de manier waarop klonk... raar. Lana durft niet te vragen wat Mike ervan vindt, maar dan hoort en ziet ze Sarah. Ze wilt haar nog terug roepen, maar vindt haar stem niet meer terug en als ze ziet dat Olivier en Ryan erachteraan gaan, laat ze het maar zitten.

Maar Sarah had in een opzicht wel gelijk: Mike had de waarheid beloofd, hoewel ze die niet gekregen hadden. Maar Mike had het gedaan om hen te beschermen en... Lana weet niet meer wat ze van Mike moet denken, zowel door z'n bekentenis als door z'n reactie. Ze zucht en staart weer naar de grond. Het enige wat ze nu wil, is rustig thuis in haar bed liggen en eens zonder stress, problemen... kortom: in alle rust slapen.

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace grijnst zo lief als ze maar kan, en sluit dan haar ogen.

"Ik gluur niet stiekem door m'n wimpers!" zegt Grace opstandig en ze lacht eventjes. Het is lang geleden geweest dat iemand ooit nog eens zo z'n best voor haar gedaan had. Als ze dan voelt dat Nico ook in bad komt zitten, weet ze dat ze bijna terug mag kijken en opent haar ogen dan ook. Ze ziet de rozenblaadjes, de gezellige kaarsjes en Nico's glimlach die haar doet smelten. Ze kruipt naar hem toe (groot bad, he?) en legt zich tegen hem aan.

"Jij weet je vrouw wel te charmeren, he?" fluistert ze in Nico's oor, waarna ze hem even kust op z'n kaak en in z'n hals, terwijl ze met haar hand een beetje badschuim neemt en het op Nico's neus smeert. Ze giechelt even alsof ze het keischattig vindt staan en draait zich dan naar het dienblad.

Grace ziet er enkele boterhammen met kaas liggen en moet automatisch aan Will denken. Haar gezichtsuitdrukking straalt opeens wat kwaad uit. Bah... Dan negeert ze de boterhammen met kaas volledig en neemt iets anders op, waarna ze zich weer keert naar Nico.

"Een hapje?" vraagt ze stil en met een glimlach terwijl ze de boterham heen en weer voor Nico beweegt, maar onwillekeurig moet ze weer aan Will denken. Ik moet en ik zal die vent nog te pakken krijgen... En hard!


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Verbaasd kijkt Olivier Ryan na als deze zonder te reageren wegrent. Hij kijkt even om zich heen en rent ze dan ook snel achterna. 
Als hij Ryan in het vizier krijgt loopt hij hijgend naar hem toe en als hij stopt stopt hij ook. 

"Had even gezegd dat je haar achterna wilde gaan," zegt hij, nog steeds hijgend. 

Hij kijkt naar Sarah en vraagt zich af of ze zal stoppen. Hij vreest van niet.


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

*hij kijkt om en schrikt zo van dat Olivier hem is gevolgd dat zijn ogen vuur spuwen*

'Ga weg!' *sist hij*

*dan neemt hij weer een sprint en als hij vlak achter haar zit roept hij nogmaals*

'Sarah... alsjeblieft stop!' 


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh zwijgt, terwijl Lana verder praat en Mike verbaasd en blijkbaar niet super blij is. Geweldig... denkt hij, en zucht even. Uiteindelijk zegt Milosh tegen Mike: "We gaan inderdaad trouwen, ja..." Hierna weet hij niet echt wat te zeggen, dus staart hij maar naar de grond.
Uiteindelijk staat Milosh op, kijkt naar de grond, en steekt zijn hand naar Lana uit. "Laten we naar huis gaan..." zegt hij, terwijl hij Lana's hand vastpakt en haar voorzichtig overeind trekt. Milosh negeert voor het gemak Mike maar even.


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Sarah hoort vaag wat geroep op de achtergrond. Ze herkent de stemmen van Olivier en Ryan, maar luistert er niet naar. Vastberaden, maar tegelijkertijd verscheurd door twijfel rent ze stug door.

Tranen vloeien nu rijkelijk over haar gezicht en kijkt bewust niet om. Sarah versnelt wat en balt haar vuisten. 

Wáarom? Waarom moet nu van alle moeders op de wereld nu net Grace míjn moeder zijn? Wat heb ik gedaan om dat te verdienen? 

Als Sarah opschrikt uit haar gedachten ziet ze dat ze al in de straat rent waar haar huis staat. Ze kan de zoete geur van de bloemen uit haar tuin  die in bloei staan al ruiken.

Maar dan houdt ze haar pas in. Ze ziet iets voor haar deur liggen en vertrouwt het niet helemaal. Sarah heeft niet door dat ze op haar tenen verder loopt en nadert uiterst voorzichtig haar voordeur. De bloemengeur is nu bijna bedwelmend, maar Sarah merkt er niets van. Ongelovig knippert ze met haar ogen wanneer ze beseft wát er op de deurmat voor haar deur ligt.

'Dit.. dit kan niet waar zijn!'


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Als Milosh voorstelt om naar huis te gaan, knikt Lana eventjes en amper zichtbaar. Ze had het maar amper begrepen aangezien ze nog steeds in gedachten verzonken is. Lana neemt Milosh' hand aan en staat op. Ze kijkt even zwijgend rond, ziet dat er al een aantal mensen weg zijn en gaat uit automatisme dichter bij Milosh staan.

"Ja..." reageert ze dan pas schor met woorden op wat Milosh zei. "Ik wil vandaag niets verrassends meer meemaken..." Ze denkt even terug aan vandaag, de dag die voor Lana maar een halfuur had geduurd. Het lijkt wel alsof die twee weken van haar afwezigheid er helemaal niet waren geweest. Ze was in ellendige toestanden gestorven en diezelfde toestanden gingen grotendeels nu opnieuw verder. Een mens zou haast verkiezen om dood te blijven... Lana schudt haar hoofd bij die gedachte en begint dan, zwijgend en in gedachten verzonken, naar het dorp te stappen.

Na een paar stappen, draait ze zich even om.

"Heeft iemand van jullie mijn staf?" vraagt ze bijna toonloos.


http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine staat in een andere straat wanneer ze één figuur, verderop gevolgd door twee andere figuren de straat ziet inlopen waar zij net was geweest. Ze gluurt de hoek van de straat om en ziet dat de eerste persoon, een vrouw, de baby heeft ontdekt. Ze glimlacht even pijnlijk, maar er zit ook opluchting aan. Hij is nu veilig...

Christine blijft staan om er zeker van te zijn dat ze de baby ook werkelijk mee naar binnen nemen. Ze kijkt even naar de met sterren bezaaide hemel, alsof ze wilt vragen of ze juist gehandeld heeft.


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Ryan ziet dat ze vlak voor haar huis de pas inhoudt en haalt haar dan in, hij hoort niet direct wat ze zegt omdat hij teveel in zijn eigen gevoelens dwarrelt. 

Ik moet haar nu vertellen wat ik voor haar voel, dat moet...

Sarah... *hijgt* ... ik, ik... hou van je! Ik weet dat dit niet het goede moment is, maar anders doe ik het nooit meer en daar zou ik spijt van krijgen.

*ongemerkt pakt hij zijn wand en poked daarmee over zijn oude rugwond*


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Als Mara begint over Elmaz keert het lege gevoel weer terug. Je moet er overheen komen.. hij komt terug. En hij kan nu jou niet vermoorden.. Zwijgend kijkt ze rond tot ze de ogen van Mara vindt. Wist ze het? Nee, ze wist het niet. Het was een gok geweest.

'Nee, ik wist het niet. Ik dacht het. Ontvoeringen worden of door familieleden of foute vrienden gepleegd - jij was maar pas in Sado, of door een Koning - de KdV was dood, of door een moordenaar - maar dat leek me niet echt.. dus ik dacht dat het Elmaz was. Hij was op zoek naar mij en had me tijden niet meer gezien. En jij hebt ongeveer dezelfde kleur haren als mij, alleen zijn je haren langer..'

'Dus daarom..'


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara staat nog steeds zwijgend naast Roxan aan de ravijnrand. Ze luistert naar wat Roxan zegt en kijkt haar aan.

'Weet je Roxan, Elmaz is een moordenaar.'

Ze schopt tegen een steen, die met wat lawaai naar beneden stort, de diepte van het ravijn in.

'Mag ik vragen waarom Elmaz zo'n hekel aan jou, en aan Dizn, heeft? Ik bedoel, het is toch je halfbroer?'

Die vraag spookt al door haar hoofd sinds ze zag hoe Elmaz Roxan het ravijn ingooide.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

"Weet je Roxan, Elmaz is een moordenaar", hoort ze en de zin blijft door haar hoofd spoken. Misschien was het waar, hij had haar immers bijna vermoord. Maar toch bleef het haar broer - halfbroer. Familie.

'Ja, misschien wel'

Mara vraagt om de reden. De reden voor alles. Ze wist er natuurlijk niets van. Even twijfelt ze of ze het haar zou vertellen, maar ze besluit het maar te doen. Het kan geen kwaad.

'Het is mijn halfbroer, ja. We delen dezelfde moeder - deelden. We hebben nooit goed met elkaar overweg gekunnen. Elmaz is sowieso al veel ouder dan mij en dacht dat hij beter was. Hij uit zijn gevoelens niet en kon moeilijk aanzien hoe Dizn en ik samenspeelden. Er gebeurde altijd wel iets. Toen viel het nog mee.. het was gewoon een iets andere broer-zus relatie. Maar Elmaz vermoorde mama..' zegt ze, terugdenkend aan het moment. '.. onder Imperio. Hij wist niet wat hij deed. Ik zag een groene straal en ben gaan kijken en daarna weer weggerend van die vreselijke plek. Elmaz zag me wegrennen en dacht dat ik het had gedaan. Sindsdien wil hij wraak..'

Hoewel hij beter weet..

'Dat is het.. in het kort zegmaar'


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Als Milosh bevestigd dat ze inderdaad gaan trouwen probeert hij te glimlachen. "Nou, gefeliciteerd!" zegt hij geforceerd.

Hij wil natuurlijk het beste voor zijn dochter, maar Milosh en hij liggen elkaar niet zo. Tenminste, dat is wel gebleken bij de ruzie na Lana's dood. Hij slaakt een zucht, voor de zoveelste keer die dag.

Als Lana en Milosh besluiten terug naar huis te gaan zegt hij niets. Hij aarzelt, hij weet niet of hij nog iets tegen Lana moet zeggen. Als ze vraagt wie haar toverstok heeft besluit hij het toch maar doen.

"Sarah heeft hem geloof ik," zegt hij vriendelijk. "En..kom je alsjeblief een keertje langs om te praten als alles goed tot je doorgedrongen is. Dat is het enige wat ik vraag, ik vraag je niet om me te vergeven," vervolgt hij op een medelijdenwekkende toon.

Dan draait hij zich om en loopt richting zijn ouders die daar al die tijd al staan. Hij glimlacht naar zijn moeder en kijkt even naar zijn vader.

"Mam, pap, wat fijn dat jullie er weer zijn. Eindelijk weer eens wat meer familie om me heen." Het klinkt niet echt vrolijk, maar Mike probeert optimistisch te blijven. 'Lana en Sarah trekken wel weer bij', spookt er door zijn hoofd. 

"Waar zijn jullie al die tijd geweest?" vraagt hij zijn ouders.


http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Olivier kijkt Ryan met een blik vol walging aan als deze tegen hem schreeuwt dat hij weg moet gaan.

"Ik dacht dat we op dit soort momenten op één lijn stonden!" roept hij hem kwaad achterna. Hij besluit Ryan niet achterna te rennen, maar verstopt zich in een tuintje niet ver van Sarah's huis. 

Vanaf daar ziet hij hoe Sarah naar iets kijkt op de grond voor haar huis en hoe Ryan iets tegen haar zegt. Gespannen wacht hij af. Olivier heeft niet in de gaten dat aan de andere kant van de straat ook iemand staat die Ryan en Sarah bespioneerd.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch loopt verder langs de rivier en komt dan weer langs de afgrond en loopt dan verder langs de rivier, hij ziet dan de treurwilg.

Hij ziet dat er nog mensen staan/zitten, hij loopt ze gewoon voorbij, in de wetenschap dat ze hem toch niet herkenen, hij tikt nog even met zijn hand tegen zijn stetson, en loopt dan door.

Hij loopt verder en is ongemerkt bij het standbeeld aangekomen, hij kijkt naar het standbeeld en gaat dan op het bankje zitten, hij kijkt peinzend naar het beeld en zegt dan, "Ik ben benieuwd wat u nu zou zeggen, als u kon zien, hoe het er met dit dorp aan toe is."

"U had vast een beeld voor ogen, van een vredig en gelukkig dorp en niet zoals het nu is, vol van haat en nijd."

"Waar jullie geen rekening mee gehouden hebben is het menselijk karakter, zet een groep, ook al zijn het vredelievende mensen bij elkaar en je krijgt afgunst, jaloezie, daar ontkom je niet aan."

"Het probleem ligt hier alleen dieper denk ik, ik geloof er ook niet in dat dit ooit nog een vreedzaam dorp wordt, ik weet dat er nu ook goede dingen gebeuren, Milosh en Lana die gaan trouwen," er verschijnt een glimlach op zijn gezicht," Alleen denk ik dat ze gelukkiger met zijn tweeën worden, als ze ergens anders gaan wonen," zegt hij nadenkend.

Hij kijkt weer naar het beeld, leunt dan relaxt achterover en zegt", we moeten nu weer één of andere opdracht doen naar het schijnt, of terwijl de anderen, ik besef namelijk meer en meer dat ik hier niet hoor, ik ben er niet eens welkom, heb ontdek dat ik hier familie heb, daar heb ik eens over na gedacht," zegt hij een beetje treurig.

"Familie wat zegt dat nu eigelijk, je deelt de zelfde DNA, daar houd het toch mee op, Kijk hier maar eens om je heen, de één vermoord zijn dochter de ander zijn zoon en weer een ander vermoord zijn broer."

Hij zucht diep, trekt zijn stetson wat meer over zijn voorhoofd, kijkt dan het standbeeld weer aan", waar ik toch wel nieuwsgierig naar ben, is waarom en wanneer het mis is gegaan."

"Ergens moet daar toch een aanleiding voor zijn geweest, al geloof ik niet dat er iemand is die dat nog weet, zo gaan dit soort dingen," zegt hij vaag grijnzend.

Hij schut dan zachjes zijn hoofd en mompelt "Zit ik hier een beetje een betoog tegen een beeld te houden, nou vraag ik je toch?" hij grinnikt even," nou ja ik heb in ieder geval het eens hard op gezegd en hij luistert in ieder geval."

Er verschijnt een tevreden glimlach op zijn gezicht, hij trekt zijn stetson verder over zijn ogen en leunt weer achter over en hij sluit even zijn ogen.


-----------------------------------


Reflex




http://img133.imageshack.us/img133/1253/marwan7iy.jpg

Marwan loopt zenuwachtig door het donkere gangetje. In tegenstelling tot de witte kamer, is hier alles zwart. Zijn handen haalt hij door zijn lange donkere haren. Wanneer zou de uil aankomen?

In de kamer kan hij het meisje horen sjorren aan het bed. Marwan besefte dat ze onschuldig was, maar hoe moest hij Will anders terugpakken. Moedeloos geeft hij een dreun tegen de muur.

"Die serpent." Mompeld hij in zichzelf, denkend aan Grace. Zou ze het doen? Zou ze hem helpen, na al die jaren. Hun contact was verwaterd, hij had haar in geen jaren gezien. Alleen gehoord van hoe ze was, van wat ze deed. Kon het nu echt? Als klein meisje, was ze toen zo geweest? Hij kon het zich niet herrineren, ja misschien wel tegen anderen. 

Kreunend liet Marwan zich tegen de muur naar beneden zakken. De uil moet er nu onderhand zijn.

http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg 

Even hoort ze de man een dreun tegen de muur geven, hem lopen door de gang, daarna wordt het stil. Aisha probeert aan de ketens te sjorren, maar ze krijgt zich niet los.

Uitgeput laat ze zich liggen en kijkt ze weer naar het plafond.

"Wat moet die man?" Fluisterd ze voor zich uit.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Als Mike zegt dat haar toverstok waarschijnlijk bij Sarah is, knikt ze alleen maar. Ze wilt zich al omdraaien als Mike nog wat meer zegt. Ze luistert naar hem zonder hem aan te kijken. Alsof het nog niet tot me doorgedrongen is... gaat er dan door haar heen. Ze vraagt zich af waarom ze moet komen om te praten. Had hij dan nog meer te verbergen voor haar wat ze nu nog niet mocht weten, omdat ze het anders niet zou overleven? Was Mike van het 'alles in stukjes en beetjes'-principe?

"We zullen wel zien..." zegt Lana dan uiteindelijk. Meer zegt ze niet, en ze kijkt Mike ook niet aan. In plaats daarvan kijkt ze even naar de overige Koningen en Koninginnen. Ze ziet dat Mike naar de KDH en QDH gaan en vraagt zich af wat hij daar te zoeken heeft. Dan draait ze zich om en wandelt peinzend verder.

"Milosh, kunnen we even vlug bij Sarah langs voor we naar huis gaan?" vraagt ze hem dan schor.

http://img161.imageshack.us/img161/32/qdh2ki.jpg

Auriane bekijkt de hele toestand en ziet dat Sarah en Lana weggaan. De manier waarop Lana tegen haar uitgevallen was dat ze allemaal ziek waren, stond haar niet aan, maar ze had besloten te zwijgen. Ze wist trouwens niet wie ze was.

Auriane glimlacht even als haar zoon naar haar en haar man toestappen. Hij hoort dat Mike niet vrolijk klinkt, maar gaat er nog niet op in.

"Dag Mike..." zegt ze dan terug. Ze kijkt hem even onderzoekend aan en laat de vraag over waar ze uitgehangen hebben maar aan haar man over om te beantwoorden.

"Ze vertrouwen het zaakje niet echt, blijkbaar..." zegt ze wat verbitterd.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia knikt bevestigend naar Will en is tevreden dat hij toch heeft toegegeven. Nadenkend en ok een tikkeltje beangstig om wat voor ravage ze thuis misschien zal tegenkomen wandelt ze langzaam van de wilg weg.
Ze oogt afwachtend naar haar vader, die misschien nog niet op de hoogte was over de woonplaats van zijn dochters. Het huis lag echter niet zo ver van de wilg en de fabriek af, en was tamelijk centraal in het dorp te vinden. 
Gaia vouwt haar armen over elkaar en loopt met snelle passen naar het huis toe en steekt de hoofdstraat van het dorp over zonder domstanders een blik waardig te keuren.

Een beetje nerveus als ze voor het huis staan, veegt ze een pluk van haar voorhoofd weg. De kleine woonst was niet bepaald een paleis, tijd zat om het op te knappen, maar niet echt het geld en de benodigheden.

"Kom je?", vraagt ze stil. Ze had het idee dat er nog iemand in het huis zat, tegenwoordig keek Gaia van niets meer op.

Als ze de houten deur krakend openduwt, laat ze haar hoofd argwanend door de kier zien en zet dan de eerste stap naar binnen. Er zijn niet veel tekens van een ontvoering te bespeuren, enkel een briefje.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Een beetje onzeker loopt hij achter Gaia aan. Hij vraagt zich af of ze zichzelf en Aisha hierdoor niet alleen maar meer in gevaar brengen. 

Wanneer hij bij het huis van zijn dochters aankomt voelt hij zich toch even gelukkig van binnen. Ze hebben het toch al ver geschopt voor meiden die nog zo jong zijn.

"Mooi huisje," zegt hij en vervolgens gaat hij achter Gaia aan naar binnen. Hij ziet ook het briefje liggen en pakt het op. Hij leest het voor aan Gaia.

"Dat is absolute onzin!" zegt hij nadat hij het briefje helemaal heeft gelezen. "Grace heeft haar gewoon gedwongen dat te schrijven!"

Dan hoort hij ineens iets met een holle klank vallen in de kamer ernaast. Iemand laat iets omvallen. Er is nog iemand in het huis!


http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Hij kijkt zijn moeder een beetje verbaasd aan als hij hoort wat ze zegt. 

"Ik mag toch wel weten wat mijn eigen ouders gedurende bijna 20 jaar hebben gedaan?" 

Een beetje wantrouwig kijkt hij hen nu aan. Zouden ze nou werkelijk precies hetzelfde zijn geworden als de andere Koningen en Koninginnen?


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch schuift dan zijn stetson weer recht op zijn hoofd rekt zich uit, staat dan op en gaat opzoek naar een winkel waar hij iets te eten kan kopen.

Hij staat op en begint te lopen, hij ziet dan een groot gebouw met een plein er voor hij blijft even staan en kijkt naar het gebouw, schut zijn hoofd en ziet dan een winkel.

Hij loopt naar binnen, loopt door de winkel pakt wat broodjes, kaas en wat te drinken uit de schappen, loopt naar de kassa en rekend dan af.

Hij loopt de winkel weer uit, ziet een boom staan op het plein loopt er heen en gaat tegen de boom aanzitten en eet zijn eten op.

Mitch kijkt dan om zich heen en ziet verschillende mensen lopen, die hem allemaal vreemd en enigsinds angstig aankijken.

Hij zucht diep, denkt* dat het in een dorp zo moet lopen, dat als je er ander uitziet, of vreemd bent, dat je dan argwanend wordt aangekeken.

Hij staat dan op en loopt weer richting de treurwilg, "Ben benieuwd of daar nog mensen zijn," mompeld hij zachjes


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh kijkt Mike enigszins geirriteerd aan. Wel ja... schiet door hem heen. Dan haalt hij in gedachten zijn schouders op, en kijkt weer naar Lana. Mike komt later wel...
Als Lana vraagt of ze nog even vlug bij Sarah langs kunnen gaan, weet Milosh een glimlach op te brengen en knikt hij. "Ja, natuurlijk." zegt hij. Dus begint Milosh samen met Lana in de richting van Sarah's huis te lopen, weg van de treurwilg.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana wandelt richting het dorp. Erg veel zegt ze niet, aangezien ze terugdenkt aan alle gebeurtenissen van vandaag. Ze kijkt Milosh even aan als haar iets te binnen schiet.

"Waar is jouw toverstok?" vraagt Lana. Dan slaat ze een hoek om van de straat en ziet Sarah en Ryan voor hun deur staan, blijkbaar niet direct van plan om naar binnen te gaan. Lana blijft staan en twijfelt of ze verder moet gaan.


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Sarah kijkt Ryan verbaasd aan en trekt een gek gezicht.

'Ik.. Ryan.. wat.. kijk nou,' stamelt ze en wijst op het mandje dat voor haar deur staat. Pas dan dringt het tot haar door wát Ryan zei en ze vliegt hem om zijn hals. De baby staat nog steeds een beetje verloren bij de voordeur.

'Ooh Ryan, maar ik hou ook van jou gekkie!' Glimlachend woelt Sarah  even door zijn haar en geeft en hem dan een kus. 'Ik hou ook van jou!'

'Maar.. eeh, nu je hier toch bent, kun je me wel even helpen. Ik bedoel, er staat volgens mij een baby zonder moeder voor mijn deur en ik weet niet echt wat ik er mee aan moet.' 

Niet wetend wat te doen wijst ze nogmaals naar het mandje. Je kunt nu duidelijk de diepe, zachte ademhaling van een baby'tje in slaap horen. Een warm gevoel vult Sarah wanneer ze dat hoort.

'Ryan.. vind jij het ook niet erg vreemd dat er zomaar een baby op de deurmat gedropt wordt? Waar is de moeder van het kindje?' 


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Nog steeds staat hij te kijken wat Sarah en Ryan doen. Zijn ogen worden groot wanneer hij Sarah Ryan om de nek ziet vliegen.

Een tijd lang staart hij voor zich uit en gaat dan op de grond zitten. Diepe teleurstelling gaat door hem heen.

Wat heb ik fout gedaan? Ik heb haar altijd gesteund! Hij herinnert zich het moment dat Sarah er uitflapte dat ze een halfbloed was. Waar was Ryan toen geweest? Hij was kwaad geweest, maar Olivier had haar gesteund!

Hij zucht. Het was vast omdat hij Sarah's zus niet moest ofzo. Of vanwege zijn opa. Of omdat Ryan gewoon leuker was. Ryan was gewoon leuker dan hij..

"Nu heb je niemand meer Olivier," mompelt hij. "Ik kan maar beter vertrekken. Ik zal Sarah bedanken voor haar gastvrijheid en dan vertrek ik uit Sado," zegt hij op beslissende toon tegen zichzelf.


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Als Ryan hoort wat ze zegt krijgt hij een gevoel van warmte over zich heen. Alles valt op zijn plaats ineens en als ze hem kust krijgt  hij een grijns om zijn mond. 
Dan... als ze haar aandacht richt op de baby en hem vraagt ermee te helpen staat hij er een beetje verloren bij. 

Een baby, daar heeft hij nou nog nooit mee te maken gehad. Hoe ga je daarmee om?

'Tsja, geen idee... zit er geen briefje bij?'


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij gebaard Gaia dat ze moet blijven staan en zet zelf een paar stappen naar voren, zijn toverstok in de aanslag houdend. 

"Wie is daar?" roept hij met een angstige ondertoon. "Kom te voorschijn!" 

Het blijft stil en langzaam sluipt Will door de deuropening het vertrek binnen. Dan schrikt hij zich ineens wezenloos als hij iets in zijn gezicht krijgt...

Een uil. Een klein wit uiltje met een brief aan zijn poot fladdert door de woonkamer en dan ziet Will de beker liggen die het uiltje waarschijnlijk van het aanrecht heeft gestoten.

"Pff..ik schrok me wezenloos," zegt hij opgelucht en haalt de brief van de poot van het uiltje dat daarna terug naar buiten vliegt. 

Will leest de brief voor aan Gaia en als hij klaar is met lezen staart hij Gaia aan. Hij zegt niets. Allerlei herinneringen komen in hem naar boven en langzaam vormen zijn lippen één woord.

"Marwan..." fluistert hij verbaasd.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara heeft stil het verhaal van Roxan aangehoort. Ze denkt even na, weet niet goed wat ze moet zeggen.

'Ik... Ik kan het me niet voorstellen. Ik heb nooit ruzie gehad met mijn broertje.. Nooit. Niet eens om speelgoed ofzoiets..'

Ze zwijgt weer en staart in het diepe ravijn. Om haar heen verdwijnen steeds meer mensen, naar huis of ergens anders heen. Dan kijkt ze Roxan aan.

'Had je een hekel aan hem? Aan Elmaz? Het is je halfbroer.. Ik kan me voorstellen dat het rot voelt dat hij er nu niet meer is, ookal gaf je misschien niet echt om hem..'

Ze blijft Roxan aankijken en wacht zwijgend af.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Om zich heen ziet ze allemaal mensen naar huis verdwijnen. Zelf geeft ze er niet om om te blijven zitten. Thuis is ook niets te doen.. Een nieuwe vraag van Mara komt aan bod. Een moeilijke vraag.

'Of ik een hekel aan hem had? Nee, niet echt, maar onze karakters botsten en hij had wel een hekel aan mij. Hij heeft - zoals je weet - meerdere pogingen gedaan om mij - ons - te vermoorden. Kijk, daar kan ik niet tegen.'

...

'Maar nu hij weg is.. ik weet niet. Ik heb hem nooit erg goed gekend. Toen ik een jaar of 3 a 4 was, zat hij al op Hogwarts. Ik zag hem alleen in de vakanties. Maar toch.. het voelt zo leeg, nu hij weg is. Ik weet niet'

'Waar kom jij eigenlijk vandaan? Ik neem aan dat je niet uit Sado komt..,' zegt ze, om van onderwerp te veranderen. Eigenlijk weet ik erg weinig van Mara


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh fronst lichtjes zijn wenkbrauwen als hij Sarah en Ryan naar iets op de grond ziet staren. Dan kijkt hij echter weer naar Lana, zwijgt even, maar begint dan met praten. "Nog steeds in de fabriek, denk ik," zegt Milosh min of meer kalm terwijl hij door blijft lopen.
Beseffende dat dit misschien meer uitleg vereist, gaat Milosh verder. "Na de gebeurtenissen in de fabriek... tja... mijn wand kon me weinig meer schelen." Je dacht ook niet dat je hem nodig zou hebben, he? Hij weet een zucht te onderdrukken, en kijkt dan Lana met een flauwe glimlach aan. "Ik zal hem binnenkort wel op gaan halen, denk ik."


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana ziet dat Milosh er blijkbaar geen moeite mee heeft naar Ryan en Sarah toe te gaan aangezien hij door blijft wandelen en loopt hem dan achterna tot ze weer bijgebeend is. Dan hoort ze wat hij zegt en voelt, hoewel Milosh het haar vergeven had, toch nog een schuldgevoel opspelen.

"Dan ga ik mee." zegt ze direct tegen Milosh waarna ze hem resoluut aankijkt. Eigenlijk voelde ze er niets voor terug naar die plek te gaan, maar Lana voelt er nog meer niets voor Milosh alleen te laten gaan.

Dan ziet Lana dat ze Sarah en Ryan al meer genaderd zijn. Ze ziet nu ook wat hen tegenhoudt het huis binnen te gaan. Blijkbaar stond er een mandje voor hun deur en Lana's gevoel dat daar iets levends en hulpeloos in moest liggen speelt opeens zo hevig op dat ze de anderen even aankijkt.

"Wat ligt daarin?" vraagt ze dan aan Sarah zonder 'Hallo' of dergelijke te zeggen. Haar staf was ze ook vergeten en haar volle aandacht gaat nu uit naar het mandje, hoewel ze er toch met genoeg afstand vanaf blijft staan.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch loopt dan weer langs het stand beeld en loopt dan in gedachten recht door.

Hij ziet dan dat hij een wijk is ingelopen, in de verte ziet hij een aantal mensen staan.

Hij loopt er langzaam op af, dan ziet hij Olivier op de grond zitten, hij loopt er langzaam op af.

Als hij voor hem staat zegt hij "Hé Olivier, wat is er aan de hand," hij kijkt dan even naar de groep, "Nog bedankt dat je me hebt geholpen, daar bij de treurwilg."

Hij kijkt hem glimlachend aan.


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

'Even kijken.'

Uiterst voorzichtig loopt Sarah op het mandje af. Ze vertrouwt het ding voor geen duivelstrik. Zachtjes nadert ze het mandje en kijkt erin.

'Ja, ik zie een brief liggen.'

Heel voorzichtig, tussen wijsvinger en middelvinger, tilt ze het briefje op, houdt het ver van zich af  en werpt nog even een blik in het mandje. De baby slaapt overduidelijk. Dan loopt ze snel naar Ryan toe. Verbaasd kijkt Sarah op als ze Milosh en Lana aan ziet komen.

'Er ligt een baby in. Iemand heeft die bij mijn deur achtergelaten.' Antwoordt ze op Lana's vraagt. 'Kijk,' zegt Sarah en laat het briefje zien. 'Dit lag in het mandje.'

Nieuwsgierig als ze is vouwt Sarah onmiddelijk het briefje open en begint te lezen. Haar ogen vliegen over de regels heen. Als ze klaar is zucht ze diep en fronst haar voorhoofd.

'Ik snap er niets van. Geen naam, niks. Alleen wat over dat het beter is zo, voor de baby en haarzelf.'

Met een zwaai steekt ze het briefje uit naar de andere drie. 

'Hier, lees maar. Misschien kunnen jullie er wel wijs uit.'


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Ook Ryan werpt af en toe een blik van minachting naar de baby toe en kijkt dan gespannen naar Sarah als ze het briefje leest. Alsof hij aan haar blik kan aflezen wat er in het briefje geschreven staat. Als ze het briefje afgeeft, kijkt hij haastig wat er in staat... dan als hij, net als Sarah, geen wijs kan worden uit het briefje, vraagt hij aan niemand in het bijzonder:

'Wat betekent dit?'

Hij zoekt de blik van Sarah weer op.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Als Sarah zegt dat er inderdaad een baby in het mandje ligt, kruist Lana automatisch haar armen voor zich. Dan hoort ze de inhoud van het briefje van Sarah, en Lana fronst nogal minachtend haar wenkbrauwen. Beter voor de baby en voor haarzelf... Het zal wel weer, he... denkt ze verbitterd, terwijl ze het gevoel krijgt dat er alleen maar egoïstische moeders op de wereld rondlopen.

Als Sarah met het briefje zwaait ten teken dat ze het kunnen lezen, steekt Lana haar hand niet uit maar blijft ze koppig met haar armen voor zich gekruisd staan. Ze had er absoluut geen nood aan om nietszeggende woorden te lezen. Als Ryan dan vraagt wat er aan de hand is, wilt ze reageren dat het vast weer zo'n egoïstisch mens is, maar houdt haar mond maar.

"Wie laat nu een hulpeloze baby achter?" mompelt ze, toch wel wat kwaad.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij kijkt op als zijn 'nieuwe broer' ineens op hem afgelopen komt.

"Net of jou dat wat interesseert," reageert hij afwezig wanneer Mitch vraagt wat er aan de hand is.

"En mensen helpen wordt blijkbaar ook niet gewaardeerd," zegt hij, denkend aan al die keren dat hij Sarah steunde.

Hij kijkt opnieuw even naar de kant waar Sarah's huis staat en bemerkt dat Lana en Milosh daar nu ook staan. Hij kijkt terug naar Mitch. "Weet jij wat daar aan de hand is?" vraagt hij.


-----------------------------------


Missy




OOC: Morgen ben ik de hele dag niet online, ik lever mijn kamer op de basis in en ik heb ook iemand gevonden die mijn internet over zal nemen.. morgen zal die aansluiting dus worden verhuist. Maar ook omdat ik vooral bezig zal zijn met op het bezoek gaan naar een oude buurvrouw die ik eventjes afscheid wil nemen. Moet ook nog wat spulletjes van mijn kamer halen dus ik zal veel te druk zijn ook.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt Olivier verbaast aan, kijkt dan van Olivier en het groepje en dan alleen naar Ryan en Sarah, hij begint het te begrijpen.

Hij kijkt dan weer naar Olivier, "nee ik heb geen flauw idee, maar er is maar een manier om daar achter te komen," hij steek zijn hand naar Olivier uit.

"Kom op broertje, je laat je toch niet ontmoedigen door het feit dat Sarah schijnbaar voor Ryan kiest, want als je dat doet heb ik je verkeert in geschat en ben je toch niet degene die ik dacht dat je was."

"Al zou dat me met vreugde vullen, want dat zou inhouden dat je wat om mensen geeft en niet alleen kijkt, naar wat ze voor bloed ze door hun aderen hebben stromen". Mitch kijkt naar hem met een glimlach.

"Maar als je wilt weten wat daar aan de hand is, zullen we er heen moeten denk je ook niet?"


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Als Lana zegt dat dan wel mee gaat, fronst Milosh lichtjes zijn wenkbrauwen. "Maar dat is niet no-" Hij breekt zijn zin abrupt af als hij het mandje ziet, en Milosh besluit meteen het daar later nog wel over te hebben.
Met gefronste wenkbrauwen bekijkt Milosh het briefje. Oke... Hij hoort nog net Lana's gemompel, en heeft een soort zelfde gevoelens. Milosh kan Lana ook prima begrijpen wat dit aangaat.
Lichtelijk nieuwsgierig buigt Milosh zich naar het mandje en dus ook de baby. Terwijl hij het gezicht van de baby bekijkt, kan Milosh een glimlach niet onderdrukken. Wat een lieve baby, denkt Milosh, hoewel hij die mening al snel weer intrekt als de baby een poging doet hem onder te kotsen. Milosh gaat weer min of meer recht staan.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Als Milosh korter bij het mandje komt, even glimlacht, maar zich dan terugtrekt omdat de baby blijkelijk te veel gegeten heeft, kan Lana het niet laten van even een giechel te laten horen, waarna ze haar hand quasi-automatisch tegen haar gezicht plaatst.

"Milosh, het is maar melk, hoor..." zegt ze, terwijl ze haar lach probeert in te houden en haar grijns achter haar hand verstopt. Ze wilt even naar de baby toewandelen, maar dan veranderen Lana haar gevoelens over de situatie met de baby plots drastisch. Stel dat het één of andere valstrik is? Een baby is zo'n onschuldig iets dat het de perfecte manier zou zijn om... ja... Lana kan er niet direct iets aan vastkleven, maar ze vertrouwt het zaakje opeens niet en blijft haar afstandje van het mandje maar bewaren.

Lana opent haar mond om tegen Sarah te zeggen dat ze voorzichtig moet zijn en twee keer na moet denken voor ze een beslissing neemt, maar doet haar mond aarzelend weer dicht. Je kan toch moeilijk een baby aan z'n lot overlaten? Ze staart met gemengde gevoelens voor zich uit.

"Wat doen we ermee?" vraagt ze dan plots. Lana beseft onmiddellijk erna hoe onmenselijk die vraag in haar oren klinkt, het leek wel precies of ze over een oud voorwerp moesten beslissen het op de vuilnisbelt te gooien of niet.


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Als de baby een poging doet om Milosh onder te kotsen moet Sarah moeite doen om niet te giechelen. Wanneer Lana de vraag stelt wat met de baby te doen kijkt Sarah bedenkelijk.

'Tja, ik weet niet. We kunnen het kindje moeilijk aan zijn lot overlaten, toch?' Sarah bijt even op haar lip en denkt na. 'Zullen we het kindje gewoon houden? Ik zou namelijk niet weten waar we het ergens anders kunnen laten en eigenlijk vind ik het babytje er wel heel erg lief uit zien,' bekent Sarah blozend.

Sarah kijkt Milosh, Lana en Ryan één voor één aan. Ze neemt nu wel een hele gevaarlijke stap door zomaar een baby in huis te nemen, maar het kan haar eigenlijk niets schelen. Je gaat vroeg of laat toch wel dood en of dat nou door een ontploffende baby komt of door maniakale seriemoordenaar, dat maakt in principe geen verschil bedenkt Sarah cynisch.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia veroert zich niet als er een hol geluid achter haar te horen is, het idee ze niet alleen in het huis was is wel een opluchting, maar Wills woorden is ze nog niet vergeten; Dat Grace nu een levensgroot gevaar is voor zowel haar als Will.
Gaia draait zich om en ziet de beker op de grond rollen, werktuigelijk raapt ze deze op en voelt dat ze ondertussen al kalmeert, het was maar een uil en niet Grace die als een opholgeslagen olifant het huis in stormt, klaar om haar te vermoorden of ontvoeren.

Gaia leunt tegen de keukentafel aan en luistert aandachtig naar Will die de brief voor zichzelf en Gaia hardop leest, als hij de laatste zin heeft uitgesproken en een onbekende naam herhaalt kijkt ze op.

"Marwan", mompelt ze, alsof de naam opzeggen haar kan achterhalen naar zijn identiteit. "Je kent hem? Is hij gevaarlijk? Is hij..."
Ze zwijgt abrupt en klemt haar handen over de stoel en probeert zich te concentreren of ze nog al van een Marwan heeft gehoord.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt ook even bedenkelijk naar het mandje.

"Ja, ja je hebt gelijk..." zegt ze dan tegen Sarah. Het was een grote verantwoordelijkheid om een kind in huis te nemen. Lana denkt even na.

"Wel euhm... Moesten er problemen zijn of zo, dan mag je altijd een seintje geven." Lana denkt even terug aan de jaren in het weeshuis, dat ze al ouder was. Hoeveel baby's er toen waren en hoe ze die soms ook verzorgd had. Ze wist nog wel hoe ze een luier om moest doen en een papfles moest geven en dergelijke.

"Dan laat je het gewoon weten," herhaalt ze dan met een glimlach, waarna haar iets te binnen schiet.

"Euhm, Sarah, heb je m'n staf toevallig?" vraagt Lana dan. "Mike zei dat je hem had..." voegt ze er dan zachter aan toe.


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

*schrikt*

'Nou, zou je dat nou wel doen Sarah? Zo'n baby in huis halen is niet iets waar je te licht over moet nadenken. Het is een hele verantwoording en... wat is het eigenlijk? Een jongen of een meisje? Hij of zij kost ook een hoop geld...'

Er schiet van alles door zijn hoofd en hij krijgt nog meer schrikt als hij ziet dat de baby zowaar naar hem lacht. 

*pakt zijn wand en poked weer over zijn zere plek op zijn rug en trekt er een pijnlijk gezicht bij*

'Zeg Sarah... *bloost* ... zou je zodalijk eventjes mijn rug weer eens willen insmeren? Want ik heb weer last van die plek op mijn rug.'


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara luistert naar Roxan en zwijgt. Dan vraagt Roxan ineens wat aan haar.

'Ik kom uit een plaatsje iets boven Londen. Ik reis al een paar jaar rond, en ben zo in Sado verzeild geraakt. Enerzijds ben ik daar blij om, ik heb veel goede vrienden gemaakt, maar anderzijds vervloek ik het liefst de dag dat ik hier aankwam. Ik kom al jaren terecht in situaties waarbij ik word weggejaagd door mijn bloedsoort, maar nergens is het zo erg als hier...'

Ze kijkt stilletjes voor zich uit.


-----------------------------------


Olivier




OOC: Sorry voor de late reactie maar Sander had het nogal druk (oeh..lijst dit in..dat is de eerste keer dat ik zoiets zeg in Sado :P)

http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij kijkt verbaasd naar Gaia als zij vraagt of Marwan gevaarlijk is. Hij denkt even terug aan zijn jarenlange vriendschap met Marwan en schudt zijn hoofd.

"Absoluut niet," dan krijgt hij opeens een ingeving, gedreven door de haat voor Grace. "Grace heeft dit bedacht! Ze wil me doen geloven dat het Marwan is, maar dat is niet zo." 

Hij kijkt nog eens naar het briefje. "Je moet eerder opstaan om me dat te doen geloven Grace," zegt hij op gemene toon. 

"Wat..wat doen we nu?"


http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij kijkt een beetje geïrriteerd naar zijn broertje die het blijkbaar niet helemaal snapt.

"Ze hebben geen behoefte aan mijn gezelschap, Mitch. Ik ga het ze ook niet opdringen," blaft hij. 

"En jij mag ook best weggaan, ik red me alleen ook wel." Hij staat op en wil eigenlijk voorgoed uit Sado verdwijnen, maar hij beseft dat hij helemaal niks bij zich heeft en zijn spullen die hij nog heeft bij Sarah liggen. In gedachte vloekt hij en vraagt zich af wat hij nu kan doen.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt weer naar het groepje en dan naar Olivier.

"Waarom zo ik weg gaan, je bent mijn broertje, daarvoor zal ik er altijd voor je zijn, als je in de problemen komt, net als voor Ryan."

Hij kijkt weer naar het groepje", waarom ga je niet gewoon heen, om te kijken, zo te zien, hebben ze een probleem en ben jij wellicht de enigste die kan helpen."

Hij kijkt hem recht aan, met een glimlach op zijn gezicht. Hij denkt terug aan het misverstand die hij jaren geleden had, daarbij dacht hij ook dat de mensen hem liever kwijt waren als rijk.

Hij was weggelopen, jaren later had hij vernomen dat, ze de opdracht die ze hadden moeten doen niet had kunnen uitvoeren, daar ze een man te kort kwamen en zijn inbreng gemist werd, hij had die mensen dus verkeert ingeschat.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij kijkt Mitch een beetje raar aan. Wat bazelt hij toch allemaal?

"Je hoeft je echt niet om mij te bekommeren omdat je nu ineens m'n broer bent hoor," probeert hij beleefd te zeggen. "En Ryan heeft al helemaal geen hulp nodig," laat hij er op volgen met een walgende blik naar de plek waar Ryan staat.

"Ze zijn daar met z'n vieren en hebben mij echt niet nodig om gezellig hun trouwplannen te bespreken. Ik vertrek," zegt hij beslist. 

Vervolgens kijkt hij even naar links en dan naar rechts en loopt weg..niet wetend waar naartoe.

OOC: De RPG mag opzich wel ietsje sneller hoor  :wink:


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Sarah schenkt Lana dankbaar een glimlach wanneer ze zegt dat ze altijd bij haar mag aankloppen voor hulp.

'Dankje! Ik zou niet weten wat ik zonder jou zou moeten!' 

Sarah bijt even op haar lip wanneer Lana naar haar toverstok vraagt. 'Je staf.. mmm, die heb ik binnen liggen geloof ik. Wacht, ik ga hem even voor je halen en dan neem ik deze dreumes gelijk mee naar binnen voordat hij kou vat. Willen jullie nog wat drinken?' ratelt ze in één ademteug door. 

Wanneer Ryan bezwaren op tafel gooit veegt ze die meteen weg. 'Ry, lieverd, ik vind niet dat we dit kindje aan zijn lot over kunnen laten. Als blijkt dat het toch niet lukt en dat ik.. wij.. er niet goed voor kunnen zorgen dan kunnen we het babytje alsnog naar een weeshuis brengen. Toch?' 

Sarah kijkt Ryan smekend aan, al knaagt er wel een schuldgevoel aan haar omdat ze weet dat hij die blik niet kan weerstaan.

'Samen lukt het ons wel.' Sarah knijpt even in zijn hand. 'Kom, ik zet wat thee voor je en dan smeer ik gelijk je rug weer in. Wilden jullie nu ook nog wat?' vraagt ze aan Milosh en Lana.


-----------------------------------


Moniek




Nou, dan zal ik ook maar weer es een keertje posten, is wel lang geleden inmiddels...

http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze staat op en ziet Mara bij Roxan. Ze glimlacht en besluit hen maar niet te storen. Ze besluit om maar gewoon naar huis te gaan. Ze gaat onderweg en komt Olivier dan ineens tegen, zijn gezicht staat niet al te vrolijk.

'He, waar gaat dat heen, als ik me niet vergis is het huis van Sarah de andere kant op.'

Ze kijkt hem lichtelijk verbaasd aan, ze had gedacht dat die niet bij Sarah weg te krijgen zou zijn.

Kort postje, maar ik wist niet zoveel te zeggen ^^


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch luistert naar wat Olivier zegt, hij had enigsinds deze reactie wel verwacht, als hij weg loopt aarzeld hij even, hij loopt hem dan snel achterna, niet wetend, hoe hij zijn voorstel gaat opnemen.

Ziet dan ook Linda aan komen, maar besluit Olivier het toch te vragen.

"Ehhmmm Olivier, weet je dan al waar je heen gaat? Ik vertrek morgen vroeg naar Pandora, Colorado, daar is een oude mijn, de Paradise Mine, waar we onderzoek kunnen doen, samen met luis Marquez."

"Hij is de eigenaar van de mijn, ze hebben daar een ruimte gevonden met tekens uit de oudheid, verder stond er een schedel van zwart obsidiaan, hij heeft het idee, dat er nog meer ruimtes verscholen zijn en hij heeft mij gevraagt, of ik eens wilde kijken."

"Als je toch nog niet weet waar je heen gaat, kan je net zo goed met mij meegaan en van daaruit verder trekken, maar je moet het zelf weten, ik vertrek in ieder geval morgenochtend om zeven uur."

"Ik ben niet van plan om hier langer te blijven dan nodig, verder is er toch niemand die het wat uitmaakt of ik hier blijf of niet."

Hij kijkt hem aan met een lichte glimlach op zijn gezicht


ooc had de post al gemaakt en SiriusZwartst was me net voor


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Als hij Linda tegenkomt en ze zegt dat Sarah's huis de andere kant op is wil hij haar het liefst de huid volschelden maar hij houdt zich in.

"Ja, dat klopt," zegt hij nors. 

Dan merkt hij dat Mitch het ook nog niet opgegeven heeft en luistert een beetje verbaasd naar zijn verhaal. 'Waarom zou ik naar die mijn willen?' vraagt hij zichzelf af terwijl Mitch maar door blijft praten.

"Mitch, ik heb geen behoefte aan gezelschap van iemand hier! Ik..ik nergens naartoe om iets te doen te hebben!" 

Dan pakt hij zijn toverstok een beetje trillend uit zijn zak en richt die langzaam naar zichzelf.
"Niemand moet mij hier meer," begint hij. "Sarah ziet liever Ryan die haar nog nooit heeft gesteund in moeilijke tijden. Iedereen haat me en ik wil verdomme alleen dat mijn ouders terugkomen!" bijt hij Mitch en Linda toe.

"De oplossing lijkt me duidelijk. Ik vertrek hier voorgoed zodat jullie geen last meer van me hebben en ik bij mijn ouders kan zijn." 
Zijn hand begint nog heviger te trillen en hij steekt zichzelf bijna een oog uit. Hij wil het wel. Hij kan het niet. 

"Aa...aa..v.."


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze luistert naar Olivier en trekt een wenkbrauw op.

'Jij wil jezelf om zeep helpen omdat Sarah liever met Ryan gaat? Dat slaat nergens op. Als iedereen je haat, dan vraag ik me toch af wat Mitch hier doet, want voor zover ik heb begrepen probeert hij je tegen te houden.'

Ze ziet wat hij wil doen.

'Zou je niet beter drie keer nadenken voor je zoiets doet?'

Ze kijkt langs hem en ziet Sarah daar nog een eindje verderop staan. Ze haalt haar schouders op en loopt er naar toe.

'Zeg, ik weet niet hoor, maar Olivier staat daar verderop en hij wil zichzelf vermoorden. Tja, misschien kan je er maar beter even heen gaan.'


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Wanneer Linda op extreem nuchtere wijze vertelt dat Ollie bezig is zichzelf van kant te maken vergeet Sarah alles waar ze mee bezig was. De baby, de wond en de toverstok verdwijnen onmiddelijk naar de achtergrond.

'WAT? IS IE GEK GEWORDEN?' gilt ze tegen niemand in het bijzonder.

Wild draait Sarah haar hoofd heen en weer, op zoek naar Ollie. Dan ziet ze hem staan en rent naar hem toe.

'Waar denk je dat je, bij merlijnsbaard, mee bezig bent?'

Sarah pakt Oliviers staf af en kijkt hem doordringend aan.

'Dít is geen speelgoed hoor. Nou, zeg op, wat geeft jou het recht om jezelf van je leven te beroven?'

Totaal over de kook kijkt Sarah hem met een samengeknepen gezicht aan. Ze pakt zijn schouders vast en schudt Olivier zachtjes door elkaar. 


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Nog steeds trillend staat hij besluitloos met zijn toverstok op zichzelf gericht. Hij hoort de woorden van Linda maar half en denkt nu alleen nog maar aan zijn ouders. 

"Ik kom eraan..," fluistert hij zacht.

Dan komt Sarah ineens met een hoop lawaai aangelopen en voor hij het weet is hij zijn toverstok kwijt. Hij kijkt Sarah met grote ogen aan wanneer hij haar vraag hoort.

"WAT DENK JE VERDOMME?" schreeuwt hij plots. "Ga toch lekker terug naar de lieve leuke Ryan die verdomme alleen aan zichzelf denkt en laat Olivier waar iedereen zo'n hekel aan heeft maar die er toevallig wel altijd voor JOU is geweest met rust!" 

Zijn gezicht is helemaal rood aangelopen en hij is blij dat het er uit is. Voor het eerst in zijn leven is hij echt kwaad op Sarah.
"Ik ga naar m'n ouders, die hielden tenminste van me!" blaft hij, en hij doet verwoede pogingen om zijn toverstok terug te pakken uit Sarah's hand.


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Nog nadenkend over dat deze baby dus de nieuwe zorg wordt van hem en Sarah, ziet hij Sarah naar Olivier lopen die iets verderop staat. Hij ziet hen kibbelen en als hij dan vervolgens hoort hoe hij uitvalt tegen Sarah kan hij het niet laten om er ook heen te lopen. 

'Zeg, ik weet niet waar dit over gaat maar jij hebt geen enkel recht Sarah zo uit te foeteren'


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Geschokt kijkt Sarah Olivier aan. Van alle emoties op de wereld had ze niet verwacht dat hij zo zou reageren.  

'Oh, dus dat er al die tijd al aan de hand. Ik vroeg me al af waarom je de laatste tijd zo afstandelijk was,' mompelt ze zachtjes.

De toverstok houdt ze ver uit Oliviers buurt.

'Jij..' Sarah pakt met een hand Oliviers kin vast zodat hij gedwongen is haar aan te kijken. 'Gaat helemaal nergens heen.' Elk woord spreekt ze langzaam en nadrukkelijk uit.

'Ollie, ik wéét dat je me altijd gesteund hebt en daar ben ik je altijd erg dankbaar voor geweest. Misschien heb ik dat niet altijd laten blijken, maar zo ben ik nu eenmaal.' Sarah stopt even zodat de woorden tot hem door kunnen dringen. 'Ik vertrouw niemand meer dan dat ik jou vertrouw en dat meen ik!'

Sarah zucht en weet even niet meer wat ze moet zeggen.

'Dat ik nu van Ryan hou betekent niet dat ik jou als grof vuil aan de straatkant zet. Je bent mijn beste vriend! Ik hou van je, je bent als een broer voor mij geweest en dat ben je trouwens nog steeds. Ollie, mijn hele wereld stort in elkaar als jij er niet meer bent. Jíj bent degene waar ik altijd op kan bouwen. Als jij weg bent stort ik in elkaar als een kaartenhuis.'

Dan ziet Sarah dat Ryan aan komt lopen. 

'Ollie, ik smeek het je. Doe me dit niet aan,' fluistert Sarah hem toe, onhoorbaar voor Ryan. 


-----------------------------------


Carpe Diem




ooc vier keer is scheepsrecht :roll:, poging vier 


http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch hoort wat Olivier allemaal zegt hij wil ingrijpen als Sarah er dan al aankomt hij ziet hoe Olivier tegen Sarah uitvalt, maar ziet dat ze het zelf al oplost.

Hij ziet dan ook Ryan aan komen lopen en weet dat hij hier verder niet meer te zoeken heeft, het dreunt nog na wat Sarah tegen Olivier zegt, als jij er niet bent stort ik in als een kaarten huis.

Had hij op dit moment maar zo iemand, maar hij had echt niemand meer nu, die zo na bij hem stond, hij kijkt ze allemaal even aan en besluit dan dat het tijd geworden is, om weg te gaan.

Hij draait zich dan langzaam om en loopt dan weg, niemand zal hem missen, daar is hij van overtuigt.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze kijkt het 'gesprek' tussen Sarah en Olivier aan.

Nouja, ze zoeken het verder zelf maar uit.

Ze ziet Mitch dan weggaan en gaat achter hem aan. Ze kijkt hem aan en glimlacht even.

'En waar ga jij heen, je was toch zeker niet van plan weg te gaan he?'

Wat is iedereen toch lekker vrolijk vandaag...


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch vind dan ineens Linda naast hem, "O hoi Linda, Yep ik ga, ik zou niet weten wat ik hier nog moest doen."

"Mijn broers moeten mij niet, verder intressert het niemand, of ik er wel of niet ben, of ik wel of niet in leven ben, dus kan ik net zo goed weggaan."

Hij drukt zijn stedson even naar achteren, waardoor het verband iets zichtbaar wordt, krab even onder het verband en zet dan zijn hoed weer recht op.

"Of weet jij een reden waarom ik hier zou moeten blijven, morgen kan ik in Colorado zijn," ineens bedenkt hij zich iets," wel dat zal dus later worden, zal eerst een andere wand moeten kopen, dus via Londen naar Colorado."

Er verschijnd een twinkeling in de ogen, "kan je je iets mooiers voorstellen, dan door de tunnels van een verlaten mijn dwalen en dan ineens iets ondekken wat niemand eerder, behalve de makers daarvan, hebben gezien."

hij kijkt haar met een dromerige uitdrukking in de ogen aan, hij is in zijn gedachten al in de mijn.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij luistert naar de woorden van Sarah en voor de tweede keer in zijn leven kan hij zijn emoties niet bedwingen in het openbaar. 
Als Sarah uitgesproken is stort hij langzaam in. Hij zakt neer op de grond en tranen rollen over zijn wangen.

"Sarah," zegt hij met trillende stem. "Ik..ik dacht dat je van me hield. Dat je niet alleen van me hield als vriend," zegt hij diep teleurgesteld.

"Ik dacht dat je niet durfde. Nadat je had verteld dat je een halfbloed was dacht ik dat je het nooit gedurfd had, omdat je bang was dat ik je in de steek zou laten." In zijn ooghoeken ziet hij Mitch en Linda weggaan, maar dat kan hem nu niets schelen. 

"En toen..tttoen kuste je ineens met Ryan," zegt hij snikkend. "Mijn wereld stortte in." 

Hij kijkt omhoog naar Sarah en ook hij kijkt haar recht in de ogen aan. "Ik hou van je Sarah, ik wil meer dan alleen vrienden zijn. Je bent het enige waar ik nog voor leef!" 

Dan ziet hij dat Ryan aan komt lopen en kijkt hem met een vuile blik aan. "Bemoei je er niet mee!" bijt hij Ryan toe. Hij heeft het gevoel dat Ryan nu beter uit zijn buurt kan blijven, omdat hij zich anders niet zal kunnen bedwingen.

"Sarah, ik smeek jou hetzelfde," fluistert hij. "Doe dit mij niet aan."


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze luistert naar het verhaal van Mitch en glimlacht.

'Het lijkt erop dat je er veel zin in hebt, maar hier is het ook avontuurlijk genoeg hoor,' zegt ze en ze grijnst even.

'Bovendien ben je hier net, dat het nu dan misschien weinig mensen kan schelen of je er bent of niet, wil niet zeggen dat dat niet ooit zo kan worden, als je hier wat langer bent. Misschien moet je het gewoon eens een tijdje proberen, wie weet wordt die nieuwe opdracht nog leuk.' Ze zegt dat laatste woord met een nogal sarcastische nadruk. Ze staart een tijdje voor zich uit en kijkt Mitch dan weer aan.

'Het kan niemand ook schelen of ik hier ben, maar ik ga nog niet gelijk weg. Dat soort dingen hebben nu eenmaal tijd nodig...'


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt Milosh even vragend aan als Sarah vraagt of zij ook nog wat wilden drinken. Lana had er eigenlijk niet zo zin in, maar als Milosh iets wilde drinken, haar goed. Maar dan komt plots Linda aangelopen en zegt doodleuk dat Olivier op het punt staat zelfmoord te plegen.

Lana weet niet goed wat ze moet denken. Wat moet er aan de hand zijn om hém zichzelf van kant te willen doen maken? schiet er door haar heen. Ze blijft alleen achter met Milosh en de baby. Al de rest is bij Olivier.

Lana kijkt in de verte naar het tafereel, maar wendt haar blik dan af. Het zijn haar zaken niet. Dan loopt ze naar het mandje met de baby en neemt het op.

"Ik breng hem wel binnen in plaats van Sarah voor hij inderdaad een longontsteking krijgt, want het ziet er naar uit dat het nog wel even zal duren." zegt ze tegen Milosh terwijl ze in het mandje kijkt en de baby op het punt staat om beginnen te huilen. Dan wandelt ze naar binnen en zet het mandje neer op tafel, waarna ze de baby die ondertussen al aan het huilen is eruit pakt en op haar arm neemt. Met kalmerende geluiden probeert ze de baby te doen bedaren.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg 

Met een stekende pijn in haar hoofd kijkt Aisha opzij naar de man die weer op de stoel is gaan zitten. Proberen los te komen doet ze al niet meer. Enkel staart Aisha naar de man, die met zijn hoofd gebogen een zacht deuntje neuriet.

Ze herkent het deuntje, ze herkent het van heel lang geleden. In die tijd zong haar vader nog wel eens slaapliedjes voor haar, wanneer ze niet kon slapen. Later had ze beseft dat dit de manier moest zijn geweest waarop haar vader in zijn Zweinsteinjaren het schoollied had gezongen. Dat deuntje neuriet de man...


http://img133.imageshack.us/img133/1253/marwan7iy.jpg 

Terwijl Marwan het lied neuriet, kijkt hij heel af en toe op naar het meisje. Will had al contact moeten opnemen. Spookt het hem door zijn hoofd. Machteloos kijkt hij naar Aisha en dan slaat hij zijn ogen neer. Hij hield het meisje onschuldig vast, terwijl hij haar al genoeg had laten lijden. Dit was niet de manier.

Will, ik ga je krijgen.."


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'London!' zegt ze, met enthausiasme wat erg afsteekt tegen daarnet. 'Ik ben daar eens geweest. Mijn grootouders wonen daar - niet dat ik er zo vaak naartoe ging.. maar toch'

'Erg leuke stad, veel tovenaars, Wegisweg. Superleuke straat!'

Het is al weer een hele tijd geleden dat je daar geweest bent. De laatste keer was nog met Elmaz.. - Elmaz. Even verschijnt er weer een treurige uitdrukking op haar gezicht, maar daarna glimlacht ze weer. Hij zal nu ook wel gelukkig zijn. Toch?

'Jaja.. Toch kan ik je inderdaad geloven dat er hier meer gekeken wordt naar bloedverschillen dan rond London. Sado, het kleine dorpje tussen de bergen. En toch ben ik het erover eens dat het hier ooit goed gaat gaan' ratelt ze achter elkaar, zonder te weten hoe ze ineens op die woorden komt.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara glimlacht door het plotselinge enthousiasme van Roxan. Ze houdt zelf ook van Londen.

'We gaan samen naar Londen, als Sado weer vredig leeft. Goed?'

Ze kijkt Roxan even aan.

'Je hebt gelijk. Het móét ooit goed gaan. Ondanks de haat, de ruzies. Iedereen werkt samen voor een vredig Sado. Het kan niet anders dan dat het goedkomt... Alle sprookjes lopen goed af.'

Ze schopt nog een steen het ravijn in.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch luisterd na wat Linda zegt, Hij staard in gedachten gezonken naar de bergen in de verte.

Als ze dan zegt dat zij het gevoel heeft dat ook niemand kan schelen of zijn er wel of niet is, kijkt hij haar aan.

"Hmmm mischien heb je gelijk en heeft het tijd nodig, maar ik dacht dat er iets tussen jou en Olivier speelde, maar dat had ik dus duidelijk mis," hij kijkt haar met een lichte glimlach aan.

"Maar waarom wil je eigelijk blijven, je bent hier nu z´n drie weken constant geweest, maar er is in die tijd dus niemand geweest met wie je een band hebt ontwikkeld, drie weken is een lange tijd."

"Wat mij aangaat heb je mischien wel gelijk, ik ben veel weggeweest, maar jij bent er constant geweest, ik kan me niet voorstellen dat je het normaal vindt det je in z´n tijd niemand heb gevonden die dichter bij je is gekomen, dan een oppervlakkige kennis"

Hij kijkt haar aan met een vragende/nadenkende blik in de ogen


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh schudt van nee als Sarah vraagt of ze misschien wat te drinken willen. "Nee, liever n-" Dan wordt hij onderbroken door Linda, die kalm zegt dat Olivier zich van kant wil maken. Milosh weet niet echt wat hij er bij moet voelen - enerzijds is hij blij dat ze dan eindelijk van Olivier en zijn ideeen over halfbloods af is, anderzijds is het verliezen van een leven absoluut niet iets om blij over te zijn.
Hijzelf blijft staan als iedereen behalve Lana min of meer naar Olivier toe rent. Milosh kijkt niet naar wat er zich verderop afspeelt, voornamelijk omdat hij het niet wilt zien, en kijkt in plaats daarvan naar Lana. Milosh knikt als Lana zegt dat ze de baby naar binnen gaat brengen, en loopt achter haar aan naar binnen.
Kijkend hoe Lana de baby sust, kan Milosh een glimlach niet onderdrukken.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia luistert naar wat Will weet over deze Marwan, blijkbaar is het niet echt een vijandig persoon, maar veel informatie over hem laat Gaia's vader niet kwijt.
Een minuut blijft ze in gedachten verzonken en graaft nog dieper in haar geheugen; hoe kon ze haar zus in hemelsnaam uit het oog verloren zijn, daarbij klonk het briefje als woorden die nooit de hare kunnen geweest zijn.
Gaia schrikt op als Will de naam 'Grace' luid uitroept. Ze krimpt onwillekeurig ineen en ziet het pokdalige gelaat van de vrouw weer voor haar ogen verschijnen. Jammer genoeg valt er niets bemoedigends van Will los te peuteren, want hij blijkt al even radeloos te zijn.

Gaia grist het briefje uit zijn handen en laat haar blik er over glijden, zonder echt te vatten wat er staat. "Grace zei je?", vraagt ze benepen en ze voelt meer een vlaag wan woede dan angst door haar heen gaan.

"Als ze ook maar íéts met Aïsha heeft gedaan zal ik er persoonlijk voor zorgen dat haar hele huis of krot, waar ze dan ook mag wonen, besmeurd is met kaas."

Dan kijkt ze even weg van het briefje en schudt haar hoofd: "Jij kent haar beter dan ik. Tenslotte, je hebt langer bij haar gewoond dan bij mij."
Ze schrikt van haar woorden, maar ze kan het op bepaalde momenten niet laten om hem er op te wijzen.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij knikt hevig als Gaia haar wraakplannen op Grace bedenkt en kan een glimlach niet onderdrukken.

"Ja, kaas, daar houdt ze van." 

Opnieuw bekruipt een schuldgevoel hem wanneer Gaia zegt dat hij langer bij Grace dan bij haar heeft gewoond. Hij laat zijn hoofd zakken.

"Gaia, je weet dat het niet vrijwillig was," zegt hij teleurgesteld dat zijn dochter het nog steeds dwarszit. "Maar nu moeten we Aisha gaan zoeken, ik heb alleen geen idee waar."


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Als Linda de opmerking van Mitch over Olivier hoort grinnikt ze.

'Ja, heb je wel gezien wat hij daar aan het doen was?'

Ze luistert naar de rest van zijn verhaal en haalt haar schouders op.

'Ik weet ook niet wat dat is met Sado, iedereen lijkt gewoon zijn of haar eigen problemen te hebben, kom je ook niet zomaar tussen hè. Tja, ik ben opzich wel bevriend met Mara, maar ik betwijfel of zij het erg zou vinden als ik weg was, maar ach.'

Ze staart een tijdje voor zich uit en kijkt Mitch dan weer glimlachend aan.

'Misschien duurt het in Sado gewoon langer dan gemiddeld, maar als je nu weggaat zal je er nooit achter komen ook,' besluit ze en ze knipoogt een beetje plagerig.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana glimlacht terug naar Milosh als die glimlacht en probeert tegelijkertijd de baby te kalmeren, maar erg goed lukt het niet. Ze denkt even na. Honger kon het niet hebben, aangezien het net nog melk opgeboerd had. Ze kijkt Milosh even aan.

"Volgens mij he, of, dat denk ik toch, moet hij- of zij verschoond worden..." zegt ze dan twijfelend, maar met een grijns op haar gezicht. Kon ze meteen al een baby gaan verschonen ook! Ze kijkt even in het mandje, maar extra doeken of zo zaten er niet in. Logisch ook, he Lana...

Daar stonden ze dan, zonder doeken, zonder toverstaf. Lana kijkt even rond om te zien of ze die niet toevallig ziet liggen.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch luistert rustig naar wat Linda zegt, hij denkt over haar woorden na, dan kijkt hij haar weer aan en ziet de knipoog, hij grinnikt.

"Weet je wat hier het probleem is, dat is nu ook tussen jou en Mara, het is die idioterie tussen die bloedsverschillen, het is net als je hier een tijdje bent, of je daar door wordt aangetast, het is dan ook net, of je mensen begint te beoordelen op die manier."

"Kijk naar Mara, Jullie leken goede vrienden te worden en nu is ze steeds bij Roxan, ook één van muggle ouders, het is net soort zoek soort."

"Als het dan een tijdje goed lijkt te gaan tussen verschillende bloeden, gebeurt er wel iets, waardoor het weer mis lijkt te gaan."

"Het is net of er hier iets in de lucht hangt waardoor dat gevoed wordt of zo en toch kan het ook anders" zegt hij dan koppig, terugdenkend aan de opbeurende woorden van Lieke in de grot.

"Je hebt gelijk, als ik nu weg ga, zal ik nooit weten hoe het zou zijn geweest, als ik het had geprobeerd.

Hij pauzeert dan even nadenkend en zegt dan resoluut,Oké,  je hebt me overtuigt ik blijf voorlopig,"Er verschijnt een grote glimlach op zijn gezicht

"Maar genoeg geklaagd, wat gaan we nu doen, ik heb ook geen zin om hier de hele tijd te blijven staan, in dit dorp weet je maar nooit wat er dan gebeurt"


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Wanneer Aisha met een plof midden in Sado op de stenen neervalt, kreunt ze even. Er loopt een straaltje bloed langs haar voorhoofd, maar Aisha ligt nog in een soort van roes op de koude straat. Ze knippert af en toe eens moeizaam met haar ogen, maar daar is dan alles mee gezegt.

Na een paar seconde begint langzaam het beeld van de straat scherp te worden en Aisha kreunt zachtjes, terwijl ze met moeite overeind gaat staan. Ze voelt hoe het duizelt, maar dapper zet ze een paar stappen richting de mensen die ze op straat ziet staan.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze luistert naar Mitch z'n verhaal en haalt haar schouders op.

'Tja, ik weet het. Ik weet ook niet hoe het komt, zo is het nu eenmaal hier... Ja, Mara is nu bij Roxan, maar dat wil niet zeggen dat ze nooit meer met mij om zal gaan, toch?'

Als ze hoort dat hij toch blijft glimlacht ze ook.

'Mooi zo. Oké, waar wil je heen dan?' zegt ze en ze kijkt even achterom, waar ze in de verte Olivier en Sarah nog ziet staan.


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Totaal uit het veld geslagen staart Sarah Olivier aan. 

'Ik.. jeetje.. Olivier.. Ik weet niet wat ik moet zeggen...'

Sarah hoopt innig dat Ryan niets verstaan heeft van wat Olivier gezegd heeft.

'Ollie, hier kan ik toch geen antwoord op geven? Alles wat ik zeg is fout. Als ik jou niet kwets, kwets ik Ryan wel of andersom. Dat wil ik niet, jullie zijn mijn beste vrienden!' sist ze Olivier toe.

Sarah trekt Olivier aan zijn armen omhoog en sleept hem mee naar haar huis. Ze gebaart naar Ryan dat hij Olivier aan de andere kant vast moet pakken omdat Ollie blijkbaar niet van plan is om zich zomaar te laten ontvoeren. 

'Auw.. Ollie.. til potdorrie je voeten eens op!'


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

"Dus dan kwets je mij maar!" roept hij plots verontwaardigd uit en hij probeert zich in alle hevigheid te verzetten tegen Sarah's pogingen hem mee te sleuren. 

"Sorry," laat hij er snel op volgen en dan barst hij opnieuw in tranen uit. 
"Ik besef dat je zult moeten kiezen om verder te kunnen met je leven Sarah," snikt hij, "Dus om het niet nog moeilijker te maken dan het al is zal ik vertrekken." 

Die laatste woorden spreekt hij vastbesloten uit, alsof de knop plots bij hem is om gegaan. 


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

'Ik ga helemaal niemand kwetsen,' gilt Sarah. 'Ik ga hier om dit onbenullige iets geen vriendschappen op het spel zetten. DAN KIES IK WEL HELEMAAL NÍET!'

Harder dan ze in eerste instantie bedoelt had trekt ze Olivier mee.

'Jij. Blijft. Hier.' blaast Sarah. Van binnen slaakt ze een diepe zucht en beseft wat voor moeilijke tijden er nu weer in het verschiet staan. Gelukkig komt het huis steeds dichterbij.

'Verdorie, heb je daarstraks niet geluisterd? Je kunt niet weggaan! Ollie, je hoort hier! In Sado! Bij ons!' De laatste woorden fluistert ze voor zich uit.

Sarah werpt Ryan even een wanhopige blik toe. 'Help me dan' vormt ze geluidsloos met haar lippen, buiten het zicht van Olivier.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij schrikt van de woorden van Sarah en er rollen opnieuw een paar tranen over zijn gezicht.

"Je hebt toch al gekozen!" zegt hij wanhopig met het gevoel dat Sarah  het niet begrijpt. "Het is niet Sado waarin ik thuishoor,  ik hoor thuis bij jou. Anders was ik al lang vertrokken uit dit pokkedorp vol slechte herinneringen en verschrikkelijke bewoners."

Hij kijkt naar Ryan die er maar bijstaat en wenst dat hij gewoon zou oplossen in het niets, dan zouden tegelijkertijd alle problemen zijn opgelost.


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Een paar tranen rollen over Sarah's wangen.

'Maar.. Ollie toch.. Het gaat gewoon niet..'

Sarah stopt met lopen en staart intens verdrietig voor zich uit.

Hoe gaan we dit in hemelsnaam oplossen zonder dat hier iemand de dupe van wordt?

Van frustratie balt Sarah haar vuisten. Pas als ze een warme vloeistof over haar handpalmen voelt lopen stopt ze. Als ze naar haar handen kijkt ziet ze 8 rode strepen staan van waar haar nagels zich in haar huid geboord hebben.

'AAAAAAAAAAARGH, DIT HELE KLOTE DORP MAAKT ALLES KAPOT!' 


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

'Wat?'

Kijkt Sarah ongeloofwaardig aan. Hoorde hij haar nou echt zeggen dat ze niet ging kiezen?

'Betekent dit dat we weer terug bij af zijn?'

Kijkt dan weer naar Olivier.

'Joh Olivier, ik wist dat je gevoelens voor haar had en dat het moeilijk zou zijn. Maar ik kon mijn gevoelens niet meer onderdrukken.. nu heeft ze ze beantwoord en daarom wil jij gaan?'

Dit had hij niet verwacht en eigenlijk had hij helemaal geen zin in die emotionele scene maar er zat niets anders op.

'Doe Sarah dat niet aan, doe mij dit niet aan.. we hebben een kindje dat we moeten opvoeden.'


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Ja, dat is goed, we gaan naar London als het allemaal goed is'

Of eerder..?

Ze ziet Mara nog een steentje in het ravijn schoppen en ze kijkt hoe makkelijk het naar beneden valt en daar waarschijnlijk versplintert. Ik was kwetsbaar. Ik heb geluk gehad. Veel geluk... Ze kijkt om zich heen, zoekend naar Dizn, maar ze ziet hem niet. Opeens krijgt ze de neiging om weg te gaan van het ravijn, weg van de narigheid.

'Laten we een stukje lopen, dit is zo'n nare plek - na alles'

Ze begint alvast een eindje te lopen. Niet naar het dorp toe, om het dorp heen. In het dorp is waarschijnlijk nog meer narigheid. In haar hoofd speelt de nieuwe opdracht op. 

'Dat ook nog natuurlijk,' mompelt ze. 

'We hebben die nieuwe opdracht ook nog. Het mysterie van Sado. Ergens wil ik wel weten wat het inhoud, maar ergens weet ik niet hoe iedereen erop gaat reageren. Het is hier zo onvoorspelbaar, zo verradelijk..'


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Het liefst zou hij Ryan willen wurgen als hij begint te praten, maar hij kan zich nog net inhouden. Met rood aangelopen gezicht luistert hij.

"Verdomme Ryan, je wist best dat ik gevoelens had voor Sarah en ik had ze eerder dan jij!" zegt hij kwaad.

Dan hoort hij Ryan's laatste zin en Olivier valt bijna om van verbazing.
"J..j..jullie hebben een kind?" brengt hij moeizaam uit. "Maar dan..Sarah..is dit al 9 maanden aan de gang? Dat kan niet..dat mag niet..jullie hebben me al die tijd bedrogen!" hakkelt hij.

Hij kijkt naar Ryan en dan naar Sarah. "Maar wanneer ben je dan bevallen?" en hij denkt bij zichzelf na wanneer dat zou kunnen zijn gebeurd. "En je had helemaal geen dikke buik!"

Dan keert hij zich terug tot Ryan; "Je lult maar wat man! Dat kan helemaal niet! Ga toch gewoon gezellig terug naar die Pleghm van je!"


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine ziet hoe uiteindelijk een van de meisjes de mand met de baby opneemt en mee naar binnen draagt. Een zucht van opluchting ontsnapt en een vage glimlach verschijnt op haar gezicht. Met een gerust hart draait ze haar hoofd weg, zodat ze niet meer de straat in spiedt.

Dan vervaagt de glimlach en maakt Christines opgeluchte uitdrukking weer plaats voor een sombere. Zo is het nu eenmaal... Dan wandelt Christine langzaam maar zeker weg. 

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt nog steeds rond voor haar staf en ziet ze dan liggen ergens aan de kant. Ze glimlacht even en wandelt erheen met de huilende baby in haar arm.

"Jaja, doe maar rustig, kleintje, ik ga je zo uit je lijden verlossen... Rustig maar..." zegt ze dan zacht in een poging kalmerend te klinken. Ze neemt haar staf en tovert in een handomdraai alle nodige spullen tevoorschijn. Daarna legt ze de baby neer en begint de kleertjes en dergelijke los te maken. Dan doet ze de luier los en begint de baby te verschonen.

"Het is een jongetje..." zegt ze terloops met een blik op Milosh en een glimlach op haar gezicht, waarna ze de baby verder verschoont en het met een handig gebaar een nieuwe luier omdoet. Ze tovert gauw alle vuiligheid weg en begint het baby'tje, dat nu weer helemaal kalm is, terug te voorzien van z'n kleertjes.

"Dat voelt al aangenamer, niet?" zegt ze liefjes tegen hem, terwijl ze eventjes met haar vinger over z'n wangetje glijdt.


-----------------------------------


Rayna




http://img487.imageshack.us/img487/6265/nicof6eh.jpg 

Nico begint te stralen wanneer Grace laat blijken dat ze zijn uitsloverij wel op prijs stelt. Hij krijgt pretlichtjes in zijn ogen en er verschijnt op zijn gezicht een glimlach van oor tot oor. Eigenlijk lijkt hij nu wel een beetje op een klein kindje die een lekker ijsje heeft gekregen van zijn moeder.

Nico trekt even speels aan Grace haar haar en neemt dan ook een boterham. Eentje met kaas om precies te zijn en merkt niets van de verbeten trek op het gezicht van Grace.  

Tussen twee happen door mompelt hij, 'Grace, liefje, kun je even op mijn rug krabben? Het jeukt daar nu al dagen aan één stuk en het begint knap vervelend te worden. Ik kan er zelf niet zo goed bij zie je.'

Nico kronkelt zich in allerlei bochten wanneer de kriebel weer één van zijn hoogtepunten bereikt. Hij kreunt even van frustratie.


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Hij kan zich nog maar nauwlijks inhouden als hij hoort wat Olivier als laatste zegt.

*vol woede* 'Je weet niet wat je zegt en nee, Sarah is niet zwanger geweest. Als je gewoon eens rustig bleef had ze je dat kunnen uitleggen maar nee... Olivier is het zat en dan moet de hele wereld dat weten ook.'


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt Linda glimlachend aan, hij kijkt ook even achter om naar de anderen, draai zich weer terug om, wil net antwoord geven aan Linda, als hij ziet opeens iemand lopen/wankelen.

Hij kijkt Linda aan "Is dat niet Aisha", hij loopt voorzichtig naar haar toe, hij kijkt of Linda hem wel volgt.

Hij ziet dan dat het daadwerkelijk Aisha is, hij kijkt haar geschrokken aan,"Wat is er gebeurt? Je bloed," Hij pakt een zakdoek uit zijn zak en geeft die aan haar.

"Gaat het wel?" Hij kijkt haar bezorgt aan, denkt* je heb het ene hier nog niet gehad of het volgende dient zich al aan, wat zou er nu weer gebeurt zijn. Hij zucht even zacht


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

'Ryan! Olivier! Ophouden nu! Jullie moeten geen ruzie om mij maken, dat ben ik niet waard. En Olivier, ik hou van Ryan. Dat zal altijd zo blijven, maar ik hou ook van jou en dat heb ik je ook gezegd. Ik weet dat je trots nu gekrengt is, maar daar zul je je echt overheen moeten zetten. Je kunt problemen niet eeuwig blijven ontlopen.'

Sarah kijkt Olivier doordringend aan en hoopt dat hij nu eens een keer zijn gemak houdt.

'En ik heb inderdaad geen kind gebaard, er is wel een babytje in een mandje voor mijn deur gezet. En er zat een briefje bij waarop stond dat wij.. Hemeltjelief! Ik ben de baby helemaal vergeten! Ik zou hem naar binnen brengen!' 

Geschrokken kijkt Sarah om zich heen en ziet dat de baby niet meer in zijn mandje voor haar deur ligt. Sterker nog, het hele mandje is weg!

'De baby! DE BABY IS WEG!'

Hysterisch met haar armen zwaaiend begint Sarah naar haar huis te rennen. Gedachten vliegen met de snelheid van het licht door haar hoofd heen en ze begint langzamerhand radeloos te worden.

Ooh, screw this. Nog geen kwartier geleden ben ik tot moeder gebombardeerd van een hulpeloze broekpoeper en ik ben het ding nú alweer kwijt. Doe je goed, Saar.

Sarah stormt in verwilderde toestand door de openstaande deur haar huis binnen en ziet dan het meest lieve tafereel dat ze de afgelopen tijd gezien heeft. Milosh staat een beetje onwennig maar tegelijkertijd ontzettend trots naar zijn toekomstige vrouw te kijken. Lana is ondertussen druk bezig met het verschonen van de luier en dat doet ze met zoveel liefde dat Sarah helemaal warm en kalm wordt van binnen. Lana heeft een hard van goud.
Bij die laatste gedachte sluipt een glimlach om haar mond.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha kreunt zachtjes wanneer ze de zakdoek aanneemt en tegen haar voorhoofd houdt. Ze glimlacht moeilijk naar Mitch en kijkt even afwachtend de straat rond.

"'T is... Ik knalde.. met.. m'n hoofd... op straat..." Brengt ze langzaam uit, nog versuft van de gebeurtenissen van de laatste minuten. "Ontvoerd." Zegt ze er dan langzaam en zacht achteraan, terwijl ze haar ogen sluit.

"Kan je het.. helen met.. een spreuk?" Vraagt ze aan Mitch.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara is blij als Roxan zegt dat ze naar Londen gaan. Ze loopt achter Roxan aan, weg van het ravijn.

'Die opdracht... Ik krijg het idee dat veel mensen weten wat het inhoudt. Nou ja, veel.... Een paar in elk geval. Maar ik ben net zo nieuwsgierig als jij. We moesten naar het ministerie, ofzo...'

Ze zwijgt even.

'Wacht is... Dan gaan we dus eerder naar Londen.'

Een glimlach speelt om haar lippen.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze ziet dat Mitch ergens naar kijkt en hoort dan zijn vraag. Ze kijkt om en ziet daar inderdaad Aisha staan. Voro ze iets kan zeggen is Mitch al naar haar toe gelopen. Ze loopt met hem mee en hoort haar moeizaam praten.

'Ontvoerd? Eh, nou ik zou niet weten hoe ik dat moest helen.'

Ze kijkt haar ietwat bezorgd aan en kijkt dan naar Mitch en vraagt zich af of hij dat wel kan.


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Hij kijkt Olivier nog een keer haastig aan voordat hij achter Sarah aan rent. Als hij haar het huis in ziet schieten, spurt hij erachter aan. 
Als hij, net als Sarah, het tafereel ziet, slaakt ook hij een zucht van verlichting.
Hij komt naast Sarah staan en pakt onwennig haar hand, en lacht naar haar als hij ziet dat ze staat te genieten van het aangezicht wat voor hun afspeelt.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt Aisha aan, "Ontvoert, wie heeft je ontvoert?"

Als Aisha vraagt of hij de wond kan helen kijkt hij haar aan, "Ik kan het bloeden stoppen en de wond dichten, maar ik ben er niet erg goed in, als we maar wisten waar Dizn was, die kan het veel beter, maar die is er nu niet."

"Dus ik wil het wel doen, maar kan niet beloven, dat je er niets meer van zult zien," hij kijkt haar even aan.

Kijkt dan Linda aan,"Als ik je wand dan even mag lenen? Want zonder lukt het helemaal niet, Hij kijkt haar met een lichte glimlach aan


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn zat nog steeds op dezelfde plaats waar hij ondertussen al 2 uur geleden ook had gezeten. Het water was rustiger gaan stromen en ook de vogels waren, tot zijn ongenoegen, niet meer aan het fluiten. Het was stil. Compleet stil, er was geen wind die deze stilte zou kunnen verbreken. Als Dizn er goed bij nadacht, was dit de eerste keer in Sado dat het zo stil was. Meestal waren er conflicten, huilbuien of familiedrama's die steeds opnieuw voor herrie zorgden. Alleen nu was het bijzonder stil. 

Dat kon Dizn tot denken brengen, maar dat wilde hij niet. Hij had al heel wat momenten gehad in Sado waar hij alles op een rij wilde zetten, maar steeds opnieuw was dat grandioos mislukt. Dus nu wilde hij gewoon even van de rust genieten. Hij weet niet waar hij heen zou gaan nadat hij had genoten, waarschijnlijk gewoon naar huis.. Maar nu nog zeker niet.

OOC: Baaack ^^


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze knikt en geeft Mitch haar toverstok.

'Waar is die van jou gebleven dan?' 

Ze kijkt Aisha weer aan.

'Nouja, anders kan je Dizn straks misschien alsnog zoeken, of densoods bij het ziekenhuis langsgaan. Maar wat is er gebeurt dan? Moeten we je bij Gaia brengen?'


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt op als ze hoort dat er iemand op een wilde manier binnenkomt. Ze ziet Sarah en kijkt haar even verontschuldigend aan.

"Sorry," zegt ze dan, terwijl ze de baby z'n kleertjes tegoei trekt, "ik had je moeten zeggen dat ik hem mee naar binnen zou nemen." Ze probeert even verontschuldigend te glimlachen. Dan pakt Lana de kalme baby op haar arm en wandelt naar Sarah. Ze kijkt met een glimlach het jongetje aan.

"Hier..." zegt ze dan tegen Sarah terwijl ze de baby wilt overhandigen aan haar, maar dan merkt Lana op hoe bebloed Sarahs handen zijn.

"Wat is er gebeurd?" vraagt ze fronsend, terwijl ze met haar andere hand al naar haar staf grijpt om Sarahs handen te genezen.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Na Ryan's woorden kan hij zich niet meer beheersen en wil op hem aflopen, maar dan hoort hij Sarah ineens iets gillen over de baby en Ryan rent haar achterna.

"De uitslover..wedden dat hij niet met baby's om kan gaan," mompelt hij en langzaam sjokt hij richting Sarah's huis met een plan in zijn hoofd. 

Zachtjes opent hij de voordeur en sluipt de trap op naar boven. Daar raapt hij al zijn spullen bij elkaar en stopt ze in zijn hutkoffer, waarna hij hem mee naar beneden sleept. 

Hij loopt langs te openstaande deur, maar niemand ziet hem omdat ze het te druk hebben met de baby. Dan komt zijn hutkoffer echter tegen de paraplubak van Sarah aan en die valt rinkelend om. Doodstil blijft hij staan. "Nee..ze mogen me niet horen," denkt hij bij zichzelf.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch pakt de wand van Linda aan, Die van mij ligt op de bodem van het ravijn, vermoedelijk.

Hij loopt dan naar Aisha toe, stop het bloeden met een spreuk, bekijkt de wond, ziet dan dat, dat zijn pet te boven gaat.

"Eeehhmmm Het bloeden is gestopt, maar ik kan hem niet goed dichten, Dizn of iemand die daar voor geleerd heeft, zal dit moeten doen, of ik probeer het, maar dan hou je er geheid een litteken aan over."

Hij kijkt nogmaals naar de wond, dan kijkt hij naar Linda hoort wat ze zegt en kijkt dan Aisha weer aan.

Hij staat met de wand geheven, wachtend op haar antwoord.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia tuurt met een wantrouwige blik uit het raam van haar huis, met onbewust de mening dat als Aïsha er niet is om de ramen te lappen, je er na een week helemaal niets meer door kan zien. Gaia heeft namelijk het gevoel alsof haar zus al weken vermist is, zo voelt het althans.

"Als we eerst alle anderen verwittigen", besluit ze dan na enkele minuten van stilte. "Samen staan we een stuk sterker tegen Grace", zegt ze kordaat, eerder om zichzelf moed in te spreken, aangezien je Grace niet in één minuut hebt uitgeschakelt, jammer genoeg.

Ze neemt haar vader bij zijn arm vast, om een beetje te compenseren wat ze net over hem had gezegd. Ze had steeds weer de neiging om haar mening te uiten over het verleden, zonder goed het besef te hebben dat Will er onder lijdt.

"Het komt wel goed", prevelt ze, terwijl ze samen met hem het huis verlaten.

Als ze de dorpstraat nadert, hoort ze een lichtelijk bekende stem opklinken. Ze kijkt Will met grote ogen aan, met een mengeling van geluk en enigzins angst dat Aïsha er ernstig aan toe is.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Eerder naar London? Nee toch..?'

Even snapt ze niet hoe Mara bij dat idee komt, tot er bij haar opkomt dat Mara hier maar is vanaf de Cheesemakers-fabriek. Ze weet dus niet dat hier ook een ministerie is.. 

'Nee.. hier hebben we ook een ministerie - niet zo groot natuurlijk, maar toch iets'

'.. dus we kunnen gewoon hier blijven'

In de verte ziet ze het bewoonde deel van Sado al naderen en het lijkt er een hele chaos. En de rust is weer al verstoord dus..? Met tegenzin loopt ze verder, tot ze de eerste mensen beter ziet en ziet dat het mensen waren die daarnet nog bij de treurwilg waren.

'Wat is daar aan de hand..'


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

'O, jammer... Ik ken niet veel dorpen met een ministerie, weet je. Maar in Sado kan ik eigenlijk alles wel verwachten..'

Ze volgt Roxan's blik, terwijl ze langzaam richting Sado lopen. Iedereen is zo ongeveer hier.

'Geen idee... Volgens mij zijn er een paar in dat huis.'

Ze wijst naar Sarah's huis, waarvan de deur nog steeds openstaat.

'Zullen we maar even gaan kijken dan?'


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij knikt instemmend als hij Gaia's plan hoort en loopt achter haar aan. In zijn gebalde vuist houdt hij het zogenaamde briefje van Aisha. Van binnen kookt hij van woede en het enige waar hij nog aan kan denken is wraak nemen op Grace.

Als hij dan Aisha ziet liggen op de grond wordt het hem even teveel. Hij rent op haar af met tranen van geluk, woede en verdriet in zijn ogen en hij tilt haar hoofd op.

"Aisha..gaat het? Heeft ze je iets aangedaan?" vraagt hij met schokkende stem.

http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Mike weet genoeg. Zonder zijn ouders nog eens aan te kijken loopt hij langzaam terug richting Sado. Ook de Koningin der Volbloeden kijkt hij niet aan, haar man is blijkbaar al weer weg. 

Hij slentert terug naar het dorp, zijn gedachten zijn bij zijn dochters en hun reactie toen hij de waarheid vertelde. Hij heeft alles ook totaal verkeerd aangepakt. Maar er was ook zo verschrikkelijk veel gebeurd de laatste tijd. Hij hoopt vurig dat alles wel weer goed zal komen.

Eenmaal in de straten van Sado aangekomen ziet hij plots iets bij het nieuwe winkelpand, hij snelt er op af en op 25 meter afstand weet hij al genoeg. 

"Verdomme," vloekt hij en hij trapt tegen een boom. Waarom kon Sander nu nooit eens gewoon respect hebben voor anderen. 

Mike kijkt naar het bebloede lijk van dat voor de etalage van Nischa's winkel was opgehangen. Haar gezicht was nauwelijks meer herkenbaar, maar aan het postuur kon hij zien dat het Nischa was.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Ze knikt kort en dankbaar naar Mitch. "Het is goed zo." Mompeld ze, terwijl ze verderop plots twee bekende gezichten ziet, die naar haar toekomen. Ze kijkt naar haar vader en ziet zijn tranen, maar hoort ook wat hij zegt.

"Ze?" Mompeld ze aarzelend, natuurlijk dacht hij dat het Grace zou zijn geweest. "Het was... geen ze." Aisha kijkt naar Gaia en dan even naar Linda en Mitch. 

Verward staart ze voor zich uit. 


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij glimlacht als Aisha iets zegt, ze is in orde. Als ze zegt dat het geen 'ze' was kijkt hij haar een beetje raar aan.

"Maar, ik heb het ze.." Hij stopt zijn zin als hij beseft dat hij helemaal niet heeft gezien of het Grace was die haar ontvoerde, hoewel dat natuurlijk wel het meest logische was.

"Maar, was het dan een handlanger van haar ofzo?" vraagt hij nieuwsgierig.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn besluit uiteindelijk toch op te staan van z'n rustgevende plaats. Met een zucht zet hij zich van de grond af en loopt van het riviertje vandaan. Hij ziet al vlug weer bekende huizen en winkels en merkt dat hij terug volledig in het bewoonde gebied van Sado is. 

Hij wil naar huis lopen, maar als hij het huis passeert waar enorm veel drukte is, besluit hij toch maar even te stoppen. Hij ziet Roxan en Linda en nog wat anderen.

'Wat is er aan de hand?' vraagt hij aan Roxan.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijk Aisha dan bezorgt aan, maar accepteert als ze verder niet door hem geholpen worden.

Hij ziet dan Will en Gaia aan komen lopen en luister naar wat ze zeggen.

Hij beseft dan dat hij de wand van Linda nog in zijn handen heeft, hij rijkt haar de wand toe, "Bedankt voor het lenen."

Hij kijkt nog een keer naar Gaia, Aisha en Will dan kijkt hij naar de bergen, dan draait hij zich om naar het huis van Sarah, maar ziet niemand meer buiten staan, hij kijkt dan Linda weer aan, ook al is hij wel benieuwd wie Aisha ontvoerd heeft, hij vindt dat dit toch meer een zaak is van hun drieën.

"Gaan we nog iets doen, of hou je het voor gezien vandaag," hij kijkt Linda licht glimlachend aan terwijl hij op haar antwoord wacht.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Naar binnen? Daar?'

Oke.. eigenlijk zou ik iets ruimdenkerder moeten zijn over fullbloods.. maar toch, zomaar hun huis binnenlopen..?

'Euh.. laten we buiten blijven staan. Moest er iets zijn, kunnen we nog naar binnen'

Ze had Dizn al vanuit de verte zien aankomen en is stiekem blij dat hem niets overkomen is. Alleen op pad in Sado.. Zelf deed ze het ook wel eens, maar om Dizn was ze toch bezorgder. Ze hoort hem vragen.

'Ik weet het niet.. er is iets gebeurd denk ik..' zegt ze tegen Dizn, met een blik naar Mara, of die misschien iets doorheeft.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Ze hoort dat Roxan liever niet naar binnen gaat, en besluit dat Roxan wel gelijk zal hebben.

Zij kent de mensen hier.

Dizn komt eraan, maar hij negeert haar. Roxan vraagt haar wel wat.

'Nee, geen idee... Er is iets met Aisha, daar, waar Will, Gaia, Mitch en Linda zijn, maar de anderen zie ik niet. Die zijn hier ook niet óf ze zijn in het huis van Sarah, denk ik.'

Ze kijkt Dizn even aan.

'Maar verder heb ik eigenlijk ook geen idee. Kunnen we het niet beter aan iemand vragen?'


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Hmm.. aan iemand vragen'

Ze kijkt rond en ziet naast zich Dizn en Mara - aan hen kan ze het niet vragen, verderop Mitch, Linda, Aisha, Gaia en Will - zij zijn bezig met Aisha en binnen zitten er nog wat - daar kunnen ze niet echt binnenvallen. Er valt dus niet veel te vragen.

'Ik denk dat we niet veel meer te weten komen.. en ik denk eigenlijk ook niet dat er zo iets spectaculairs gebeurd is'

'Misschien kunnen we beter iets gaan doen'

'Naar het ministerie in Sado gaan om te kijken wat we kunnen vinden.. gewoon met z'n tweeën. Je weet het nooit, toch? We moesten immers naar een of ander ministerie..'

En als we er niets vinden, zal er gauw een oplossing voor zijn..


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze ziet Gaia en Will en denkt dat die het maar beter met Aisha af kunnen handelen. Ze steekt haar toverstok wer in haar zak  en ziet in de verte Mara en Roxan staan, maar ze wil hen maar gewoon samen laten. 
Ze draait zich om naar Mitch en hoort zijn vraag.

'Is goed hoor, enig idee wat?'

Ze staart even de verte in en kijkt Mitch dan weer aan.

'Wat valt hier eigenlijk te doen?' bedenkt ze zich dan hardop.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

"Ik..." Plots voelt Aisha hoe er zich een brok in haar keel vormt. Wat heeft hij gedaan? Een wilde paniek borrelt in haar op. Ze voelt hoe haar adem zwaar wordt en moeizaam kijkt Aisha van Gaia naar Will. "Witte..." 

Een grote pijn kruipt in haar omhoog en Aisha moet moeite doen niet te gaan gillen. Hard bijt ze op haar lip en dan zakt ze op de grond. Hijgend en kreunend zoekt ze naar de hand van Gaia, terwijl het bloed weer uit de wond sijpelt.

"Een..." Probeert ze. "Mis.. schien..." Dan laat ze haar hoofd op de tegels rusten en voelt ze hoe de pijn door haar lichaam stroomt. Met moeite kan ze haar ogen openhouden en zo probeert ze het contact met Gaia te houden. Een zoute traan rolt over haar wang en vermengt zich met bloed. 

"Sorry..." Zegt ze zachtjes tegen Gaia, maar ook tegen Will. Dan sluit ze haar ogen en zweeft haar ziel richting daar, waar haar moeder zich ook bevindt.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt naar Linda en wil haar net antwoorden als hij ziet dat Aisha weer begint te bloeden en op de grond zakt.

Hij kijkt om en ziet Dinz staan bij Roxan, "Ik haal Dizn" zegt hij snel mischien kan hij haar helpen.

Hij rent snel naar Dizn, hij kijkt hun even aan en zegt Hoi Roxan, Mara. Dizn kan je even mee komen, er is iets aan de hand met Aisha, ze heeft in iedergeval een hoofd wond, ik heb het bloeden in eerste instantie kunnen stoppen, maar het is weer begonnen te bloeden net, ik kan daar niets mee, kom je mee? ze is net ineen gestort

Hij kijkt hem ongeduldig aan.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij kijkt naar zijn dochter die duidelijk pijn lijdt, wat hemzelf ook pijn doet. De woede borrelt opnieuw op. "Ik pak Grace terug," gromt hij. 

Dan merkt hij dat Aisha iets probeert te zeggen en probeert het te begrijpen. "Witte?" fluistert hij en hij kijkt even naar Gaia.

Wanneer hij merkt dat Aisha het bewustzijn verliest raakt hij in paniek en schudt Aisha door elkaar. "Wakker worden Aisha!" schreeuwt hij. 

Dan ziet hij plots in de verte Dizn staan en rent er op af. "Dizn, snel, Aisha, gewond!" hijgt hij en zonder op een reactie te wachten rent hij terug.


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Sarah glimlacht wanneer Ryan haar hand vastpakt en voelt dat hij op dat moment hetzelfde ervaart als zij. Wanneer Lana de baby aan Sarah overhandigt pakt ze hem een beetje onwennig vast.

'Geeft niet hoor, het is al goed zo. Ik ben blij dat hij bij jou was. Bij jou is hij wel in goede handen.'

Sarah hoort vaag wat gestommel op de achtergrond maar schenkt er niet veel aandacht aan.

'Weetje, ik bedenk me net.. de baby moet nog een naam hebben. Wat hadden jullie in gedachten?' vraagt ze. 'Wat is het eigenlijk? Een jongen of een meisje?'


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Daar had hij nog nooit over nagedacht, en nu Sarah het zo zei hoopte hij eigenlijk vurig dat het een jongen was. Wat moest hij een meisje nu leren, hij had al erg veel moeite zijn ware gevoelens te tonen tegenover Sarah. Meisjes waren nou niet echt zijn specialiteit en het was een wonder dat Sarah hem doorzag voor wie hij was en dat hij graag oud met haar wilt worden. 

Ohw.. laat het een jongetje zijn.  *denkt hij*

'Eh... misschien moet je eventjes in zijn luier kijken.'


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Olivier haalt opgelucht adem wanneer blijkt dat niemand hem gehoord heeft. Hij had geen zin in nog eens het hele verhaal van Sarah over dat ze niet wilde kiezen, hij vond het maar onzin. Ze vond die Ryan gewoon leuker, omdat hij haar vaker in de steek had gelaten. Wat een logica.

Hij wilt de voordeur zachtjes openen als hij ineens schimmen van mensen ziet voor de deur. Voorzichtig bukt hij en loert door de brievenbus. Hij ziet Roxan, Dizn, Mara en Mitch staan. Wat moeten die nu hier?

Hij vloekt zacht. Met hen erbij komt hij natuurlijk nooit weg. Noodgedwongen sleurt hij zijn koffer terug de trap op en neemt zichzelf voor het opnieuw te proberen zodra hij er kans voor heeft. 

Na even op de logeerkamer te hebben gezeten besluit hij toch maar naar beneden te gaan. Langzaam wandelt hij de trap af en dan terug de kamer in. Hij kijkt Lana, Milosh en Ryan niet aan. 

"Waar komt die baby eigenlijk vandaan?" vraagt hij plots, alsof er daarvoor niets was gebeurd.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana glimlacht even als Sarah zegt dat het niet geeft en zowat complimentjes geeft. Verder gaat ze er niet op in.

Als er dan naar haar mening om een naam wordt gevraagd, kijkt Lana een beetje onwennig. Moest zij nu gaan helpen beslissen voor een naam?

"Oh, dat hoeft niet meer..." zegt Lana tegen Ryan. "Het is een jongen..." antwoordt ze dan. Dan doet ze alsof ze denkend voor zich uitstaart, zoekend naar een naam. Lana heeft de mening dat Sarah en Ryan die maar moeten kiezen, dus zwijgt ze en 'denkt' ze, ook zonder te reageren op Olivier.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

In de verte hoort ze "Wakker worden Aisha!" en alles wat daarnet zwart werd, krijgt langzaam en wazig zijn oude vorm weer een beetje terug. Aisha knippert met haar ogen en ze hoest even. 

"Waa... Wat is er gebeurd?" Brengt ze zacht en kreunend uit, terwijl ze weer met haar hand naar die van Gaia zoekt. "Gaia?"

Ze kijkt even naar Will. "Will?" Haar stem slaat even over. Met haar andere hand zoekt ze naar die van Will.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Roxan wil niets vragen, maar stelt iets anders voor.

Wat is hier toch aan de hand? Waarom wil ze niet binnen kijken?

Mara houdt erover op en knikt dan.

'Ja, prima. Het zou handig zijn als we vast wat weten. Maar, waar is dat Ministerie van Sado dan eigenlijk?'

Ze kijkt een beetje onwennig om zich heen. Eerlijk gezegd is ze alleen nog maar in haar wijk van Sado geweest, dit kent ze helemaal nog niet.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Tranen van geluk springen in zijn ogen wanneer Aisha terug wakker wordt. Hij pakt haar hand met zijn twee handen vast en glimlacht naar haar.

"Aisha..ik..ik was even bang dat ik je opnieuw kwijt was," zegt hij met de angst nog in zijn stem.

"Wat heeft ze je in hemelsnaam aangedaan?" vraagt hij bezorgd.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn hoort wat Roxan zegt tegen Mara. Hij knikt ook even en kijkt raar op als hij hoort dat Roxan met Mara naar het Ministerie van Sado wil gaan. Ze zegt met z'n 'tweeën', daar is Dizn dus niet bijgerekend. Hij heeft geen zin om hier te gaan uitvissen wat er gaande is..

'Nou, Roxan, dan ga ik ook even mee, want ik heb geen zin om hier te blijven, of toch op dit moment niet echt' zegt hij, met een wenkbrauw opgetrokken.

Net op het moment dat hij wil vertrekken, komt Will aangelopen en zegt hij dat Aisha gewond is. µ

'Oke, rustig, waar is ze?' vraagt hij en hij volgt Will naar Aisha.

OOC: Aangepast, sorry voor de post die eerst niet helemaal klopte^^''


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch ziet Will dan ook aan komen en wat tegen Dizn zeggen en weer weg lopen, Mitch wordt door Mara en Dizn compleet genegeert, hij bekijkt zich zelf even of hij mischien per ongeluk onzichtbaar is geworden.

Hij reageert dan geïrriteert," Daar ligt iemand dood te gaan en het enige wat jullie doen, is het over één of ander ministerie hebben, het is dan wel geen mudblood dat daar ligt, maar wel een mens van vlees en bloed."

Hij kijkt hun woedend aan, hij heeft niet gezien dat Aisha ondertussen al weer is bij gekomen, daar voor staat hij ook te ver af.

Hij kijkt hun nog even met een vuile blik aan en loopt dan weer naar het groepje, hij ziet dat Aisha ondertussen al weer is bij gekomen, beseft dat hij ook hier niet nodig is, loopt dan langs het groepje heen.

Hij kijkt Linda dan aan, haalt zijn schouders in een berustend gebaar op en loopt weg,  in de wetenschap, dat het toch niemand intresseert of hij er wel of niet is, maar hij heeft al besloten om te blijven en dat zou hij dan ook doen. Hij zou wel zien hoe het allemaal verder zou lopen, nu berust hij zich er maar in.


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Sarah wil de baby al op tafel leggen om te kijken wat het nu eigenlijk is als Lana zegt dat het een jongetje is en ze slaakt een zucht.

'Eh een jongensnaam dus. Ryan, hoe wil jij hem noemen? Naar je opa of vader misschien?' Sarah kijkt het groepje rond en ontwijkt Olivier een beetje. 

'Ik vind Billy wel een leuke naam,' zegt ze dan zachtjes.

Sarah houdt de baby rechtop wanneer hij begint te hoesten en heeft een beetje medelijden met hem. Zijn hele gezichtje loopt rood aan van het kuchen. Dan herinnert ze zich plots dat je in zo'n situatie de baby tegen je schouder moet leggen en zachtjes op zijn rug moet kloppen. Wanneer Sarah dit doet neemt de hoestbui van de baby meteen af en ze werpt hem een vertederde blik toe.

'Wat is het toch een schatje. Kijk die wangetjes nou! Ik snap niet dat iemand zo'n doetje kan afstaan zeg.'


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Als Sarah hem vraagt wat voor een naam hij hem zou willen geven, krijgt hij het warm. Hij haat zijn vader en zou niet weten hoe zijn opa heette, hij is daarom blij als zij al met een naam komt. 

'Ja, dat is een leuke en stoere naam.'

Dan kijkt hij naar het kereltje. En bedenkt zich dan dat hij het wel heel erg goed heeft getroffen. Hoe kunnen mensen nou hun kinderen achterlaten en denkt dan hierbij aan zijn vader. Dit kereltje heeft twee ouders die hem in de steek hebben gelaten. 

*dan zucht hij* 'Ik ben blij dat wij hem hebben gevonden, Sarah!'


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Als hij totaal wordt genegeerd wordt hij nog kwader dan hij al was en besluit buiten te gaan kijken wat daar aan de hand is. Niemand zal hem missen. 

Hij ziet Roxan en Mara nog staan, en in de verte ziet hij Dizn, Will, Gaia, Linda en iemand op de grond. Hij ziet ook Mitch nog net weglopen.

Olivier loopt direct naar het groepje en ziet dan dat Aisha op de grond ligt en ze gewond is. "Wat is er gebeurd?" vraagt hij verschrikt.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn komt bij Aisha aan en hij ziet nog enkele mensen, die hij eigenlijk niet goed kent. Hij zucht en kijkt hoe het bloed uit de mond van Aisha stroomt, ze lijkt bewusteloos. Hij zucht opnieuw.

'Ik moet eerst weten wat er is gebeurd, en hoe ze aan die wonden komt' zegt hij tegen Will, of eender wie, terwijl hij wijst naar de wonde vlakbij haar mond en die recht op haar voorhoofd. Die aan haar mond blijft bloeden, die andere blijkt al gestelpd te zijn, maar het moet nodig geheeld worden.

OOC: Aan Will om te antwoorden (A) Sorry als haar 'wonden' niet kloppen, roep maar eventjes


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij haalt opgelucht adem wanneer Dizn aankomt lopen en is ervan overtuigd dat hij het binnen een paar seconde heeft opgelost..dat valt echter zwaar tegen en Will is verontwaardigd.

"Hoe moet ik dat nou weten!" roept hij uit, "ze is half bewusteloos man!" Hij kijkt Dizn kwaad aan en vraagt zich af waarom hij Heler is.

"Wat doet het er ook toe, genees het gewoon!" 

Door de situatie reageert hij kwader als bedoeld en eigenlijk heeft hij er alweer spijt van als het er uit is. Helers kunnen ook geen wonder verrichten.

"Sorry," zegt hij dan. "Maar ik weet niet waar het van is.."


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

'Kalm aan, man' zegt hij als Will kort en bondig reageert. Hij zucht opnieuw, voor de zoveelste keer. Waarom snapt niet iedereen dit?

'Kijk, om de wonde zelf goed te verzorgen moet ik weten of ze haar hoofd heeft gestoten, of, of er iets op haar hoofd is gevallen. Ik kan het wel 'voorlopig' helen, maar dan moet ze zo wel naar het Sadohospitaal, want dit ziet er niet zo heel goed uit' zegt hij. Hij richt z'n toverstaf op de wonde en begint met helen. Ook de wonde aan haar mond wordt gestelpd, en dat moet voldoende zijn voor die wonde.

Hij kijkt naar de wonde op haar voorhoofd. 

'Hmm' zegt hij 'ze moet naar het sadohospitaal, daar kan ze volledig herstellen, áls jullie weten hoe het 'ongeval' is gebeurd'.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze ziet Mitch ineens uitvallen tegen Roxan en Mara en ziet dat hij weg loopt. Ze loopt achter hem aan en kijkt hem aan.

'Rustig joh, wat heeft het voor zin als zij ook ineens bezorgd gaan doen, trouwens, die drukte is niet eens goed voor haar,' zegt ze kalm. Ze ziet dan dat Dizn al met Aisha bezig is en dat Olivier er ook is.

'Ik weet het niet precies, Aisha had het over een ontvoering, we vonden haar net hier, heel erg verzwakt...'


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

"Maar we weten niet wat er is gebeurd," herhaalt hij op een geïrriteerd toontje. "Daar kunnen we alleen achterkomen als Aisha het ons kan vertellen.."

Dan ziet hij Olivier pas staan, door de situatie had hij hem nog niet opgemerkt. "Aisha is ontvoerd geweest en is nu gewond," zegt hij. 

"Zou jij misschien Lana en Milosh even willen informeren, dan weten ze het in ieder geval."

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij knikt als Will hem iets vraagt; "Oke, ik zal het wel gaan zeggen," zegt hij met tegenzin, hij wil niet terug naar binnen waar Sarah en Ryan zijn.

"Sterkte." Dan draait hij zich om en loopt terug naar Sarah's huis. Hij gaat naar binnen en ziet dat ze nog steeds bij de baby staan.

"Ik moest van Will zeggen dat Aisha gewond is en ontvoerd is geweest, maar het gaat volgens mij wel goed," zegt hij zonder iemand aan te kijken.


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

'Ik ook Ryan. Ik ook.' 

Sarah glimlacht naar het kereltje en knijpt even speels in zijn neusje. Wanneer Olivier binnen komt lopen met de mededeling dat Aisha gewond is knippert ze even met haar ogen. Het duurt even voordat ze haar gedachten kan omschakelen van puur geluk naar bezorgdheid.

'Wat zeg je? Waar? Hoe weet je dat?'

Sarah staart Olivier niet begrijpend aan.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia zit nog steeds gehurkt naast haar zus en had even het idee dat ze haar, net zoals Jessica, zou kwijt geraken. Met een warme tinteling in haar buik, ontdekt ze dat haar zus terug met haar ogen knippert en zachtjes in haar hand knijpt.
Het feit dat ze zich niet meer goed verstaanbaar kan maken, verontrust Gaia enorm. Ook de wondes en kneuzingen wekken haar nervositeit meer op.
Ze probeert zo goed mogelijk de losse woorden te kunnen begrijpen, met een half oor luistert ze naar Will die maar al te graag wil weten wie de dader is, hoewel Grace logischerwijs waarschijnlijk als zondenbok zal worden aangeduid.
Iets zegt echter in Gaia dat het misschien wel iemand anders kan geweest zijn, ze mag er niet aan denken wat die persoon met haar zus heeft aangedaan.

"Dankje", zegt ze oprecht en nogal schor als Dizn de wondes weet te verzorgen.

Hoe kan Aïsha nu duidelijk maken wat er gebeurt is, als ze niet eens bij volle bewustzijn is, vraagt ze zich lichtelijk geërgerd af. Het liefst zou ze per direct naar het hospitaal willen gaan, maar toch brandt ze op de vraag; wie heeft de ontvoering gedaan.
"Aïsha?", fluistert ze betwijfelend. "Ik beloof je dat je snel terug zal genezen, ik wou dat ik het zelf kon, maar-". Gaia zwijgt even en vervolgt: "Wie heeft je dit aangedaan?" 

Al waren het maar enkele uiterlijke herkenningspunten, alle beetjes zouden kunnen helpen.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha ziet vaag Olivier en als ze het kon, had ze hem vast gevraagd of hij nu ineens bezorgd was, of had ze een sarcastische opmerking gemaakt, maar ze zwijgt.

Dan hoort ze dat Dizn zegt dat ze naar het hospitaal moet en snel schiet ze overeind, tegelijkertijd wil ze zeggen dat het niet hoeft, maar ze zakt duizelig weer op de grond.

"Hij.." Zegt ze schor wanneer Gaia vraagt naar de dader. "Wit... mama... eerder.." Ze probeert hele zinnen te maken, maar de woorden komen er hakkelend uit. "Niet.. haar..." 

"Wraak..." Zegt ze dan en ze kijkt even naar haar vader, maar ze weet dat hij de verkeerde conclusies gaat trekken. Dan voelt ze zich weer slap voelen en het enige wat ze nog wilt is rust. 


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij kijkt Sarah niet echt vriendelijk aan als blijkt dat ze nu al meer aandacht heeft voor zijn nichtje dan voor hem. 

"Ik ging naar buiten en toen zag ik Will, Aisha, Gaia en Dizn in de verte. Ik ging er heen en toen vroeg Will me het tegen jullie te zeggen," zegt hij op een mededelend toontje.

"Maar het zal wel goedkomen.."

http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Geïnteresseert luistert hij naar wat Aisha zegt. Daaruit trekt hij vervolgens opnieuw verkeerde conclusies, zijn beeld is vertroebeld door de haat wegens Grace.

"Ze wilde natuurlijk weer wraak nemen op alles wat mij lief is, zoals ze eerder ook gedaan heeft bij Jessica," zegt hij tegen Gaia. "Misschien dreigde ze wel Aisha ook te vermoorden.." 

Dan kijkt hij bezorgd naar Aisha en vervolgens naar Dizn.
"Zullen we nu maar eerst naar het SadoHospitaal gaan?" vraagt hij.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

'Hmm.. wat..' begint hij als hij Aisha dingen hoort zeggen, waarvan hij geen snars begrijpt, maar hij maakt z'n zin niet af en reageert op Will.

'Ja, best, ze moet echt naar het Hospitaal, ook al wil ze dat niet' zegt hij met een glimlach en daarna met een opgetrokken wenkbrauw. 'Ik denk wel dat jullie dat alleen kunnen?' vraagt hij onzeker.

'Hopelijk gaat daar alles goed, succes en sterkte, oja, vraag maar aan de balie waar ze heen moet, ik weet ook niet alle afdelingen vanbuiten' zegt hij dan, hij knikt naar Will, met een beetje een dubbelgevoel, en verlaat dan de groep. Hij voegt zich terug bij Roxan.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara negeert Dizn's opmerking, op een of andere manier mag ze hem niet zo. Hij is zo beschermend om Roxan, alsof Mara haar ooit kwaad zou willen doen. 

Mitch komt naar hen toe en zegt hen gedag.

'Hee Mitch! Alles goed met je wenkbrauw? En toevallig, weet jij wat er binnen gaande is? Roxan en ik vragen het ons af.'

Mara ziet Dizn weglopen en blijft zwijgend staan. Hij komt teruggelopen, maar Mara kijkt Mitch afwachtend aan.

OOC: Ge-edit, maakte een stomme fout ^^


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt Linda aan, kijkt dan naar het groepje en den naar Mara en Roxan, Linda heeft gelijk hij reageerde te fel, ze hadden het te druk met hun zelf, om hem op te merken.

Hij ziet dan dat Linda tegen Dizn praat hij draait zich om en loopt weer terug naar Mara en Roxan, "Hai Mara, Roxan," zegt hij dan rustig.

Hij ziet Dizn er aankomen lopen maar negeert hem, hij is zijn gedrag in de grot nog niet vergeten.

Hij gaat met zijn hand even onder zijn hoed, "Hmmm de wond is gestopt met bloeden, het zal wel een litteken worden, Dizn kon hem immers niet dichten.Hij kijkt Dizn even aan.

Mitch kijkt dan weer naar Mara"Ik weet niet precies wat er hier aan de hand is, Olivier gedraagde zich in ieder geval heel vreemd, er moet dus iets gebeurt zijn, hij wilde zelfs Sado verlaten, heel vreemd, maar volgens mij zijn de anderen nog steeds binnen."

Hij kijkt haar nadenkend aan.


ooc het klopt niet helemaal, maar wist het niet anders op te lossen


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Ze ziet alles maar een beetje aan, ze weet dat Dizn beter kan helen dan hij het kan. Ze wacht tot hij terugkomt. Hij komt eigenlijk altijd terug naar mij.. Ze werpt een blik op Mara, die ziet er nu niet bepaald een kwade uit. Eigenlijk hoopt ze ooit eens achter de reden te komen waarom hij zo beschermend is. Misschien heeft hij het gewoon van mama..

'Hoi Dizn.. alles is weer goed daar? En je mag best mee naar het ministerie hoor, ahoewel ik nu niet meer weet wat we eigenlijk moeten doen. er gebeurt ineens vanalles.'

Ze ziet Mara roepen en Mitch aankomen. Ze luistert naar hem.

'Hey Mitch'

'Gelukkig dat het beter gaat met Aisha,' zegt ze twijfelend, omdat iets haar tegen houdt om te gaan kijken daar. Misschien omdat ze nu haar familie om zich heen heeft

'Olivier? Weg? Ooh.. dat heb ik helemaal niet gezien - ahoewel, een flits misschien. Ik zou niet weten wat er gebeurd is, maar het is een raar tijdstip om Sado te verlaten..'


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh staart naar de baby, als Olivier opeens binnen komt. Hij fronst zijn wenkbrauwen als die hen vertelt dat Aisha ernstig gewond is en ergens buiten ligt. "Oke..." zegt hij uiteindelijk maar, niet wetende wat anders te zeggen of te doen.
Dan loopt Milosh naar buiten toe, en kijkt in het rond. In de verte ziet hij, zoals Olivier gezegd heeft, Will en nog wat andere personen. Milosh haast zich er min of meer heen, en staat niet veel later naast Will. In de verte ziet hij echter een andere gedaante aan komen rennen...

http://img354.imageshack.us/img354/2953/thorn4wr.jpg

Thorn komt min of meer aanrennen, hoewel hij vaart begint te minderen daar hij nogal moe begint te worden - desondanks is hij, in tegenstelling tot wat zo ongeveer alle bewoners van Sado mogen denken, springlevend. Hij ziet dan Will staan.
"Will!" Thorn komt min of meer slippend tot stilstand. Hijgend begint hij: "Will... Grace... ze... in het bos..." Maar dan ziet Thorn Aisha, en haar toestand. Snel knielt hij naast haar neer, waarna hij Will aankijkt. "Wat is er gebeurt?"


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij wil net Aisha naar het SadoHospitaal gaan brengen als hij ineens Thorn ziet aankomen lopen. 'Ik droom,' denkt hij. 'Dit was gewoon één grote nachtmerrie.'
Maar hij weet dat dit allemaal echt is. Hij beseft het langzaam en moet zich dan vastklampen aan Gaia om niet om te vallen. Het wordt hem echt even teveel. Alle gebeurtenissen van de afgelopen uren, beginnend met het aankloppen bij Milosh's huis...het was echt teveel.

"Maar hoe..wat.." stamelt hij. "Je..ik..ik dacht dat je dood was, Thorn!"
"Wat is er gebeurd?" vraagt hij, net als Thorn.

Als hij hoort over Grace in het bos wil hij het liefst meteen er naartoe rennen, maar hij moet eerst weten wat er hier aan de hand is.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara luistert verbaasd naar Mitch.

'Weg? Waar wil hij heen dan? Ik snap er helemaal niks meer van.'

Roxan aarzelt over het ministerie.

'Misschien moeten we dan maar wachten op de anderen, Roxan. En ik wil weten wat daarbinnen is. Ik ga gewoon kijken. Ga je mee of niet?'

Ze kijkt Roxan eventjes vragend aan.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Ja, oke, dan gaan we wel kijken'

Ze loopt alvast richting het huis en stapt de deur binnen. Daar wacht ze tot de rest die mee wil gevolgd is. Via een andere deur gaat ze de eerste kamer binnen en ziet dan iets waardoor ze even vol verbazing staat te kijken; een baby.

'Euh.. Hoi Lana, Milosh, Sarah... Ryan, Olivier' zegt ze maar even gauw. Ik dacht dat Olivier weg wilde?

Ze loopt richting Lana met het baby'tje. Van wie is die? Wat is dit? Dan beseft ze dat ze ook Lana pas de eerste keer vandaag ziet. Wat 'n dag.. zal ik blij zijn als het avond is...

'Het klinkt misschien raar.. maar vanwie is hij... of zij?' zegt ze uiteindelijk, met eerst een blik op Mara.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kan zich zelf wel voor zijn hoofd slaan, waarom had hij dat nu gezegt, waarom zei hij nu dat Olivier weg wilde.

Hij mompeld dan wat vaags.

Hij loopt dan achter Roxan aan hij is toch ook wel nieuwschierig wat daar binnen aan de hand is, hij ziet dat Olivier 'rustig' bij de rest staan, zal hij enigsinds de schijnbare relatie van Sarah en Ryan geaccepteert hebben, of in iedergeval voorlopig, denkt Mitch nadenkend.

Dan ziet hij ineens de baby, hij kijkt iedereen even aan, opend zijn mond maar zegt niets, kijkt dan naar Roxan en wacht af wat het andwoordt zal zijn, het kon niet van een van hun zijn, mischien een neefje of nichtje of zo waar ze even op moesten passen.

Hij wacht gelaten het andwoord op de vraag van Roxan af.


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

'Dit..' en hij kijkt met gemende gevoelens naar Billy '... is wat Sarah vond op haar drempel, en we hebben besloten ervoor te gaan zorgen.. Sarah en ik.'

Hij ziet er wat verloren uit met Billy in zijn armen en hij is blij dat ie slaapt want hij heeft totaal geen idee wat ie zou doen als 'het' gaat huilen.


-----------------------------------


Snow White Queen




OOC:: Hoezo, ik heb het druk?

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana knikt als Sarah zegt dat ze Billy wel een leuke naam vindt. Zelf vond ze de naam niet zo fantastisch, maar ze zwijgt er maar over en glimlacht. Haar glimlach verdwijnt als Olivier terug naar binnen komt lopen en zegt dat Aïsha gewond is en ontvoerd was. Lana fronst haar wenkbrauwen, maar vraagt verder niets. Olivier zou er het antwoord toch niet op weten, zoals iedereen. Daarbij kan Lana al een perfect beeld vormen van wie de dader zou kunnen zijn en haar blik verbittert een beetje bij die gedachte.

Lana kijkt even door het raam naar buiten en ziet in de verte Will, Gaia, Aisha, Milosh en Thorn staan. Het dringt niet echt tot Lana door dat hij dood hoort te zijn en besluit maar met een vieze blik op haar gezicht hier binnen te blijven als ze Thorn ziet. Net op dat moment komt ook Roxan binnenlopen samen met de anderen.

Lana rukt haar blik van het raam af en haar vieze blik verdwijnt als ze Roxan ziet. Ze loopt naar haar toe en omhelst haar even, daar had ze de kans nog niet voor gehad met al het gedoe bij de treurwilg.

"Het doet goed je weer te zien." zegt Lana uiteindelijk met een glimlach, waarna ze haar los laat. Dan kijkt ze even naar Billy maar zwijgt als Ryan het antwoord al geeft. Lana kijkt de anderen even aan.

"Wat is er precies aan de hand met Aïsha?" vraagt ze dan toch maar.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

"Ik heb geen idee, zoals ik net al zei," zegt hij overdreven aardig tegen Lana. "Misschien dat je even buiten kunt gaan kijken." 

Hij kijkt geïrriteerd naar Ryan die de baby vastheeft, maar hij moet ook grinniken wanneer hij ziet hoe hulpeloos hij er bij zit.

"Ik zou de baby met twee handen vasthouden Ryan, of denk je dat je hem met één hand kunt vasthouden als hij zich gaat bewegen?" vraagt hij met een onschuldige glimlach op zijn gezicht.

EDIT: Sorry, niet gezien. *bewaart post* :P


-----------------------------------


Missy




OOC: Eh... Sander, Ryan heeft de baby nog steeds vast hoor, niemand heeft hem dus achtergelaten.  :wink:

http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Hij kijkt op van Billy, naar Olivier en dan weer terug naar Billy. Hij goochelt wat onhandig met de baby totdat hij hem met twee armen vast heeft.. en dan glimlacht hij wat onzeker naar Olivier terug. 

'Ik zal een hoop moeten leren over kinderen.'


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara loopt met Roxan mee en hoort verbaasd het verhaal van Ryan aan. Ze hoort ook zijn opmerking over leren met baby's omgaan.

'Ik heb thuis nog een hele hoop spullen voor baby's, dus als jullie iets nodig hebben, vraag je het maar. En ik kan op zich ook wel goed met baby's omgaan.'

Ze kijkt Ryan en Sarah even aan.

'Maar als jullie het liever zelf willen uitzoeken..'

Ze onderbreekt haar zin halverwege en zwijgt.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Hij kijkt Ryan verbijstert aan, verlaten? Wie laat nu zo een kind achter denkt hij verbijstert, hij voelt een brok in zijn keel opkomen, hij slikt een paar keer moeilijk.

Hij hoort dan de vraag van Lana, hoort amper de reactie van Olivier en zegt met een schorre, krakende stem," Aisha was zover ik heb begrepen, ontvoert geweest door iemand en is daarbij gewond geraakt."

Hij kijkt ondertussen nog staads naar de baby, Zachjes bijna onhoorbaar zegt hij dan, "Ik heb nog een zelf gemaakt wiegje en nog wat spulletjes in de opslag staan, die mogen jullie wel lenen."

Hij had het niet over zijn hart kunnen verkrijgen, om die spullen toendertijds weg te doen, hij kijkt met pijn in de hart naar het tafreeltje, hij begrijpt niet waarom hij er nu zoveel moeite mee heeft, hij heeft wel  vaker vaders gezien met hun baby´s, waarom greep hem het dit keer zo aan? Was het de manier waarop? Waar om zou iemand nu zij kind achter laten? Maar was het zelfde ook niet met hem gebeurt, hij was toch ook zomaar achtergelaten bij een ander, hij staat er dan diep in gedachten verzonken.

Hij wrijft even over zijn ogen


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt met een net zo vriendelijke blik naar Olivier terug als hij zegt dat hij niets van Aïsha weet.

"Bedankt voor je nuttige bijdrage, Olivier..." zegt ze ook net zo poeslief terug tegen Olivier. Het was duidelijk dat het sarcasme ervan af droop. Ze glimlacht echter wel gemeend naar Mitch als die haar een gewoon antwoord geeft.

Lana kijkt nog even naar buiten door het raam. Misschien moest ze toch maar naar buiten gaan, hoewel de aanwezigheid van Thorn haar niet echt aanstaat. Na even aarzelen, stapt ze toch maar door de deur naar buiten in de richting van de groep. Na even wandelen komt ze aan bij het groepje en negeert Thorn dan ook volledig. Niet wetend wat te doen blijft ze bezorgd toekijken.

OOC: Zal even inactief zijn!


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Hij negeert Mara want het zit hem nog niet lekker dat een muddblood uberhaubt tegen hem praat, maar zegt dan meer in het algemeen richting Mitch:

'Dank je wel, we kunnen alle hulp wel gebruiken...' 

Hij kijkt weer naar Billy


http://img125.imageshack.us/img125/9871/billy0tw.jpg

Hij kijkt naar de rare man die hem in zijn handen heeft en probeert zijn neus te pakken. 

'Eh..' *kreunt*


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara kijkt Ryan aan en merkt dat hij haar negeert. Mitch biedt ook zijn hulp aan en meteen gaat Ryan erop in.

Waarom zou hij ook hulp willen van een mudblood? Wat dacht ik wel niet?

Ze draait zich om en loopt weg. Sarah zal haar hulp ook wel niet willen. Ze wil al een tijdje naar huis, maar ze vond het fijn om met Roxan te praten. Mara loopt verder, maar als ze de straat uit is, de hoek om, laat ze zich op een bankje zakken.

Waarom zei ik dat? Ik had met mezelf afgesproken dat ik er nooit van mijn leven meer over zou praten of aan zou denken.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn volgt Roxan naar de anderen, waar hij plots een baby ziet, Billy genaamd. Hij trekt een wenkbrauw op, maar laat die meteen erna weer vallen als enkele vragen worden opgelosd. Hij vindt het vreemd, maar hoe dan ook, hij wil niet veel behoefte besteden aan het kind, het zal wel in goede handen zijn bij Sarah enzo. 

Nu hij erover nadenkt, denkt niemand nog aan het Mysterie van Sado, dat wil hij even nog zo houden ook, dus

'Roxan, over dat opzoeken in het Ministerie, misschien kunnen we daar echt beter mee wachten' zegt hij tegen Roxan terwijl hij haar lief aankijkt.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Ze omhelst Lana ook en glimlacht tegen haar. De glimlach verdwijnt weer half als ze hoort wie de baby is. Billy, Sarah en Ryan? Oke, hier is duidelijk wat aan de hand.. Misschien dat ik nu snap wat er zo ineens met Olivier is. 

Ze kijkt even verbaasd naar Mara die Ryan besluit te helpen. Daarna beseft ze dat het eigenlijk wel aardig is, maar waarschijnlijk niet geaccepteerd/gerespecteerd zou worden. 

Wat moet ik nu zeggen? "Gefeliciteerd met de baby" ofzo? Laat ik m'n mond anders gewoon houden

Ze ziet Mara weglopen en laat haar. Misschien dat ze die straks nog wel zag. Ze is het hier nog niet echt gewend. Naast haar hoort ze Dizn praten. 

'Jaja.. daar wachten we wel mee,' zegt ze - het niet helemaal menend - '.. en kijk me niet zo eng aan,' mompelt ze erachteraan, zodat alleen Dizn het hoort.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn hoort dat Roxan het oke vind dat ze het opzoeken in het Ministerie even laten wachten en krijgt dan een gevoel over zich heen alsof hij een klap in z'n gezicht krijgt.

'Kijk me niet zo eng aan' hoort hij haar zeggen. Nog nooit had Roxan zoiets tegen 'm gezegd. Maar hij had zich ook nog nooit aangetrokken gevoeld tot haar zoals nu. Op een of andere manier had hij nu veel meer contact met Roxan en op een of andere manier had hij nu een ander gevoel wat zij voor hem was. Hij wist niet hoe het kwam, maar, het was net of een deel van Dizn...

verliefd was.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch ziet dan dat Mara weg loopt en dat Ryan haar negeert, hij zucht even, ik wordt echt gek van die vooroordelen denkt hij.

Hij kijkt dan naar Ryan en zegt, Ik zal de spullen morgen wel brengen, ik ehhmmm ga nu maar, hij kan het tafreeltje niet langer verdragen en eigelijk wil hij ook even kijken hou het met Mara is.

Hij loopt zonder een reactie af te wachten neer buiten en ziet Mara in de verte een hoek omslaan, hij loopt rustig die kant op en als hij de hoek om is, ziet hij haar op een bankje zitten.

Hij kijkt haar aan en zegt, is het goed als ik je even gezeldschap kom houden? Gaat het met je? Waar denk je dat dat kind vandaan komt?, wat voor persoon laat nu zijn eigen kind in de steek? z´n persoon als je moeder zegt dan een irritant stemmetje in zijn hoofd, hij schut ligt met zijn hoofd om dat stemmetje het zwijgen op te leggen.

Hij kijkt haar dan glimlachend aan Dat waren veel vragen in één keer is het niet, zegt hij met een vrolijke toon, Hij duwt zijn stetson dan even wat naar achteren en wrijft in een verlegen gebaar over zijn hoofd, , door de haren die niet onder het verband zitten, er wel voor zorgend dat het verband niet wordt verplaatst.

ooc bedenk ineens dat hij zijn hand niet door zijn haar kan halen :roll: , gaat een oplossing verzinnen, oplossing verzonnen :P .


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Ze ziet Dizns gezicht ietwat betrekken en beseft dat dat misschien iets te had was, maar dit was niet gewoon. Hij zou toch niet.. het.. het blijft toch mijn broer? Nog even staart ze hem aan, schudt dan langzaam haar hoofd en loopt weg. De kamer uit. Het huis uit. De straat in. 

Is dit nu Sado, of gaat het zo in de hele wereld? Waarom val je steeds van het ene 'dilemma' in het andere. Waarom?

Ze loopt iets verder en blijft op een gegeven moment stilstaan.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn kijkt nog even naar Roxan en ziet die dan ook het huis uit gaan. Hij wil haar achtervolgen, maar als hij buitenkomt ziet hij een groepje staan. Thorn staat er bij. Hij trekt een wenkbrauw op. 'Hij was toch dood?' gaat er door z'n hoofd. 

Dan kijkt hij even naar de anderen. Al vanaf het begin dat hij hier was, wilde hij nieuwe mensen leren kennen. Maar nu hij er meer bij nadenkt, kent hij bijna niemand, uitgenomen Roxan. Hij beslist daar iets aan te doen.

Hij loopt naar Lana toe. 'Hoi' zegt hij. 'Euh... Ik denk dat we elkaar nog niet helemaal zo goed kennen, en daar wou ik even verandering in brengen' zegt hij met een wenkbrauw opgetrokken.

'Dizn', zegt hij meteen erna 'maar dat wist je waarschijnlijk al'. Hij glimlacht.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana rukt haar blik van Aïsha af en kijkt achterom als ze Dizns stem hoort. Ze zet maar een paar passen weg van de groep aangezien werkelijk iedereen er nu rondstaat.

"Hoi..." reageert ze dan terug, terwijl ze een vage glimlach op weet te brengen. "Ja, met die toestanden ook allemaal de laatste tijden... Wat wil je dan ook?" zegt ze schouderophalend.

"Ik ben Lana..." antwoordt ze dan als Dizn z'n naam gezegd heeft. Ze denkt even terug aan de voorbije uren. "Maar dat had je waarschijnlijk ook al door..." vervolgt ze, niet wetend wat meer te zeggen. OK, slecht begin voor een kennismaking...

Lana kijkt even terug in de richting van Aïsha en herinnert zich dat ze Dizn voor het eerst als Heler gezien had toen ze in de kliniek lag, zoals ver iedereen van het dorp toen.

"Wordt het niet eens hoog tijd dat die ambulance arriveert?" vraagt ze plots.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara schrikt op als Mitch ineens naast haar gaat zitten. Ze zwijgt als hij een heleboel verteld, tot hij antwoord verwacht.
'Ja, heel veel.'
Ze zwijgt weer en denkt na over wat hij vroeg.
'Met mij gaat het prima, hoor. Maak je niet druk.'
Ze weet dat het niet helemaal waar is wat ze zegt, maar ze heeft geen zin om erover te praten.
'Ik heb geen idee. En ik denk niet dat iemand ooit zijn kind in de steek zou laten. Maar ik wíl het niet over zoiets hebben.'
Ze zwijgt en drukt haar nagels in haar handpalm.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt haar zwijgend bedachtzaam aan, wat was er gebeurt waarom ze er niet over wilde praten, ze zou toch niet zelf een kind hebben afgestaan, hij kan het niet geloven, zou ze dat echt hebben gedaan, hadden die mensen eigelijk wel door wat ze z´n kind aandeden, altijd het maar afvragen hoe zijn ouders zouden zijn geweest en altijd de vraag waarom.

Hij slikt dan even, hij heeft moeite om de woedende toon uit zijn stem te houden, maar het lukt hem aardig, Heb jij zelf een kind afgestaan, dat je daarom wat spullen overhebt, vraagt hij op een semi meelevende toon.

Dat je er niet over wil praten kan ik begrijpen, maar het opkroppen is ook niet goed, je kan het rustig aan mij vertellen zegt hij dan vriendelijk, ik zal het aan niemand vertellen.
Hij wil het gewoon begrijpen, waarom iemand zijn kind zou afstaan, al zou hij het nooit helemaal snappen, denkt hij.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Haar nagels prikken in haar handpalm en het gaat zeer doen. Mitch stelt haar een vraag, ze kijkt hem expres niet aan. Ze wil antwoorden, maar haar stem stokt in haar keel.
'Wat denk je wel niet van me?'
Ze krijgt het er met moeite uit.
'Alsof ik... alsof ik...'
Haar stem slaat over en ze zwijgt.
'Je begrijpt er niets van, helemaal niets. En ik heb geen spullen óver, ik heb gewoon spullen,' fluistert ze scherp.
Ze staat op, maar ze blijft zijn blik mijden.
Waarom, waarom loop ik nu niet weg. Waar bemoeit hij zich mee?
'Jij trekt veel te snel conclusies! Ik heb nog niet eens geantwoord en je zegt als dat ik erover moet praten! Je snapt er helemaal, helemaal niets van!'


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt Mara geschokt aan, wie was hij ook om zo te oordelen, hij staat voorzichtig op, hij merkt dat zij zijn blik mijd, Sorry zegt hij dan zachjes al hij tegen over haar staat, Sorry dat ik zo raar reageer, het was niet mijn bedoeling.

Hij pakt haar dan zacht bij de schouders beet, Ik hoop dat je mij wilt vergeven, ik ... ehm..... wel, ben een beetje in de war, die aanblik van Ryan met die baby was even te veel voor mij denk ik, zegt hij zacht, Niet dat , dat een excuus is, om zo te reageren zegt hij zacht met een matte toon.

Zonder verder na te denken wrijft hij haar zachjes over haar schouders, zijn blik staat dan even op oneindig, ik had het niet op jou moeten afreageren, zegt hij kalm, hij hoopt dat ze zijn verontschuldegingen wil aannemen en dat ze als ze er aan toe is en hem genoeg vertrouwd, hem verteld wat haar dwars zit, hij kan er op wachten, als ze het hem nooit wil vertellen is het ook goed, teslotte kennen ze elkaar nog niet zo goed, al zou hij daar graag verandering in willen brengen, maar beseft dat hij het nu al verpest heeft.


-----------------------------------


Rose




http://img146.imageshack.us/img146/6224/naimi3ux.jpg

Daar loopt hij…..De adem van Naima stokt even. Wat is hij toch knap, knapper dan ze zich kan herinneren. Vanachter de boom waar ze staat kan Naima hem goed zien, maar hij ziet haar niet, dat kan ze hem niet aandoen. Ze heeft hem beloofd geen contant meer te zoeken, een wens die zij al die tijd heeft gerespecteerd. Maar hem af toe bekijken kan ze niet laten. Hoe kan je eerst een jaar met iemand samenwonen, en alles met hem delen, en hem daarna niet meer zien? Dat is toch onmogelijk?

Dan gebeurt er iets……en kijkt hij haar recht in haar ogen aan. Dat heeft hij al zo lang niet gedaan. Even ziet ze de herkenning, en daarna de woede. Ze moet maken dat ze wegkomt, voor ze zometeen achterna gezeten word.

Zo snel als ze kan rent Naima, ondertussen komen de tranen. Hoe heeft het toch allemaal zo kunnen lopen? Ze waren zo verliefd…….ze kijkt niet meer waar ze rent, verblind door tranen. Tot ze op een gegeven moment struikelt, en een scherpe pijn door haar enkel voelt gaan. Ze gilt van de schrik. 

Ze kijkt om zich heen of er iemand is om haar te helpen, en ziet dan een paar meter van haar vandaan twee mensen zitten.

‘Kan iemand mij even helpen?’ vraagt ze op paniekerige toon.

OOC: eerste post, eindelijk bedacht hoe ik wou beginnen. En die twee mensen zijn Mitch en Mara. Mocht ik nou iets fout doen, dan hoor ik het graag.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

'Je moet je gewoon niet met mij bemoeien. Als je je af wilt reageren doe je het maar op een of andere boom. Op of Ryan, nog beter.'
Ze is kortaf tegen hem.
Hij moest eens weten hoe dicht hij in de buurt was...
Ineens hoort ze een gil, iemand die ik paniek is. Ze ziet een meisje op de grond liggen. Ze loop er metten heen en knielt naast haar op de grond.
'Gaat het? Wie ben jij?'
Ze kijkt he meisje verbaasd aan. Ze kent nu wel veel mensen, maar zij was nieuw. Ze ziet dat het meisje pijn heeft.
'Gaat het goed? Waar doet het zeer?'


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch laat verslagen zijn handen langs zijn zij vallen, ze vergaf het hem niet, hij voelt een vreemde pijn door hem heen gaan net alsof hij iets heeft verloren, dan hoort hij de gil ook, hij wil er eerst niet heen gaan, Mara ging er toch al heen dacht hij bitter, ik doe toch alles fout.

Hij loopt dan toch heen en ziet een meisje liggen met duidelijk wat pijn, hij observeert het even en zegt dan mat Ik zal Dizn wel even halen, dan kan hij kijken wat er aan de hand is, hij is heler dus hij zal het wel weten, verder is het een****** maar dat maakt niets uit denkt hij terwijl hij zich al omdraait.

Hij loopt naar het groepje waar Dizn ook staat, Hoi Lana; hé Dizn, kan je even mee komen? Er ligt daar een meisje op de grond die waarschijnlijk gestruikeld of zo is, maar ze schijnd nog al veel pijn te hebben kun je even kijken, zonder een antwoord af te wachten loopt hij weer richting de meiden, Als het goed is komt Dizn er zo aan, hij kijkt ze nog even aan, steekt dan zijn handen in zijn zaken en slentert weg, Ik zal me niet meer met haar bemoeien, dus kan ik daar net zo goed gelijk mee beginnen.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Linda kijkt toe naar alles wat er gebeurt. Ze heeft niet echt de behoefte zich ergens mee te bemoeien. Ze hoort het gesprek tussen Mara en Mitch en kijkt fronsend toe. Ze ziet dan dat er een nieuw persoon aan komt, die meteen al gewond raakt.

Ze loopt er langs en kijkt naar het meisje. Ze vindt het niet nodig erbij te blijven, ze kende haar helemaal niet en bovendien zou er vast genoeg aandacht aan haar besteed worden, daar hadden ze haar niet bij nodig. Ze werpt even snel een blik op Mara en bedenkt zich dan dat ze later nog wel met haar zou praten. Later.

Ze gaat naast Mitch lopen en ziet dat hij er niet blij uit ziet.

'Ah joh, trek het je niet zo aan. Misschien ligt dat onderwerp wel gevoelig bij haar, mensen kunnen dan zo reageren, dat trekt wel weer bij,' zegt ze in een poging hem wat op te vrolijken.


-----------------------------------


Olivier




OOC: Big Yay..sommige mensen komen tot leven, nu de rest nog :P

http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij kijkt Thorn vragend aan, maar die geeft niet meteen antwoord. Dan kijkt Will terug naar Aisha, en beseft dat ze zo snel mogelijk naar het SadoHospitaal moet. Het verhaal van Thorn kan wel wachten.

Door alle emoties ziet hij dan ook pas hoeveel mensen er ondertussen om hen heen staan en hij kijkt hen aan.

"Kan er niet iemand helpen met Aisha wegbrengen?" vraagt hij.

OOC: Aangezien een antwoord van Thorn uitblijft, doe ik het maar zo.


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Daar staat ie dan, met Billy in zijn armen. Hij hoort nog vaag wat Mitch zegt over de spullen. 

*mompelt wat terug*


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij staat nog steeds een beetje geïrriteerd te kijken naar hoe Ryan met de baby klungelt. 

"Je moet inderdaad nog veel leren, Ryantje." 

Dan loopt hij naar het raam, doet de gordijn een beetje aan de kant en kijkt naar buiten, waar hij de rest nog steeds ziet staan. Hij vraagt zich af waarom ze Aisha nog niet weg hebben gebracht.

Plots draait hij zich om en kijkt Sarah aan. "Sarah, ik wil straks in ieder geval even met je praten." Hij kijkt haar recht in de ogen aan. "Ik hoop dat je me dat in ieder geval nog gunt, en ik hoop ook dat je nog met Mike zult praten."


-----------------------------------


Rose




http://img146.imageshack.us/img146/6224/naimi3ux.jpg

Naima kijkt verbaast naar alle mensen die om haar heen komen staan. Ze zien op opzich wel vriendelijk uit, maar je weet het maar nooit in dit plaatsje....mensen keren zich zo tegen je. 

Onbeholpen staat ze op, al doet het heel erg veel pijn en kijkt schichtig om zich heen om te zien of iemand haar heeft gevolgd. Maar het ziet ernaaruit dat ze veilig is.

Dan voelt ze haar haar enkel, ze kan hem niet bewegen zonder vreselijke pijn.....

'Ik denk dat hij misschien gebroken is' zegt ze. 


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt even op als hij Linda naast zich ziet lopen, wat was dat toch een schat van een meid, waarom kan ik niet voor haar voelen, wat ik voor Mara voel, Maar ze kan wel een goede vriendin worden, meer dan dat zit er niet in, ben ik bang, hij zucht even diep.

Mitch kijkt even om, Nee ze is duidelijk geweest, ik zal me niet meer met haar bemoeien, hoeveel moeite me dat ook zal kosten, dit laatste zegt hij bijna onhoorbaar, hij staat dan stil, Waarom kan er in dit dorp, ook niet een ding simpel gaan, zegt hij zuchtend.

Dan herpakt hij zich enigsinds, Maar genoeg daarover, wat zullen we gaan doen, we kunnen hier blijven staan, maar we kunnen ook ergens wat gaan drinken, wat jou? zegt hij een voorzichtige glimlach.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Het meisje kijkt angstig om zich heen, ze reageert niet op Mara's vragenvuur.
'Gebroken? Pijnlijk... Laat me je helpen.'
Ze ondersteunt het meisje en wijst naar het bankje.
'Ga anders even zitten... Ik ben trouwens Mara, Mara Brandt.'
Ze glimlacht vriendelijk.


-----------------------------------


Rose




http://img146.imageshack.us/img146/6224/naimi3ux.jpg

Naima kijkt dankbaar naar het meisje dat haar helpt. Ze ziet er wel aardig uit, en op dit moment heeft ze even geen zin op paranoide te doen. 

'Ik ben Naima' zegt ze, en kijkt naar Mara. 'Oh ja, mijn achternaam is trouwens Ma...ik bedoel Wealow' ze bloost.

In haar hoofd had ze altijd de naam van haar ex-vriend gebruikt, maar nu had ze hem bijna ook tegen Mara gezegt. 


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze kijkt Mitch glimlachend aan.

'Ik weet zeker dat ze het niet zo bedoeld heeft, alles al dit gedoe, met Aisha, Olivier en nu dat nieuwe meisje weer voorbij is moet je gewoon even met haar gaan praten. Het blijft een meisje he, en op sommige dingen kunnen die nou eenmaal wat vervelender reageren, dat komt wel weer goed,' zegt ze. Als hij voorstelt om wat te gaan drinken knikt ze.

'Mij best hoor.'


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt Linda glimlachend aan, Nou waar wachten we nog op, laten we naar één van de kroegen gaan, welke zal me echter een zorg zijn. Hij draaid zich nog eenmaal om, zie dat Mara er totaal niet bewust is dat hij nog bestaat en loopt met razze schreden weg van de scene.

Mitch kijkt met een glimlach die zijn ogen niet bereikt om naar Linda kom je, hij gaat dan iets langzamer lopen, omdat hij merkt dat hij wel erg snel liep, hij begint dat langzaam wat te hinken, de wond onder zijn voet begint zeer te doen, wat meestal een teken is dat het begint te genezen.

In wat voor een moeras heb ik me nu weer gestort, ik heb het gevoel dat ik elk moment in een van de giftige gasdamppoelen kan stappen, hoe heeft dat nu weer kunnen gebeuren, hij strompeld in gedachten verzonken verder. 


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Ze draait terug wat bij, met de gedachte dat dat wat ze daarnet in Dizn ogen zag, toch niet echt was. Hoop ik.. Als ze iemand hoort gillen, loopt ze terug en ziet een meisje. Die heb ik hier nog nooit eerder gezien

Roxan loopt naar Naima en Mara toe, probeert wat vrolijker te kijken en stelt zich voor.

'Hoi, ik ben Roxan..'

'.. Ravogn'

Haar oog valt op haar enkel die er niet al te best uitziet. Ze ziet Dizn niet direct in de buurt en beseft dat er nu eigenlijk geen heler is. Ik ben er ook zelf, toch? En aangezien Aisha ook al geholpen wordt in het Sadohospital..

'Euh.. heb je hulp nodig bij die voet? I-ik bedoel, moet ik hem genezen?' vraagt ze uiteindelijk.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara glimlacht naar Naima, ze lijkt aardig. Maar ze weet nu dat in Sado niemand echt te vertrouwen is, zolang je ze niet beter kent. 

Roxan komt eraan gelopen, en ze stelt zich voor.

'Hee Roxan.'

Roxan heeft het ineens over het genezen van Naima's voet. Mara heeft nooit geweten dat Roxan ook kon helen, net als Dizn.
Maar je weet waarschijnlijk wel meer niet van Roxan.


-----------------------------------


Rose




http://img146.imageshack.us/img146/6224/naimi3ux.jpg

Naima kijkt een beetje wantrouwend naar het meisje dat erbij is komen staan. Ook zij is wel aardig.....vreemd. Ze woond nu al jaren in Sado, maar kent er eigenlijk helemaal niemand.

'Ik ben Naima' zegt ze dan tegen Roxan 'En als jij wat van genezen afweet, mag je best naar mijn voet kijken hoor' Ze glimlacht vriendelijk. Mischien leert te nou eindelijk eens wat meer mensen kennen. 


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Laat ik dan eens kijken dan,' zegt ze, antwoordend op Naima.

Niemand weet hier dat ik kan helen.. alleen Dizn.. - Elmaz Roxan bukt zich en kijkt naar de voet. Het ziet er niet al te erg uit. Even aarzelt ze, maar dan spreekt ze toch een spreuk uit die de voet geneest. Een glimlach verspreidt zich over haar gezicht. Gelukt

'Zo, genezen. Maar de komende dagen nog geen gekke dingen mee doen'

'We - Dizn, ik.. Elmaz - kunnen alledrie helen. Het moest van onze ouders,' zegt ze met een blik op Mara. 


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Roxan heeft haar verbaasde blik begrepen, want na het helen van de voet van Naima legt ze het uit. Mara knikt dat ze het heeft begrepen.

'Hee Naima, ik ben hier nog niet lang.. Maar ik ken je niet. Ben jij hier ook pas? Of.. of ben je gewoon niet betrokken bij die...'

Mara moet het goede woord zoeken voor alles wat ze nu al van Sado heeft gezien. De Kaasfabriek staat voor eeuwig in haar geheugen gegrift.

'.. avonturen?'

Ze kijkt Naima vragend aan.


-----------------------------------


Carpe Diem




 http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch hinkt wat rustiger verder, hij weet niet of Linda hem nog volgt en eigelijk maakt hem dat op het moment niet uit, hij vindt het nu wel even lekker om alleen te zijn.

Hij is zo in gedachten verzonken dat hij niet door heeft dat er een boom in zijn pad staat en aangezien bomen niet meegeven, knalt hij er vol tegen, hij schut zijn hoofd en voelt zich behoorlijk dizzy, hij zwalkt rond en begint weer te lopen, alleen de verkeerde kant op, hij ziet nog steeds niet veel hij heeft het gevoel dat zijn hoofd uit elkaar klapt.

Hij wrijft met zijn handen over zijn ogen en loopt verder, even verder struikelt hij over een bankje heen, hij valt plat op de grond, hij drukt zich zelf weer overeind, en gaat op het bankje zitten met gesloten ogen, hij is weer vlakbij waar hij ook begonnen is met lopen, hij zit nu zonder het door te hebben schuin tegen over de drie meiden.


ooc ik verveelde me en Linda post ook maar niet, dus wazige post


-----------------------------------


Moniek




OOC: Ghehe, ik was vergeten dat ik nog moest antwoorden, sorry ^^'

http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze wil Mitch antwoord geven, maar hij is alweer verder. Ze ziet hem stuntelen en uiteindelijk weer terugkomen waar hij was begonnen. Ze kan het niet laten even te grinnikken en gaat dan naast hem zitten.

'Wat is er toch met je aan de hand? Ben je ziek ofzo?'

Ze kijkt naar Mara, Roxan en dat nieuwe meisje, Naima en vraagt zich af of het door die 'ruzie' met Mara kwam dat Mitch zich zo vreemd gedroeg.


-----------------------------------


Charlie




OOC: Hier komt een comeback (H) En wat voor één..

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn kijkt nog even naar Lana, maar wendt zich dan van de groep af. Hij wil even kijken waar Roxan uithangt, maar z'n ogen blijven hangen op een mysterieuze man die plots verschenen is, een eindje verderrop. De man draagt een pak, heel keurig net alsof hij van z'n werk komt. Een hele goed verdiende man moet het zijn, volgens Dizn, vooral aan de rijkheid die hij zomaar uitstraalt. Dizn weet niet goed wat hij van de man moet denken. Hij staat met z'n rug naar Dizn gekeerd en blijkt niet echt met iets bezig te zijn. Hij staat er gewoon - te staan.

Dizn wil nog even tegen de anderen vragen of zij hem misschien kennen, maar voor hij het weet stapt hij zonder wat te zeggen van ze weg, richting de man met het rijke pak. De man heeft grijs haar, is al aan de oudere kant toe. Hij doet Dizn aan iemand denken, waar Dizn helemaal niet wil aan denken. Hij schudt de gedachte uit z'n hoofd. Nee, dat kan niet, het kan hém toch niet zijn. Dizn loopt verder en nadert met rasse schreden de plaats waar de man staat. Hij staat nog steeds even stil, kijkend naar niets, of toch niet naar iets waarvan Dizn ziet wat het is. Even lijkt het of de man niet eens ademt, maar ook die gedachte zet Dizn maar snel uit z'n hoofd. 

Dizn hoort een gil. Hij weet niet naar waar hij eerst moet kijken. Hij draait zich met een ruk om, maar blijkbaar heeft niemand anders deze gil gehoord. Hij schrikt. Wát bezielt 'm toch. Dizn kijkt weer voor zich uit, wil verder naar de man lopen, maar hij blijft stokstijf staan. De man was weg. Dizn kijkt opnieuw naar links en naar rechts, maar nergens kan hij de man vinden. Hij loopt door en stopt op precies dezelfde plaats waar de man daarnet had moeten staan. Het gras lijkt niet meteen bestapt, of had ook maar geen enkel teken dat er daarnet iemand op deze zelfde plek had gestaan.

Dizn kijkt paniekerig rond. Waar was die man? Had hij hem gedroomd? Op het moment dat hij z'n linkervoet opheft en dan weer wil neerzetten, hoort hij iets onder z'n voet kraken. Hij heft z'n linkervoet weer op en ziet een papiertje liggen. Hij leest en laat het papiertje dan in de zak van z'n jas verdwijnen.

Dit kan niet, dit mag gewoon niet. Nee, dit is onmogelijk...


-----------------------------------


Rose




http://img146.imageshack.us/img146/6224/naimi3ux.jpg

Naima voelt de pijn uit haar voet trekken en kijkt dankbaar naar Roxan. 'Heel erg bedankt' fluisterd ze en ze staat voorzichtig op. Dat voelt een stuk beter. 'Knappe gave heb je daar' glimlacht ze en kijkt naar naar Mara.

Ze denkt na over wat Mara zegt. 'Ik ben hier al een paar jaar, maar laat me zelden buiten zien, of in ieder geval niet in het openbaar. Ik krijg dan ook weinig mee van wat er in Sado gebeurd' zegt ze en ze hoopt dat Mara dit antwoord accepteerd. 


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Weet je zegt Mitch dan tegen Linda, ik weet een leuk verhaal, die hoorde ik laatst van een verkoper, van een ijzerwaren winkel.

De verkoper werd gebeld door een mevrouw, die vertelde hem dat ze die middag wat spijkers had gekocht, de verkoper zei oké wat is het probleem, die vrouw zei toen, nou ik heb die spijker een klap op de kop gegeven met een hamer en nu hebben ze hoofdpijn, de verkoper begint te lachen, de vrouw reageert geïrriteerd dat het een serieus probleem is. Hij besluit om het maar mee te spelen, tenslotte is de klant koning. De vrouw vraagt daar op of ze de spijkers een aspirine mag geven, de verkoper zegt daar op, dat ze niet meer dan 5 milligram mogen hebben, waarop zij zegt dat ze alleen 500 milligram tabletten in huis heeft,  de verkoper zegt dat het echt 5 milligram moet zijn en dat ze het heel goed moet verdunnen omdat ze het anders niet bij de spijkers naar binnen krijgt. Waarnaar  de vrouw vraag of ze haar kunnen helpen omdat ze geen 5 milliliter aspirine in huis hebt, waarop de verkoper zegt dat ze beter naar de huisarts kan gaan, maar zegt de vrouw dan, dat is niet handig, jullie hebben meer verstand van spijkers.


Hij kijkt Linda vaag grijnzend aan, wat zijn er toch rare mensen op de wereld niet, hij staart dan vaag verdoofd voor zich uit en zegt niets meer.


-----------------------------------


Olivier




Er zijn er heel veel jarig hoera hoera dat kun je wel zien dat zijn ziiij ( 8 ) Lang zullen Dorian (jarig!) Sander en Dorian (vandaag 2 jaar op het forum!) en Sado (1,5 jaar oud) en Carlo Boshart (of hoe je het ook schrijft, het doet er niet toe maar die is vandaag ook jarig en dus moet hij er ook bij (a)) en de vriendin van Dorian (jarig!) leven in de gloria! In de gloria, in de gloria! Hiep hiep hoera  :D (a)

Zoals beloofd gaan we vandaag Sado nieuw leven inblazen, en hopelijk doet iedereen daar actief aan mee. Zoals al eerder gezegd vinden we het niet meer dan redelijk als iedereen 2 keer per week post, en als mensen totaal niet posten zullen we ze helaas moeten ontslaan ^^

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Er waren twee dagen voorbij gegaan sinds de dag die Olivier nooit meer zou vergeten. Hij had op één dag nog nooit zoveel meegemaakt, en er was op één dag nog nooit zoveel veranderd als eergisteren. Helaas niet in positieve zin.

Met tegenzin wreef hij de slaap uit zijn ogen toen hij die ochtend wakker werd. Hij zag dat Mike, die op het bed langs hem lag, nog steeds sliep en probeerde dus zo stil mogelijk te zijn. Hij zuchtte en vroeg zich af waarom zei twee hier eigenlijk nog logeerden. Sarah had de afgelopen twee dagen geweigerd om met hen twee te praten, ze was alleen maar druk bezig geweest met vanalles regelen voor die stomme opdracht. Olivier vermoedde dat ze dat alleen maar deed om alle gedachtes en dillema's van zich af te zetten. 

Hij trok zijn kleren aan en ging naar beneden, waar Sarah al druk bezig was met de koffie en de koekjes. De woonkamer was helemaal volgebouwd met stoelen voor alle Sadobewoners, die hier over 5 minuten al op de stoep konden staan voor de bijeenkomst. Sarah had hen de afgelopen dagen allemaal ingelicht, omdat ze zo snel mogelijk naar het Ministerie van Toverkunst wilde, nadat Roxan en Mara erachter waren gekomen dat er bij de Ministeriepost in Sado niks te vinden was. 


-----------------------------------


Manouk




OOC: Hiep hiep Hoera! Hiep hiep Hoera! ^^

http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara staat slaperig op, ze moet al bijna weg. Ze kleedt zich aan, kamt snel haar haren en smeert vlug een boterham. Dan gaat ze naar buiten en sluit de deur.
Ik zal wel even naar Roxan gaan, dan hoef ik niet alleen.
Ze slentert naar het huis en belt aan, in de hoop dat ze daar al wakker zijn.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch ligt nog op bed in het hospitaal, die klap tegen de boom had de rest van zijn wonden geen goed gedaan en hij had dus een lichte hersenschudding, maar vandaag mocht hij eindelijk weer weg. Over vijf minuten zou hij verwacht worden bij Sarahs huis, hij was benieuwd wat er nu weer ging gebeuren.

Dan komt eindelijk de heler lang, hij onderzoek hem even, bekijkt de wonden, nadat Mitch te horen heeft gekregen dat de littekens blijvend zullen zijn zowel op zijn hoofd als onder zijn voet, maar dat hij verder niets meer mankeert, Staat hij op uit bed en kleed zich verder aan, hij heeft zijn stedson nog in de hand, maar zet hem niet op.

Hij loopt het Hospitaal uit en loopt over straat naar Sarahs huis, daar aangekomen, loopt hij langzaam richting het huis.
Hij probeert ondertussen niet na te denken, over de afgelopen paar dagen, hij probeert na te denken over wat hun te wachten staat, maar het wil niet erg goed lukken. Mitch zucht even diep. 


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Linda wordt wakker en heeft geen zin om op te staan. Ze wist dat ze iets moest doen vandaag maar niet meer wat. Ze slaapt alweer half als ze ineens bedenkt dat ze naar Sarah moest voor een bespreking. Na nog een kwartier in bed gelegen te hebben kwam ze er maar uit, ze moest nu wel een beetje opschieten dus ze deed maar gewoon wat aan en at heel snel een boterham. Ze liep naar buiten, richting Sarah's huis. Als ze daar komt, ziet ze dat Mitch er al is.

Die zal wel net uit het hospitaal komen dan.

Ze loopt naar hem toe en kijkt hem even aan. Ze ziet dat hij nog littekens heeft.

'Hoi,' zegt ze vrolijk. 'Gaat het alweer wat beter?'


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Sarah is druk in de weer met de laatste voorbereidingen voor de bijeenkomst wanneer Olivier beneden komt. Ze negeert hem kundig en gaat verder met het rangschikken van de stoelen.

Ze ziet enorm op tegen de bijeenkomst. Sarah heeft even helemaal geen behoefte aan collectief gedoe. Ze wil bij Billy zijn, samen met Ryan. Dan herinnert ze zich dat Billy zijn flesje nog moet hebben. Met tegenzin loopt ze naar de keuken, warmt daar wat melk op en doet het in een flesje. Dan duwt ze het flesje in Oliviers handen en draait zich om en gaat verder met de stoelen rangschikken, hopend dat Olivier de hint begrijpt.
Sarah zou het liever zelf doen, maar ze weigert aan Olivier te vragen of hij alles klaar wil zetten.
Dan hoort ze buiten mensen praten.

'Mmm, de eerste mensen zijn er al,' mompelt ze tegen zichzelf.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Roxan wordt wakker en denkt terug. Eigenlijk heb ik Dizn niet meer gezien gisteren.. Ze vraacht zich af waar hij zou kunnen zijn. Ze staat op en kleedt zich aan. 

Ik heb weer geheeld gisteren, komt bij haar op. Het was lang geleden geweest. Na die laatste keer had ze het nooit meer gedaan. Ze hoort de bel en glimlacht. Precies op tijd om niet verder te hoeven nadenken. 

Ze loopt naar beneden en doet open. Ze ziet Mara.

'Hoi! Zullen we maar gaan?' zegt ze nadat ze haar huis op slot heeft getoverd.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij krijgt de fles van Billy in zijn handen gedrukt en kijkt nors naar Sarah die hem maar blijft negeren.
"Zou je Billy even de fles willen geven Olivier?" vraagt hij met hoge stem aan zichzelf. "Natuurlijk Sarah, met alle plezier!"

Hij sjokt terug naar de woonkamer, pakt Billy uit zijn wiegje, en gaat op één van de lege stoelen zitten. Hij probeert de fles in Billy's mond te duwen, maar hij werkt nog niet echt mee.

"Kom op Billy, drink nou snel, anders kan iedereen straks meegenieten van mijn vaderschapskunsten," zegt hij geïrriteerd tegen het baby'tje. Hij hoort buiten al verschillende stemmen.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Hai Linda zegt Mich terwijl hij met zijn stedson speelt, Ja het gaat al een stuk beter, de littekens zullen niet zo snel weg zijn, maar acht, zegt hij gemaakt vrolijk.

Hij klopt dan maar eens op de deur, in de hoop dat ze de deur open gaan doen, Hoe is het met jou? heb jij enig idee, wat er zal gebeuren in het ministerie? Wat we daar zullen horen? Ik ben wel erg benieuwd wat we nu weer moeten doen, hij klopt nog maar eens op de deur. he waarom deden ze nu niet open, ze wisten toch dat we kwamen, hij beseft zelf wel dat hij ongeduldig reageert, maar hij voelt zich rusteloos.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Als er op de deur geklopt wordt staat hij zuchtend op, met Billy in zijn armen. Hij manouvreert zich naar de gang en weet uiteindelijk met één hand de deur open te krijgen, terwijl hij met de andere Billy en de fles vasthoudt.

"Kom binnen," zegt hij als hij Mitch en Linda ziet staan. "Gelukkig komen er dus ook wat volbloeden," mompelt hij erachteraan.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Nog niet helemaal in orde is ze (ze mocht al wel meteen weer naar huis vanuit het hospitaal), maar Aisha staat op de vroege morgen toch bij Sarah voor het huis. Voor haar staan Mitch en Linda en houdt Olivier de deur open. Wanneer ze langs Olivier op naar binnen loopt grijnst ze breed naar hem en daarna kijkt ze even veelbetekenend naar Billy.

"Goh, heb je dan ook nog vaderlijke gaven, Olivier." Zegt ze, terwijl ze hem een poeslieve blik toewerpt. "Je blijft me toch verassen." Ze grijnst al ze door de gang naar de kamer loopt.

Als ze in de kamer komt ziet ze Sarah, die er niet echt dolblij uitziet. 

"Hey." Glimlacht ze, hoewel ze liever niet was gekomen. Ze was liever op bed blijven liggen.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

'Mooi zo,' zegt ze tegen Mitch. 'Nouja, minder mooi van de littekens natuurlijk, maar goed dat het beter gaat in ieder geval. Ik heb ook geen flauw idee wat de bedoeling is, we zullen er zo wel achter komen hè.'

Ze ziet de deur open gaan en Olivier in de deuropening staan met Billy. Ze ziet dat Aisha er ook al is en naar binnen gaat.

'Ziet er schattig uit hoor,' glimlacht ze naar Olivier en ze loopt naar binnen.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Als hij ziet dat Aisha ook binnenkomt is hij niet erg blij verrast, hij had gehoopt dat ze nog in het SadoHospitaal was, na haar ontvoering. 

"Jij blijft me ook verrassen," zegt hij hatelijk, "ik dacht dat je nu toch onderhand wel gevloerd was door je wonden."

Hij doet een verwoede poging om te glimlachen als Linda zegt dat het er schattig uitziet, en krijgt dan een idee. "Psst Linda, kun jij hem niet even de fles geven..ik...uh..ik moet de deur de hele tijd opendoen dus dat is niet zo handig."


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze grijnst als Olivier vraagt of zij hem de fles wil geven.

'Je kan ook gewoon zeggen dat je geen zin hebt om een baby de fles te geven hoor,' zegt ze en ze pakt Billy van hem over. Ze pakt de fles ook en stopt die in Billy zijn mond, die meteen begint te drinken.

Ze vraagt zich toch af of Sarah dat wel goed zou vinden, maar dan loopt ze toch naar binnen en gaat maar ergens zitten met Billy.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha hoorde nog net wat Olivier zei en ze rolt met haar ogen. Ze zucht geirriteerd en draait zich geergerd om. Ze kijkt haar Olivier kil aan.

"Tja, dat jij nu zo zwak bent dat je een zelfmoordpoging doet zo snel je kuchvriendinnetjekuch iets met een ander krijgt..." Zegt ze luid, op een nogal hatelijke manier en ze draait zich terug. Van buiten ben ik niet kapot te krijgen, ook niet door een gek in een wit priestersgewaad en al helemaal niet door jou, oliebol. Denkt ze. Gelukkig staat ze met de rug naar hem toe, anders had hij de tranen kunnen zien branden in haar ooghoeken.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch knikt even naar Linda, als Olivier in de deur opening staat. Mitch ziet dan ineens Aisha naar binnen lopen, dus die is ook al weer beter, gelukkig maar.

Hij knalt dan bijna tegen Linda op die dan naar binnen loopt, hij ziet dan pas dat Billy in zijn armen ligt, hij hoort dan, wat Olivier tegen Linda zegt, Een echte held die broer van mij, kan nog niet eens een kind een fles geven, mompeld hij zachjes.

Hij wacht tot Linda doorloopt zodat hij naar binnen kan, hij ziet dan dat Linda de baby overneemt en ze naar binnen loopt, hij hoort dan de reactie van Aisha, Er is hier in iedergeval niets verandert zegt hij zuchtend, hij loopt naar binnen, hij loopt dan op Sarah af, hoi zusje zegt hij en geeft haar ene vluchtige kus op de wang en gaat dan op een stoel zitten.


ooc leuke ava Sander :P


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij moet moeite doen om zich in te houden als hij de woorden van Aisha hoort. Hij bijt zijn tanden op elkaar. 'Ze is heel wat meer dan een gewoon vriendinnetje', denkt hij. Ze moest eens weten. Gelukkig stond hij met de rug naar haar toe, anders had ze de tranen kunnen zien branden in zijn ooghoeken, daar had hij steeds last van als hij aan Sarah moest denken. 

Dan loopt hij snel naar de woonkamer en loopt naar Linda, de woorden van Mitch hoort hij gelukkig niet. Hij begroet haar opnieuw met overdreven glimlach en gaat helemaal over haar heen hangen om Billy te kijken. In zijn ooghoeken houdt hij in de gaten waar Sarah is en of ze hem ziet.

"Je moet zijn hoofdje wat meer ondersteunen met je arm," zegt hij behulpzaam. "Tenminste, dat zei Sarah."  Hij helpt haar met Billy goedleggen en zijn neus raakt bijna de hare, zo dicht staat hij tegen haar aan.
"Maar je doet het heel goed hoor," zegt hij slijmerig, hopend dat zijn plannetje zal werken.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia is een kwartier geleden ontwaakt en merkt dat haar zusje vroeger is opgestaan dan zij, als ze zich de bijeenkomst herinnert weet ze ook meteen waarom. Nadenkend wandelt ze naar de kleerkast toe en kleedt zich behoorlijk warm in, ondanks het mooie weer dat de bewoners van Sado vandaag gegunt is.
Als ze even in de provisiekast oogt en een walm van allerlei onsmakelijke kaassoorten tegemoet komt, trekt ze haar neus op en verzamelt enkele stukken van de kaasverzameling zodat deze zo snel mogelijk een reis naar de vuilnispak kunnen meemaken.

"Will", vraagt ze op een nogal schorre toon als ze de kast tot kaas-vrij heeft gebombardeert en nog steeds niet tot de conclusie is gekomen of ze haar vader nog bij zijn voornaam zou moeten noemen. "Will?", herhaalt ze nogmaals met een kuch en een stemverheffing, terwijl ze naar de woonruimte toe wandelt (wat je een woonruimte noemen kan). 

"Ik zou het op prijs stellen als je met mij en Aïsha meegaat", zegt ze gehaast tegen hem, terwijl ze enkele plooien uit haar gewaad glastrijkt om tijd te winnen. "Ik betwijfel of Aïsha daar gelukkig mee zal zijn, maar je moet je gedachten over Gra-", ze snuift even alsof ze zonet iets uitzonderlijks smerigs heeft geroken, -Grace wegschuiven..."


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij ligt nog half te slapen als hij iemand zijn naam hoort roepen. Langzaam kruipt hij uit zijn bed en loopt naar de deur. Dan ziet hij Gaia staan.

"Gaia, we gaan niet naar die bijeenkomst. Ik heb toch al gezegd dat het veel te gevaarlijk is als we over straat gaan, terwijl Grace overal op de loer kan liggen." Hij klinkt een beetje geërgerd, aangezien ze deze discussie gisteren ook al een aantal keren hebben gevoerd. Hij blijft nog steeds bij zijn standpunt, Aisha staat lijnrecht tegenover hem en Gaia probeert te bemiddelen. 

"Waarom zouden we ons toch ook met die opdracht willen bemoeien, het lukt ze toch niet om hem te volbrengen." Hij loopt langs Gaia richting de keuken, pakt een snee brood en gaat opzoek naar kaas. Als hij nergens kaas kan vinden kijkt hij verbaasd op. "Gaia, waar is de kaas gebleven?" Vraagt hij verbaasd. "En waar is Aisha eigenlijk?"


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara knikt als Roxan opendoet en weg wil gaan. Dan bedenkt ze zich ineens iets.
'Het maakt mij niets uit, maar misschien moeten we Naima gaan halen. Ik bedoel, ze woont hier vlak in de buurt, maar ze kent eigenlijk alleen ons. Ik neem tenminste aan dat ze meegaat.'
Ze kijkt Roxan vragend aan, terwijl ze vast het tuinpad afwandeld.


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Sarah negeert Olivier wanneer hij haar nadoet en gaat onverstoorbaar door met de voorbereidingen, terwijl ze stiekem Olivier in de gaten houdt wanneer hij Billy zijn flesje geeft.

Sarah begroet alle mensen vriendelijk en wijst ze op de stoelen. Een jaloerse steek schiet door haar hart heen wanneer ze Billy ineens in de armen van Linda ziet. Sarah moet zich beheersen om niet de koffiepot, die ze net in haar handen heeft, tegen het hoofd van Linda aan te smijten. Uiterst geconcentreerd zet ze de pot terug op tafel en begroet dan Mitch uitbundig.

'Ga zitten broertje! Wil je koffie of toch liever thee? Lust je cake? Of liever een koekje zo vroeg in de ochtend?' Sarah vuurt een heleboel vragen op hem af zodat ze niet naar Linda of Olivier hoeft te kijken.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt Olivier even geïrriteerd aan wat was het toch een aansteller, dacht hij nou echt dat hij op die manier, Sarah voor zich kon winnen, rare kwast, denkt hij tenslotte vriendelijk, het was toch zijn broer.

Dan begroet Sarah hem uiterst vriendelijk, hij is compleet verbaast, hij had nooit het idee gehad dat zij hem wel mocht, maar ja ze werden toch familie misschien lag het daaraan, eehmm , Doe maar thee, eehhmm ik heb nog niet ontbeten, dus ene plakje cake lust ik wel zegt hij vriendelijk, hij kijkt even rond, Waar is Ryan eigelijk? Is hij er nog niet?

Hij kijkt haar vragend aan, komt iedereen eigelijk? Of zijn er mensen die niet mee gaan? En kunnen we nog even bij een toverstokkenmaker langs? Aangezien ik de mijne kwijt ben. Hij houd dan zijn mond en kijkt haar schaapachtig lachend aan, Dat waren wel veel vragen ineen keer zegt hij glimlachend terwijl hij zijn hand door zijn haar haalt, hij vind alles best zolang hij maar afleiding heeft.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze ziet wat Olivier doet en kijkt hem licht gefronsd aan. Ze besluit er verder maar niks van te zeggen en gaat gewoon door met Billy de fles geven. Ze ziet Sarah vanuit haar ooghoeken en hoe ze tegen Mitch doet. Ze had wel verwacht dat Sarah het niet leuk zou vinden, maar dat maakt haar ook niet zoveel uit. Ze kijkt Olivier aan.

'Heb je ergens een doekje ofzo?' vraagt ze terwijl ze met haar hoofd gebaart naar de melk die Billy heeft geknoeid.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt even in de spiegel naar zichzelf en zucht. Ze keek nu niet bepaald uit naar wat komen zou. Met de afgelopen dagen in haar geheugen, wendt ze haar blik af en loopt de trappen af, waarna ze haar weg vervolgt naar de deur en alleen de straat opstapt.

Lana kijkt even links en rechts de straat in en vervolgt haar weg dan richting Sarahs huis. Als ze daar aangekomen is, klopt ze drie keer op de deur en wacht tot Sarah komt opendoen. Terwijl Lana wachtend naar de grond voor haar voeten staart en even haar vingers knakt, gaan haar gedachten naar Billy. Waarschijnlijk zouden allen die binnen zijn met hun neuzen vlak boven het kleine gezichtje van hem hangen en door mekaar heen aan het kakelen zijn.


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Komt ook binnen gewandeld en loopt direct op Sarah af. Hij geeft haar een kus op haar wang en kijkt dan naar Billy.

'Hoe vaak krijgt zo'n kind eigenlijk de fles?'

Hij stelt deze vraag eigenlijk aan niemand in het bijzonder en kijkt uiteindelijk Linda aan als hij ziet dat zij eigenlijk zijn taak heeft overgenomen. Ongemakkelijk loopt hij op haar af en mompelt een beetje verontschuldigend en kijkt dan tegelijk naar de grond..

'Als je het erg vind mag je hem ook wel aan mij overnemen hoor'


-----------------------------------


Olivier




OOC: OMG wat een actie ineens  :shock:  :o Met dit bericht erbij evenaren we ons dagrecord, dus wie doet er nog een postje bij voor een nieuw record? :P

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

"We zijn toch tovenaars?" zegt hij tegen Linda, nog steeds met een grote glimlach op zijn gezicht. Hij zwaait snel met zijn toverstok en er verschijnt een doekje. "Alsjeblieft, voor de beste en leukste oppasmoeder van Sado." 

Dan hoort hij iemand achter zich en draait zich nog steeds met de glimlach, die nu op de automatische piloot staat, om en ziet dan ineens Ryan staan. Zijn glimlach verdwijnt als sneeuw voor de zon en hij kijkt plots nogal kwaad.

"Ze kan het anders beter dan jij hoor, dus laat haar maar," bijt hij.


-----------------------------------


Moniek




OOC: Ok, goed dan ^^ (btw, jij houdt dat bij? O_o)

http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze ziet dat Ryan er ook aan komt en hoort wat hij zegt. 

'Oh, dat hoeft niet hoor, ik heb er geen problemen mee,' zegt ze, de opmerking van Olivier negerend. 

'Hoe vaak ze precies de fles krijgen weet ik ook niet, een paar keer per dag, maar de ene baby drinkt meer dan dan andere.'

Ze pakt het doekje van Olivier aan en besteed geen aandacht aan zijn slijmerige opmerking.

'Ik heb mijn handen vol, dus dat ging niet,' zegt ze lachend terwijl ze de melk van Bily afveegt.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia haalt een hand door haar haar en bijt op haar onderlip als ze een keukenstoel naar achter schuift en verbeten naar haar vaders woorden luistert. Ze opent regelmatig haar mond om op hem in te gaan, maar kan niet de juiste zinnen bij elkaar sprokkelen om een goed tegen argument te vinden.
Ze volgt zijn acties hoe hij zich naar de keuken voortsleept en laat haar blik dan langs de muur glijden dat na al die maanden nog steeds niet geverfd is. Gaia was gelukkig dat haar vader nu terug is, maar langs de ene kant heeft ze het gevoel dat ze in de plaats iemand heeft gekregen die haar steeds ergens op wijst, ondanks het feit dat haar vader erg bezorgd is.

"Ik word tweeëntwintig, voor jouw informatie en heb al jaren met mijn zus het alleen kunnen redden", zegt ze lichtelijk afwezig, terwijl ze haar nagels in de groeven van de houten keukentafel drukt. Er schiet even het beeld langs haar door hoe ze samen met Aïsha medogenloos uit hun vorige dorp zijn verjaagd, maar wilt het niet aan hem vertellen.

Als Will begint over de kaas die jammer genoeg niet meer te bespeuren is en vredig in de container is gepropt, verandert ze meteen van odnerwerp en beantwoord zijn vorige vraag. "Aïsha is al naar de bijeenkomst", zegt ze simpel, wetend dat hij meteen haar zal toe stuiven, zodat Gaia alsnog op de bijeenkomst aanwezig kan zijn.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Zeer teleurgesteld omdat er geen kaas is wacht hij op Gaia's antwoord, wat ze zegt over Aisha en zichzelf hoort hij maar half.

"Maar nu worden jullie constant in de gaten gehouden door een rare freak die mij jaren heeft gedwongen om bij haar te blijven," zegt hij een beetje kwaad. "Beseffen jullie niet wat ze kan aanrichten, na die ontvoering van Ai.." Dan hoort hij dat Aisha al naar de bijeenkomst is en meteen slaat de schrik weer bij hem toe. Hij merkt niet dat dit precies was wat Gaia wilde, en trapt met open ogen in haar plan.

Hij vergeet zijn kaas en laat het brood op de grond vallen, pakt snel zijn mantel en sleurt Gaia mee naar buiten. "Had dat meteen gezegd, ze kan nu ondertussen wel dood zijn! Je hebt toch ook gehoord wat er met die arme Nischa is gebeurd, opgehangen bij d'r eigen woning!" zegt hij op dramatische toon. In hoog tempo lopen ze richting Sarah's huis terwijl Will Gaia blijft waarschuwen over van alles en nog wat en tegelijkertijd kijkt hij ook nog eens schichtig om zich heen om te zien of Grace hen niet op wacht achter een boom.

EDIT: NOG een extra feestje bovenop het record-feestje en alle andere feestjes: Vandaag is Mike één jaar in Sado. Ik weet dat er toen in die post stond dat hij er tijdelijk was, maar die man-met-de-goede-bedoelingen-en-vele-leugens is me toch wel heel erg bevallen :') Ter ere van hem nog even een postje. :P

http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Hij hoort een hoop lawaai beneden, waardoor hij wakker wordt. Hij had nog niks geleerd van het emmer-water-'ongeluk' van twee dagen geleden. Waarschijnlijk zou hij pas op tijd uit bed komen als Sarah hem iedere dat zo zou wekken. 

Hij vraagt zich af waar al het lawaai vandaan komt, en dan herrinert hij zich plots weer de bijeenkomst. Snel trekt hij zijn kleren aan en gaat naar beneden.

"Goedemorgen!" zegt hij een beetje onzeker, de meeste mensen heeft hij niet meer gezien sinds zijn onthulling en hij weet niet wat ze er van denken. 


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch ziet dan Ryan binnen komen en wordt straal door hem genegeerd, nou lekker is dat, mooi dat hij de babyspullen nu niet meer krijgt, als het zo moet, zoek hij het maar uit. hij kijkt even weer naar Sarah, ziet dan dat Mike binnen komt, Hoi Mike zegt Mitch dan, Die zal me ook wel negeren, heb toch niets met hem, hij staat dan zuchtend op.

Hij krijgt het ineens behoorlijk benauwd, Ik pak zelf wel even wat water, als je het goed vindt, dan kan jij hier bij de rest blijven, ik ga even in de tuin zitten, wat frisse lucht kan in wel gebruiken, na twee dagen in het hospitaal te hebben gelegen, zegt hij met een nep glimlach. Roep me maar als iedereen er is, of niet mompelt hij er achteraan.

Hij loopt dan naar de keuken, pakt een glas vult hem, loopt dan naar buiten en gaat daar tegen de muur op de grond zitten. Hij sluit dan zijn ogen en geniet van de frisse wind in zijn gezicht, hij probeert al zijn gedachtes uit zijn hoofd te bannen.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Naima?'

Even verbaasd over de naam Naima blijft ze staan. Maar dan herinnert ze zich het meisje van gisteren weer. Waar zou ze wonen dan? Waarschijnlijk hier wel in de wijk.

'Ja, is goed. Laten we haar gaan halen. En dan als de speer naar de bijeenkomst. Anders komen we behoorlijk te laat.'

Op straat aangekomen kijkt ze vragend naar Mara. Moeten ze naar links of naar rechts? Zij zal het toch wel weten..


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij hoort opnieuw iemand op de deur kloppen en staat maar weer op. Hij heeft sowieso geen zin meer in dit gedoe aangezien iedereen zo aardig voor elkaar is. 

Hij opent de deur en ziet dan Lana staan. "Kom binnen, let vooral niet op mij want dat doet niemand," zegt hij kwaad. "Maar misschien zou je toch eens met je vader kunnen praten, want hij is diep ongelukkig."

Zonder Lana nog aan te kijken loopt hij naar de keuken om wat drinken te halen. Als hij Sarah ziet aankomen vlucht hij maar snel naar buiten, waar hij Mitch ziet zitten. "Heey, ook behoefte aan wat frisse lucht?" zegt hij nors.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt op als de deur opengaat. Ze had Ryan of Sarah verwacht, maar het is Olivier die de deur komt openen. Met een uitgestreken, emotieloze uitdrukking kijkt Lana Olivier aan, die zich blijkbaar een beetje kwaad maakt.

"Vrees niet, dat was ik niet echt van plan..." mompelt ze tegen zichzelf als Olivier zich na z'n zelfbeklag omdraait en wegbeent. Ze sluit de deur achter zich als ze binnengestapt is en denkt aan wat Olivier zei over Mike. Gaat hij me nog een beetje de les staan spellen, ook...

Lana kijkt even rond. Mike stond verloren tussen de andere mensen. Lana heeft er echter geen behoefte aan om iets tegen Mike te zeggen, er viel trouwens niets te zeggen, dus snel wendt ze haar blik weer af en kijkt naar de anderen, terwijl ze een beetje naar een afgezonderde hoek wandelt om daar te gaan staan.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Nonchalant ziet ze Wills vastberaden gezicht omschakelen naar bezorgdheid dat een van zijn dochters helemaal alleen stiekem een van de straten heeft doorkruist. Terwijl hij met schokerige gebaren een mantel over zijn pyjama aantrekt, aangezien hij nog maar net uit bed kwam, en tot Gaia's genoegen het onerwerp kaas laat vervagen, neemt ze ook haar mantel die ze tevreden omknoopt en volgt haar vader die er zo te zien geen gras over laat groeien en de woning uitstuift.

Gehaast holt ze achter hem aan en heeft wat moeite om aan hetzelfde tempo te kunnen meten. Ze beantwoordt zijn waarschuwingen met een hijgerig 'wat je zegt', 'goh', 'misschien is Grace nú ons huis in brand aan het steken zonder dat we het weten'.

Uiteindelijk en na veel behendige en belachelijk uitziende spionage-trucs, bereiken ze het huis waar zo te zien al het merendeel van de Sado'ers zijn gearriveerd. Gaia klopt drie maal op de deur en gaat even op haar tenen staan om een blik binnen te werpen. Tot haar opluchting was ze er zeker van dat Aïsha absoluut niet terug naar huis zal komen, aangezien ze niet op de smeekbedes van haar vader ingaat. Gaia denkt met een tikkeltje jaloezie even na over de zelfstandigheid van haar zus en wacht tot iemand de deur zal openen. 


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Hij staat een beetje verloren in de kamer. Wanneer Lana binnenkomt probeert hij haar blik te vangen, maar hij merkt meteen dat ze haar uiterste best doet om hem te negeren. 

Als er opnieuw iemand op de deur klopt kijkt hij even om zich heen, maar Olivier en Sarah zijn nergens te bekennen. Hij besluit dan om zelf de deur maar te gaan openen. Hij hoort iemand nogmaals kloppen, blijkbaar hebben ze haast om binnen te komen. Hij opent de deur en wordt bijna omvergelopen door Will.

http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

"Heey Mike," zegt hij snel wanneer de deur wordt geopend. Dan rent hij snel naar de woonkamer en tot zijn opluchting ziet hij Aisha zitten. Zijn bezorgdheid verandert in lichte woede en hij loopt naar Aisha toe.

"Waarom ben je alleen het huis uitgegaan?" Vraagt hij kwaad. "Hoevaak moet ik je nog zeggen dat het veel te gevaarlijk is om over straat te gaan. Grace had je wel weer kunnen ontvoeren!" Hij trekt zich niets aan van alle mensen om hen heen die ondertussen aandachtig zitten te luisteren.


-----------------------------------


Rose




http://img146.imageshack.us/img146/6224/naimi3ux.jpg

Naima word wakker in haar oude vertrouwde bed. Wat een rare dag was het gisteren toch….ineens allemaal nieuwe mensen om haar heen. En dat terwijl ze eigenlijk niet eens echt meer wist hoe ze heetten. En nu zou ze ze waarschijnlijk nooit meer zien….

Naima loopt naar haar raam en schuift de gordijnen open. De zon schijnt in haar gezicht. Waar zou hij op dit moment zijn? Vraagt ze zich zuchtend af. Een vraag die ze zich al een jaar lang elke ochtend steld. Zou hij ook weleens aan haar denken? Dan schud ze die gedachte snel van haar af en loopt naar haar keukentje.

Verdorie….nu heeft ze dus geen melk. En dat heeft ze toch wel echt nodig, vooral als ze vanavond nog wat lekkers wil bakken. Nu moet ze wel naar buiten…..misschien kon ze wat lenen ergens. Maar haar buren vertrouwde ze niet, die keken heel vaak naar binnen als Naima thuis was. Het gaf haar de kriebels. 

Dan maar even naar het winkeltje lopen, denkt ze. Ze kamt snel haar rode haren, trekt een van haar rode jurken aan en pakt haar tas. Even snel heen en weer. 

Als ze door de straat loopt ziet ze ineens bekende gezichten…..maar waarvan ookal weer? Oh ja, het meisje dat haar gisteren heeft genezen, samen met het andere meisje dat ook al zo aardig voor haar was geweest.

Verlegen loopt ze op het tweetal af. Zouden ze haar nog herkennen?

‘Hoi’ zegt ze, als ze bij hen staat.

OOC: OMG….wat gaan jullie ineens snel


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Hij pakt er een stoel bij en kijkt hoe Linda met Billy omgaat, dan kijkt ie Olivier na als hij de deur opent. 

'Wat is hij nou aan het doen, want wint ie nou met dat geslijm bij Linda?'


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Waar ze al bang voor was, gebeurd er. Will komt binnen stormen en het verbaasd haar dat hij haar niet meteen mee terug naar huis begint te slepen. Ze trekt even een wenkbrauw op als hij tegen haar begint te tieren en Aisha wendt haar blik af en glimlacht naar Gaia, alsof er niets is.

"Zijn jullie daar dan ook eindelijk?" Zegt ze glimlachend tegen haar zus. "Sorry, dat ik jullie niet gewekt heb. Ik dacht dat dit de enige kans zou zijn, hem naar hier te krijgen." Bij het woord hem knikt Aisha even naar haar vader.

"Het is hier al gezellig, of niet... Olivier?" Zegt ze luid.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara glimlacht even naar Roxan, ze heeft gezien waar Naima heen liep. Voor ze die weg in kan slaan, komt Naima er al aan.
'Kijk is aan, dat is handig. Hee!'
Ze glimlacht.
'Ik weet helemaal niet of je het wel wil, maar er is nu weer een Sado 'missie'... En ik dacht, misschien wil je mee. Misschien ook niet. Wat jij wil.'
Mara kijkt even ongemakkelijk en komt niet uit haar woorden.
Ik sta hier een beetje een vreemde uit te nodigen... Maar ze moet wel een mudblood zijn, anders woont ze hier niet. Dan zal ze in elk geval even aardig zijn al gisteren. Hoop ik toch.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch zit bijna in een Trance als hij ineens een stem hoort hij kijkt even verwart om zich heen en ziet dan Olivier, O hoi, zegt hij daarna een slok water nemend, Ja ik had geen zin om daar binnen te blijven zitten, ze zijn toch alleen maar met Sean, ik bedoel Billy bezig, hij rilt even, net als of hij het koud heeft.

Hij heeft de ijdele hoop dat Olivier zijn verspreking niet heeft opgemerkt, of dat het hem niet boeit, dat laatste zou het waarschijnlijk zijn denkt hij, waarom ben jij hier naar buiten, je denkt toch niet dat Sarah alsnog Ryan laat vallen voor jou of wel broertje, alhoewel vrouwen rare wezens zijn, zegt hij weinig tactval, denkend aan Mara, hij schut even zijn hoofd en staart dan weer voor zich uit. 


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana staat een beetje rond te kijken om Mike zo goed mogelijk te kunnen ontwijken, als er weer op de deur geklopt wordt. Will komt binnenvallen, en Lana kijkt meteen een andere kant uit. Even dringt het tot haar door aan hoeveel mensen in Sado Lana om de één of andere reden een al dan niet hartgrondige hekel heeft.

Als Will twee seconden na aankomst begint te loeien tegen Aïsha, kijkt ze de situatie aan. Al gauw weergalmt de naam van Grace door de hele kamer alsof het een verkeerd en vies woord is, en Lana wendt met een rood aangelopen gezicht haar blik van de kwade vader af. Lana was na twee dagen nog altijd niet goed van het nieuws over Grace en schaamt zich dan ook diep wanneer ze beseft dat zovele mensen door haar toedoen slachtoffer zijn geworden.

Dan draait Lana zich in een poging om Will 'buiten' te sluiten om en kijkt door het raam naar de verlaten weg, alsof ze verlangt dat er iemand op voorbij zou wandelen. Met een vinger speelt ze ondertussen voorzichtig wat met één van de bloemetjes die in de bloempot op de vensterplaat staat. Sarah en bloemen... schiet er met een zwakke glimlach en en blik op de weg door haar heen.


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Sarah drentelt heen en weer en verzamelt de thee en cake voor Mitch, wil dit aan hem overhandigen maar de vogel blijkt ineens gevolgen. Zuchtend ploft ze neer op een stoel.

'Zo, ik zit,' puft ze en vliegt dan weer overeind en gaat naast Ryan staan. Sarah legt haar hand op Ryan's arm en knijpt er even in.

Het steekt Sarah om Linda met háár Billy te zien en ze plukt de baby dan ook uit Linda's armen. 'Bedankt hoor,' mompelt ze nors en draait zich om, om naar de schommelstoel te lopen. Maar voordat ze gaat zitten richt ze even het woord tot iedereen.

Sarah verheft haar stem en zegt, 'Welkom iedereen, we zijn hier bij elkaar gekomen voor een nieuwe opdracht. Maar voordat ik het daar met jullie over wil hebben, stel ik voor dat we eerst gewoon wat praten over alles van de afgelopen dagen en over een half uur beginnen met de bijeenkomst. Anders komt er waarschijnlijk van een geordende bijeenkomst toch niet veel. Oh ja, voordat ik het vergeet. Er staat van alles op tafel, dus tast toe!

Sarah voegt daad bij het woord en pakt een koekje van de schaal.

'Mmm, helemaal niet slecht Saar. Prima bakwerk.'

Ooc: Ik ben tot zaterdag afwezig. Vandaar dat ik die korte pauze even heb ingelast zodat jullie niet op Saar hoeven wachten. En ondertussen gewoon verder kunnen RPG-en. ^^
Als ik terug ben zal ik de bijeenkomst wel officieel openen.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij kijkt Aisha neidig aan als ze zijn tirade gewoonweg negeert. Even draait hij zich om naar Gaia alsof hij verwachtte dat ze hem bij zou vallen, maar die hoop geeft hij al snel op.
"Verdomme Aisha, wees eens niet zo koppig!" zegt hij, wetend dat hijzelf ook koppig is, maar toch. Hij loopt weg en gaat zo ver mogelijk van Aisha vandaan zitten, ergens in de andere hoek van de kamer bij Linda, Sarah en Ryan in de buurt.

http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Hij zat nog steeds onzeker in een hoekje, drinkend van zijn koffie. Hij zegt niets, maar kijkt alleen naar Sarah en Lana. Hij moet naar ze blijven kijken.

Uiteindelijk besluit hij dat hij het niet langer kan aanzien dat Lana daar zo in een hoekje staat te treuren en besluit naar haar toe te gaan. Hij vond het al merkwaardig dat Milosh er niet bij was, maar het leek hem geen goede openingsvraag; misschien was er iets aan de hand tussen hen.

"Lana," zei hij zacht. "Zullen we..zullen we alsjeblieft eens praten? Gewoon even praten," vroeg hij haar met smekende ondertoon.

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij luistert niet echt naar Mitch, ondanks dat hij hem net een vraag stelde. Het enige wat Olivier voor zich ziet is Sarah, of eigenlijk alleen de achterkant van Sarah. De afgelopen dagen waren niet leuk geweest. Steeds had Sarah Mike en hem geroepen voor het eten en was vervolgens zelf ergens anders gaan zitten. Waarom zei ze hen allebei nou niet eens waar het op stond? Waarom luisterde ze niet naar hun verhaal?

Dan hoort hij Mitch wat vragen over Sarah en hij zucht, iets wat hij de afgelopen dagen al te vaak had gedaan. "Het is toch gewoon onbegrijpelijk dat hij voor haar kiest," zegt hij op een redelijk kwade toon, omdat hij aan Ryan moet denken. 

Eigenlijk wilde hij het er niet over hebben, Sarah was duidelijk en misschien kon hij gewoon beter vertrekken. Voor goed.

OOC: Ik wil eigenlijk nog steeds 1 van mijn rollne kwijt, maar kan zelf niet kiezen (a). Is er iemand die interesse heeft in Will of Mike? Je mag pben ^^


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze glimlacht om de actie van Sarah en haalt haar schouders op. Ze luistert naar wat ze zegt en trekt een wenkbrauw op. Was dat nodig dan? 

Ze pakt een koekje en gaat naar buiten. Ze ziet Olivier en Mitch daar staan en gaat er bij staan. Ze hoort wat Olivier zegt.

'Ach, als ze van hem houdt.. Daar kan je weinig aan veranderen hè, en het heeft ook weinig zin om rare dingen te gaan doen,' zegt ze, denkend aan zijn zelfmoordplannen.


-----------------------------------


Snow White Queen




OOC:: Niet Mike wegdoen :') Smijt Olivier maar buiten wegens LDVD :')

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana scheurt haar blik van het raam af als Mike bij haar staat en haar naam zegt. Ze kijkt hem recht aan als hij vraagt of ze eens kunnen praten, al moet ze de grootste moeite doen om dat vol te kunnen houden.

Gewoon even praten... Het zal wel. Lana beseft dat het moeilijke moment gekomen is ondanks ze het voortdurend voor zich uit had zitten schuiven. Hoewel Lana nog altijd geen behoefte heeft om erover te spreken (want vroeg of laat zou dat toch het onderwerp worden), knikt ze kort. Uitstellen had uiteindelijk geen zin en ze kon nu toch geen kant meer op.

"OK, dan..." weet Lana met moeite uit te brengen. Ze kijkt Mike afwachtend aan, want zelf zou ze niet weten wat te zeggen, als ze dat al zou willen.


-----------------------------------


Lacrimosa




ooc. En wie kan er anders zo goed als jou een overbezorgde kaasverslaafde vader spelen die onder de slof ligt van een vrouw :'). 
http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia glipt met een bedeesd knikje naar Mike Sarahs huis binnen dat haar veel huiselijker en gezelliger verwelkomt dan haar eigen woonst. Met een geamuseerde glimlach bekijkt ze de babyspulletjes en het radeloze geprevel van mannen die zch over het kind moeten ontfermen. 
Zich afvragend hoe de baby heet, wordt ze uit gedachten opgeschrokken door de luide stem van Will die gemakkelijk door de muren van het huisje heen kon barsten. Met een gezicht dat langzaamaan rood kleurt van schaamte neemt Gaia snel een koekje dat zo te zien net uit de oven komt, om zo niet naar Will te hoeven kijken die luidruchtig tegen Aïsha uitvalt.

Ze kan het echter niet laten om haar zus reactie te zien en scheurt haar blik los van het tafeltje met hapjes om daarna lichtelijk verrast en bewonderend toe te kijken hoe Aïsha Wills tirades koeltjes aanhoort en niet op hem ingaat. 
Met een meewarig gezicht staart ze haar vader aan die rijkelijke speekselvlokken uitdeelt en zich niets aantrekt van de andere bezoekers. Gaia wilt op bepaalde momenten haar mond openen om enige vorm van protest te geven, maar weet dat hij toch weer een tegenargument klaar heeft liggen.
Ze glimlacht terug naar Aïsha als deze laat blijken dat ze het niet kwalijk neemt dat Will te weten is gekomen dat ze toch naar de bijeenkomst is gekomen en schuifelt vervolgens iets dichter naar haar toe.


-----------------------------------


Olivier




OOC: Oke, oke :P Ik geloof dat niet iedereen het er mee eens is (a)

http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Als Lana langzaam knikt haalt hij opgelucht adem, ze wil naar hem luisteren en dat is al heel wat meer dan wat Sarah wilt. Hij denkt even na, eigenlijk ook niet wetend wat te zeggen. Waarom ligt alles toch zo gecompliceerd?

"Be..begrijp je dat ik jullie de waarheid wilde besparen?" brengt hij uiteindelijk stotterend uit. "Begrijp je waarom ik jullie liever de herinnering aan een goede moeder gaf, dan het feit dat je een moeder hebt die niets om je geeft?" 

Hij probeert Lana's blik te vangen, maar ze kijkt hem nog niet rechtstreeks aan. Hij hoopt dat ze in ieder geval een beetje begrip zal hebben, misschien iets meer dan Sarah. 

Hij trekt zich niets meer aan van alle mensen in de kamer, hij wil nu alleen zijn dochters."Lana, ik wil je niet nog een keer kwijtraken.." zegt hij uiteindelijk, langzaam rollen er wat tranen uit zijn ogen. "Twee keer is genoeg."

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij kijkt even op als Linda naar buitenkomt, hij vraag zich af of Ryan de baby heeft afgepakt, of dat Sarah het heeft gedaan uit jaloezie. 

"Maar het is toch niet te begrijpen," zegt hij zuchtend. "Ryan heeft haar in de steek gelaten, ik steun haar al jaren..." 

Dan staat hij op en begint wat rond te lopen. Hij kijkt naar de tuin die er nog steeds zo bij ligt als twee dagen geleden, toen Olivier hem helemaal had omgespit om het amulet te vinden... Sarah's met veel moeite netjes onderhouden tuintje was totaal verdwenen.

"Laten we het er maar niet meer over hebben," zegt hij dan. "Misschien dat ik hier toch beter kan vertrekken."


-----------------------------------


Rose




http://img146.imageshack.us/img146/6224/naimi3ux.jpg

Naima kijkt naar Mara. Een Sado missie? Hm...die heeft ze altijd zoveel mogelijk vermeden. Maar misschien is het wel leuk, nu ze toch weer wat meer bezig is haar leven weer op te pakken. Ze vind het ook leuk dat Mara en Roxan aan haar hebben gedacht. 

Toch ziet Mara er een beetje ongemakkelijk uit. Zou het zijn omdat ze in deze wijk woont? Misschien....misschien is zij wel een van die mensen die zo vijandig doet tegen mudbloods. Maar waarom zou ze dan hier zijn? 

'Ehm, ja ik wil best mee eigenlijk...' zegt ze, 'altijd al benieuwd geweest hoe die bijeenkomsten gaan' 


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana laat Mike op z'n gemak uitpraten. Ze moest haar gedachten toch op een rijtje zetten om te weten te komen wat ze precies wilt zeggen.

Lana kijkt even op als Mike zegt dat hij haar niet nog eens wilt kwijtraken. Ze ziet dat hij huilt en kan de kracht niet opbrengen om het aan te zien, dus staart ze maar naar voor zich uit, naar de trui die Mike aanheeft. Ze probeert na te denken hoe ze kan uiten wat ze wilt.

"Ik, ik weet het niet meer, hoor..." mompelt ze terwijl haar ogen beginnen te prikken. Toch houdt ze zich in.

"Ergens begrijp ik het wel... Deels..." zegt Lana. "Maar toch had ik liever meteen de waarheid gehad... Ik heb me mijn hele leven vastgehouden aan een leugen, Mike... Dat doet pijn." Dan zwijgt Lana. Ze durft niets meer te zeggen omdat ze niet wilt kwetsen. Ze weet het niet eens te formuleren.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze schud haar hoofd als ze Olivier hoort.

'Nee, zo werkt het niet, en zeker niet hier in Sado waar alles toch al anders is dan op andere plaatsen,' zegt ze. 

'En als je hier weggaat vanwege een meisje, dan schiet je dus helemaal niks op. Wat heeft dat nou voor zin? Je komt er heus wel weer overheen hoor, ooit. Dat het nu even niet gaat, wil niet zeggen dat het later nogsteeds niet gaat,' zegt ze en ze kijkt dan naar Mitch.

'En hoe zit het nou eigenlijk met jou, want jij lijkt ook niet echt blij de laatste dagen, is er iets aan de hand?' vraagt ze.


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Als Sarah naast hem komt staan en haar hand op zijn arm laat rusten komt hij ook weer een beetje tot rust, hij glimlacht naar haar wanneer ze er een kneepje in geeft. 

Als ze Billy overneemt van Linda, neemt hij er een stoel bij en gaat daar achterstevoren op zitten. Dan.. als Sarah het woord neemt, luisterd hij en pakt een mesje waarmee hij zijn nagels schoonschraapt. 


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch hoort maar half wat Olivier zegt, hij heeft eerst niet eens in de gaten dat Linda er bij is komen staan, hij merk vaag op dat Olivier op is gestaan, hij hoort hem over weggaan, hij hoort dan de vraag van Linda, of eigelijk duurt het even voor dat het tot hem door dringt.

Hij kijkt dan op van Olivier naar Linda, Hmmm als je weggaat Olivier, kan ik dan met je mee, ik heb het hier ook wel gehad, misschien kunnen we dan......... hij zucht diep, Ik mis Sean elke keer als ik Ryan met Billy zie, merk ik dat ik iets mis, daarbij komt dan ook nog, dat eehhh...mmm.. laat maar das niet belangrijk, zegt hij zacht, Daarom wil ik hier weg, ik wil niet elke keer geconfronteerd worden met dat verlies, hij weet zelf dondergoed dat, dat niet de echte reden is, maar laat ze dat maar denken, dan gaan ze tenminste niet verder raden, maar hij merkt wel dat het erg moeilijk is om Ryan met Billy te zien.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara kijkt op als Naima wel meewil.
'Ja, goed. Leuk. We moeten daarheen, dacht ik toch.'
Ze kijkt even hulpeloos naar Roxan, ze weet niet precies meer hoe ze bij het huis van Sarah moeten komen.
'We moeten het Mysterie van Sado oplossen, ofzo. Ik weet ook niet precies wat het is, dat weten maar weinig mensen.. We gaan nu naar het huis van Sarah, om van alles te bespreken. Dat is in de..'
Mara aarzelt even. Is het wel verstandig om dat erbij te zeggen? Ze moet wel, ze kan moeilijk haar zin halverwege afbreken.
'.. Volbloedwijk.'


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Olivier kijkt een beetje verwonderd naar Mitch als die zegt dat hij wel mee wil. Oke, dat was nou ook niet helemaal de bedoeling.

"Mja, ik weet het niet hoor Mitch. Sado blijft toch m'n thuis, hoewel ik nu overweeg om weg te gaan denk ik dat ik niet eens weg KAN gaan," zegt hij.


http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Hij luistert naar wat Lana zegt en hij denkt het wel te begrijpen. Hij is blij dat Lana in ieder geval wat begrip heeft voor zijn situatie, dat geeft hem weer wat nieuwe moed.

"De waarheid doet toch ook pijn, Lana?" zegt hij uiteindelijk. "Ik..ik heb al tijd gedacht dat die nog meer pijn zou doen. Misschien was dat wel een vergissing." Hij kijkt naar de grond en denkt nog eens na over de tijd dat hij hier in Sado aankwam, nu ongeveer 1,5 maand geleden. Hij was bang geweest zijn dochter opnieuw kwijt te raken door haar zoiets te vertellen, veel te bang.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana zucht en kijkt naar de grond als Mike wat zegt. Even zwijgt ze.

"Ja, daar heb je gelijk in..." zegt ze moeilijk. De waarheid was ook hard. "Maar ik hou niet van leugens, en ik hoop dan ook dat ik later niet voor nog meer verassingen kom te staan." vervolgt ze, waarna ze zwijgt. Lana weet niet wat ze liever gewild zou hebben. Ergens had ze de waarheid zo snel mogelijk willen weten, anderzijds had ze liever in een leugen willen blijven leven, zodat ze zich nergens voor hoefde te schamen.

Lana draait zich terug om naar het raam op een manier dat Mike naast haar kan komen staan als hij daar behoefte voor heeft en speelt weer met een van de bloempjes in de bloempot. Intussen kijkt ze weer naar buiten, bedenkend wat ze kan zeggen tegen Mike.

"Het is zo oneerlijk..." fluistert ze haast onhoorbaar tegen zichzelf met een starende blik door het raam.

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace heeft de afgelopen dagen natuurlijk niet stilgezeten. Naast een beetje geflikflooi met Nico, heeft ze onder haar hersenpan plannetjes zitten beramen om Will en eventueel andere mensen het leven grondig zuur te maken.

Will is gelukkig niet al te krankzinnig, want hij had wel degelijk gelijk door te vermoeden dat Grace op de loer ligt. Dat doet ze nu dus, achter een boom aan de rand van het bos. Toch is ze nog niet van plan om al grote stappen te ondernemen tot de ondergang van Will. Daar is het nog te vroeg voor, en daarbij is Will nog te erg op z'n hoede.

Grace probeert ongemerkt dichterbij het huis te komen, maar ziet dat Lana voortdurend naar buiten staat te staren met Mike naast haar. Kreng... Doe wat je moet doen en kijk ergens anders heen... schiet er door haar heen. Ze kijkt beter en ziet ook Linda, Mitch en Olivier in de achtertuin zitten.

"Verdomme... Idioten..." mompelt ze. Zo kon ze nog niets opvangen ook, en kameofleren viel te veel op. Het enige wat ze hieruit wel kan opmaken, is dat de o zo belangrijke vergadering nog niet begonnen is.

Vlug pakt ze een stuk perkament, schrijft er met behulp van haar staf iets op, vouwt het papier dicht, wenkt naar een uil in de boom die meteen komt aanvliegen en bindt de boodschap vast.

"Hup, doe wat je moet doen..." spoort ze de uil aan, die opvliegt en door het bos wegvliegt.


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Hij glimlacht even naar Lana en gaat naast haar staan wanneer ze zich omdraait. Zijn slechte humeur van de afgelopen dagen wordt er meteen iets beter op.

"Ik zweer je, er is niets schokkends meer dat je van mij nog niet weet...behalve dan dat er ooit iemand bijna is flauwgevallen door de geur van mijn sokken," zegt hij en hij begint te glimlachen. "Nee, grapje...er zijn nog wel dingen die ik je wil vertellen, maar dat zijn leuke herinneringen, en daar moeten we het maar eens gezellig samen over hebben. Ik weet immers ook niet wat jij allemaal hebt gedaan de afgelopen jaren." Hij voelt dat het ijs nu gebroken is. Hij weet alleen niet zeker of ze al weer wat wil afspreken, hopelijk deinst ze nu niet terug.

"Hopelijk wil Sarah ook eens met me praten..maar ze negeert Olivier en mij al sinds eergisteren," zegt hij met een sombere blik op Sarah, die bij Ryan zit.


http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij zit nog steeds nerveus op zijn stoel, en houdt Aisha en Gaia constant in de gaten. Hij heeft gewoon het gevoel dat Grace heel dicht in de buurt is en zijn dochters alle momenten kan aanvallen.

Hij realiseert zich dan pas weer dat hij nog niet heeft ontbeten, en hij zijn 'drugs', een boterham met kaas, nog niet heeft gehad. Dat hielp hem altijd tegen de spanningen. 

"Sarah, zou ik misschien een boterham met kaas mogen? Ik heb nog niet ontbeten vanmorgen, omdat ik uh..snel hierheen moest."


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Oke, is goed. Ik wijs jullie de weg wel!'

Ze leidt Mara en Naima naar het huis van Sarah. Daar aangekomen loopt ze naar binnen. Ze zegt goedendag - niet al te gemeend - en gaat zitten. Na drie keer heen en weer geschommelt te hebben, staat ze weer op en loopt naar buiten. 

Buiten ziet ze 3 volbloeden zitten en ze gaat daarom aan de andere kant van de tuin zitten. Ik heb niet eens zin in die bijeenkomst. Het loopt toch op een ruzie uit.. Vanaf de straat hoort ze ineens een plop, alsof er iemand verschijnselt. Dizn?! Ze had hem sinds gisteren al niet meer gezien. Dat is niet erg normaal voor Dizn.. maar wie weet. Ergens hoopte ze dat het Dizn was die verschijnselt was. Daarom loopt ze naar de straat. Die ziet er akelig verlaten uit. Ze haalt haar schouders op en wil teruglopen, totdat ze irritant gelach achter zich hoort.

'Paralitis'

Even beseft ze niet wat er gebeurd, maar daarna beselft ze dat het Dizn dus helemaal niet was. Omdraaien gaat niet. Uiteindelijk ziet ze alleen nog een vuist en daarna wordt alles zwart.

OOC: Hierboven mijn laatste berichtje voor ik op vakantie ga. Ik heb geen idee wanneer ik het volgende kan posten (maand ofzo..), dus als Charlie zin heeft mag hij mijn rol overnemen. En ontvoerd worden vind ik ook niet erg, als jullie iemand nodig zouden hebben. (A)


-----------------------------------


Rose




http://img146.imageshack.us/img146/6224/naimi3ux.jpg

Naima blijft als verstijft in de deuropenening staan. Wat doet ze hier? In een kamer met allemaal puurbloeden, die waarschijnlijk haar bloed wel kunnen drinken. Nee....ze schud met haar hoofd. Ze zou zich niet laten afschrikken, zij is ook een mens en heeft net zoveel recht om hier te zijn als de rest. Ze knikt naar Mara, en hoop dat ze met haar meeloopt. 

Ze ziet dat Roxan naar buiten loopt, maar daar heeft ze geen zin in. Nu ze hier is, blijft ze hier. Ze gaat op een stoel zitten en wacht af wat er gaat gebeuren, ondertussen werkt ze haar lippen wat bij met haar rode verfstof, ze waren wat vervaagd. 

ooc: ik ben dit weekend weg, dus kan niet posten...maandag weer.


-----------------------------------


Charlie




OOC: HIEP HIEP HOERA!http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn stond op en deed het licht aan. Hij keek op z'n alarmklok en merkte tot z'n verbazing dat hij te laat was. Of dat dacht hij toch. Dizn was gisteren tot laat in de nacht op café geweest. Niet om te drinken, maar gewoon nadenken over wat hij had gezien. Nadenken. Hij was de tel kwijt over hoe vaak hij dit nu al had moeten doen. Steeds dacht hij eraan om Sado te verlaten, maar als hij zijn gedachten verder uitspitte kwam hij tot de conclusie dat hij alleen hier z'n problemen kon oplossen. Hij mocht niet van z'n problemen weglopen.

Hij was gisteren laat thuisgekomen en Roxan was al aan het slapen. Hij was stil naar boven gevlucht en was als een blok in slaapgevallen. Toen hij nu langs haar kamer voorbijkwam, zag hij dat ze al weg was. Dat kon ook niet anders. Het was best al laat. Hij vroeg zich af of de vergadering al begonnen zou zijn.




-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch hoort dan wat Olivier zegt, hmm geweldig de ene broer negeert me en de andere wil me niet als gezelschap, langleven een familie te hebben, het was beter geweest als ik er niet was achter gekomen.

Hij kijkt Olivier dan nog eens aan en dan verschijnt er ene lichte glimlach op zijn gezicht, Weetje als je echt wil kan je hier wel weg, je hoeft hier niet te blijven, wat houd je hier vast, je hebt geen huis meer, geen vriendin of andere familie die je hier vast houd of wel dan, dus waarom zou je niet weggaan? Mitch is erg benieuwd naar zijn reactie


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij slikte even toen Mitch hem die vraag stelde. Nog nooit had iemand het daar met hem over gehad, nog nooit had hij iemand uit Sado hierover gehoord. Het was alsof mensen het er gewoon niet over durfden te hebben. Waarom vertrokken mensen niet gewoon uit Sado als ze het er niet meer naar zijn zin had? Het voelde voor hem alsof hij het wist, maar het niet kon uitleggen.

Hij hoorde iemand op de deur kloppen en hij maakte gebruik van de gelegenheid om een antwoord nog even uit te stellen. Hij liep naar de deur en opende die, toen hij zag dat het Dizn was knikte hij even kort en liep toen weer terug naar buiten. 

Hij haalde even diep adem, en sprak toen: "Ik weet het niet Mitch, ik weet het echt niet. Jij zult het gevoel niet hebben, maar iedereen die al zijn hele leven, of in ieder geval langere tijd, in Sado woont zal het gevoel hebben dat hij of zij gewoon niet weg kan gaan." 
Hij pauzeerde even en keek of Mitch het begreep, hij keek ook even naar Linda. "Sado is gewoon mijn thuis en hoe ongelukkig ik ook ben hier, het zal altijd mijn thuis blijven." 

OOC: Dit is geen sentimentele onzin, hier zit nog wat meer achter ;)


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Als Will geirriteerd van hen wegloopt glimlacht Aisha naar haar zus, ze kijkt even naar haar vader, die een boterham vraagt en ze rolt met haar ogen en staat op en loopt naar de gang, ze ziet daar Dizn die net door Olivier is binnen gelaten en zegt even 'hoi' en loopt dan naar. 

Ze kon het niet laten, ze moest Will pesten en hoe kon dat nu beter dan nu simpelweg naar buiten te lopen, terwijl hij een broodje kaas aan het eten was. De keus broodje kaas en dochter zou waarschijnlijk moeilijk zijn en ze wil weten waar hij voor kiest. Je bent belachelijk Aisha, dat je niet vertrouwt dat hij voor jullie kiest. Haar gedachten spelen een spelletje. Je bent uberhaupt belachelijk Aisha, dus wat maakt het uit.

Wanneer ze Mitch, Olivier en Linda ziet, bedenkt ze zich bijna en wil ze terug naar binnen, maar uiteindelijk gaat ze gewoon de tuin uit en voor het tuinhekje (als je geen hekje had Sarah, heb je er nu een :')) gaat ze op de grond zitten.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana glimlacht even bij de opmerking van Mikes sokken, hoewel ze door het raam naar buiten blijft kijken. Leuke herinneringen... Waren die er dan? En wat had Lana de afgelopen jaren gedaan? Niets bijzonders, buiten haar tijd op Hogwarts doorgebracht te hebben en het laatste jaar in Sado gewoond te hebben als een doodgewoon meisje, tot de ellende begon.

Als Mike zegt dat hij met Sarah wilt spreken, maar dat die niet echt toehapt, zwijgt Lana om te vinden hoe ze moet antwoorden.

"Ik begrijp Sarah wel..." zegt ze dan voorzichtig, een beetje lastig op zichzelf dat ze niet echt zo'n volhouder als Sarah is op dergelijk vlak. Lang kwaad blijven is niet iets wat Lana goed kan. "Ik heb ook moeite moeten doen om dit hier nu te doen..." En moeite heb ik nu nog steeds... Lana weet niet of ze al meteen al te familiair kan doen. Dit was al een grote stap voor haar.

"Misschien, misschien heeft ze meer tijd nodig..." vervolgt Lana dan. "Niet iedereen verwerkt alles even snel of even goed of op dezelfde manier..."


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Als Sarah al opweg is naar de keuken, merkt hij dat Aisha naar de gang toeloopt. Waarschijnlijk om degene binnen te laten die net op de deur klopte. 'Dizn ofzo...Of was die er al?' denkt hij plots bij zichzelf. 

Hij begint zich meteen weer een beetje ongerust te maken. Stel dat het niet Dizn is? Stel dat..stel dat Grace aan de deur staat? Ze zou zo iedereen vermoorden als het niet Aisha of Gaia was die aan de deur stond. 
'Nee Will, zo onbeholpen is ze niet,' probeert hij zichzelf in te praten. Maar het enige wat hem nog op zijn stoel houd is zijn boterham met kaas. 

Als ze na enkele seconden, voor hem lijken het uren, nog niet terug is, gaat hij eens in de gang kijken. Als hij merkt dat ze weg is raakt hij direct in paniek en rent naar de keuken. "Wie heeft Aisha gezien?" roept hij wanhopig, maar dan ziet hij haar al buiten bij het hekje zitten en haalt opgelucht adem. Hij gaat naar buiten en trekt haar overeind.

"Kom terug naar binnen Aisha!" zegt hij kwaad. "Grace kan je hier zo weer meenemen!"


http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

"Misschien heb je inderdaad wel gelijk," zegt Mike wanneer hij hoort wat Lana zegt. "En misschien maak ik me ook gewoon veel teveel zorgen over jullie." 

Dan hoort hij Will ineens schreeuwen in de keuken over waar Aisha is en schiet in de lach. "Hoewel het natuurlijk altijd erger kan."

Hij slikt even, maar besluit het dan toch te vragen; "Ik..ik vroeg me af waarom Milosh er eigenlijk niet bij is, is er soms iets?" vraagt hij bezorgd. "Als je het niet wilt vertellen hoeft het niet hoor," zegt hij er snel achteraan.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara ziet dat Roxn gelijk weer naar buiten gaat. Eigenlijk wil ze haar volgen, maar Naima gaat naar binnen en die is hier vreemd.
Ze zei zelf dat ze liever niet buiten komt. Ik heb haar hierheen gebracht, nu moet ik haar ook een beetje helpen.
Mara gaat de kamer in en ziet hoe Will langs haar heen rent en om Aisha roept. Ze schudt haar hoofd en gaat naast Naima zitten.

Ze houdt het niet lang uit, dus ze excuseert zich tegenover Naima en loopt rusteloos naar buiten. Ze blijft verschrikt staan als ze ziet dat er een soort onderonsje is tussen de volbloeden. Maar als Aisha ook buiten zit, loopt Mara stug door. Ze laat zich naast Linda op de grond zakken.
'Hee, veel te lang niet gesproken.''


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Hij loopt door de deur die werd opgendaan door Olivier. Een Fullblood. Hij knikt even kort en loopt dan door naar de anderen. Hij hoort Aisha hem begroeten en hij zegt even een vriendelijke 'hoi' terug. Dan neemt hij een lege stoel in en ziet al verschillende mensen zitten. Hij neemt een koekje dat in de schaal op tafel ligt. Knarsend eet hij het op en enkele kruimels komen op de grond terecht.

Hij wil Roxan zoeken en merkt tot z'n verbazing dat zij er nog niet is. Ze was niet meer in haar bed, dat had hij gezien, of, nouja, hij had gezien dat het leeg was. Ze móest hier wel zijn. Tenzij ze ergens anders naartoe was, maar een vergadering met alle inwoners van Sado zou ze beslist niet links laten liggen. 

Dan hoort hij Will hevig roepen. Wat bezielt die man toch. Grace was gevaarlijk, inderdaad. Maar hoe zou ze het ook in haar hoofd halen om op te komen dagen bij een samenkomst van alle inwoners van Sado. Als ze gezien wordt dan staat ze alleen. Helemaal alleen. Dat is jezelf de put in duwen. Hij zucht. 

Aangezien heel wat mensen in gesprek zijn en hij die niet wilde storen, besloot hij maar om nog even te wachten met het vragen naar Roxan. Dat zou hij doen als de 'vergadering' zou beginnen. 


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Een raar gevoel bekruipt Aisha, wanneer Will naar buiten komt sjeezen. Aan de ene kant is ze voldaan, aan de andere kant wilde ze dit niet. Hij trekt haar overeind en begint tegen haar te schreeuwen. Aisha trekt met een sterke ruk haar arm los en kijkt naar haar vader. Aisha, ben je er op uit om ruzie te maken?

"Wat wil je nu van me, man! Ik heb me 18 jaar zonder je gered, dan willen de aankomende weet ik veel hoe weinig ook nog wel hoor!" Ze heeft zin om kwaad te worden, om te schreeuwen, om te tieren. En dat doet ze ook, de woorden schreeuwt ze hard genoeg, zodat iedereen (inclusief Grace) mee kan genieten. Ze kijkt haar vader vuil aan.
"Je kunt me als een klein kind behandelen, omdat je die tijd hebt gemist, maar dat ben ik niet meer!" Ze kijkt naar haar vader en ergens in haar schuilt een beetje schaamte, om wat ze doet. Maar de woede overmant haar en ze kan zich, zoals altijd, niet inhouden.

"Dus doe normaal! Doe.Gewoon.Normaal!" Aisha laat zich weer op de grond zakken en ze kijkt niet meer op naar haar pa. Wat een...


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kan een zucht van ergernis niet echt onderdrukken wanneer Will weer tegen Aïsha uitvaart, en als hij Grace weer als afschrikmiddel gebruikt, kijkt ze even om richting buitendeur.

Als Mike dan begint te vragen naar Milosh, haalt ze nonchalant maar nog steeds geïrriteerd haar schouders op. Dit was het slechte moment om iets te vragen, zeker na Wills idiote gezeur. Dan opeens hoort ze Aïsha tegen haar vader ingaan, zo luid dat het hele dorp het zou kunnen horen. En Lana luistert dus, en om eerlijk te zijn moet ze haar gelijk geven. Dan is het stil.

"Er scheelt niets, hoor..." zegt Lana dan nogal nonchalant op Mikes vraag, alsof ze Aïsha niet gehoord heeft en doet alsof er net niets gebeurd is. Eigenlijk had Lana er geen idee van waar Milosh uithing.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch luistert naar Olivier, hij begrijpt hem niet helemaal, dat komt omdat hij misschien te rusteloos is, zonder nadenken zegt hij, Ik ben hier geboren, maar deze plek zegt mij niets, maar dat kan er ook mee te maken hebben dat ik mij nergens kan aarden, even dacht ik dat ik dat kon, maar het mocht niet zo zijn, hij ziet dan Aisha voorbij komen, voordat hij haar kan groeten, is ze al bij het hekje en gaat daar zitten. Hij kijkt even naar haar, dan komt Will naar buiten stormen die weer van alles heeft over die Grace figuur. Mitch hoort dan hoe ze hem terecht zet, hij geeft haar groot gelijk en toch snapt hij Will ook wel weer.

Dan komt ook Mara naar buiten, ze gaat zonder hem te zien, naast Linda zitten. Hij voelt hoe een bepaalde spanning in zich opbouwen, Hij begint Olivier nu beter te begrijpen, hou hij naar Sarah toe is, Nooit zal ik het zo ver laten komen, nooit, denkt hij woedend, Ik ben nergens gebonden, ik blijf bij die stomme vergadering zitten en ga dan weg en kom hier nooit meer terug, ik ga gewoon mijn spullen pakken en vertrek dan gelijk, hij kijkt op zijn horloge en ziet dat hij nog tijd genoeg heeft, een half uur had ze gezegd, het is zeven minuten hen en terug even inpakken, zijn gitaar mee en dan had hij alles bijeen.

Hij staat vliegensvlug abrupt op Ik moet nog even wat halen, ben zo terug zegt hij terwijl hij, het hekje al uit loopt, hij ziet verder niemand terwijl hij richting zijn tent rent.


ooc Mitch moest even iets halen, dus zodoende


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Will kijkt Aisha raar aan als ze tegen hem begint te schreeuwen, en dingen zegt waar hij het absoluut niet mee eens was. Had ze dan niets meegekregen wat hij hen de afgelopen dagen had verteld?

"Snap het dan toch!" Zegt Will met een wanhopige toon in zijn stem. "Ik behandel je niet als een klein kind, ik behandel je als een kind dat ieder moment kan worden ontvoerd." 

Hij moet moeite doen om zich in te houden en niet te gaan schreeuwen. Door af en toe even de woorden op Aisha te laten doordringen lukt hem dat. "Ik dacht dat je wel bang geworden was van de ontvoering, maar je gaat gewoon roekeloos alleen over straat om half 9 's morgens." 

Opnieuw pauseert hij even en kijkt even naar de volbloeden en Mara, die aan de andere kant van de tuin zitten. "Aisha, ik ben heel trots dat jullie je zo goed hebben weten te redden, maar de afgelopen jaren liep Grace niet vrij rond. Ze terroriseerde mij al die jaren, en nu ze dat niet meer kan doen wil ze jullie terroriseren.
Ik snap dat je niet de hele tijd binnen wilt blijven, maar zou je alsjeblieft wat voorzichtiger willen zijn, en zou je me alsjeblieft willen zeggen als je ergens heen gaat?" Hij spreekt de woorden kalm uit en hoopt dat Aisha een klein beetje begrip zal hebben, maar de koppigheid van hen beiden was hierbij niet echt handig.


http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Als Lana zegt dat er niets aan de hand heeft, is hij toch nog niet helemaal gerust. Hij heeft het gevoel dat haar meer dwarszit dan de nieuwe identiteit van haar moeder. Hij besluit er voorlopig maar niets van te zeggen.

"Zullen we weer bij de rest gaan zitten?" vraagt hij uiteindelijk, als ze een tijdje samen voor het raam hebben gezeten. "Lust je soms koffie of thee?"


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana luistert even als Mike voorstelt bij de rest te gaan zitten.

"Wel... Ja, waarom niet?" zegt ze. "De vergadering kan toch elk moment beginnen..." vervolgt ze. Lana werpt nog een korte blik uit het raam, maar wendt haar ogen dan af en wandelt naar de rest toe. Ze schudt langzaam haar hoofd als Mike vraagt of ze iets wilt drinken.

"Nee, ik heb niet echt dorst..." zegt ze dan, waarna ze neerploft in een zeteltje.


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

"Oke, ooh..wacht, ik ben zo terug," zegt hij als hij plots weer aan iets moet denken. Net toen hij en Lana het hadden over geheimen was hem plots weer iets te binnen geschoten. Hij sloop de trap op en ging naar de logeerkamer.

Daar in de kast lag het al twee dagen opgeborgen, sinds Olivier hem het briefje had laten zien. Hij had er geen aandacht aan besteedt dat Mike het graag wilde hebben en sindsdien lag het veilig opgeborgen in zijn kast, ergens tussen de gewaden en sokken. Hij pakt het briefje en gaat op bed zitten, voor de zoveelste keer leest hij het.

Beste bewoners van dit huis,

Ik heb deze baby bij jullie achtergelaten, omdat ik veel vertrouwen in jullie heb. Ik weet zeker dat jullie goed voor hem zullen zorgen. Helaas kan ik dat zelf niet meer, ik heb de kracht er niet meer voor. 

Ik hoop dat het een grote jongen wordt om trots op te zijn, ik zal altijd van hem blijven houden. 

Nu rest mij niets meer,
veel geluk

De woorden heeft hij al zovaak gezien dat hij het briefje bijna uit zijn hoofd kent. Maar het zijn niet de woorden die hem bezighouden, wat hem al twee dagen bezighoudt is het handschrift. Hij weet het bijna zeker, het moet haar handschrift wel zijn. Hoevaak niet heeft hij de brieven van haar gelezen. 

Ze moet hen in de gaten hebben gehouden, ze heeft dit huis niet willekeurig uitgekozen. Ze heeft het gekozen om iets terug te doen voor hem. Maar waarom op deze manier? Leeft ze nu nog wel? Hij is bang dat ze iets ergs heeft gedaan.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Ze hoort haar vader praten, ze begrijpt hem wel, maar ze kan geen leven in gevangenschap gaan lijden. Of, gevangenschap... Het lijkt er voor haar op. 
Aisha kijkt haar vader aan, de kwaadheid stroomt door haar aderen en ze doet moeite hem niet weer uit te schelden, maar als hij zegt dat hij hen niet als kleine kinderen behandelt, wordt dat moeilijk.

"Ik ben niet ontvoerd door Grace." Antwoordt ze kil. "En ik ga liever alleen roekeloos de straat over, dan dat ik in een huis moet zitten opgesloten. Ik ga liever roekeloos over straat, dan dat ik bang moet zijn voor een vrouw die mijn vader heeft geterroriseerd." Haar stem is nog steeds niet op normaal volume.

"Ik voel me niet genoodzaakt jou te vertellen dat ik wegga. Als ik weg wil gaan, dan doe ik dat. Als je dat niet aanstaat heb je pech, ik loop liever gevaar, dan dat ik dingen tegen me zin ga doen, omdat mijn overbezorgde vader dat toevallig wil." Snauwt Aisha. Ze staart naar Mitch die wegloopt en ze ziet hem steeds kleiner worden in de verte en kijkt dan naar haar voeten. Misschien wil ik wel te graag dat Grace komt. Denkt ze.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Verbijsterd luistert hij naar wat Aisha te vertellen heeft. Zijn aders worden langzaam zichtbaar en zijn gezicht loopt rood aan. Hij moet moeite doen om niets te zeggen.

"Dus dat is mijn dank om mijn leven voor dat van jullie op te offeren," zegt hij met verbaasde stem en een woedende ondertoon. "Nou, graag gedaan hoor. Ik zal me niet meer met je bemoeien."

Hij draait zich om en loopt terug richting de keukendeur. "Maar als je zo graag dood wilt, houd de eer dan aan jezelf!" schreeuwde hij plots. Voor hij er erg in had was het eruit, en iedereen had het kunnen horen. Meteen heeft hij er spijt van, maar gaat toch terug naar binnen. Kwaad ploft hij neer op een stoel.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

"Je hebt je voor ons opgeofferd?" Schreeuwt ze hem na, terwijl ze erachter aan stormt. Ze gaat woedend voor hem staan. "Je hebt je voor ons opgeofferd?! Waarom is mama dan dood?!" Dat laatste gilt ze. Als zijn laatste woorden door heen sudderen balt ze haar vuisten. Ze ziet niets of niemand meer, behalve haar vader. Haar ogen staan vol blinde woede.

"Zie nu dat je me dood wilt?! Ik heb het geweten, je bent geen haar betere dan dat *** kreng!" Gilt ze hysterisch, terwijl ze haar wand tevoorschijn haalt (altijd maar dreigen met haar wand he ^^"). 

"Maar als dat is wat iedereen van me schijnt te verlangen, dan is dat wat ik maar moet doen niet waar?" Zegt ze toonloos, terwijl ze zich omdraait en richting de deur loopt. Bij de deur draait ze zich nog een keer om.

"Je kunt zeggen wat je wilt, Will." Zijn naam versterkt ze, hij is haar vader alweer niet meer. "Je hebt mama wel vermoordt. Ik heb het gezien. Smoesjes dat Grace dat deed kun je jezelf wijsmaken, maar ik weet beter." Ze draait zich terug en loopt verder de gang in. Ze opent de voordeur.

"En daarvoor zal ik je voor altijd blijven haten..." Zegt ze nog net, voordat ze de deur achter zich sluit. Ze loopt de straat op en kijkt om zich heen. Ze kan zich nog maar net inhouden, voordat ze om Grace gaat lopen roepen voor haar te vermoorden.

Aisha loopt de straat in, diezelfde als waar Mitch in is gelopen, en gaat na vijftig meter ongeveer tegen de muur van een huis aan zitten. 


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch besloot om dan toch maar te gaan renen hoe eerder hij alles bijeen had hoe beter, hij komt bij zijn tent aan, opgelucht ziet hij dat alles er nog staat, toch even treurig kijkt hij er naar, dan schut hij zijn hoofd en begint de spullen uit zijn tent te halen, hij legt alles over de grond verspreid neer. Hij breekt dan de tent af, vouwt deze zo op dat die in de meeneem tas past, hij begint dan snel de spullen die over de grond liggen verspreid in te pakken, als laatste heeft hij het boek in de hand, die de oorzaak is van dat hij hier is.

Hij bekijkt het ding even en staat op het punt deze weg te gooien, als hij opeens een stem hoort, Mitch, vergeet niet wie je bent, je bent nu eenmaal wie je bent, problemen zijn er nu eenmaal om overwonnen te worden, geef niet op.

Mitch kijkt verbaast om zich heen, hij ziet niemand, hij hijst snel zijn rugzak op zijn rug, doet zijn gitaar er over heen, stopt het boek in de binnen jaszak van zijn jas en loopt zo snel mogelijk weer terug, als hij bijna bij het huis is ziet hij Aisha zitten, Hoi zegt hij , Mag deze volbloed neef er bij komen zitten, zegt hij met een flauwe glimlach. Hij gaat zitten en kijkt peinzend voor zich uit, hij kijkt haar dan aan, Zou je soms niet willen dat, je van het ene op het andere moment iemand ander was, of dat je één dag kon zien hoe het is om iemand anders leven te leven, om zo die persoon beter te begrijpen. zegt hij haar peinzend aankijken


ooc rare post hmmm


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Als Mitch naast haar komt zitten forceert ze een glimlach. Ze zwijgt even en peinst ook.

"Mijn volbloed neef he..." Zegt ze langzaam. "Er zijn familieleden waar je je hele leven naar hebt verlangd en als je ze terug ziet krijg je er ineens een heleboel bij. Je bent het enige fatsoenlijke familielid dat ik leerde kennen." Haar stem klinkt somber.

"Als je het over een persoon hebt buiten Sado, iemand die niet deze ellende meemaakt... Dan zou ik dat wel willen ja." Antwoordt ze hem, terwijl ze naar haar eigen voeten staart. "Maar helaas is aan de chaos van Sado niet te ontsnappen, behalve dan door de manier die mijn vader me net zei te doen." Bitterheid klinkt in haar stem door, maar dan herstelt ze zich, hij heeft het waarschijnlijk niet gehoord en dan kan hij beter niet weten hoe een medelijden ze daarnet om vroeg.

"Jij, wat brengt jou nu hier? Je was net toch ook bij Sarah?" Vraagt ze hem, van onderwerp veranderend.


-----------------------------------


Olivier




OOC: Pas op wat je doet mensen; een admin, een mod en twee deelmods houden jullie vanaf nu in de gaten  :wink: 


http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij begon bijna te trillen op zijn stoel. De woorden van Aisha deden hem pijn. Hij moest echt moeite doen zijn tranen te bedwingen, starend naar de vloer.

Hij zei niets, en toen hij de deur hoorde dichtklappen was het alsof Aisha voorgoed uit zijn leven was verdwenen. Zachtjes fluisterde hij: "Ik heb haar niet vermoord.."


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Sarah kijkt vertederd naar het lieve snoetje van Billy. Ze negeert vakkundig al het rumoer om haar heen. Niets gaat haar meer belemmeren van het feit dat ze gelukkig wil worden. Met Ryan en Billy. Zonder gezeik, intriges, roddels en andere achterklap.

Maar dan begint Billy kokhalzende bewegingen te maken. Sarah's hersenen werken op volle toeren en ze komt tot de conclusie dat noch zij, noch Olivier, noch Linda de baby een boertje heeft laten maken. 
Zo snel als ze kan legt ze Billy over haar schouder en klopt hem zachtjes op zijn rug. Ze kan ternauwernood voorkomen dat hij zijn ontbijt via de verkeerde weg weer terug de wereld in helpt.

Sarah slaakt een zucht van verlichting en op hetzelfde moment voelt ze een kleverige substantie langs haar rug naar beneden lopen.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn z'n ogen vallen op Billy. Hij ziet er best schattig uit. Hij wil net wat vragen aan Sarah, maar ziet dat ze met 'm bezig is. Hij kijkt glimlachend. Dit was een goed punt geweest. Nouja, hoe je het bekeek. Een achtergelaten baby kan ook een slecht punt zijn, maar nu Dizn zag hoe hij werd opgevangen dacht hij wel dat dit nog niet zo slecht was. Hij ziet dat Billy over de schouder van Sarah wordt getild (OOC: Net of dat kind weegt een ton ^^") en een klopje op z'n rug krijgt.

Hij glimlacht en merkt dan iets vies op de rug van Sarah. Dat is toch niet? Nee? Toch?

"Sarah.." zegt hij tegen haar, wijzend op haar rug en de kleverige substantie die lanzaam naar beneden drupt. Hij kijkt een beetje "vies".


-----------------------------------


Carpe Diem




ooc durf bijna niet meer te posten met al die controle :shock: 

http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt haar even aan, hij weet wat ze bedoelt, hij zou ook wel met iemand buiten Sado willen ruilen, nee dat hoefde hij niet, hij was zelf weer bijna iemand van buiten Sado, van uit het ministerie kon hij makkelijk weg, Hij bleef gewoon bij Linda uit de buurt, want anders pratte zij hem allen maar om, Met een schok hoort hij dan wat Aisha zegt, wat moet hij nu zeggen, ach de waarheid is altijd nog het beste.

Ze heeft al genoeg familieleden die tegen haar liegen, of gelogen hebben, Ja ik was net bij Sarah, maar Olivier vertelde waarom hij hier niet weg kon, dat hij op één of andere manier vastgegroeid was in dit dorp, ik ben hier dan wel geboren, maar heb geen feling verder met het dorp. Ik heb hier wel bloedverwanten, maar die interesseren zich niet voor mij, het zal niemand opvallen of ik er wel of niet ben. zonder na denken pakt hij zijn gitaar, langzaam speelt hij een rustig deuntje, het kalmeerde hem altijd.

Om een langverhaal kort te maken zegt hij met een waterig glimlach, Ik hoef niet te blijven in dit dorp, niets houd mij hier vast, integendeel.... Hmm ik had hier gewoon niet moeten komen, Dan zat ik nu op onderzoek zegt hij dromerig en had ik nooit geweten dat nog ik familie had gehad, hij neuriet zachjes met het deuntje mee, Ineens komt er een plan in hem op. Maar waarom ga jij hier niet weg, ik bedoel er is toch niets wat jou hier nog vast houd behalve je zus. Waarom ga je niet mee op avontuur? Dat leid je wel af van de dingen hier en dan hoef je, je ook geen zorgen meer te maken, over je ontvoerders, zij zullen je nooit vinden, zegt hij enthousiast. Uit het niets zegt hij dan, Hoe gaat het eigelijk met je, je hebt niet lang in het ziekenhuis gelegen, of wel dan? vraagt hij dan terwijl het wijsje die hij speelt sneller gaat.


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Ryan trekt een vies gezicht wanneer hij het spuug langs Sarah's rug ziet aflopen en staat op om naar de keuken te lopen voor een doekje als hij beseft dat hij niet eens weet waar alles in zijn eigen keuken ligt...

Eh... Sarah? Waar ligt er een doekje bij jouw in de keuken?


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aandachtig luistert ze naar Mitch en hoezeer zijn woorden haar ook bekend voor komen, weggaan zou ze niet. Ze was niet vastgegroeid in Sado, dat niet. Als ze zijn 'voorstel' hoort, schudt ze langzaam haar hoofd. Ze staart naar de overkant van de straat, de bakstenen muur van een huis.

"Het gaat goed, ik had langer in het ziekenhuis moeten blijven, maar dat kon ik niet. Ik kan niet ergens in vast zitten, dan word ik gek.(alsof ze dat nog niet was xP)" Even stopt ze en luistert ze naar zijn gitaarspel, dat overigens goed klinkt. "Ik laat mij niet wegjagen uit het dorp waar ik geboren heb, waar mijn moeder wilde dat ik wonen zou. Ontvoering, Grace, Mijn vader... Olivier. Ze kunnen me niet wegjagen. Hoe graag ik ook hier weg zou willen gaan, hoezeer ik me zelf ook wijs kan maken dat ik hier niet hoor, dit dorp... Dit dorp is de plaats waar ik in vrede geboren ben en het is het dorp waar ik in vrede zal sterven." Waar het vandaan komt weet ze niet, maar ze is het verontschuldigd tegenover haar moeder.

"Mij kan het schelen of je er wel of niet bent, je bent op mijn zus na de enige overtuiging voor me dat er nog goed bloed door deze familie stroomt. We missen teveel goed bloed." Zegt ze dan, terugkomend op wat Mitch eerder zei.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch luistert naar Aisha, hij begreep het, dan hoort hij wat ze als laatste zegt, hij geeft haar even ene broederlijke kus op de wang en zegt, Dank je, hij zucht even en zegt dan Ik begrijp wat je bedoelt, het probleem is dat ik niet weet hoe ik ben geboren, ik bedoel, ik weet niet eens of mijn ouders wel van elkaar hielden, of dat ik gewoon het product ben van een moment van verstandsverbijstering zegt hij nadenkend.

Maar ik ben niet zo goed als jij denkt zegt hij dan zachjes, Ik heb genoeg fouten gemaakt in mijn leven, één fout heeft het leven gekost aan mijn verloofde en kleine Sean. Hij begint langzaam het melodietje van Eric Clapton te spelen Tears In Heaven.Zie je zegt hij zacht, ik heb haar nooit verteld wat ik werkelijk ben, ze heeft nooit geweten dat ik een tovenaar was, daarom droeg ik mijn toverstok nooit bij mij, had ik dat wel gedaan, hadden ze waarschijnlijk nog geleefd, dus ergens begrijp ik Will wel, hij wilde jullie beschermen, misschien op de verkeerde manier, maar hij deed het alleen omdat hij van jullie hield, Dat doet hij nog steeds, ik geloof niet dat het z´n vreselijke man is, hij heeft alleen zijn fouten, net als iedereen. Ergens is hij bang voor haar reactie, hoe zou ze reageren, maar het was de waarheid volgens hem.

Het is niet dat ik je niet begrijp, Zegt hij snel voordat ze kon reageren.Ik begrijp je meer als je denkt, maar ik hebt hem mijn ouders, ook kunnen vergeven dat ze mij nooit de waarheid hebben verteld, misschien was dat anders, misschien kan je mensen die er niet meer zijn het makkelijker vergeven, je kan ze toch niet meer om een antwoord vragen, hij staart even voor zich uit en begint langzaam mee te zingen met het liedje

Would you know my name, if I saw you in heaven?
Would it be the same, if I saw you in heaven?
I must be strong, and carry on,
'Cause I know I don't, belong here in heaven.

Er verschijnen tranen in zijn ooghoeken, Maar genoeg getreurd, Sarah wacht, eens zien wat zij te vertellen heeft, zegt hij dan mat.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Tranen verschijnen in Aisha ooghoeken bij Mitch' verhaa;. Ze zou willen dat hij gelijk had, dat Will geen vreselijke man was, maar dat was hij wel. Niemand zou haar ooit geloven, maar ze had het toch zelf gezien?

"Zijn fout is niet te vergeven Mitch, ik weet wat hij gedaan heeft, het zit in mijn geheugen, maar hij liegt erover. Hij zegt dat het niet zo, maar het is de waarheid." Aisha staat op en strompeld richting het huis van Sarah, als ze voor het tuinhekje staat kijkt ze erover naar de deur. Daarna kijkt ze even naar Olivier, maar meteen daarna weer weg. Ze opent het hekje en gaat de tuin binnen. Will zou ze negeren, ze zou doen alsof hij niet bestaat.

Aisha gaat naar binnen en gaat op een stoel zitten, alsof er niets is gebeurd pakt ze een koekje en eet ze het op. Ze glimlacht even flauw naar Gaia en kijkt dan naar Sarah, die er niet echt fris uitziet, door Billy's toedoen. Geduldig wacht ze totdat iemand het verhaal begint.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze volgt de ruzie tussen Aisha en Will half, en herkent daarin de ruzies die zij met haar ouders had erin. Ergens was ze toch blij dat ze daar weg was. Ze kijkt op als Mara ineens naast haar komt zitten. 

'Hoi, nee inderdaad, dat krijg je met al die drukte in Sado hè?' glimlacht ze. Ze ziet Mitch weggaan en vraagt zich af of hij echt wat moest halen. 

'Hoe gaat het met je? En wat is er nou gebeurd tussen jou en Mitch? Ruzie gehad ofzo?' zegt ze en ze kijkt Mara vragend aan. 


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Als Mitch weggaat en Linda en Mara een gesprek beginnen besluit hij om maar wat te gaan rondlopen. Hij kijkt nog even naar hoe Will en Aisha ruzie maken, en loopt dan de tuin uit, naar het paadje naast Sarah's huis.

Oude herinneringen komen op. De avond dat hij verdachte geluiden had gehoord achter de schutting. Toen de ruzie tussen Olivier en Ryan nog op een laag pitje stond, Sarah hem nog aardig vond en ze nog gewoon een volbloed was. Er was teveel gebeurd in die tijd.

In gedachten verzonken liep hij langzaam door het paadje, en hij had niet in de gaten dat een man hem in de schaduw opwachtte. Pas toen hij vlak bij was keek hij op. "Wat doe jij hier?" vroeg hij verbaasd.


http://img518.imageshack.us/img518/3138/kdv5vf.jpg

Hij stond al een tijdje te kijken en te luisteren, en stapte toen uit de schaduw zodat Olivier hem zou zien.

"Goeiemorgen, kleinzoon," zei hij alsof het doodnormaal was dat ze elkaar hier ontmoette. 

"Luister: ik heb een voorstel. Ik heb gehoord dat je vriendinnetje je niet meer zo dapper vind omdat je haar van mij hebt gered, dus ik dacht dat je wel wat nieuwe steun kon gebruiken."  

Hij kijkt even hoe Olivier reageert en kijkt om zich heen of niemand hen afluistert. "Als je je terug bij mij aansluit kunnen we samen alle bloedbesmeurden uitroeien, zodat Sado een zuiver dorp wordt. Het enige wat je hoeft te doen - hij wachtte even voordat hij verder praatte - is dat vriendinnetje van je vermoorden. Dan vergeef ik je je stomiteiten." 

Nog voordat Olivier kon reageren verdwijnselde hij weer. Olivier moest zelf maar beslissen wat hij deed, maar als hij slim was zou hij op het voorstel ingaan.

Wat hij achterliet was een verbaasde Olivier, de woorden dreunden nog na in zijn hoofd.

*** zegt: Barbaar xO


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn ziet dat Ryan, Sarah al te hulp schiet. Dan dienen die Volbloeden toch nog ergens voor. Om doekjes te gaan halen om het spuug op een andere Volboed op te ruimen. Hij draait even met z'n ogen als hij hoort dat Ryan de doekjes niet vind. Het verbaasd 'm nogmaals dat de vergadering nog niet begonnen is.

"Euh.. Sarah" begint hij. Hij kijkt nog even vies naar wat er op haar rug naar beneden sijpelt. Waar is hij mee bezig? Je vraagt toch niet wanneer we beginnen aan een volbloed? Nuja. Nu hij er bij nadacht was zij bijna de enige die niet in gesprek was of nog niet naar buiten was gerend om daar een hels kabaal te gaan maken. "Enig idee wanneer we starten?" vraagt hij dan uiteindelijk nog steeds met de vieze blik op het spuug gericht.


-----------------------------------


Rayna




Sorry mensen, maar dit moest even (A)

http://img487.imageshack.us/img487/6265/nicof6eh.jpg 

Nico wreef zichzelf eens over zijn buik. De afgelopen dagen, die hij samen met zijn geliefde heeft doorgebracht, heeft hij zich iets te veel laten wennen aan een bourgondische levenstijl. Zijn gewaad stond strak gespannen om zijn buik.

Het werd tijd dat hij weer in actie kwam. Nico begon het sowieso zat te worden dan hij constant op dezelfde plaats zat. Het begon te kriebelen en hij moest weer gaan zwerven. Eventjes dan, want Grace had hem nodig.. en Nico zou het niet openlijk toegeven, maar hij had Grace ook nodig.

...

Nico's maag begon te rommelen. Hij was pas een uur van 'huis' en hij kreeg nu al honger. Hij liep in de volbloedwijk en zijn oog viel op een prullenbak die naast een bankje stond. Hij wierp er vluchtig een blik in en zag dat deze leeg was.

'He, wat jammer nou. Sorry buikjelief, maar je zult je geduld nog even moeten bewaren.'

Vrolijk fluitend vervolgde Nico zijn weg, liep de straat uit en sloeg de hoek om. Tegen de gevel van een huis stond nog een prullenbak.

'Eens zien of ik nu meer geluk heb,' mompelde hij tegen zichzelf.

En alsof het zijn geluksdag was lag er in de prullenbak een doos zonder deksel waar een aantal smekkies in lagen. Nico maakte een sprongetje van blijdschap en pakte de doos op. Even verderop ging hij op de muur zitten en wilde de eerste smekkie uit de doos pakken, maar deze zat vastgeplakt aan de doos.

'Oh, een gesmolten smekkie! Mijn dag kan niet meer stuk!' Jubelend trok hij de smekkie los en at hem vol smaak op. 'Mmm, Kaas!'

Pas toen hij de volgende smekkie wilde pakken viel hem iets op. De smekkies zaten in twee kaarsrechte lijnen vastgeplakt in de doos. Tussen enkele smekkies zaten wat grotere tussenruimtes en ze vormden drie groepjes als je dat baseerde op die tussenruimtes.

'Wat vreemd, maar wel lekkerrr!' Nog nasmakkend van de Kaas-smekkie at hij de rest op. In de volgorde waarop Nico ze op at waren dat: Ijsbergsla, twee maal Limoen, Rookworst, Yoghurt, Aarbei, Nasi, Mais, Oorsmeer, Rottende eieren, Tutti-frutti, Erwten en weer Rottende eieren. 

'Ik had moeten weten dat die bruine Rottende eieren waren, maar ik trap er nog elke keer in.'

Nog nagniffelend over de rottende eieren liep hij weer verder.. toen hij plots weer stil ging staan. Nico herinnerde zich ineens iets van een communicatie methode met Grace van vroeger.

Toen ze nog jong en naief waren hadden ze samen ooit eens een methode bedacht waarop ze met elkaar konden communiceren zonder dat iemand doorhad dát er gecommuniceerd werd. Je plakte dan smekkies met een specifieke smaak op een vel papier. Voor het zinnetje 'Volg mij' plakte je de smekkies met de smaken Vlierbessen, Oorsmeer, Limoen en Grapefruit achter elkaar. Vervolgens liet je een stukje open en daarna plakte je Mais, Ijsbergsla en Jenever achter elkaar. Zo simpel, maar o zo doeltreffend.

Het lampje begon bij Nico te branden. De smekkies die hij daarnet zo gulzig naar binnen had gepropt waren in werkelijkheid een boodschap.

'OH NEE! HOE KON IK ZO LOMP ZIJN!'

Wanhopig begint hij zijn geheugen af te graven, in de hoop dat hij nog weet in welke volgorde wélke smekkies gegeten heeft. Hij kreunt wanneer hij beseft dat hij het niet meer weet. Maar dan krijgt hij het tweede briljante idee van die dag. 

'DE DOOS, WAAR IS DE DOOS?' 

Vliegensvlug rent hij naar de doos en kijkt naar de afdrukken van de smekkies die vastgeplakt zaten. Hij kan door middel van de kleur niet onderscheiden welke smaak het is. Maar dan komt zijn zwerversinstinct naar boven. Doelbewust begint hij de afdruk van elke smekkie af te likken.

'Oh, dit is Kaas. Mmm, en dit is Ijsbergsla.. en dit Limoen.. Ooh en dit ook.'

Al likkend en proevend komt Nico erachter wat de boodschap is, eerst begint hij zachtjes te lachen.. maar dat maakt algauw plaats voor een manikaal gekakel.

'Oooh ze zouden eens moeten weten! Graceje toch, wat ben je weer duivelsgeniaal!'

Huppelend van plezier vervolgt Nico zijn weg, klaar om de voorbereidingen te treffen.


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Hoewel Milosh weet dat de bijeenkomst bij Sarah thuis weldra zal beginnen, vindt hij dat dat nog wel even kan wachten. Peinzend loopt Milosh door de verlaten straten van Sado, totdat hij net buiten Sado staat. Alles is hier weelderig begroeid. Met licht gefronste wenkbrauwen staart Milosh naar de kaasfabriek die als een smet op het dorp opdoemt.
Dan zucht hij - deze plaats brengt onaangename herinneringen terug. Langzaam loopt Milosh naar de ingang van de fabriek, en dan langs allerlei hindernissen die de bewoners van Sado hebben moeten overwinnen. Milosh krijgt een steeds wrangere smaak in zijn mond als hij zo mogelijk nog langzamer de trap oploopt.
Boven aangekomen, staart Milosh even naar de kamer die onder de vloer ligt (OOC: ik weet niet hoe het anders te zeggen ^^"). Dan gaat hij daar op de een of andere manier naar binnen. Zoals Milosh al verwacht had, is de wand onaangeroerd. Hij pakt zijn wand op, en begint dan naar de uitgang van de fabriek te lopen.




-----------------------------------


Snow White Queen




OOC:: Waar komt toch opeens die kapsonengeur vandaan? *oogt naar Sander* :P Ik zal oppassen met zoveel crewleden: Grace zal geen moord meer plegen :') (A)

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt op als hij Milosh ziet binnenkomen. Eindelijk, waar heeft die uitgehangen? schiet er door haar heen. Lana glimlacht niet en op z'n excuses gaat zij ook nog niet in.

"We zijn nog niet begonnen, dus da's niet erg, maar... Waar heb je in godsnaam gezeten?" vraagt ze fluisterend. Niet iedereen hoefde het te horen. "Ik was ongerust over je! Ik word wakker en ben helemaal alleen in huis. Geen boodschap of niets..."

Lana kijkt Milosh indringend aan.

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace ziet dat Roxan opeens de straat oploopt en iets lijkt te zoeken. Helaas voor Roxan (en gelukkig voor Grace) vindt ze niemand. Als Roxan zich omdraait en terug wilt lopen, grijpt Grace haar toverstaf en richt die op Roxan, zegt "Paralitis" en ziet hoe de spreuk Roxan vol in haar rug raakt. Als die roerloos op de grond ligt, loopt ze in zo'n snelheid naar haar toe en slaat haar met een enkele vuistslag bewusteloos.

Snel kijkt ze op of er niemand op een eventueel gemaakt geluid afkomt, maar de kust is nog altijd veilig. Zelfingenomen grijnst ze, grijpt Roxan haar pols vast en Verdwijnselt samen met haar.

Aangekomen in een huis, dumpt Grace Roxan op een zetel die er wat schots en scheef bij staat. Met een grijns op haar gezicht kijkt ze naar Roxan, beseffende dat ze weer weg kan gaan. Roxan kan toch niets doen zolang de tegenbezwering niet is uitgesproken.

Maar voor ze naar buiten gaat, krijgt ze -net als haar geliefde- ook een rammelend maagje. Grace loopt naar de keuken en trekt de frigo open, waarna ze er met een misselijke blik inkijkt. Ik geef het op... Wat had je ook verwacht? schiet er door Grace heen wanneer ze enkele hompen kaas ziet die hoogstwaarschijnlijk hun datum overschreden hebben. Kokhalzend van de geur smijt ze de frigo weer dicht en Verschijnselt terug achter haar bespiedboom.

OOC:: Ze heeft nog altijd geen moord gepleegd, die lieve Grace :')


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Zodra Linda begint te kletsen, voelt Mara hoe blij ze is om Linda als vriendin te hebben. Ze kan echt goed met Linda praten, ze is de eerste die haar meteen accepteerde zoals ze is.
'Prima, met mij gaat het prima. Met jou hopelijk ook.'
Ze kijkt Linda even onderzoekend aan.
'Ruzie? Met Mitch? Niet echt. Okee, we hadden een meningsverschil.. Maar geen rúzie. Zo erg was het echt niet, hij doet alleen een beetje dramatisch. Ik heb geen idee waarom, ik ken hem eigenlijk amper...'
Ze ziet Olivier weglopen, hij zegt niet eens iets. Ze weet dat ze zelf ook geen zin had om uitbundig gedag te zeggen, maar hij was wél met Linda aan het praten.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch hoort dan wat Aisha zegt, hij mompelt zachjes, kan het niet zo zijn dat jouw geheugen jouw in de steek laat, dat jij je het verkeert herinnert, ik had liever dat hij mijn wettelijke vader was dan zijn broer zegt hij zachjes tegen de verdwijnende rug. Nog even blijft hij daar dan zitten, dan besluit hij dat het tijd is, hij hijst zijn rugzak op zijn rug, doet zijn gitaar er weer overheen, hij loopt dan stilletjes naar de tuin.

Aarzelend blijft hij even staan, Wie hield hij nu voor de gek, dacht hij nu echt dat Mara hem zo willen, vergeet het maar, hij zucht even diep, Je moet haar uit je hoofd zetten Mitch, Jij bent een volbloed, zijn een kind van dreuzel ouders, zij zal je toch nooit anders zien, waarom denk je dat je Liza de waarheid nooit verteld hebt, Hij neemt daar het besluit, kijkend naar de mensen in de tuin. Hij gaat nu voorgoed weg, dan gebeurt er iets vreemds, het is net of zijn jas begint te branden. Mitch voelt een pijn door zich heen stalen, hij slaakt even een kreet van pijn, hij probeert zijn, spullen af te gooien, Maar deze lijken wel verankert op zijn rug. oké , oké ik snap de boodschap ik blijf, ik zal die verrekte taak volbrengen. Dan kunnen jullie allemaal de boom in hijgt hij, de pijn begint af te nemen.

Ligt hijgend probeert hij het boek uit zijn binnenzak te halen, wat niet wil lukken hij lijkt behoorlijk klem te zitten, hij geeft het dan maar op, geïrriteerd, loopt hij de tuin door.


ooc moest even een reden hebben warom hij niet weg kon


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze ziet ook Olivier weggaan en vraagt zich af wie er allemaal nog meer van plan zijn weg te gaan, nog voor de vergadering is begonnen.

'Ja, met mij gaat het ook goed hoor,' zegt ze en ze hoort wat ze zegt over Mitch. Ze staart naar buiten de tuin en kijkt dan Mara weer aan.

'Oké, als jij het zegt.. Hij doet alleen zo vreemd de laatste dagen,' zegt dan.

'Is het zo langzamerhand eigenlijk geen tijd?' vraagt ze dan, haar gevoel zegt dat ze hier al heel lang zitten.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara weet niet zo goed wat Linda bedoeld.
'Ik weet echt niet wat Mitch heeft. Hij ontwijkt me een beetje de laatste tijd.. Maar laten we inderdaad naar binnen gaan.'
Ze staat op en steekt haar hand uit om Linda omhoog te trekken.
'Weet je, Linda...'
Ze stopt even en kijkt de tuin rond.
'..ik heb dit praten met jou vreselijk gemist.'
Ze glimlacht.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Nog steeds nadenkend over de woorden van zijn opa loopt hij terug de tuin van Sarah in. Hij ziet dat Mara en Linda ook weer terug naar binnen gaan. Hij loopt langs hen heen en gaat richting woonkamer.

Als hij Sarah ziet zitten met Ryan komt de gruwelijke gedachte in hem naar boven haar nu meteen te vermoorden, maar hij houdt zich in. Hij gaat op een stoel zitten naast Mike en kijkt zwijgend rond.


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Sarah trekt een gezicht wanneer ze de kots van Billy langs haar rug voelt lopen.

Het zal weer eens niet. Elke dag hetzelfde liedje. 

Ze legt Ryan uit waar de doekjes liggen en neemt deze vervolgens dankbaar van hem aan. Ze ontdoet zichzelf zo goed en kwaad als het kan van de smurrie en tovert de rest weg. Een frisse citroengeur verspreidt zich door de kamer. (OOC: Ja zeg, we blijven niet in die kotslucht zitten hoor. Straks vallen er nog doden q: )

Na de aansporingen van Dizn beseft ze dat het onderhand wel eens tijd wordt dat de vergadering gaat beginnen. Ze richt haar toverstok op haar keel en versterkt haar stem zodat de mensen buiten haar ook kunnen horen.

'Goed, ik merk dat nog niet iedereen er is. Ik wil nog heel eventjes wachten op de rest en dan ga ik toch echt beginnen. Het is namelijk een kwestie die ons allemaal aangaat, maar we hebben ook niet al te veel tijd. Het is dus belangrijk dat we zo efficiënt mogelijk te werk gaan en het heeft dus geen zin om mijn verhaal twee of meer keer te vertellen. Dat zorgt alleen maar voor tijdsverlies en onduidelijkheid.. Mmm, goed. Nog heel eventjes dan.. De tijd dringt namelijk.'

Sarah slikt even omdat ze een beetje een droge keel heeft gekregen. Een glaasje water zou wel handig zijn.

Het is al een tijdje geleden dat ik voor zoveel mensen heb gesproken en ik blijf er toch elke keer weer de kriebels van krijgen. Waarom heb ik eigenlijk deze hele vergadering op me genomen? 

Sarah trommelt op de leuning van haar stoel en wacht ongeduldig op de laatkomers en de mensen die hun toevlucht tot haar verwoeste tuin hebben gezocht.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Hij kijkt verschrikt op als hij plost Sarah's stem door het huis hoort galmen. Eindelijk, verzucht hij. Nog even wachten? Bedoelt ze Roxan? Naja. Er zijn er vast nog niet hier niet zijn, alleen kent Dizn ze niet allemaal. Degene die nog buiten zitten mogen ook wel eens naar binnen komen, vindt Dizn. Hij kijkt rond en merkt dat mensen zich beter op hun stoel gaan zetten. De vergadering zal zo beginnen..


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh kijkt Lana kalm aan als ze begint over dat ze erg ongerust was en waar hij was. Hij had een briefje of iets dergelijks achter moeten laten, maar ja... Milosh was daar op het moment gewoon even niet in de stemming voor.
Als Lana uitgepraat is, zegt Milosh: "Ik ben-" Maar dan schalt Sarah's stem door het huis, waardoor Milosh dus min of meer onderbroken wordt. Milosh is blijkbaar maar net op tijd. Als ook Sarah klaar is, kijkt Milosh weer naar Lana, en gaat (iets zachter) verder.
"Ik ben naar de fabriek geweest," zegt Milosh, er nog steeds redelijk kalm uitziend, "om mijn wand te halen. Ik vermoed namelijk dat ik hem spoedig nodig zal hebben, dus ja..." Dan zwijgt Milosh maar.


-----------------------------------


Snow White Queen




OOC:: Omdat ik me toch maar verveel...

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana luistert naar wat Sarah te vertellen heeft. Ze keek even rond en zag dat Roxan er nog niet was. Was die er net niet? Even? Naja... Lana kijkt terug naar Milosh als hij vertelt waar hij uitgehangen heeft.

Lana zet een ietwat geïrriteerde en teleurgestelde blik op als Milosh zegt dat hij alleen naar de fabriek is geweest.

"Je wist best dat ik met je mee wilde gaan daarheen..." zegt ze stil, zodat niemand het hoort, en kalm, maar toch op een toon dat het duidelijk is dat ze het meent. "Ik zeg dat niet voor niets, hoor... Het is er hartstikke gevaarlijk."

Lana kijkt Milosh even zwijgend aan. Hopelijk snapte hij wat ze bedoelde. Het was gewoon gevaarlijk. Meer was er niet achter te zoeken.

"Nuja, gelukkig is er niets gebeurd... Maar doe dat geen tweede keer meer, alsjeblieft..." zegt ze dan met een zwakke glimlach.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch hoort de stem van Sarah versterkt doorklinken in de tuin, hij loopt verder en ziet Linda en Mara zitten, Goedendag dames, We worden binnen verwacht geloof ik zegt hij dan vriendelijk glimlachend. Hij had zich er bij neergelegd, hij zou er maar het beste van maken, Hij houd de deur voor de meiden open( die zelf maar moeten beslissen of ze er door lopen) en loopt dan naar binnen, hij doet zijn tas af, zet deze in een hoek van de kamer neer, doet zijn gitaar weer recht en gaat voor het raam staan.

Mitch staart zonder wat te zien naar buiten, dan meent hij wat te zien bewegen, hij focust zijn ogen op het gebied en meent weer iets te zien, dan merk hij, dat er iemand mist die hij toch gezien had, vreemd zegt hij dan erg vreemd, hij loopt dan naar de voordeur en loopt naar buiten om dat gebied te onderzoeken, Zachjes roep hij Roxan ben jij dat.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze haalt haar schouders op als ze hoort wat Mara zegt, dan wist zij het ook niet hoor. Ze glimlacht als ze hoort wat ze zegt en pakt haar hand vast en staat op. Ze hoort Sarah en kijkt Mara aan.

'Kwam jij hier niet met Roxan? Want volgens mij is ze er nu niet...' 

Ze ziet dan dat Mitch terug is en grijnst als hij de deur open houdt.

'Dankje,' zegt ze en ze loopt naar binnen.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia zit nog steeds stilletjes binnen terwijl ze met een lepel in haar kop thee roert. Ondertussen vangt ze flarden op van de gesprekken die anderen voeren, zodat ze wat meer achter hun kan achterhalen. Aïsha was de enige die ze echt begreep, de anderen bewoners waren nog steeds onbeantwoorde raadsels, om nog maar te zwijgen over haar vader.
Ze kan een glimlach niet onderdrukken als Mitch naast haar zus gaat zitten en een gesprek voert, muziek speelt en een bemoedigende kus op haar wang geeft. Tevreden dat hij niet een stereotype volbloed is, veert ze recht en zet haar kopje terug op een plateau waar resterend servies staat en door middel van magie in een mum van tijd wordt schoon gemaakt.

Een ogenblik kijkt ze naar haar vader die nogal aangedaan in een stoel zit te trillen. De ruzie die er buiten heeft afgespeeld heeft ze niet gevolgd en was enerzijds blij, aangezien de discussies en het gescheld als een zware last op haar schouders rust.
Als Aïsha kalm terug binnenkomt glimlacht ze terug met een flauw handgebaar en wilt maar al te graag naar haar toe gaan, hoewel het aan haar knaagt dat Will er bijzit alsof hij elk moment in tranen uit kan barsten van woede of verdriet. Toch gaat ze naast haar zus zitten en schudt nadenkend haar hoofd. 
"Ik hoop dat ik de naam 'Grace' vandaag voor een keer niet meer hoef te horen", mompelt ze vermoeid. Ze hoopte dat Grace naar Syberië was gevlucht en daar een concurerend kaasfabriekje had gestart, maar dat leek haar onwaarschijnlijk.

http://img63.imageshack.us/img63/7666/qdv1hc.jpg

Alice zit op de vensterbank van het oude huis waar ze ooit gewoond heeft in gelukkigere tijden, op deze plek las ze vroeger vaak in de heroïsche boeken die haar nauw aan 't hart lagen. Maar na alles wat ze had meegemaakt begon ze steeds meer te walgen van de voorspellende zinnen en de gelukkige eindes, gewoon al omdat het nooit kan aansluiten aan de realiteit.
Ze legt het boek naast zich en hoort dan het herkenbare geluid dat haar man terug was. Gehaast wandelt ze de kamer uit waar nog altijd een verouderingscrisis heerst en waar meer barst en scheur dan muur is.

"Heb je echt tegen hem gesproken?", vraagt Alice op een lichtelijke ongelovige toon als ze haar man vindt in een van de kamers. Ze was er absoluut op tegen dat haar kleinzoon van iemand houdt die niet volledig pure was. Maar Olivier zou haar nooit vermoorden, hield ze zich voor. Hoewel zijn grootvader manipulerend genoeg kan zijn om hem er toch toe aan te zetten.
Ze slaakt een zucht en wendt dan haar gezicht langzaam af "Ik hoop dat we meteen terug uit het dorp gaan als alles achter de rug zit", zegt ze met een duidelijke, kille stem. Ze heeft geen behoefte aan alle herinneringen die ze aan Sado heeft overgehouden opnieuw te herbeleven.


-----------------------------------


Charlie




http://img150.imageshack.us/img150/245/mysterieuzeman7jr.jpg
Hij neemt een stoel aan gaat rond de tafel zitten.

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg
Dizn keek rond, zoekend naar Roxan. Ze was hier nog steeds niet. Hij wilde nog naar de andere kant kijken van de tafel toen z'n ogen bleven rusten op een man. De man in het pak, de man waarvan hij het gezicht niet had gezien, de man die was verdwenen na een luide gil, de man waarvan hij gezicht nu wel herkende. Het was zijn vader.

Dizn keek rond, maar blijkbaar had niemand z'n vader opgemerkt. Dizn slaat in paniek en kijkt zonder ook nog maar een vin te veroeren naar z'n vader. Hij ziet er goed uit. Maar. Wat gebeurd er toch met hem? Z'n vader is dood. Dit kan z'n vader NIET zijn! Het kan niet!

Even dacht hij dat hij de lippen van z'n vader zag bewegen. Hij schrikt als hij merkt dat z'n gedachte waar wordt. Hij kan niets van de woorden onderscheiden, maar blijkbaar blijft hij hetzelfde herhalen, of dat denkt Dizn tenminste. Z'n stem komt luider. Hij is weet zeker dat hij z'n stem nu wel verstaat. Niemand hoort 'm blijkbaar. Dizn wou dat hij dit ook niet had gehoord. Wat gebeurd er met 'm? Dit kan gewoon niet.. 

http://img150.imageshack.us/img150/245/mysterieuzeman7jr.jpg
Hij kijkt Dizn recht in de ogen en begint iets te prevelen.

"Volg mij en dood een Volbloed"

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg
Dizn kijkt rond. Dood een volbloed? Wat? Nee? Hij begint sneller te ademen. Hij moest dit wel hallucineren. Dit kan gewoon niet anders, dit kan niet anders. Hij was dood, z'n vader was dood. En wat bedoelt hij met 'Volg mij en dood een Volbloed'. Was dit een teken? Een signaal?


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Als Ryan rustig luisterd naar Sarah dwalen zijn ogen naar de personen in de kamer af. 

Zie nou, allemaal halfbloedjes en modderbloedjes... allemaal in 1 kamer. Wat een schande eigenlijk!

Dan kijkt hij weer naar Sarah en beseft voor de zoveelste keer dat de liefde van zijn leven een halfbloed is en kalmeert dan weer een beetje en hij wil net weer gaan zitten als hij iets ziet waar zijn bloed van gaat stollen. 

Wat doet zij hier?

Hij kijkt naar Sarah maar ziet dat zij veelste druk bezig is met haar toespraak en hoopt dat dat zo blijft. 
Dan schuifelt hij helemaal naar de andere kant van de kamer, langzaam, zodat Sarah niet afgeleid wordt. Hij weet dat ze dit niet graag doet, storen zou funest zijn voor haar. 
Hij blijft naast Naima staan, die al enigszins zenuwachtig oogde, waarschijnlijk omdat zij ook al doorhad dat hij haar had opgemerkt. 
Dan... zo zacht mogelijk maar wel met een dreigende ondertoon slist hij:

Wat doe jij hier, waarom ben jij weer terug... ik dacht dat Marc duidelijk tegen je was geweest toendertijd!

Hij kijkt haar dreigend aan om zijn woede nog meer te onderstrepen.


-----------------------------------


Rose




http://img146.imageshack.us/img146/6224/naimi3ux.jpg

Naima voelt haar bloed stollen. Haar hart slaat drie slagen over. Nee......niet hij. Ze kijkt achter haar en ja hoor, het is hem. Ryan. Verdomme....waarom moest ze zo nodig naar deze bijeenkomst gaan? Nu zou Marc ook zo weten dat ze Sado niet heeft verlaten.

Ze probeerd er rustig uit te zien, geen scene te schoppen. Ze kijkt Ryan recht in zijn ogen aan, ze is niet bang voor hem. Ze haat hem, dat wel, maar ze is niet bang. Naima probeeerd uit alle macht wat te bedenken om te zeggen, de stilte duurd al te lang. 

Dan zegt ze uiteindelijk: 'Ik bepaal altijd nog zelf waar ik woon en wat ik doe, daar kan zelfs jij niks aan doen' ze hoopt dat ze niet paniekerig klinkt. Wat zou hij tegen Marc zeggen? 

OOC: ik beloof hierbij plechtig dat ik vaker zag posten. Alleen dit weekend word nog lastig.....ben ik weg.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara glimlacht en gaat met Linda in de kamer zitten. 
'Roxan? Weg? Nee, dat kan niet. Ze is vast naar de wc, ofzo.'
Mara glimlacht onzeker naar Linda en probeert het uit haar hoofd te zetten.

Ze laat haar blik langs de mensen glijden en blijft hangen bij Naima. Ryan kijkt dreigend, woedend. Naima blijft zo te zien kalm.
Mara is nog steeds boos op Ryan en vraagt zich af wat ze moet doen.
Moet ik Naima helpen of laten?
Ze denkt dat Naima niemand kent en is ban dat ze zometeen misschien weggaat.
'Ik ben zo terug,' fluistert ze naar Linda. Ze staat op en loopt er heen.
'Hee Naima. Ryan.'
Ze kijkt expres niet naar hem en pakt Naima's arm.
'Ga je mee, daar zitten? Roxan komt vast ook zo, en Linda is heel aardig.'


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Hij trekt zijn mond open om haar haar plaats te wijzen,als hij merkt dat Mara ertussen komt. 
Zijn bloed kookt en hij kijkt ze woedend na als Mara Naima wegsleept van hem vandaan.

Stelletje mudbloods.. waar haalt ze het gore lef vandaan mij zo te negeren, maar dit zal ze duur komen te staan. Vooral Naima, ik zal haar leren.

Hij trekt met moeite zijn blik weg van Mara en Naima die nu verder kletsen wanneer ze gaan zitten.


-----------------------------------


Olivier




http://img518.imageshack.us/img518/3138/kdv5vf.jpg

"Ja, ik heb met hem gesproken," zegt Sander zuchtend wanneer zijn vrouw opnieuw vraagt of hij het wel echt gedaan had. "Ik wil net als jij niet dat hij met dat stuk vuil omgaat." 

Hij kijkt even om zich heen in hun vervallen huis, waar ze tijdelijk logeren. Alles zag er nog precies hetzelfde uit als toen ze het jaren geleden hadden verlaten, maar alles was nu oud en vies.

"Weet je, misschien kunnen we beter een tijdje hier blijven. We knappen het huis een beetje op, we vragen Olivier of hij hier komt wonen en dan probeer ik hem weer terug aan de goede kant te krijgen." Hij kijkt naar zijn vrouw en vraagt zich af of ze dat een goed idee vind. Hij weet dat ze het liefste zo snel mogelijk weer hier weggaat.

"Misschien dat Olivier dan uiteindelijk wel met ons mee wil gaan, dat is toch wat jij wil?"


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara negeert Ryan verder en hoopt dat Naima niet boos is. Ze kijkt op haar horloge; en merkt dat ze die niet om heeft. Ze zucht, ze kan er niet tegen als ze niet weet hoe laat het is. Roxan ziet ze nog steeds niet.

Hoewel ze weet dat de vergadering zo begint, excuseert ze zich tegenover Naima en Linda en gaat ze naar buiten.
De straat is uitgestorven, geen Roxan. Mara loopt de straat uit, ze versnelt haar pas.
Ik ga mijn horloge halen en ondertussen Roxan zoeken.
Ze kijkt goed om zich heen, maar het is overal stil. Verdacht stil.
Ze gaat nog sneller lopen en opent haar deur. Zodra ze binnen staat, haalt ze even opgelucht adem. Ze pakt haar horloge en beseft dat ze weer terug moet.

Ze loopt naar buiten en draait de deur goed op slot. Ze loopt terug naar waar ze vandaan kwam. Ineens, zonder dat Mara er een aanleiding voor kan verzinnen, valt ze voorover. Ze probeert haar val te remmen met haar armen, maar het is te laat. Het laatste wat ze ziet zijn de straatstenen die steeds dichterbij komen. Dan wordt alles zwart.

OOC: En toen ging Manouk ook op vakantie. Ik ben absoluut niet goed in zulk soort dingen, dus kijk maar wat jullie doen. Laat haar bewusteloos liggen (dat is niet lief) of (naar het orginele idee van Sander) ze kan ook ontvoerd worden ^^
Ik zie het wel als ik terug ben.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Terwijl ze rustig stil zit op de stoel, merkt ze dat Gaia er bij kwam. Ze kijkt opzij naar haar zus, die nadenkend haar hoofd schudt en dan zegt ze de naam Grace liever niet meer hoord.

"We zullen wel niet aan die naam ontkomen." Aisha glimlacht even en kijkt de kamer rond, maar zorgt ervoor dat ze niet naar Will kijkt, maar hem behandeld als lucht. Haar blik glijdt langs Sarah, die zojuist wat heeft gezegt en haar blik vangt dan Billy, die bij Sarah is. Ze zucht en kijkt naar haar schoot. 

Zuchtend zakt Aisha een beetje onderuit in de stoel, terwijl ze even haar hand op de arm van Gaia legt en ze kijkt weer even naar Sarah en Billy, terwijl ze zich niet kan indenken hoe iemand een baby'tje achterlaat bij iemand.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg
Gaia buigt zich lichtelijk voorover zodat ze over Aïsha’s schouder ter controle naar Will kan kijken, alsof ze bang is dat hij elk moment onder de sofa gaat neuzen of Grace misschien er onder verstopt zit. 
Ze laat haar blik geringschat over de kamer glijden en kan de geurige kruiden en bloemen in de voortuin ruiken, door het open raam. Een ogenblik herinnert ze zich haar moeder die een voorliefde had voor rozen en jasmijn. Toen ze stierf en hun grootmoeder het voogdij overnam keek niemand meer om naar de planten, waardoor ze als een soort van symboliek samen met Jessica weg vervaagden. 

Ze luistert naar het gerommel en het zachte gezoem van de stemmen rond zich, waarna ze opmerkt dat Aïsha uitdrukkelijk naar Billy kijkt. Gaia bijt nerveus op haar onderlip, verzet zich een beetje en laat haar hand in die van haar zus glijden. Als ze het gezonde gezicht van Billy uit een van de lakens die rond hem zijn gewikkeld ziet steken, moet ze denken aan wat ze een paar jaar geleden heeft meegemaakt.

“Probeer er niet aan terug te denken, niemand hoeft ervan te weten…”, fluistert ze haar zus zachtjes toe terwijl ze over haar hand streelt, ook al wist ze dat al die herinneringen moeilijk te verdringen zijn.


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Na enkele minuten heeft Sarah genoeg van het wachten. De laatkomers hebben al wat extra kostbare tijd gekregen en meer tijd is er gewoon niet.

Sarah staat voor de zoveelste keer deze ochtend op en vraagt om aandacht. Ze versterkt bewust haar stem niet, want het is niet de bedoeling dat ongewenste gasten mee luisteren.

Wanneer Sarah alle aandacht op haar gericht heeft gekregen begint ze met praten..

'Zoals jullie wellicht allemaal weten hebben we een paar heftige dagen achter de rug. Er zijn een heleboel schokkende dingen gebeurt, die niet allemaal even fijn waren. Maar we zijn ook een paar dingen te weten gekomen. Zo weten we nu dat we met zijn allen weer een opdracht moeten voltooien.'

Sarah ziet wat gezichten vertrekken op het moment dat ze dit zegt. Blijkbaar is zij niet de enige die haar buik vol heeft van die idiote zoektocht naar het ultieme vage onbekende.

'Lieke heeft ons laten weten dat we naar het Ministerie van Toverkunst moeten voor een eerste aanwijzing voor onze opdracht. Roxan en Mara zijn al bij de ministeriepost hier in Sado geweest maar hebben niets kunnen vinden.
Daarom gaan wij nu met zijn allen naar Londen toe en gaan het hele ministerie uitkammen. We gaan daar heen met bezems omdat Billy anders niet mee kan en ik denk dat het sowieso wel even fijn is als iedereen kan uitwaaien. Dus ik wil iedereen verzoeken om zometeen zijn of haar bezem te sommeren. Wie geen bezem heeft kan er eentje van mij lenen, ik heb er nog wel een paar op zolder liggen. Maar goed, ik weet niet hoe betrouwbaar die nog zijn, dus vliegen is op eigen risico.'

Sarah kijkt elke persoon in de woonkamer nadrukkelijk aan (behalve Mike en Olivier), ze wil dat iedereen de ernst van deze opdracht beseft.

'Goed, dan stel ik voor dat we nu vertrekken. Ik wil iedereen verzoeken mij te volgen naar mijn achtertuin. Dan wil ik nog even een laatste opmerking maken. Pas op met het sommeren van je bezem. Er zijn hier veel mensen en voor je het weet steek je een oog uit met de steel. Iemand nog vragen? Nee? Ok, daar gaat ie dan.'

Zachtjes en met beleid sommeert Sarah haar bezem en maakt er een mandje achteraan vast zodat Billy, die nog steeds rustig in haar armen slaapt, daar in kan liggen. Ze stopt het kindje in het mandje en dekt hem extra stevig toe. Daarna spreekt ze wat veiligheidsspreuken over het mandje uit, zodat Billy ongestoord kan slapen tijdens de vlucht.

Wanneer Sarah klaar is en om zich heen kijkt ziet ze dat de rest intussen óf druk in gesprek is óf bezig is om veilig zijn of haar bezem in bezit te krijgen.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Nog steeds naar Billy kijkend, luisterd ze maar half naar het verhaal van Sarah. Ze krijgt mee dat ze haar bezem moet sommeren en als Sarah dan haar bezem sommeerd draait Aisha zich naar Gaia.

"Ik kan zo toch niet mee..." Fluisterd ze enigzins wanhopig, omdat Will het niet te horen hoeft. Ze kijkt haar zus aan en kijkt even naar Sarah, die op hen lijkt te wachten. Met tegenzin sommeert ze haar bezem, die al snel naar hen toe komt en ze pakt hem beet. Weer werpt ze een blik op Gaia.

http://img125.imageshack.us/img125/4774/marwanleith5qj9xv.jpg

Niet ver van het stel Sado'erst vandaan zit een oude bekende van de geliefde 


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch loopt dan langzaam op de struik af, hij ziet nog steeds niets, hij loopt langzaam verder, loopt door de struiken heen, ziet niet dat Mara ondertussen achter hen, weg loopt, Hij schrik als hij dicht bij wat hoort, dan schiet er een wasbeer, hevig blazend weg, Hij zucht even opgelucht, maar is nog wel op zijn hoede, was dat werkelijk wat ik had gezien, hij schut zijn hoofd, hij besluit om dan maar weer terug te gaan naar Sarahs huis.

Mitch wil naar binnen lopen als hij merkt dat de deur dicht is, hij besluit om dan maar om te lopen en via de tuin weer naar binnen te gaan, daar aangekomen, ziet hij dat iedereen buiten staat en een paar mensen, een bezem bij zich hebben. Hij loopt naar Aisha toe, ehmm wat gaan we doen? gaan we vliegen?dan heb ik een probleem,  ik heb geen bezem en ik kan eigelijk niet zo goed vliegen, zegt hij met een licht rood hoofd, Hij had het nooit goed geleert, sinds hij kon verdwijnselen, vond hij het ook niet nodig, hij vond het ook niet zo prettig, hij bleef liever met beide benen op de grond.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij kijkt om de paar seconden even naar Aisha en Gaia. Gewoon, om zeker te weten dat ze er nog zitten. Als Gaia wat op Aisha in zal praten zal het allemaal wel weer goedkomen.

Wanneer Sarah aan haar verhaal begint luistert hij aandachtig, maar met opnieuw af en toe een blik naar de andere kant vna de kamer. Als ze zegt dat er schokkende dingen gebeurd zijn gruwelt hij weer even bij de gedachte van de verdwijning van Aisha.

Als Sarah uitgepraat is staat hij op en loopt eerst nog even langs de keuken, waar hij nog een boterham met kaas pakt. Dan gaat hij naar buiten en sommeert zijn bezem, die nog in de fabriek lag.

'Als we naar Londen gaan zal Grace ons wel niet volgen,' denkt hij bij zichzelf. 'Hoewel, misschien dat ze zo gek is om ons achterna te vliegen.' Maar als hij het beeld in zijn hoofd krijgt van Grace op een bezem, ziet hij de bezem neerstorten onder haar gewicht. Even grijnst hij om zijn gedachten.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Als Sarah verteld dat de groep zo meteen gaat vertrekken, tast ze naar haar staf die ze nogal vergeten in een zak van haar gewaad heeft gestopt en sommeert dan haar bezem hoog boven zich uit, om te verkomen dat hij iemand raken kan. Als Billy veilig en wel in een mandje komt te liggen, zich niet bewust van alle ellende rond zich, kijkt Gaia naar Aïsha die zich de hele tijd op het kind focus’t. 
Vroeger, na al die toestanden, droomde ze ervan dat ze bij elk kind wat ze tegenkwam het zich op de een of andere manier zou bezeren. Of dat de ouders het uit ’t oog verloren.
Gaia drukt voorzichtig een kus op Aïsha’s wang en probeert haar dan zo zelfverzekerd mogelijk aan te kijken. “Jij bent de sterkste van ons twee, vergeet dat niet. Billy zal niets overkomen, kijk maar naar al die spreuken die hem beschermen en er zijn genoeg mensen die over hem waken. Niet zoals toen.”, stopt ze, ze wou niet een vergelijk opstellen van vroeger en nu.

Als Mitch naar hun toeloopt, blijft ze naast Aïsha staan en glimlacht dan behulpzaam naar hem. “Ik ben persoonlijk ook geen natuurtalent, maar we kunnen je vast wel helpen zodat je op onze bezems kan steunen”, zegt ze met een inschattende blik naar het vervoer. Ze hoopt dat de reis naar Londen Aïsha’s zinnen konden verzetten.

http://img63.imageshack.us/img63/7666/qdv1hc.jpg

Alice staart enkele seconden naar de marmeren schoorsteenmantel wat ooit een maagdelijk witte kleur had, maar waar nu onbestemde groezelige vlekken in zaten. Ze kon zich nog herinneren dat ze in deze kamer zat toen haar man vertelde dat hun zoon is vermoord. De stem van haar zoon toen hij Alice hun eerste kleinzoon presenteerde als een kers op de taart is ze ook nog niet vergeten.

Ze haalt een hand door d’r haar als ze naar haar man luistert en is blij dat ze niet aanwezig was op het moment dat hij Olivier had aangesproken. Als een onhoorbaar en denkbeeldig verwijt kon ze stemmen in het huis horen, die fluisterden; je neemt gewoon de dromen van je eigen kleinzoon af, voor je eigen welbehagen. Je bent werkelijk nog geen haar verandert… Maar daar was het nu te laat voor. 

Alice schrok toen haar man er terloops bij vertelde dat ze het huis terug woonbaar zouden maken, er intrekken, probleemloos. Ze hapt schokkerig naar adem en ziet al de weggerotte meubelen al rond zich draaien. Vroeger was ze dol op het huis, zijn mooie grote kamers, de tuin waar de kinderen konden spelen alsof het hun eigen koninkrijk was en op veilige afstand van degene die een bedreiging waren voor Alices idealistische leventje. Ze kon en wou hier niet opnieuw wonen.
Dan zegt ze uiteindelijk; “Goed. Maar geen minuut langer dan mogelijk is.” Ze kijkt op en vervolgt; “Olivier is nog jong, je kan hem makkelijk manipuleren, maar hij zal nooit zo- ze slikt het woord ‘hardvochtig’ in, aangezien ze zelf ook zo is geweest- zijn als jij. Ik betwijfel dat hij iemand vermoord waarvan hij houdt”. Ze snuift bij het idee dat haar kleinzoon verliefd is geworden op een halfbloed.


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh knikt als Lana vraagt of hij dat niet een tweede keer wilt doen, en glimlacht dan maar. "Het zal niet meer gebeuren..." Hij draait zijn hoofd naar Sarah als die weer begint te praten. Zijn gezicht vertrekt even als Sarah begint over een nieuwe opdracht, maar daarna houdt Milosh zijn gezicht weer in de plooi.
Als Sarah verteld wat ze gaan doen, knikt Milosh. Hij volgt de rest naar buiten en steekt zijn net opgehaalde wand in de lucht. "Accio broom!" Niet veel later komt zijn bezem aanvliegen, die gelukkig niemand aanrijdt... vliegt, bedoel ik.

http://img354.imageshack.us/img354/2953/thorn4wr.jpg

Thorn luistert zwijgend naar Sarah, ondertussen Will gewoon ontwijkend. Dan loopt hij ook naar buiten toe, en sommeert net als de rest zijn broom.


-----------------------------------


Olivier




http://img518.imageshack.us/img518/3138/kdv5vf.jpg

Hij zet een begripvolle uitdrukking op zijn gezicht, wanneer hij doorkrijgt dat zijn vrouw geen behoefte heeft hier weer in te trekken. Hij kan het ook wel begrijpen van haar kant, maar hij houdt zichzelf voor dat ze dolgelukkig zal zijn als alle andere Koningen en Koninginnen straks verslagen zijn en zij tweeën de alleenmacht over Sado hebben.

"Ik weet zeker dat Olivier het uiteindelijk zal doen, daar zorg ik wel voor," zegt hij mysterieus. "Mijn moord op Nischa zal niets zijn in vergelijking met wat Olivier gaat doen.."


http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Vanaf het moment dat Sarah begint te praten probeert hij constant haar blik te vangen, maar tevergeefs. Sarah kijkt naar iedereen, behalve naar hem en Olivier. Eigenlijk wil hij gaan schreeuwen, maar met de woorden van Lana in zijn achterhoofd houdt hij zich in. 

Wanneer ze is uitgepraat gaat hij ook naar buiten en daar ziet hij dat Milosh er nu ook is, dat was hem nog niet opgevallen. Hij knikt even ter teken van begroeting en loopt dan naar het schuurtje achter in Sarah's tuin, waar hij wat bezems gaat halen. Hij zelf heeft zijn bezem namelijk in zijn oude huis liggen.

Hij komt terug met een stuk of 4 bezems en houdt ze in de lucht. "Wie heeft er nog een bezem nodig?" vraagt hij en hij kijkt de groep rond.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt Gaia dankbaar aan, hij had het wel getroffen met zulke nichtjes, zij waren de enigste familieleden die zich überhaupt iets van hem aantrokken. Hij had het gevoel, dat hij voor de rest niet eens bestond. "Dank je" zegt hij dan tegen haar, "Maar ... hmm laat maar," Hij herinnert zich nog de laatste keer dat hij op een bezem zat, Niet aan denken Mitch, gewoon doen. Waar is je gevoel voor avontuur gebleven. Avontuur is goed, maar dan wel op de grond. Strijden twee stemmen in zijn hoofd.

Mitch ziet dan Mike met vier bezems uit het schuurtje komen, aarzelend met erg veel tegen zin, "Doe mij er maar één," zegt hij met een valse vaste stem, met lood in de schoenen, loopt hij naar Mike toe, om een bezem van hem over te nemen.


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Als hij hoort dat Sarah is uitgepraat loopt hij naar haar toe. 

Wil je dat ik Billy overneem op de bezem, of red je het wel?

Hij kijkt nogal hulpeloos als hij dit zegt maar op een rare manier vind hij het ventje zo slecht nog niet. Het huilt niet overdreven vaak en hij is erg rustig over het algemeen. 
Ondertussen sommeert hij zijn oude Helleveeg uit zijn vervallen schuur.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze luistert naar Sarah en vindt het aan de ene kant wel vreemd dat ze Billy niet kan meenemen als ze verdwijnselen, maar vindt het niet erg om te vliegen; ze houdt daar wel van. Ze loopt net als de rest naar buiten en ziet dat Mitch aarzelend één van de bezems van Sarah neemt en vindt het toch wel een beetje vreemd, ze vond Mitch wel een type die veel vloog. 

'Accio bezem,' zegt ze uiteindelijk en ze ziet dat haar bezem aan komt vliegen en zowel Ryan als Thorn op een haar na mist.

'Sorry, ik ben nooit zo goed geweest in sommeren,' zegt ze verontschuldigend, maar toch met een klein grijnsje. Ze gaat naast Mitch staan.

'Je hebt geen bezem? Ik vond jou wel een vlieg-type,' zegt ze met een knipoog.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Hij ziet dan dat Linda haar bezem sommeert en dat deze Thorn en Ryan net mist, hij grinnikt even, Hij stelde zich voor dat Ryan geraakt werd door de bezem, hij schrikt van zijn eigen gedachten, Waarom dacht hij dat. Maar voor hij zijn gedachten verder kan pijlen, hoort hij Linda.

"Nope, dat heb je verkeert gedacht, geloof mij, ik en bezems, dat is als vuur en water, als ik het kan vermijden, dan doe ik het ook," zegt hij rustig. "Het is niet zo dat ik hoogtevrees heb, of niet durf te vliegen, vorig jaar hebben we nog een toch met een luchtballon gemaakt, maar met een bezem, nee, die dingen gaan altijd de verkeerde kant op", zegt hij quasi verontwaardigt, maar met en glimlach op zijn gezicht.


-----------------------------------


Rose




http://img146.imageshack.us/img146/6224/naimi3ux.jpg

Wanneer Naima word meegesleept blijft ze Ryan strak aankijken. Die arrogantie.....bah. Eigenlijk is ze geirriteerd, Mara moet zich nergens mee bemoeien, maar ze wil niet nog meer vijandigheid. Ze houd zich verder koest, en ziet dat Mara ook weggaat, waardoor ze de zoveelste keer deze ochtend alleen komt te zitten.

Dan begint er een meisje te praten. Naima luisterd geboeit, het klinkt allemaal echt interessant. Ze loopt mee naar buiten, maar houd zich verre van Ryan en probeerd geen aandacht op zich te betrekken. Misschien vergeet hij wel dat ze hier is. 

Ze sommeert haar bezem zonder al te veel problemen en kijkt naar de rest. Zou ze niet veel beter naar huis kunnen gaan? Ze is toch niet echt welkom hier. Een beetje verloren blijft ze naar de rest kijken.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana luistert naar Sarahs toespraak aan iedereen en kijkt even rond als ze aankomen bij het punt 'vervoer'. Ergens is ze blij dat ze niet gaan Verschijnselen, aangezien Lana dat niet kan. Daarbij denkt Lana even fronsend terug aan de moord op Isa.

Maar Lana had gehoopt dat ze ergens met iemand kon Bijverschijnselen, aangezien Lana het ergste vreest voor haar bezem. Als de toespraak voorbij is, staat Lana op en wandelt naar de achtertuin. Ze heft haar staf op.

"Accio bezem..." zegt ze zacht en wacht terwijl ze naar de lucht kijkt. Misschien had ze nog een klein beetje geluk... Dan ziet Lana iets aan komen vliegen, maar haar gezicht betrekt. Ze ziet hoe een kapotte bezem waarvan de vele stukken alleen nog met een paar splinters verbonden blijven met mekaar naar haar toevliegen. Als Lana de bezem vastpakt, vallen de andere talrijke stukken er zo af en ploffen ze neer in het gras.

Wat geïrriteerd dat er blijkbaar niets heel is gebleven van en in haar huis, laat ze het stukje dat ze in haar hand heeft maar bij de rest op de grond vallen en draait ze zich terug om en wandelt naar binnen, met het gedacht dat nu vlugvlug de bezem herstellen wel eens voor grote verwikkelingen zouden kunnen zorgen eens in de lucht. Lana voelt er niets voor om onnodige risico's te nemen.

"Doe mij ook maar één..." zegt ze met tegenzin tegen Mike, wanneer ze hem net hoort vragen wie er nog een bezem moest.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Zo onopvallend mogelijk is hij de rest naar buiten gevolgd en wanneer hij op het punt staat zijn Vuurflits te Accio'en, beseft hij dat die een tijdje geleden is vergaan dankzij de Koning der Halfbloeden. 

Door de gedachte aan het verdwenen huis van zijn ouders, het huis waar hij is opgegroeid, wordt zijn humeur er niet beter op. Nors loopt hij naar Mike en vraagt hem met tegenzin naar de laatste bezem.

http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Als eerste geeft hij een bezem aan Mitch die duidelijk geen zin heeft om te gaan vliegen. "Kop op, er zijn vast meer mensen die geen kaas hebben gegeten van vliegen."

Dan ziet hij ineens een hoopje brandhout voorbij vliegen en als hij ziet dat die voor Lana's voeten op de grond valt, beseft hij ook wat het is. De bezem van Lana die ook meegenomen is in de 'schoonmaakbeurt' van haar huis. 

"Ik zal straks een nieuwe voor je kopen aan de WegisWeg," zegt hij troostend. "Ik heb immers nog heel wat verjaardagskado's in te halen."

Aan Olivier geeft hij de één na laatste bezem die hij nog over heeft en beseft dat ook hij zijn bezem is kwijtgeraakt door een schoonmaakbeurt van zijn huis, eentje die notabene was uitgevoerd door zijn vader.

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij pakt de bezem van Mike aan en glimlacht even. Dan stapt hij op zijn bezem en schiet de lucht in. Een heerlijk gevoel. Hij had al tijden niet meer gevlogen, terwijl het toch zijn favoriete hobby was geweest tijdens zijn Zweinsteinperiode. Hij was altijd Zoeker geweest in het team van Zwadderich en had dat met veel plezier gedaan.

Hij maakt even een paar rondjes boven de tuin - of liever gezegd zandhoop, want veel is er niet meer van over sinds zijn graafpartij - van Sarah en wacht ongeduldig tot de rest ook opstijgt.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana neemt de bezem van Mike aan terwijl ze hoort wat hij zegt. Als reactie glimlacht ze er alleen maar even ongemakkelijk op. Lana zou niet eens weten wat ze erop moest antwoorden en zwijgt even.

"Dat hoeft niet, hoor." zegt ze dan maar, omdat ze niet wilt dat Mike haar nu gaat bederven met allerhande spulletjes. "Het is niet dat ik dagelijks op m'n bezem zat, snap je? Dus dat zou weggegooid geld zijn..."

Lana kijkt ondertussen kritisch naar de bezem terwijl ze zich in haar achterhoofd afvraagt of die wel betrouwbaar is. Ze vind het best wel jammer dat haar eigen bezem na al die jaren nu tot brandhout is gedoopt. Ze ziet dat Olivier ook zonder bezem zit, maar kijkt haast verbaasd als die glimlacht naar Mike. Wat scheelt er toch met hem? Eerst kon hij hem en mij niet hebben omdat hij dacht dat wij z'n ouders afgepakt hadden, en nu gedraagt hij zich opeens zo tegen Mike alsof hij nooit iemand een vlieg kwaad gedaan heeft! Misschien heeft het allemaal te maken met Sarah... Hoe hypocriet... denkt ze geërgerd.

Lana kijkt Olivier een tikkeltje ongelovig na als die terug naar de tuin wandelt en rond begint te sjeezen op z'n bezem.

OOC:: *Geeft Sander een originele zoen om het goed te maken :')*


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch pakt dan de bezem van Mike aan, hij slaat zijn been er over en zet zich dan af, alleen veel te hard. Hij schiet als een champagne kurk de lucht in, mist op een haar naar Olivier, die daar boven rond vliegt, weet dan naar ene tijdje den bezem naar beneden te drukken, compenseert te veel en schiet met een noodgang naar beneden, mist Olivier weer net. Mitch weet net op tijd de bezem recht te krijgen voordat hij tegen de grond smakt, maar de bezem is nu out off control. en spint vlak over de grond en lanceert dan Mitch als het waren, die door een raam van een huis schiet.

Versuft blijft hij even op de grond zitten, hij kijkt dan op en ziet een vrouw staan in de kamer, hij kijkt haar aan terwijl hij ophoog komt "Sorry mevrouw "zegt hij beleeft, "Mijn ehh bezem sloeg op hol, mooi dat ik daar niet meer op ga" mompelt hij er achter aan. Dan ziet hij ook een man staan. "Ook sorry, naar ...." hij herkend hem dan, Hij beseft dan wie die vrouw moet zijn, zijn oma. Hij bekijkt haar even met een schuin hoofd, niet beseffend, hoezeer hij op dat moment op zijn vader lijkt.

"Sorry nogmaals" mompelt hij dan terwijl hij achter uit loopt en er verschillende gedachtes door zijn hoofd razen. Eigelijk wil hij haar vragen om wat meer over zijn vader te vertellen. Hij heeft hem één keer gezien, heel lang geleden, toen hij een jaar of, vijf, zes was, zijn vader had hem toen niet gezien, aangezien hij verstopt zat. Zijn vader wilde hem mee naar huis nemen. waarom wist hij niet, hij wist toen natuurlijk ook niet dat het zijn vader was. Dat moest  dan vlak voor zijn dood zijn geweest. Hij wist nu, dat het zijn vader moest zijn geweest, Maar hij weet ook waar zijn grootouder voorstaan en is blij dat zijn ouders toen geweigerd hadden. zijn grootouders staan voor alles, waar hij tegen is. 


-----------------------------------


Charlie




OOC: Ben vanaf morgennamiddag weer volledig terug, maar ik heb vanmiddag even internet ^^

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg
Z'n vader was nu een tijdje verdwenen en hij had gepikeerd geluisterd naar de toespraak van Sarah. Ze gaan vliegen. Vliegen. Dat was lang geleden. Als hij het zich goed herrinerde van toen hij Wachter was in het Zwerkbalteam van Ravenklauw. Hij glimlacht. Dan Accio'd hij z'n broom en even later schiet hij ook de lucht in.

Hij was blij om weer op z'n bezem te zitten. Alleen.. Waar was Roxan nu? Door het voorval dat z'n vader opnieuw was verschenen (hij rilde opnieuw van het beeld, helemaal niet van de kou), had hij er niet meer bij nagedacht dat Roxan nog niet hier was. Hij wilde even aan iemand vragen of ze wisten waar Roxan was, maar, nu hij er bij nadacht waren Dizn en Mara zowat de enige die zóuden moeten weten waar Roxan was. En nu hij even rond keek.. Hij zag Mara ook niet.


-----------------------------------


Rose




http://img146.imageshack.us/img146/6224/naimi3ux.jpg

Alle gebeurtenissen gaan een beetje lang Naima heen. Ze kijkt Ryan af en toe vluchtig aan, maar die schijnt haar aanwezigheid ook niet meer op te merken. De anderen zijn veel te druk met zichzelf bezig om ook maar op te merken dat Naima haar bezem weglegt, en het van alle drukte wegloopt. Ze had Roxan en Mara ook al een tijdje niet gezien, en dat waren eigenlijk de enige mensen die zich ook maar een beetje in haar geinteresseerd hadden. 

Mischien moest ze maar op zoek gaan naar die twee.....wat zou er gebeurd zijn? Maar nee, ze heeft geen idee hoe ze dat zou moeten doen. Dus loopt Naima richting haar eigen vertrouwde huisje, en ploft op haar bed. Er zijn teveel dingengebeurd die ze niet kan bevatten, ze moet er even van bijkomen. 

OOC: en nu is mijn vakantie begonnen, over twee weken ben ik er weer.


-----------------------------------


Olivier




http://img518.imageshack.us/img518/3138/kdv5vf.jpg

Hij staat nog steeds met zijn gezicht naar zijn vrouw toe, die op de vensterbank staat en glimlacht even bemoedigend bij het zien van haar vermoeide gezicht. Ze had niet meer de kracht die ze eerst had, om te vechten voor een rijk met alleen zuiver bloed. Af en toe moest hij haar even terug oppeppen. 

Sander kijkt door het raam naar buiten naar de verwilderde tuin, waar het gras meer dan een meter hoog staat en eigenlijk niet eens meer gras is, het was meer uit de kluiten gewassen onkruid. Van de groengeverfde schutting was weinig meer over, alleen wat verrotte planken die het geheel nog net bij elkaar konden houden. Toen keek hij even naar de oude appelboom, die ze hadden gepland toen ze nog jong waren, toen ze hier pas waren komen wonen.

Achter de boom zag hij iets raars, een klein stipje dat steeds groter werd en hun kant opkwam. Toen het rakelings langs de appelboom afvloog zag hij dat het een tovenaar op een bezem was en zonder nog na te denken trekt hij zijn vrouw van de vensterbank om een botsing te voorkomen.

Beschermend gaat hij voor zijn vrouw staan als de glassplinters in het rond vlogen en de jongeman in hun kamer landt.

"Wat heeft dit te betekenen?" zegt hij kwaad toen hij van de eerste schrik bekomen was. "Wat denk je wel niet, zomaar hier komen binnenvliegen?" Zijn gezicht liep rood aan en hij staat op om op gelijke hoogte met Mitch te komen.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img63.imageshack.us/img63/7666/qdv1hc.jpg

Alice staat nadenkend door het raam te kijken en probeert het onkruid en de drab in de tuin te negeren door zich vooral te focussen op de planten die nog aantoonbaar zijn.

"Het spijt me dat ik zo tegendraads ben de laatste tijd over onze woonplaats", zegt ze met een schuldbewust gevoel. Sander zat ook niet te wachten op gezeur over iets onbenulligs als een huis, aangezien hij veel belangrijkere zaken aan zijn hoofd heeft. Daarbij zal het huis met magie in een mum van tijd opgeknapt zijn en hun financiële toestand zorgt ook wel voor voordelen.

Als haar echtgenoot naast haar komt staan, wendt ze haar hoofd naar hem toe en neemt dan zijn hand vast "Ik zal je helpen met Olivier, zover dat kan", beloofd ze oprecht zonder op te merken dat de stip in de verte langzaam aan de vorm van een man krijgt die elk moment door het raam zal rammen.
Voor Alice het goed beseft, botst ze tegen Sander die voor haar gaat staan en weert zich van de glassplinters die vervaarlijk rond haar gezicht schitteren. Ze smoort een gil door haar hand verschrikt tegen haar mond te drukken en tast wergtuigelijk naar haar wand die ze als bescherming voor zichzelf naar de onbekende man richt die meermaals excuses mompelt.

"Wie ben jij?!", vraagt ze overbodig. Ze neemt in ieder geval wel genoegen met het feit dat ze de zaak 'dit huis is een brok ellende' gewonnen heeft.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt geschrokken naar zijn opa, dan kijkt hij maar naar zijn oma en ziet dat zij ook haar toverstok heeft getrokken. De  enige verdediging die Mitch heeft is zijn gitaar en mes. hij kijkt zijn oma aan, "Ik ben Mitch Leith, geboren Cheesemaker, ik ben de oudere broer van Olivier, wat mij dus uw kleinzoon maakt." hij vraagt zich af, of zijn opa haar dit al heeft vertelt, hij denkt van niet.

Hij kijkt dan naar zijn opa, "Ik ehmmm kan niet zo goed met een bezem omgaan en ben dus de controle verloren, over de bezem" zegt hij schuldbewust, hij schut even zijn hoofd om het glas uit zijn haar te krijgen en haalt dan zijn hand door zijn er doorheen. Hoe moest hij hier het snelste weg komen, ik zal tegen Sarah zeggen dat ik op het ministerie wel op hun wacht, ik kan dan eerst mooi nog even naar de wegisweg, hun doen er toch minstens twee uur over om er te komen, mischien zelf drie. Ik ga echt niet meer op een bezem. Hij haalt ondertussen even de gitaar van zijn rug, kijkt even in de behuizing of daar geen glassplinters zijn achter gebleven, hij ziet dat dat goed is gegaan. Hij is even compleet vergeten, waar hij zich bevindt. hij was verzonken in zijn gedachten, wat hij wel vaker deed als hij teveel aan zijn hoofd had, daarbij kwam weer een lichte hoofdpijn opzetten. 


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Even glimlachte Aisha bemoedigend naar Mitch, maar vlak daarna schiet hij al weg. Verbaasd kijkt Aisha even naar Mitch en vergeet ze alles wat zich in haar hoofd afspeelde. Dan is hij uit het zicht en komen de gedachten weer terug. Ze glimlacht even geforceerd naar haar zus en kan de neiging het baby'tje uit het mandje te rukken maar net weerstaan.

Ze kijkt naar Olivier die op zijn bezem door de lucht scheert en ze wordt even terug gesmeten het verleden in. Een jonge Olivier die door de lucht scheert met de Quaffle onder zijn arm en zij die nerveus voor de doelpalen heen en weer vliegt. Haar eerste wedstrijd. Toen hij scoorde had ze de glimlach gezien, die ook nu op zijn gezicht staat.

Walgend stapt Aisha op haar bezem. Haar blik wordt weer naar het mandje gezogen en ze hoopt dat niemand het eigelijk merkt. Rustig stijgt Aisha een paar meter op en ze kijkt naar onder, waar meer mensen zich gereed maken. Stiekem hoopt ze voor veel actie voor zodadelijk, dat kan ze nu wel gebruiken.


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Sarah kijkt goedkeurend wanneer ze iedereen ijverig in de weer ziet met bezems. Hier en daar wat kleine ongelukjes, maar dat was te verwachten met zoveel mensen op zo'n kleine ruimte.

Wanneer Ryan haar wat vraagt over Billy schudt ze van nee. 'Nee hoor, bedankt Ryan, maar het gaat zo ook wel denk ik. Hij zal het wiegende effect van het mandje wel kunnen waarderen,' zegt ze met een glimlach.

Dan vindt ze dat het tijd is om te vertrekken. Sarah kucht een keer heel hard en zegt dan met luide stem, 'ok, is iedereen zover?'. Met een blik op de mensen die nog aan de grond staan. 'Ik denk dat het nu echt tijd wordt dat we vertrekken en ik wil dan ook aan iedereen vragen om vaart te maken.'

Sarah kijkt nog een keer naar Ryan en stijgt dan ook op. Dan cirkelt ze wat rond om te kijken hoe het mandje van Billy het doet. Zonder problemen wiegt het zachtjes achter de bezem.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg
Dizn hoort dat Sarah vaart wil maken. Hij ziet dat nog enkele mensen beneden staan. Maar hij ziet Mara en Roxan nog steeds niet. Hij kijkt twijfeld en waagt het dan toch.

"Sarah" begint hij als hij bij haar is aangekomen "Mara en Roxan zijn er nog steeds niet.. Het is niet de gewoonte van ze, zeker niet van Roxan, om zo laat te komen"

Hij zucht. "Het is zeker niet de gewoonte om gewoon niet op te komen dagen bij een feit als een opdracht van de Kings en de Queens.." Hij kijkt twijfelend. Hij zucht dan opnieuw.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt naar de anderen die allemaal één voor één de lucht in schieten en besluit dat het ook maar eens tijd wordt. Als Sarah duidelijk maakt dat het nu écht wel beter is van te vertrekken, gooit ze haar been over de bezem.

Even kijkt ze op zich heen: Roxan was er nog altijd niet, maar het viel Lana ook wel op dat ook Mara en dat nieuwe meisje waarvan Lana eigenlijk nog eens niet weet hoe ze heet er ook niet zijn. Lana had wel gemerkt dat zij drie de laatste tijd nogal vaak met elkaar optrokken, en dat doet Lana enigszins minder bezorgd worden. Misschien zijn zij drie toch op een andere manier onderweg... denkt ze wat gerustgesteld.

Dan zet Lana zicht op de grond af, waarna ze even later in de lucht zweeft. Even flitst een beeld van haar als Seeker voor haar ogen bij dat gevoel. Ze vliegt een rondje door de tuin om te voelen hoe de bezem het doet. OK, de vervangbezem is natuurlijk anders dan haar eigen bezem was, maar Lana had verwacht dat de bezem minder goed bestuurbaar zou zijn.


-----------------------------------


Olivier




http://img518.imageshack.us/img518/3138/kdv5vf.jpg

Hij kijkt met een woedende blik naar Mitch en springt bijna uit zijn vel wanneer die een verhaaltje houdt over dat hij de broer van Olivier zou zijn.

"Rot een eind op, Olivier heeft geen broer!" zegt hij kwaad. "Hij pakt de bezem uit Mitch's handen en gooit die een eind weg, de tuin in. Vervolgens geeft hij Mitch een harde duw waardoor deze door het raam heen naar buiten valt.

"Laat me je hier niet meer zien, met je rotbezem!" zegt hij dreigend. Vervolgens pakt hij zijn toverstok en repareert het raam met 'Reparo'. 

"Wat denkt die rare gast wel niet...," mompelt hij, meer tegen zichzelf da ntegen zijn vrouw.

http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Een beetje teleurgesteld hoort hij hoe Lana zijn idee om haar een bezem te geven niet goedkeurd, hij had toch het gevoel dat hij nog heel wat goed te maken had met haar. Als ze opstijgt wil hij hetzelfde doen, maar dan hoort hij Dizn.

"Ze zullen wel komen, die ene nieuwe modderbloed is ook weg, dus ze zullen wel samen ergens heen zijn," zegt hij geruststellend. "Kom, dan gaan we."

Zonder nog op het tegengesputter van Dizn te letten stijgt hij op en cirkelt wat rondjes, hij vliegt nog even langs af om te kijken of Billy niet kan vallen en gaat dan langzaam steeds hoger vliegen, ze kunnen nu vertrekken naar Londen.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img63.imageshack.us/img63/7666/qdv1hc.jpg

Alice komt langzaam vanachter haar mans rug vandaan, maar houdt haar staf onafgebroken naar Mitch gericht. Ook al zou ze het nooit toegeven, maar er kroop toch een nerveus gevoel rond haar. Ze waren nog niet goed en wel in het huis geïnstalleerd of er vliegt een onbekende door het raam. Als deze ook nog toegeeft dat hij met moeite een bezem kan hanteren wordt het Alice ook meteen duidelijk dat het waarschijnlijk een dreuzel of snul is en dat is de druppel.
Volbloedtovenaars die haar villa binnenvliegen; daar zal ze nog geen drama over maken. Maar types die hun afkomst verloochenen hebben in haar ogen zelfs niet het recht om nog maar in een straal van twintig kilometer bij haar huis te kómen.
Als Mitch vervolgens verklaart dat zijn achternaam Cheesemaker is, hij de broer van Olivier blijkt te zijn én dus haar kleinzoon is valt haar mond een stuk open van sprakeloosheid. Perplex laat Alice haar staf langzaam zakken en probeert moeizaam de woorden tot zich te verwerken. Ze had behoefte om Mitch uit te maken voor leugenaar, schelden, wat vervloekingen over hem te gieten, krijzen; maar deed niets van dit alles. Daarbij herkende ze onbewust dat Mitch qua uiterlijk een beetje leek op Klaus…
Alice wordt meteen wakker geschud uit haar gedachten als Sanders hoofd langzaam de vorm krijgt van een kleine vulkaanuitbarsting en de bezem zonder tegenspraak het raam uitsmijt, als hij daarna Mitch bij zijn gewaad vastgrijpt blijft Alice onafgebroken naar zijn gezicht staren en schudt dan lichtjes haar hoofd.

Alice kijkt haar nieuwe kleinzoon met grote ogen na als deze naar beneden valt van de eerste verdieping, maar al snel trekt ze haar hoofd weg wanneer er een nieuwe beraming in de vensteromlijsting staat. 
“Leugens, allemaal leugens”, sist ze duidelijk articulerend in de hoop dat ze misschien haar eigen woorden zal geloven. “Klaus heeft maar één zoon en dat is Olivier. We hebben maar één kleinkind en dat is Olivier”, herhaalt ze nerveus in haar handen wrijvend. Natuurlijk wist ze dat er ook nog Thorn, Aïsha, Gaia bestonden, maar die waren van geen enkel belang meer.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch is verbaast terwijl hij naar beneden valt, hij beseft het nog niet helemaal, die man is toch sterker dan dat hij er uit ziet flits door zijn hoofd. Mitch is namelijk een lange redelijk gespierde jongen. Dan valt hij met een plof op de grond, even blijft hij versuft liggen. Dan barst hij in lachen uit, niet vrolijk, maar het idee dat zijn opa zich verraden heeft. Want als hij een leugenaar was geweest, had hij hier niet zo gelegen, maar was hij er erger aan toe geweest. Hij drukt zich voorzichtig op, merkt dat zijn linkerhand gekneusd aan voelt, zij kleren zijn iets wat gescheurd. In zijn gitaar ziet een barst, maar verder mankeert hij boven wel niets. 

Mitch staat dan wat groggy op, hij weet het allemaal niet meer alles is ook zo verwarrend, hij loopt een andere tuin binnen en gaat daar op een stenen muurtje zitten en hij doet dan wat hij eerder heeft gedaan. Mitch schrijft een brief aan zijn vader, die hij nooit verstuurde dat kon immers niet, maar het luchtte hem op.

Hoi pa

Hier is weer eens een brief van je verwarde zoon, Ik hoop dat alles daarboven goed met je gaat en met moeder, Lisa en Sean, zie mijn vorige brief. Sinds mijn laatste brief is er veel gebeurt, ik heb mijn bloedfamilie ontmoet, ik heb nu twee broers, Olivier en Ryan. Olivier is op zich geen slechte jongen, maar is gehersenspoeld door mijn opa, die is echt gestoord. Ik hoop dat hij zijn verstand weer terug vindt en dat hij afstand neemt van zijn opa. Ryan is een rare snuiter, hem ken ik niet zo goed, hij negeert mij, dus ik zal hem ook wel niet beter leren kennen, al verlies ik daar denk ik ook niet veel aan. Ryan heeft een verloofde Sarah wat een hele leuke meid is, haar ken ik ook niet zo goed maar misschien komt dat nog, zij hebben nu samen een zoontje die ze gevonden hebben bij hen op de stoep, ik kom niet meer bij als het kind geen volbloed blijkt te zijn. Misschien komen ze er dan achter, dat het niet uitmaakt wat voor bloed je hebt, maar dat je zelf bepaald wie en wat je bent, zoals jij mij dat vroeger altijd hebt verteld. verder heb ik nog een oom, twee nichtjes en een neef. Hen ken ik ook nog steeds niet goed. Al heb ik met één van de nichtjes, Aisha een goed gesprek gehad en mijn hoop is ook dat ik haar beter zal leren kennen en mijn andere nichtje Gaia ook. Voor de rest is het een vreemde groep waar ik mee optrek. Linda is wel oké, maar voor de rest, ik weet het niet vader, er is een reden waarom ik mee moet, maar ik weet niet waarom. Ik wilde dat we nog een keer konden praten zoals vroeger. Weet je nog de laatste keer, toen heb je me erg geholpen. Hoewel het erg moeilijk voor jou moest zijn geweest, want het ging wel om je vrouw. Maar genoeg slechte herinneringen opgehaald, we vertrekken nu naar Londen, ik heb geen idee wat we daar moeten doen. maar we zien wel.

Ik zie je over vijftig jaar of zo wel weer, als het niet eerder is.

Adios Mitch

Hij vouwt het papiertje dicht en schrijft de naam van zijn vader er op, hij schut even zijn hoofd en zucht even, pakt dan een tweede papiertje.

Hoi Aisha

Als je dit leest, ben ik op de wegisweg in Londen, moet nog wat doen, ik wacht jullie op in het ministerie. dus mocht iemand mij missen, dan weten jullie waar ik ben.

Goede reis.

groetjes Mitch

Hij Schrijft Aisha naam er op, ziet een uil over vliegen en roept deze, hij geeft hem de brief, en ziet de uil wegvliegen, hij wil de andere brief wegsteken als zijn blik op de naam valt, hij had per ongeluk de brief van zijn vader aan de uil meegegeven, hij glimlacht even, die uil zou spoedig weer terug komen vermoede hij, nou ja die moest hem maar vinden in Londen, Hij ziet dan een andere uil overvliegen, hij paait het diertje deze komt aangevlogen, hij geeft het diertje de goede brief en deze vliegt weg, hij kijkt hem na. Dan hangt hij zijn gitaar wat rechter, en verdwijzeld dan naar de Wegisweg, als waar hij, naar de toverstokken winkel loopt. 


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Vlak voordat Aisha vaart wil beginnen te maken, komen er twee uilen naar haar toevliegen. Ze fronst even en opent vlug de beide brieven. Aangezien er boven de eerste Hoi pa staat frommelt ze die op en stopt ze die in haar mantel, die kan ze later lezen, ze is immers geen váder... (ooc:: Deb, Vebe..  :wink: ). 
Nu opent ze de andere brief en omdat haar naam erboven staat, leest ze deze nu wel. Ze glimlacht even flauw, na het ongeluk daarnet had Mitch vast een andere manier van reizen gekozen.

Dan kijkt Aisha nog even naar Sarah en Billy, maar al snel scheurt ze haar blik van hen af. Ze kijkt even hatelijk naar Olivier, maar dan glijdt haar blik naar haar zus. Ze glimlacht even flauw, als teken dat het wel gaat lukken voorlopig en ze begint nu echt vaart te maken. 

http://img134.imageshack.us/img134/854/marwanleith5qj.jpg

Hij had het bijna gemist, maar vanuit zijn ooghoeken had Marwan de jongen voorbij zien komen. Ondanks de rotvaart had hij ook gezien wie het was en nu staat hij hier. Het is dat de groep daar in de lucht niet door zijn raam kan kijken, anders hadden ze hem vast opgemerkt.
Hij kan hen wel zien, maar de jongen komt niet terug. Een teleurgesteld gevoel borrelt op en Marwan zucht zachtjes, gelukkig was zij hier niet. Ze was naar buiten gegaan, dat weet hij zeker.
Iets anders had Marwan ook gezien, en hij stelde vast dat hij in ieder geval veel op haar leek.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn besluit zich maar neer te leggen en niet meer te wachten op Mara en Roxan. Ten slotte zijn ze groot genoeg (OOC: :')). Hij gaat nog wat hoger vliegen en beslist dan maar om aan te vliegen. Hij roept naar beneden, niet wetend naar wie het zal roepen; "Kom, laten we aanvliegen, zo verliezen we alleen maar tijd"

OOC; Omdat dit moest van Sander. M'n post klopt niet, omdat Dizn al de hele tijd wil wachten en nu plots wil snel wil aanvliegen(dat woord, dat klopt echt niet, sander).. Maargoed..


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Een beetje onzeker staat hij nog steeds met zijn bezem op de grond. Als uiteindelijk ook de laatste mensen opstijgen besluit hij dat hij nu toch ook echt zal moeten gaan. Hij slikt even en laat de bezem dan voorzichtig omhoog gaan. Even slingert hij een beetje maar tegen de tijd dat hij op dezelfde hoogte als de rest is gekomen gaat het al weer bijna automatisch. De angst om nog eens te vliegen na al die jaren is totaal weg en er verschijnt een glimlach op zijn gezicht. 

Hij maakt een beetje vaart en haalt iedereen één voor één in en ziet dan dat Aisha er ook wat van kan. Hij gaat even naast haar vliegen. "Zo, dat heb je zeker van je vader?" vraagt hij lachend. "Heb je ook in het zwerkbalteam gezeten op Zweinstein?"


http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij vliegt op zijn gemak verder en trekt zich van niemand iets aan. Hij negeert Sarah met Billy en Ryan en heeft ook geen behoefte aan het gezelschap van één van de anderen. 

Al gauw ziet hij de Treurwilg voor zich opdoemen, die groots aftekend aan de horizon. Hij maakt even een rondje om de wilg om te kijken of iedereen die achter hem vliegt het nog kan bijhouden en er niets aan de hand is.

Ze vliegen nu over het bos waar hij zich een tijd geleden had willen verstoppen in een boomhut en herinnert zich ook hoe behulpzaam Sarah toen nog geweest was. En Ryan was er niet geweest, hij wilde niets van Sarah weten omdat ze een halfbloed was.

Het kilometers grote bos strekte zich aan alle kanten voor hem uit en Olivier wist dat dit bos er niet voor niets was aangelegd. Hij had jarengeleden gehoord hoe mensen in opstand waren gekomen tegen de 'cultuur' in Sado en daarom een scheiding wilde tussen de 'gewone wereld' en Sado. Allemaal onzin als je het Olivier vroeg.

Maar Perkamentus had de wens van de vele ouders ingewilligd, en sindsdien lag aan de rand van Sado tot de rand van Zweinstein 'Het Verboden Bos', met allerlei wrede schepsels die er voor moesten zorgen dat leerlingen absoluut niet in Sado terecht kwamen. De ideeën van die gestoorde oude man sloegen echt nergens op.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Het allereerste dat in haar opkomt is om "Ik heb geen vader." te zeggen, maar ze beseft dan dat hij het wel goed bedoeld. Hij lacht en Aisha weet nu al dat, dat niet erg vaak voorkomt. Ze vliegt even een stukje verder en kijkt opzij naar Will. Wat weet hij eigelijk weinig van ons.

"Ja, maar zo goed was ik niet. Ze hadden alleen geen betere wachter." Zou hij uberhaupt weten op welke afdeling ze zat? "Toch is Huffelpuff met mij als wachter er eenmaal in geslaagd de cup te halen." Ze glimlacht flauw en ziet in de verte Olivier vliegen, de uitslover. Op school al, daar was hij al die jongen die weinige foute dingen deed. Populair, zo had zij hem altijd gezien.

Aisha zucht en gaat wat sneller vliegen, grote hoogtes als deze was ze toch niet echt gewend.


-----------------------------------


Lacrimosa




OOC. Ik ben tot maandag in Parijs, waardoor ik even niet kan posten. (:

http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia krijgt een onheilspellend gevoel over haar heen als Mitch op een abnormaal hoge snelheid lang haar heen suist, waardoor ze even op haar bezem wiebelt. Ze bijt op haar onderlip en probeert ondertussen ‘een harmonieus evenwicht te veroorzaken’, zoals de professor indertijd het zo mooi verwoordde. Maar haar poëtische handleiding heeft nooit de mogelijkheid gegeven om van Gaia een goede vlieger te maken.
Het feit dat Aïsha onophoudelijk Oliviers achterhoofd aan het bestuderen is maakt het er niet beter op, daar komt net als vroeger weer op z’n zachtst uitgedrukt narigheid van en dat wil Gaia eerlijk gezegd niet herbeleven.

Met een inschattende blik naar onder gericht waar een landschap onder haar voorbij suist, probeert ze zich aan het tempo van Aïsha aan te meten zodat ze naast haar kan vliegen. Als Will soepel lang hun komt vliegen probeert ze niet al te veel met haar bezem te zwenken en vangt ondertussen flarden van het gesprek op.
Gaia was met haar pover zwerkbal-talent allicht niet bevoegd voor een plekje in het team, maar hield zich vooral bezig met het beschilderen van spandoeken voor haar zus en Ravenklauw te supporteren, aangezien schilderen en tekenen vroeger een behoorlijke hobby was. 
“Ik wist niet dat je in het zwerkbalteam zat”, zegt ze tegen Will. Wat niet meer van normaal was, ze wist in principe niets van hem, buiten dat hij een kaasverslaving heeft. “Wat was je functie dan?”


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Wanneer hij hoort dat Aisha bij Huffelpuf heeft gezeten en het hen één keer is gelukt de cup te winnen begint hij te glunderen. 
"Ik heb ook bij Huffelpuf gezeten," zegt hij, stiekem had hij wel verwacht dat Aisha ook bij Huffelpuf had gezeten omdat ze zo op elkaar lijken (al willen ze dat, mede doordat ze zo op elkaar lijken, niet toegeven).

Dan draait hij zijn gezicht naar Gaia, als hij hoort wat ze vraagt. "Ik was drijver bij het Huffelpufteam, samen met m'n vriend Marwan," antwoordt hij. "We hebben helaas nooit kunnen winnen, dus ik ben stiekem wel trots op Aisha nu," zegt hij met een knipoog naar zijn beide dochters.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Will knipoogt naar haar, maar Aisha merkt het even niet. Met haar wand in haar hand fixeert ze op Olivier die ergens een stuk naar voren vliegt. Ze snapt dat er straks commentaar op gaat komen, maar dat boeit haar even niet veel. Naar haar idee is hij iets te vrij daar op die bezem.

Met een zwiepje van haar wand richting de bezem van Olivier doet ze zijn bezem vreemde bewegingen maken en satanisch grinnikend stopt ze haar wand in haar mantel. Ze kijkt opzij naar haar vader en glimlacht onschuldig.

"Wie is Marwan?" Vraagt ze, om de aandacht van Olivier en zijn bezem af te leiden.


-----------------------------------


Olivier




OOC: Grom..had ik een hele post getypt doet HPF het niet meer =_= Dan maar weer opnieuw...


http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij voelt hoe zijn bezem vaart mindert doordat een vrij stevige wind opsteekt. Hij maakt zich wat kleiner op zijn bezem om minder weerstand te hebben. Als hij even later in de verte kijkt ziet hij de vele torentjes van Zweinstein opdoemen. Wat hem meer zorgen baart is dat er achter Zweinstein donkere wolken hangen, het kan nog wel eens gaan regenen.

Dan maakt zijn bezem ineens een rare beweging naar links. Geschrokken grijpt hij zich vast aan zijn bezem, maar dan tuimelt hij er alsnog bijna vanaf als zijn bezem een duik naar beneden maakt. Hij kan zich nog net met één hand vastgrijpen. Wanneer de bezem weer redelijk normaal doet klimt hij er terug op, maar dan begint hij aan een nieuw 'dansje'. Naar rechts, omhoog, het houdt maar niet op...

"Wooaaah..mijn bezem is behekst!" schreeuwt hij. Dan ziet hij Aisha in de verte vliegen en er begint een lampje bij hem te branden. "Bitch, als ik er afval heb JIJ een probleem!"

http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

"Ach, dat was een schoolvriend," antwoordt hij mompelend op de vraag wie Marwan was. Hij had geen zin om het hele verhaal nu uit de doeken te doen. 

Dan hoort hij Olivier ineens schreeuwen en kijkt naar zijn dochter. "Wat heb jij uitgespookt?" zegt hij en hij kan een lachje niet onderdrukken.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Een glimlach speelt om Aisha's lippen, als de bezem nog belachelijker doet dan ze had gedacht. Van Olivier die schreeuwt dat zijn bezem behekst is kijkt ze zowaar triomfantelijk. Ze kijkt opzij naar haar vader.

"Och." Ze haalt haar schouders op en luisterd naar de woorden van Olivier. Ondertussen is ze niet ver meer van hem verdaan en het haatgevoel wordt heviger.

"Maar deze keer bezorg je me in nuchtere toestand problemen, of wat?!" Bijt ze hem toe, terwijl ze aan hem voorbij gaat. Zodra ze volledig langs hem heen is, wordt de spreuk opgeheven en stopt de bezem met dansen (hoe toepasselijk he deb en viool, dansen Het liefst zou ik hem naar beneden laten vallen." Zegt ze grimmig.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij ziet dat Olivier's bezem weer normaal doet en haalt opgelucht adem, het was dus maar een geintje. 

"Ik dacht dat jij moordenaars laf vond?" zegt hij een beetje uitdagend als hij hoort wat Aisha zegt. 

Ook Will ziet nu de torens van Zweinstein en ze vliegen er even later voorbij, hij ziet het zwerkalstadion liggen en moet opnieuw denken aan zijn Zweinsteintijd, die alweer zo ver in het verleden ligt.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana volgt op haar bezem de rest die vooraan vliegt. Het zag ernaar uit dat het voor haar een rustig reisje zou worden. Al gauw vliegen ze over Hogwarts heen en Lana kan het niet laten van naar de terreinen ver beneden te staren. Zó lang was het voor haar nog niet geleden dat ze hier op school gezeten heeft, amper driekwartjaar of zo. Lana zucht eventjes en kijkt voor zich uit. Ze ziet hoe Olivier z'n bezem niet onder controle krijgt en blij dat zij het niet aan de hand heeft, komt er toch een vage glimlach op haar gezicht.

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Als Mara ook naar buiten komt lopen, richt Grace haar toverstaf ook op haar en Verlamd Mara zodra ze uit het zicht van Sarahs huis is. Dan loopt ze naar haar toe, grijpt haar bij haar pols en Verdwijnselt met haar. Ze dumpt Mara ergens in de buurt van waar Roxan ligt en grijnst even (OOC: Inderdaad, Sanders originele idee van vakantiemensen te ontvoeren wordt vervuld 8)).

Dan Verschijnselt Grace weer op de plek waar ze eerder stond en ziet hoe iedereen op bezems vertrekt, richting Ministry. Grace Verdwijnselt weer en verschijnt bijna in de overvolle container die bij de telefooncel staat.

"Wel, rottende Flubberwurm!" vloekt Grace. "Welke lompe Snul heeft die vuile troep hier gegooid?!" Ze klopt haar kleding voorzichtig af en wandelt naar een rode telefooncel die vlak naast de container staat.

"Dit heb ik altijd al belachelijk gevonden..." mompelt Grace terwijl ze het telefooncelletje inwandelt en de hoorn van de haak neemt. "Veiligheidsmaatregelen voor die domme Dreuzels, hoe idioot..."

Met een chaggerijnige kop drukt ze bruter dan nodig is de 6-2-4-4-2-code in en wacht vervolgens ongeduldig op reactie.

"Welkom bij het Ministerie van Toverkunst. Uw naam en de reden van uw bezoek, graag." zegt opeens een vrouwenstem.

Grace zucht. "Grace Portman. Ik kom mensen uit de weg ruimen." zegt ze verveeld.

"Dank u. Bezoeker, neem uw badge en bevestig hem op uw gewaad." zegt de vrouwenstem weer, waarna er iets in het wisselgeldbakje komt rollen. Grace neemt de badge op en kijkt even naar het opschrift Grace Portman, schoonmaakdienst en bevestigt het op haar gewaad.

"Bezoeker van het Ministerie, u bent verplicht u te laten fouilleren en uw toverstok te laten registreren bij de bewakingsbalie aan het einde van het Atrium." zegt de vrouwenstem weer.

"Ja, ja!" zegt Grace geïrriteerd. "Zak nu maar naar beneden met dit ding hier!" De vloer zakt weg nog voor Grace haar zin kon afmaken en niet veel later stapt Grace door de deur van de telefooncel naar buiten, de vrouwenstem negerend die haar een prettige dag wenst. Een beetje rondkijkend wandelt Grace oplettend door het Atrium heen, niet van plan zich te fouilleren.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha hoort de woorden van Will en een tijd lang reageert ze niet. Ze kijkt onder haar naar het reusachtige kasteel, het grote meer, het zwerkbalstadion en zweinsveld. Herrineringen aan die tijd komen boven drijven. Daar de beukwilg en langs het meer de struiken. Onwillekeurig gaat Aisha harder vliegen, er voorbij... Pas wanneer ze er echt voorbij zijn mindert ze weer in tempo.

"Moordenaars zijn ook laf." Zegt ze dan tegen haar pa. "Maar sommige mensen verdienen het door een lafaard aan hun einde te komen." Aisha kijkt achterom, haar ogen zoeken Gaia. Soms heeft ze haar zus gewoon heel hard nodig. 

"Kun je... Kun je wat dingen over mama vertellen?" Vraagt ze dan aarzelend aan haar vader.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

De gure wind wordt steeds sterker en Will slaat zijn mantel nog eens goed om zich heen. 'April doet wat hij wil,' denkt hij zuchtend. Gisteren was het nog zo mooi zonnig geweest en nu zou het waarschijnlijk niet lang meer duren voordat het begon te regenen.

Als hij hoort wat Aisha vraagt kijkt hij even verbaasd naar haar, en kijkt dan even naar Gaia. Hij is een beetje verbijsterd door die plotselinge interesse.

"Ze...ze was mooi," begint hij, terugdenkend aan Jessica tijdens haar schooltijd en ook daarna. "En ik denk dat ze qua karakter toch het meeste op Gaia lijkt," zegt hij met een glimlach naar Gaia zelf.

"Tijdens haar schooltijd waren heel veel jongens verliefd op haar...en ik ook." Hij grinnikt even als hij weer moest denken aan alle pogingen die er werden gedaan om haar te versieren. "Maar naar mij keek ze nooit om, ik was toch maar het kaasjongetje." 

"Zijzelf was alleen geïnteresseert in Marwan, en pas in ons 6e leerjaar kwamen Jessica en ik met elkaar in contact, na Hogwarts begon het voor ons eigenlijk pas echt.." 

OOC: Morgen ga ik voor het eerst sinds het begin van Sado op vakantie (voor wel 2 of 3 dagen). Iedereen (lees: reflex, nicky, Missy en Rayna...de rest is er niet xD) kan voor dringende gevallen terecht bij Debra.

OOC2: Hiephiephoera voor Missel, die twee dagen geleden jarig was! (a)


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch loopt de toverstokken maker winkel binnen, hij vond het wel jammer dat Olivander weg was, maar niemand had hem meer gezien, nadat hij zo spoorloos was verdwenen. Hij stapt de winkel binnen en ziet een vrij jonge man van een jaar of dertig, Hij loopt naar de man toe en verteld dat hij een nieuwe toverstaf wil, na een aantal te hebben uitgeprobeerd, kijkt de man hem aan, hij hoort de man iets mompelen, maar kan hem niet goed verstaan, hij geeft Mitch dan een toverstaf, zodra Mitch hem in de handen heeft weet hij dat, dat de juiste is, de man kijkt hem triomfantelijk aan.

Nadat hij de nam heeft betaald, loopt hij de winkel uit, hij loopt dan langs een winkel als hij in zijn ooghoek iets ziet, hij loopt naar de etalage raam en bekijkt het voorwerp, "Dit kan toch niet" mompelt hij verbaast. Hij ziet een mes met het wapen, dat ook op zijn deken stond, hij loopt de winkel binnen en vraagt naar de mes. Hij besluit om hem te kopen. nadat hij in nog een paar winkels is geweest, besluit hij dat hij wel rust heeft verdient en hij loopt naar de lekke ketel. Daar besteld hij een boterbier en gaat aan een tafeltje zitten en geniet rustig van zijn bier.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze vliegt met de rest mee door de lucht en vraagt zich af waar Mitch en Mara zijn. Ze ziet wat Aisha bij Olivier doet maar trekt zich er niet veel van aan. Ze gaat wat sneller vliegen en bedenkt zich hoe lang ze dit al niet meer heeft gedaan, vroeger vloog ze regelmatig hele stukken, gewoon zomaar, maar tegenwoordig eigenlijk niet meer, al weet ze niet waarom. Ze neemt zich voor dat ze het maar weer vaker moet gaan doen, het was altijd leuk om wat van de wereld te zien.

OOC: Ubernutteloos en kort postje, maar ik vond dat ik maar weer eens moest posten... ^^


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Nu ze eindelijk vaart beginnen te maken, voelt Sarah een last van haar schouders vallen. Heerlijk vind ze het om weer eens te vliegen en ze geniet er dan ook met volle teugen van.

Zo af en toe werpt ze eens een blik achterom om te kijken hoe het met Billy gaat. Maar die lijkt het allemaal prima te vinden, want hij slaapt rustig door.

Wanneer ze over de terreinen van Zweinstein vliegt en in de verte Zweinsveld ziet trekt een vlaag van heimwee door haar lichaam heen.

Wat was mijn leven nog heerlijk zorgeloos toen ik hier het grootste gedeelte van het jaar woonde. En toen was alles nog koek en ei met Olivier. Die goeie ouwe tijd...

Sarah schudt haar hoofd om zich van die gedachte te verlossen en concentreerd zich weer op het vliegen. Door de stevige wind kost het wat meer moeite om de bezem en het mandje van Billy in bedwang te houden.


-----------------------------------


Manouk




OOC: Jeej, de orginaliteit ^^

http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Vermoeid opent Mara haar ogen. Ze ziet eerst niets, maar dan merkt ze dat het donker is. Roxan ligt naast haar, bewegingsloos.
Die is óf dood, óf bewusteloos, óf verlamd.
Op één of andere manier wordt Mara niet ongerust, zoals ze normaal zou doen. Een golf van vermoeidheid spoelt door haar heen.
Ze slaap gewoon, wat anders. En deze ruimte is gewoon... mijn schuilkelder. Er is natuurlijk oorlog.
Mara is blij dat ze weet wat er aan de hand is en ze gaat liggen. Zodra ze comfortabel ligt -zover dat mogelijk is- sluit ze moe haar ogen en zakt ze weg, in een diepe slaap.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Waar ben ik? Even weet ze niet wat er gebeurd was, maar daarna begint het weer te dagen. Ik ben ontvoerd.. en dat terwijl iedereen naar London is. Een vlaag van wanhoop overspoelt haar, maar dan merkt ze dat er iemand naast haar ligt. Ze hoort iemands adem en ziet alleen een onderkant van een broek met schoenen, omdat ze haar hoofd niet kan bewegen. Waar ken ik die van.. Mara! Met alle moeite die ze kan opbrengen, probeert ze zich te bewegen, maar het lukt niet. Paralitis zeker.. 

De gelijkmatige adem van Mara brengt Roxan op het idee dat ze slaapt. Yeah.. lekker. Heeft ze dan niet gezien dat ik in een uiterst ongemakkelijke positie hier lig? Dan maar wachten tot ze wakker wordt... 


-----------------------------------


Olivier




OOC: Het is hier een beetje stil, dus dan maar iets anders... :P




-----------------------------------


Carpe Diem




ooc eigenschuld mocht van jou niet posten :P 

http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt op zijn horloge en ziet dat hij nog tijd genoeg heeft, hij staat dan op en besluit om naar het gemeentehuis te gaan, om daar zijn eigen zaken te regelen. Hij loopt de dreuzel stad in en vindt het gemeente huis, waar hij zijn paspoort moet laten verlengen en hij moet nog wat andere dingen regelen, zoals het indienen van ene bouwplan voor zijn ouderlijk huis. Hij wil daar namelijk een overdekt speelparadijs maken zodat daar tenminste nog iets goed uit voortkomt. zijn stuk land samen met die van Liza´s stuk zijn groot genoeg om daar wat mee te doen. 

Aangezien liza´s ouders waren overleden, had hij ook hun huis geërfd, hij ziet even het gezicht van zijn vader voor zich en vraagt zich af wat hij er van zou zeggen, hij vermoed dat deze er wel me zou hebben ingestemd. Als hij alles heeft geregeld gaat hij naar het toilet en als hij zich er van heeft vergewist dat er verder niemand is, verdwijnselt hij naar de steeg waar de bezoekers ingang zich bevind. Nadat hij het nummer heeft ingetoetst en gezegd dat hij geen flauw idee heeft wat hij hier komt doen glijd er een bordje door de centenbakje. Mitch Cheesemaker gezelligheidsbezoek. Een seconden later volgt er een tweede Mitch Leith Cheesemaker gezelligheidsbezoek. Hij kijkt verbijstert naar de twee speldjes, hij hoort niet wat de vrouw allemaal zegt en blijft ook een seconden verbluft staan. Dan herinnert hij ineens wat zijn oma heeft gezegd, zijn adoptie is nooit wettelijk gemaakt, dus officieel is zijn naam nooit verandert.


-----------------------------------


Manouk




OOC: Vlug posten dan maar C; Je kan ook op MSN komen, zeur, ik verveel me ook dood.

http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara wordt versuft wakker. Ze heeft kloppende hoofdpijn. Vaag herinnert ze zich dat ze al eerder wakker was, maar meer dan vaag weet ze het niet.
Naast haar ligt een meisje, die ze met veel moeite kan herkennen.
Roxan!

´Roxan?´
Ze kan zien dat Roxan wakker is, maar ze ligt bewegingsloos.
Verlamd natuurlijk.
Mara kan zich de tegenspreuk niet meer herinneren, als die er überhaupt al is. Het valt haar op dat ze bijna niet meer kan herinneren, alleen dat ze ontzettende hoofdpijn heeft.
´Ik heb echt afschuwelijke hoofdpijn.. Wat is er gebeurd?´

OOC: Spaans toetsenbord, dus Spaanse ´´... Grom.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha zucht even na het verhaal en vliegt door, zonder nog wat te zeggen tegen Will. Ze gaat nog wat sneller vliegen en kijkt even schuin naar achter, naar Gaia. Aisha zucht en voor ze het door heeft druipt er een traan over haar wang.

Verwoedt veegt Aisha de traan weg. Ze kijkt weer even achterom en voelt hoe haar vingers koud zijn. Terwijl ze doorvliegt trekt ze haar wand uit haar zak en met een simpele spreuk worden haar vingers weer warm.

"Hoe ver nog?" Vraagt ze dan, aan niemand in het bijzonder.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Roxan telt de tijd af tot Mara wakker wordt. Nadat ze 9372 'uilen' heeft geteld, ziet ze Mara bewegen. Gelukkig. Ze ziet dat Mara niet van plan is om haar verlammingsspreuk op te heffen, maar dat ze in de plaats daarvan vraagt wat er gebeurd is. Nu weet Roxan dat een beetje, omdat ze meende dat ze Grace zag binnenkomen met Mara. Ongemakkelijk door de verlamming brengt ze toonloos uit:

'Grace.. ontvoerd..' 

'En.. enve.. enervatio,' zegt ze er hakkelend achteraan, in de hoop dat Mara die hint begrijpt en kijkt haar hoopvol aan, voor zover dat mogelijk is.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara probeert haar hoofdpijn te negeren- Ze pak haar staf en probeert de spreuk op te rakelen, als Roxan hem moeizaam uitbrengt.
´Enervatio,´ zegt ze opgelucht.
´Het spijt me, ik kon het me niet herinneren.. Mijn hoofd doet zo´n zeer, ik herinner me weinig.´
Ze gaat even anders zitten.
´Maar waarom heeft Grace ons ontvoerd? Van iedereen die ze kan kiezen, natuurlijk weer wij. Alsof ik niet al genoeg ontvoerd ben.´


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Als zijn bezem weer normaal doet klimt hij terug recht en haalt even opgelucht adem. De trut, ik krijg haar nog wel met d'r grote bek.

Hij besluit er nu maar niet op in te gaan omdat hij het ondertussen ijskoud heeft en zo snel mogelijk op het ministerie wil zijn.

'Hopelijk gaat het niet regenen,' denkt hij met een pessimistische blik op de donkere wolken boven hem. Maar helaas voelt hij even later de eerste druppels op zijn gezicht spatten en het begint steeds harder te regenen.

http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Hij vliegt al een tijdje een beetje alleen rond. Dan maakt hij weer eens vaart en gaat vooraan vliegen, dan weer vliegt hij helemaal achteraan. Wanneer Aisha vraagt hoever het nog is kijkt hij even op zijn horloge. 

'Ik denk dat we nog een uurtje moeten vliegen,' zegt hij. 'Zoals je ziet zijn we al heel wat zuidelijker, met al die dreuzel-stink-steden.' 

Dan merkt ook hij dat het begint te regenen en hij slaat zijn mantel nog eens extra stevig om zich heen. Hij kijkt dan even achterom om te zien hoe het met Sarah en Lana is. Gelukkig lijkt alles goed te gaan.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Roxan glimlacht als de spreuk opheft wordt en beweegt zich. Ze gaat tegen een muur zitten, blij zijnde dat ze niet meer zo ligt als daarnet. Ze luistert naar Mara, die over ontvoeringen en hoofdpijn praat, en herkent de hoofdpijn bij zichzelf.

'Dankje'

'Mijn hoofd doet ook zeer.. - maar ik herinner me wel alles, moet ik zeggen. Waarom Grace ons ontvoerd heeft? Eh, nou, ze is een fullblood, en je weet de 'mudbloodhaat' van hier, en aangezien wij dat nou net zijn... Ja, waarom wij eigelijk? Nja, niets is hier eerlijk en begrijpbaar, het zal wel een of andere stomme reden hebben'

'Eigenlijk zouden we moeten proberen hieruit te komen'

Ze staat gebukt op, omdat het plafond erg laag zit en loopt met haar hand langs de muur. Het is erg donker. Oh, natuurlijk! Ze pakt haar wand.
'Lumos'
Ze ziet een kleine ruimte ontstaan, met onafgewerkte muren.. en deuren. Waar zijn we? Ze loopt naar de deur en geeft er een schop tegen; hij geeft niet mee.
'Alohomora!'
Niets. 

'Oke, hier gaat niet echt te ontsnappen zijn, of we moeten met z'n tweeën wel iets heel fantastisch verzinnen,' zegt ze uiteindelijk.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn heeft de hele rit nog geen woord gezegd. Hij hoopt dat Roxan het wel goed stelt, maar ze geweten sust 'm en heeft 'm goede hoop. Hij voelt druppels en trekt zijn kraag wat hoger, omdat het hier boven best wel koud aan het worden is. 

Hij geniet er van weer op zijn broom te zitten. Het was best lang geleden. 

OOC; Back ^^


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara is opgelucht dat Roxan ook hoofdpijn heeft (omdat het dan niet aan haar ligt ^^), maar maakt zich zorgen om haar geheugenverlies.

´Graag gedaan, bedankt dat jij die spreuk zei, die was ik ook al kwijt. En het is gewoon niet eerlijk, we waren gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats, ofzo..´

Mara kreunt even om haar kloppende hoofd, maar maakt ook wat Lumoslicht.

´Het moet toch kunnen.. We kunnen hier duidelijk toverkracht gebruiken, aan de Lumos te zien. Doet hij het ook niet met Bombarda?´ oppert ze.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Bombarda?'

Zal dat alles zijn, alleen bombarda? Roxan loopt een eindje weg van de deur, waarschuwt Mara niet te dichtbij te komen en steekt haar wand naar de muur.

'BOMBARDA,' schreeuwt ze, met iets te veel enthousiasme. 

Ondanks dat mag het resultaat daar toch niet wezen. Er vliegt een beetje stof van de muur en Roxan draait zich om met een onschuldig glimlachje en rode wangen. Eigenlijk is ze teleurgesteld, dat daar toverkracht niets uithaalt. Ineens draait ze zich terug naar de muur en geeft er een schop tegen. Dat viel tegen.

'Aauw!! M'n teen!'

Hopend op enig resultaat, draait ze zich terug naar de muur en bekijkt verbaasd het stuk steen wat naast het hoopje stof ligt. Overdreven hinkend loopt ze terug, iets te blij dat er resultaat is na al die uren nutteloos verlamd op de grond te liggen. 

'Rare muur he?'


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Will raakt zo langzamerhand doorweekt dankzij de enorme plensbui die over hen heen valt. Hij moet moeite doen om zich vast te houden aan zijn bezem, die ondertussen helemaal nat en glibberig is. 

Gelukkig ziet hij onder zich eindelijk Londen opduiken, ze zijn er bijna. Will snakt naar droge kleding en een flinke boterham met kaas, na deze tocht die toch wel een aantal uren heeft geduurd. 

Hij kijkt even naar Aisha en Gaia die het ook niet lang meer lijken uit te houden. "We zijn er bijna jongens."

OOC: Meer SadoSiteNieuws: Maandag om half 2 is er een Sado-msn-mass-party, met ballonnen, vuurwerk, champagne, taart (en kaas! [/will]), voor alle Sado'ers om de release van de site te vieren (en vooral om nog eens even gezellig samen te massen :P). Come and join us!


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara ziet dat Bombarda eigenlijk niets uithaalt.

´Ach, we konden het proberen.. Pas je op?´

Ze kijkt even bezorgd naar Roxan, die zo erg hinkt. Het zal wel heel veel pijn doen..

´Die muur klopt niet.. Waarom gebeurt er niks? Dat stof kan toch niet het enige zijn?´

Ze loopt erheen en duwt er tegen, maar -natuurlijk- geeft hij niet mee. Ze besluit er maar niet tegen te schoppen, ze heeft al genoeg aan haar barstende hoofdpijn.

´Waar komt die hoofdpijn toch vandaan? Ben ik ergens tegenaan gekomen ofzo? Waarom herinner ik me zo weinig, dat is niet leuk.´


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana vliegt nog steeds zwijgend achter de rest aan. Al vlug regent het pijpenstelen en plakt Lana's haar tegen haar gezicht en in haar ogen. Met haar natte hand probeert ze het uit haar gezicht te wrijven, maar het waait er zo weer in door de rukwinden die zo een beetje voortdurend voorbijscheuren. Ze probeert te zien waar de anderen vliegen, maar door de weersomstandigheden slaagt ze daar niet echt in.

Na een paar uren vliegen ziet ze ook vaag de lichten van Londen onder zich. Maar goed, Lana heeft het ijskoud en is verkleumd tot op het bot, en heeft haar toverstok niet boven durven halen om zich te verwarmen uit schrik dat de wind hem zou meesleuren. Een duizelig gevoel bekruipt Lana, en zonder het te beseffen begint ze al te dalen met haar bezem die wat van links naar rechts zwenkt.

Pas als ze ver gezakt is, beseft Lana dat ze van de anderen weggevlogen is. Ze ziet het straatje waar ze moet zijn met de telefooncel, maar wordt ook telkens duizeliger en vlekken beginnen voor haar ogen te dansen. Kom aan, kom aan, nog even volhouden... spoort ze zichzelf aan terwijl ze rillend haar bezem probeert te besturen die naar alle kanten zwiept. Bijna denkt ze veilig te kunnen landen, vooraleer het zicht volledig zwart wordt en ze van zo'n vier meter hoogte bewusteloos van haar bezem op de harde natte grond van het steegje valt.

OOC:: Verveling :')


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn merkt dat ze zijn waar ze wezen moeten. Hij ziet de rode telefooncel al mooi glimmen. Hij daalt af als hij ziet dat Lana dat ook doet, maar blijkbaar gaat dat niet zo goed. Is ze nu? Flauwgevallen? Met een snelheid vliegt hij naar beneden, laat z'n broom op de grond vallen en probeert Lana te wekken. Hij mompelt iets met zijn toverstok in de hand. Geleerd tijdens zijn studie Helerkunde, 2de jaar: Hoe laat ik een flauwgevallen persoon weer wakker worden? Hij krijgt nog rillingen als hij de professor die hij voor dat vak had weer voor ogen haalt. Hij ziet dat Lana haar ogen lichtjes opent...

OOC: Banner :') Alle info is terug te vinden op de banner. Be there, people!

http://i7.photobucket.com/albums/y297/NielsP/Sado.jpg


-----------------------------------


Carpe Diem




ooc zal aan julie denken terwijl ik om mijn werk ben :evil: , maar veel plezier morgen :D 

http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch stapt uiteindelijk uit de lift en loopt ene kleinstukje verder, daar doet hij zijn beide speltje op. Ergens vond hij het wel grappig, nadat hij zijn toverstaf heeft gewogen, gaat hij een stukje verder zitten wachten op de rest.

Hij haald even twee doosjes tevoorschijn, in de ene bevindt zich een keting met een hanger mat daaraan een bat, een slurk, twee beuker en een Snitch, deze zijn allemaal op een hele mooie manier samen gevat, op de achter kant staat de tekst gegraveert Carpe diem, met daar onder Mitch. in de andere doosje zit even eens ene keting, maar met ene andere hanger het geloof, hoop en liefde tekens, dus de anker, kruis en hart, deze zijn heel mooi afgewerkt en op de achterkant staat de zelfde tekst. Hij twijfelde nu toch, zouden ze dit niet vreemd vinden.Maar hij was blij dat zij, zijn nichtjes waren. Hij wilde hun dat op die manier tonen.

Verder was het ene manier om tegen hun te zeggen dat als zij hem nodig mochten hebben hij er voor han zou zijn. Hij klapte de beide doosjes dicht en wachte tot de anderen kwamen, dat kon toch niet meer lang duren


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Net als de rest vliegt hij helemaal doorweekt Londen binnen. Hij heeft het gevoel dat hij dadelijk niet meer van zijn bezem afkomt, maar tegelijkertijd denkt hij het ook niet lang meer vol te houden om er op te blijven.

Dan ziet hij ineens Lana rare toeren maken en vliegt verschrikt naar haar toe. Net als hij bijna bij haar is valt ze van haar bezem naar beneden en verschrikt landt Mike langs haar.

"Lana, Lana? Zeg iets!" Ongerust luistert hij of ze nog wel ademt en kijkt dan naar Dizn. "Doe iets! Jij bent hier de heler!" schreeuwt hij paniekerig.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha landt ook en kijkt even opzij naar Lana en haalt dan haar schouders op. Mike doet haar momenteel erg aan haar vader denken, die ook zo hysterisch kan doen. Gillende keukenmeisjes mompeld ze tegen zichzelf.

Haar blik glijdt over de telefooncel en Aisha stapt er heen. Mitch zal al wel binnen zijn. denkt ze. Met haar bezem in haar ene hand en haar wand in de andere loopt Aisha het hokje in. Dan kijkt ze even naar buiten.

"We kunnen beter in twee of drie groepen." Zegt ze dan op een zakelijke toon. "Daarbij gaat Lana nu toch een beetje lastig... Mag ik jullie er wel op wijzen dat hier muggles aanwezig zijn trouwens, magie zou niet handig zijn." Ze knikt naar een muggle die iets verderop staat te roken en kijkt dan naar Olivier.

"Maar misschien kan Olivier even naar de jongen kijken, dan is hij vast verdwenen." Zegt ze, maar de jongen loopt al weg en Aisha haalt haar schouders op en trekt haar hoofd weer naar binnen. Slechts enkele seconde later staat ze op het ministerie, waar het opvallend rustig is en waar Mitch niet ver van haar vandaan al zit te wachten.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana opent vrijwel meteen haar ogen als Dizn iets mompelt om haar bij te krijgen. Even vraagt ze zich af wat er gebeurd is omdat Mike naast haar hysterisch staat te doen, maar dan beseft ze dat ze toch van haar bezem gedonderd moet zijn.

Zo snel mogelijk gaat Lana overeind zitten, negeert haar pijnlijke arm van de val en kijkt Mike aan die nogal ongerust staat te doen.

"Het is goed, het is goed!" zegt ze vlug, om Mike te kunnen kalmeren en niet de langer die paniekaandacht te krijgen. "Er is niets aan de hand, ik werd gewoon slap..." mompelt ze terwijl ze terug het koude klamme gevoel krijgt. Ze tast naar haar toverstok om zichzelf droog te kunnen stomen.


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Dan pas ziet hij dat Lana haar ogen al terug open heeft en hoort hoe ze hem probeert te kalmeren. Hij kijkt naar Dizn en glimlacht even.

"Sorry, dankjewel..," zegt hij. "Lana, moet ik je helpen met opstaan?" vraagt hij bezorgd. "Heb je nergens pijn?"

http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Ook Will landt even later en ziet dat er gelukkig niets ernstigs aan de hand is met Lana. Hij ziet dat de rest ook landt en loopt naar Gaia toe die even verderop staat.
"Zullen we ook naar binnen gaan? Aisha is al weg."


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn kijkt verslagen naar Mike.

"Djeez.. Ik sprak net een spreuk uit hoor" zegt hij. Hij kijkt dan naar Lana. Hij ziet dat ze niet meteen een wond heeft, maar vraagt toch maar voor de zekerheid of ze al dan niet ergens pijn heeft.

"Eum.. Heb je ergens pijn?" vraagt hij terwijl al lichtjes rechtop gaat zitten. Dan hoort hij Aisha. Hij knikt bij het horen dat ze beter in groepen gaan. Hij zucht en kijkt dan opnieuw naar Lana in de hoop dat alles goed is. Dan hoort hij haar zeggen dat het wel gaat. 

"We kunnen best opschieten, de rest gaat zo naar binnen"


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Linda land ook bij de telefooncel en ze ziet dat er iets aan de hand is met Lana. Ze maakt zich er niet druk om en loopt regelrecht naar de telefooncel. Ze toets het nummer in en krijgt een badge.

'Bezoeker van het Ministerie, u bent verplicht...'

'Jaja, het zal wel, schiet maar op,'  mompelt ze en ze begint de dalen in de cel. Even later staat ze beneden, waar ze Aisha en iets verderop ook Mitch ziet.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana vist haar toverstok uit haar broekzak terwijl ze voor de zekerheid toch nog even blijft zitten en schudt haar hoofd als Mike vraagt of ze haar overeind moet helpen.

"Nee, nee, ik kan het wel..." zegt ze dan, waarna ze overeind begint te krabbelen. Ze kijkt even rond en ziet de bezem die ze gebruikte ergens ongeschonden in een hoekje liggen. Als haar dan gevraagd wordt of ze ergens pijn heeft, schudt ze haar hoofd weer.

"Neen..." liegt ze, terwijl ze naar de telefooncel stapt en erin treedt. Zo erg was het niet dat er speciale zorgen nodig waren. Ze kijkt naar Mike en Dizn, want Lana weet zelf niet echt wat ze moet doen hier. Ze is gewoon de anderen gevolgd.

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace ergert zich momenteel. Waar hangt die malloot uit?! schiet door haar hoofd, Nico vervloekend. Ze kijkt even op naar de liften heel aan de andere kant van het Atrium, en ziet dan -vlugger dan gewenst, maar wel al verwacht- Aïsha daar staan. Dat betekende dat ze gearriveerd waren.

Vlug schiet Grace naar de damestoiletten en sluit zich op in een hok. Dan haalt ze een flesje boven met een brokkelige, smerige substantie en gooit er wat haren in. Ze zet het flesje aan haar lippen en drinkt het walgend leeg. Bijna spuwt ze alles leeg in de WC-pot, maar dan kijkt ze toe hoe haar lichaam verandert.

Eens veranderd, tovert ze andere kledij tevoorschijn, wisselt van kledij en tovert haar eigen kleren weg. Ze zorgt ervoor dat alles in orde is, en komt dan uit het hok. Even kijkt ze in de spiegel.

"Hallo, Roxan." zegt ze vrolijk, terwijl ze een grijns opzet die té lief is naar Graces mening. Dan loopt ze de toiletten uit en gaat naar Aïsha.

"Hey..." mompelt ze, een beetje verlegen proberend over te komen.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia vermindert uiterst voorzichtig snelheid, terwijl ze langzaam haar gewicht naar voren schuift op d'r bezem, zodat ze probleemloos kan landen. Tot haar vreugde lukt dat ook. Even oogt ze bezorgd naar Lana die omgeven wordt door een vader die verdacht veel lijkt op Will. Het zou haar niets verbazen mocht Mike een of andere anderhalf-inhetkwadraat broer zijn van Will. 
Als Aïsha meteen haar woorden omzet tot daden en kordaat naar de telefoonkabines stapt, staat ze er zelf nogal treuzelend bij, alsof ze liever de cel wilt negeren, aangezien ze het aan haar water voelt dat er weer een hele brok ellende staat te wachten in 't ministerie.
Gaia kijkt op als Will haar aanspreekt en besluit dat ze zich misschien ietsje veiliger kan voelen in de buurt van haar vader.

"Laten we geen tijd verliezen", zegt ze dan, terwijl ze iets zelfverzekerder achter Dizn naar de kabines toestapt. Als de lift langzaamaan naar onder suist bedenkt ze zich dat het de eerste keer is dat ze het ministerie zal bezoeken. Maar desondanks voelt de grote marmeren ruimte vertrouwd aan wanneer de liftdeuren met een aankondigende 'ping' openschuiven.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn ziet dat alles weer goed is met Lana en loopt dan verder naar de telefooncel. Hij kan nog net tussen de deur doorglippen wanneer Gaia die achter haar toe doet. Hij mompelt wat in het niets en bromt zodat de telefoniste, of tenminste de vrouw van wie de stem afkomstig is, doordoet. Hij ziet twee badges uit de gleuf vallen en geeft de andere aan Gaia. Hij voelt dat ze naar beneden gaan.

"Roxan!" roept hij terwijl hij zijn voeten achtervolgt. "Waar zat je nu?" vraagt hij, net als een bezorgde vader. Straks gaat hij ook nog op Mike of Will lijken. Hij omhelst Roxan even en laat haar dan weer los. "We waren ongerust. Waar is Mara?"


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Hij glimlacht even naar Lana. Ze doet zich natuurlijk weer dapperder voor als ze is, maar het zal vast pijn doen.

"Zullen we dan ook maar naar de telefooncel gaan?" Vraagt hij Lana als hij ziet dat de meeste daar al in verdwijnen.

Mike legt een arm om Lana's middel om haar een beetje te ondersteunen. "Heb je echt geen pijn?" Vraagt hij nog eens. "Ook niet in je rug ofzo?" 


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha glimlacht even naar Linda en loopt richting Mitch. Ook tegen hem glimlacht ze en dan fronst ze verbaasd als Roxan hoi tegen haar zegt ooc: hoe a-sociaal weer, niets terug zeggen]], aangezien ze Roxan eigelijk nog nooit gesproken heeft. Ze haalt haar schouders op en ziet Dizn hysterisch doen en Aisha rolt met haar ogen.

"Hey Mitch." Zegt ze dan, ze ziet dat Will en Gaia komen en kijkt even naar hen. Ze kijkt dan om zich heen. Waar moeten we eigelijk heen? Waar zijn we naar opzoek?

Met een zucht ploft Aisha naast Mitch op het bankje en verveeld kijkt ze naar de anderen.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace ziet hoe verbaasd Aïsha naar haar kijkt als ze wat gezegd heeft. OK, tegen haar moet ik al niet te veel zeggen... denkt ze. Wat een arrogant kind, trouwens...

Als Dizn aan komt hollen, probeert Grace eerst haar gezicht zo emotieloos mogelijk te houden. Walgend kijken was nu géén optie. Dan zet ze een blij gezicht op.

"Dizn!" zegt ze verrukt, terwijl die haar omhelst, maar moet moeite doen om haar gezicht in de plooi te houden. Ieuw ieuw ieuw, Mudbloodknuffels, yuk! flitst het door haar hoofd, hopend dat hij gauw weer los laat.

"Mara is nog steeds in Sado of onderweg..." zegt Grace dan serieus, terwijl ze Nico vervloekt. "Ze moest nog dringend iets belangrijks doen en zei dat ik wel al kon vertrekken... Ik ben dan ook maar alleen gekomen, omdat ik dacht dat jullie al wegwaren... Maar blijkbaar niet..."

Grace grijnst dan lief en verontschuldigend.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij gaat samen met Gaia in de telefooncel en speldt de button met 'Stomme Klote-opdracht Uitvoerder, Will Cheesemaker' op zijn nog steeds natte gewaad. 

Als ze in het atrium van het Ministerie staan droogt hij zijn kleren met een spreuk en kijkt eens om zich heen. Hij ziet dat het best rustig is op het Ministerie en vraagt zich af waar ze eigenlijk moeten gaan zoeken, en wie of wat hen daarbij zou kunnen helpen. 

Dan merkt hij op dat Roxan weer terug is en ziet dat ook Mitch al is gearriveerd. Geduldig wacht hij op de komst van degene die nog buiten staan.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn is blij dat hij Roxan opnieuw ziet. Hij glimlacht en vraagt zich af waarom Roxan alleen al is vertrokken. Hij laat het daarbij en loopt naar het groepje, tenminste een deel daarvan die zowat een cirkel begint te vormen. 

"Waar gaan we dan eigenlijk heen?" vraagt hij. Hij weet niet goed op welk Departement ze moeten zijn, maar dat zullen de anderen wel weten, hoopt hij. Hij geeuwt. Hij had niet veel geslapen en dat had nu zijn gevolgen.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Als Lana klappertandend in de telefooncel staat, richt ze haar toverstok op zich en meteen komt er een warme lucht uit de punt die haar niet alleen opwarmt, maar ook haar kleren droogstoomt.

Als Mike zijn arm om Lana's middel legt, wilt ze die meteen wegduwen, maar ze beseft tegelijkertijd dat hij het alleen maar doet uit bezorgdheid en vriendelijkheid. Het voelt een beetje onwennig, die kant van Mike te leren kennen. Ze besluit maar om Mike z'n gang te laten gaan terwijl ze zichzelf warm en droog stoomt. Hij deed tenslotte niets verkeerds en het zat wel gunstig.

"Ik voelde me alleen wat flauwtjes..." zegt ze dan. De lift komt beneden aan, en Lana maakt dan aanstalten om uit te stappen.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Olivier sjokt een beetje afwezig achter de rest aan en probeert zich zo onopvallend mogelijk te houden. Hij heeft nu zelfs niet de puf om Aisha terug te pakken voor het gemene kunstje dat ze een paar uur geleden bij hem had uitgehaald. 

Helemaal verkleumd stapt hij van zijn bezem en werpt een blik op Sarah, Ryan en Billy, die nu ook landden. Hij zegt niets en loopt naar de telefooncel toe. Hij heeft geen behoefte om nog langer in gezelschap van Sarah te zijn als ze hem toch blijft negeren. En Ryan hoeft hij al helemaal niet te zien.

Hij luistert naar het gezaag van de vrouwenstem die hem vraagt wat hij komt doen. "Ik kom hier om vrienden te zoeken nou goed?! Wat boeit het nou wat ik hier kom doen," zegt hij kwaad, helemaal uit zijn humeur. 

Zijn humeur was de laatste dagen al tot een dieptepunt gezonken, maar doordat hij nu ook nog eens verkleumd was en in gezelschap van een stel bloedbesmeurden en volbloeden die hem negeren was hij het helemaal zat.

Dan komt de button uit de telefoon gerold en kijkt met een rare blik naar de tekst. "Vriendenzoekende, Olivier de Volbloed." Hij smijt de button zo hard als hij kan in een hoekje van de telefooncel. 

Als de telefooncel hem uiteindelijk in het atrium heeft afgezet loopt hij naar de groep toe en wacht nors af wat ze gaan doen.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze ziet dat er inmiddels nog een hoop mensen zijn aangekomen, waaronder ook Roxan. Ze glimlacht terug naar Aisha en kijkt dan om.

'Oja, die toverstokken,' mompelt ze tegen niemand in het bijzonder. Ze sloft naar de balie en geeft haar toverstaf aan de man die daar staat. Hij controleert de staf en prikt het briefje '24,3 centimeter, kern van eenhoornhaar, 10 jaar in gebruik' op het pinnetje en geeft haar de toverstok terug. Ze loopt weer terug en gaat dan ook maar bij Mitch op het bankje zitten.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Hoofdpijn. O, dat kan ik wel helen!'

Ze wijst met haar wand op Mara en tovert de hoofdpijn weg. Ha, mijn eerste goede daad voor vandaag! Wat wordt de tweede? Aha, ons hieruit toveren. Ze begint heen en weer te ijsberen om op een idee te komen. Ze wijst uiteindelijk met haar wand naar de deur.

'Bombarda! Alohomora! Diffindo! Oja, wacht!' zegt ze, als ze ziet dat de deur van hout is.

'INCENDIO!' En ze ziet de deur in brand vliegen. 

Dreuzelgedachten he..


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Ze voelt hoe haar hoofdpijn verdwijnt.

´Dankjewel, dat scheelt een heel stuk.´

Ze zegt niet dat ze nog steeds last van geheugenverlies heeft, dat zal vanzelf wel overgaan. Ze kijkt hoe Roxan de deur in brand steekt.

´Op zich wel logisch.. Misschien iets té logisch? Afwachten maar.´

Ze gaat op de grond zitten en wacht tot de deur op is gebrand.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn merkt dat Linda haar wand laat onderzoeken. Dat was het, dat moesten ze eerst doen.

"Misschien kunnen we dat beter allemaal al doen, terwijl we wachten op de anderen" zegt hij, niet bepaald tegen een bepaald persoon gericht, maar meer naar de wat ovaalvormige cirkel die zich aan het vormen was. Hij loopt naar de balie en geeft zijn toverstok af. Hij ziet de man fronzen. "Euhm... Scheelt er iets?" vraagt hij. De man knikt bedenkelijk. 

"Mag ik vragen... Waar u deze toverstok vandaan heeft?" met een blik dat lijkt op: "Draag jij een roze onderbroek?".

"Van Olivander, de beste toverstokkenmaker, of hoe je dat ook noemt, van de hele wereld. Nouja, dat heb ik horen vertellen" zegt hij met een rare blik op zijn gezicht. Hij vraagt zich af wat er mis kan zijn. 

"Het is namelijk zo..." gaat hij verder. Hij begint nu in enkele formulieren te bladeren. Dizn snapt niet wat er gaande is. Opeens stopt de man met bladeren in formulieren. Hij kijkt Dizn aan, niet meer met de "Heeft u een roze onderbroeken" blik, maar eerder: "Dit komt niet goed mannetje". De man neemt een papiertje en smijt een memo in de lucht. Dan stapt hij op Dizn af en neemt 'm zo vast dat zijn beide armen op zijn rug hangen. Daarna spreekt hij een spreuk uit, waardoor de armen van Dizn samenblijven hangen op bepaalde plaatsen.

"He? Wat doet u?" roept Dizn, deels van de pijn en deels van de vragen die bij 'm opkomen. Dizn ziet al snel twee andere mannen komen.

"Neem 'm mee, ik zoek het verder uit" commandeert hij.

Wat gebeurd er nu? Wat had ie misdaan? Nog steeds jammerend van de pijn probeert hij achterom te kijken, wat de rest hier van denk.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Hopelijk niet te logisch, want ik wil hier weg. En snel, wie weet wat we al van de Sado-meeting gemist hebben!'

Ze ziet de deur verder afbranden en mompelt een spreuk om het vuur te doven. Gespannen wacht ze tot de rook weggetrokken is en ziet ze tot haar verbazing licht. Daglicht Ze doet haar Lumos uit en loopt de ruimte uit. Ze komt weer boven de grond en kijkt in een verdachte lege gang.

'Gewoon door de voordeur naar buiten, denk ik,' zegt ze zacht - meer tegen zichzelf dan een ander.

Ze doet de deur open zonder hem te laten kraken en loopt de straat in, bang om elk moment betrapt te worden. In de verte ziet ze Sarah's huis. Zo ver zijn we niet gegaan..

Ze gaat richting Sarah's huis en belt ongeduldig aan de deur aan.


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Als Lana zichzelf droogstoomt neemt hij ook zijn toverstok en volgt haar voorbeeld. Samen stappen ze weer uit de telefooncel als ze zijn aangekomen bij het atrium. 

"Als het niet meer gaat moet je het zeggen he, dan gaan we even zitten," zegt hij. De bezems van hem en Lana houdt hij nog steeds vast en hij gaat er op leunen, moe van de lange tocht. Desondanks probeert hij Lana toch ook nog te ondersteunen.

Dan ziet hij dat Dizn wordt meegesleurd door twee mannen en kijkt verbaasd naar Lana. "Wat zou daar aan de hand zijn?" Vraagt hij zich verbaasd af.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara ziet dat het nog gelukt is ook. Ze volgt Roxan naar buiten, naar Sarah´s huis.

´Wat gingen we ook alweer doen, met zijn allen?´ vraagt ze. 

Ze kan het zich niet meer herinneren, ze maakt zich toch een beetje zorgen. Het is toch niet goed dat ze helemaal niks meer weet van voor die ontvoering? Als ze naar huis zou moeten lopen, zou ze geeneens weten waar het stond. En ze kan moeilijk aan iemand vragen: ´Pardon, weet u waar mijn huis staat?´

Gelukkig staan ze nu voor het huis van.. ja, van wie ook alweer?


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Als Lana het warm genoeg heeft en ze drooggestoomd is, geeft ze een zwiep aan haar stok waarmee de spreuk uitgewerkt is, en stopt ze die terug in haar broekzak. Mike ondersteunde haar nog steeds, en Lana kijkt even om zich heen om te zien waar Milosh is. Ze had een beetje het gevoel dat hij en Mike het nog altijd niet zo geweldig konden vinden met mekaar. Lana begrijpt dat ook wel wat van beide partijen, maar houdt zich er maar koest over.

"Ja, ja, is goed..." zegt ze vlug als Mike aandringt van als het niet gaat dat ze zullen gaan zitten. Haar aandacht wordt echter getrokken door de man die Dizn vastzet, en fronsend kijkt ze ernaar.

"Ik weet het niet..." mompelt ze na Mikes verbaasde vraag en ze kijkt fronsend terug. "Maar ik vertrouw het niet..." Ze kijkt toe hoe Dizn moet afgevoerd worden.

"Wat is er aan de hand?" zegt ze dan met luidere stem zodat iedereen het kan horen. "Hij hoort bij ons!"


-----------------------------------


Reflex




http://img134.imageshack.us/img134/854/marwanleith5qj.jpg

Marwan staat voor het raam van zijn woning naar buiten te staren, als hij twee meisjes het huispad van zijn overbuurvrouw, Sarah, op ziet lopen. Hij denkt aan hoe de groep weg was gevlogen en duwt het raam een stukje open. 

"Mevrouw Burns, of McLain, whatever, is niet thuis." Schreeuwt hij naar Roxan en Mara. Hij bestudeert hen vanachter zijn raam. "Zij en een grote groep zijn een behoorlijke tijd geleden al vertrokken."

Marwan zucht en denkt even somber terug aan dat ene moment. Dan schudt hij met zijn hoofd. Vergeet het weer. 


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt op als hij de groep ineens binnen ziet komen, Ofterwijl hij ziet Aisha binnen komen er verschijnd een glimlach op zijn gezicht hai zegt hij dan. Hij zag toe Roxan, hij haalt verbaast zijn wenkbrauwen op, nou ja negeer mij maar weer dacht hij, waar maakte hij zich toch ook druk om laten ze allemaal maar de gracht in gaan.

Hij negeert de rest, kijkt even naar Linda, Hoi Linda, lekker gevlogen zegt hij dan vrolijk. dan kijkt hij naar Aisha, Ik weet dat het mischien wat raar is, maar ik zag dit in een winkeltje liggen en  moest gewoon aan jou denken, want ineens herrinnerde ik mij dat jij in het zwekbalteam zat van ons huis, huffelpuff dus. maar ik wilde je dit dus geven, ook omdat ik blij ben dat je familie van mij bent zegt hij met een lichte blos.

Zou ze hem nu een idioot vinden, hij gaf haar het doosje en was benieuwd hoe ze zou reageren, hij merkte niets van het tumult, nou intresseerde hem dat ook niet zo. 


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha glimlacht op Mitch' hai en kijkt verbaasd als hij haar een doosje geeft en die woorden zegt. Ze glimlacht op zijn laatste woorden, Een lieve fullblood, waar vindt je ze verder nog tegenwoordig...

"Zat je ook bij Huffelpuff?" Zegt ze, enigzins verrast daardoor, terwijl ze het doosje opent en het kettinkje ziet. Een Quaffle, Bludger en Snitch in elkaar "verweven". Sprakeloos kijkt ze Mitch even aan.

"Dat had je toch niet hoeven doen?" Terwijl ze de ketting uit het doosje haalt ziet ze de woorden. Pluk de dag, zou ik dat ooit nog eens kunnen? Aisha glimlacht naar Mitch. "Je had het echt niet hoeven doen... Familie zijn we sowieso." 

Ze kijkt even naar de ketting en draait zich dan een beetje. "Zou jij hem me om kunnen hangen?" Zegt ze met een glimlach. Het feit dat Dizn meegenomen wordt, dringt nu even niet door.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Ja ik was ook een huffie zegt hij grijnzend, Ja maar ik wilde het tonen zei hij, dat heb ik al jaren niet meer kunnen doen zei hij, Hij pakte de ketting en deed hem om, Zo asjeblieft. Maar sinds mijn ouders, adoptie ouders zijn omgekomen, had ik niemand meer, behalve oma Leith.  Dus ik ben blij dat ik in ieder geval weer familie heb, zegt hij. Weet je dat Marwen mijn vader en ik op die dag leuke dingen zouden doen zei hij met een glimlach, we zouden parachute gaan springen, we hadden daar eens van gehoord en wilde dat eens gaan uitproberen. er verschijnt ene gelukzalige glimlach op zijn gezicht.


ooc vreemd stukje, maar ik wilde nog even reageren, maar moet nu weg :roll: 


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn wordt een kamertje ingeduwt en de deur wordt met magie achter hem gesloten. Right... Dizn kijkt de kamer rond en merkt dat dit zo'n typische kamer is voor mensen waarvan men niet weet waar ze ze anders moeten verbergen. Het is er donker, heeft een raampje hoog boven het oogbereik, het stinkt er en zit er vol met beestjes die er niet moeten zitten. Hij zucht en ziet dan dat er toch enig iets qua comfort is: een bankje. Dizn zet zich met een plof neer. Hij voelt het bankje langs de andere kant omhoog komen en niet veel later zit hij op de harde grond met het bankje omgekeerd in zijn schoot. Waarom heb ik dit weer?
 
Hij staat recht en probeert het bankje terug in positie te krijgen zoals hij het daarnet had aangetroffen. Z'n gezond verstand zegt 'm niet meer te gaan neerzitten. Hij gaat wat leunen tegen de muur, terwijl hij zich nog steeds afvraagt wat er gaande is.



"Dizn Ravogn?" vraagt hij. "Sorry voor het ongemak, het Ministerie verontschuldigt zich voor de fouten die ik heb gemaakt, maar er waren wat kleine probleempjes met wat cijfertjes"

Gaan ze me nu met m'n naam aanspreken, da's nieuw. "Problemen met cijfertjes?" begint Dizn. "Problemen met cijfertjes? Wordt ik daarom zo brutaal in dit krot gesmeten? Wordt ik daarom tweemaal door twee verschillende motten aangevallen? Heb ik me daarom op een bankje neergezet om meteen daarna met het bankje in mijn schoot te liggen...?" Dit is volgens Dizn de eerste keer dat hij zo uitvliegt, maar je zou voor minder...

"Ja, ziet u, men heeft een toverstok gevonden en die leek sprekend op de uwe" begint de man dan. "Die toverstok heeft namelijk heel wat daden verricht waar wij géén weet van hadden"

Het begint wat duidelijker te worden bij Dizn. De toverstok van Elmaz. Die heeft genoeg daden verricht om op deze manier behandelt te worden en...

"En deze toverstok is niet geregistreerd hier op het Ministerie, dus de dader is alsnog onbekend. Dan komt u met bijna volledig dezelfde toverstok en een man als ik, met een job als de mijne probeert dan ook wel in het minste wat avontuur te zoeken" vertelt hij dan verder met een verontschuldigende blik

Ja, duidelijk de toverstok van Elmaz. Nu Dizn eraan dacht. Wat moeten die lui van het Ministerie wel niet gezien hebben? Elmaz heeft zijn moeder vermoord, Roxan onder Imperio gezet, Dizn bijna vermoord. Oh! Nu valt Dizn z'n knoet. Dizn z'n toverstok was er eentje met elfenhaar, eikenhout en 23,15 cm lang. Zijn moeder had Elmaz destijds een nieuwe toverstok gekocht om 'm in de familie op te nemen. Elfenhaar, eikenhout en 23,16 cm lang. Hoe konden ze zich nu vergissen in die centimeter. Zie ik er dan zó gevaarlijk uit?

"Bij deze krijgt u uw eigen toverstok terug en kunt u nu wel gaan"

Dizn loopt op de man af, rukt de toverstok uit zijn hand en smijt de deur achter zich toe waardoor de man binnen vast komt te zitten. "Ja, ook Mudbloods kunnen heel erg heftig reageren" zegt hij luid.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Roxan heeft nog steeds niet door dat Mara aan geheugenverlies lijkt te lijden. Als Mara dan ook vraagt wat ze ook al weer gingen doen, weet ze het eigenlijk zelf ook niet. Zaken bespreken zeker? In verband met dat rond die treurwilg enzo. 

'Gewoon, dingen bespreken. Je weet wel, dat gedoe met die koningen en koninginnen kortgeleden.'

Ze schrikt als ze gekraak hoort en kijkt om. Er gaat een raam open aan de overkant. "Mevrouw Burns, of McLain, whatever, is niet thuis. Zij en een grote groep zijn een behoorlijke tijd geleden al vertrokken," schreeuwt een man. Vertrokken? Naar waar?

'Vertrokken!?' zegt ze, terwijl ze de man even vergeet, maar herinnert hem weer en roep hem "dankje" toe.

'Naar waar dan,' zegt ze zachter tegen Mara. 


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Hij kijkt hoe Dizn wordt afgevoerd en snapt er niets van. "Hij ging toch alleen zijn toverstok laten controleren? Zou er soms iets mee aan de hand geweest zijn?" Vraagt hij zich af. 

De groep lijkt er echter niet veel aandacht aan te besteden. Dan ziet hij Roxan staan, die in zijn ogen ook maar erg weinig geeft om het feit dat haar broer verdwijnt.

"Roxan, weet jij wat er aan de hand is?" Vraagt hij haar.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha glimlacht op het verhaal van Mitch, als de naam Marwan ineens voorbij komt. Een stuk of 40 alarmbellen beginnen te rinkelen en Aisha kijkt even nerveus naar haar vader.

"Marwan... Hij was je adoptie-vader?" Vraagt ze, enigzins voorzichtig. "En hij is... Dood?" Aisha kijkt Mitch aan en kijkt dan weer even naar haar vader. Het kan niet anders... Het moet dezelfde zijn, maar... 

"Wacht, ik kom zo terug. Even mijn wand laten controleren." Om even na te kunnen denken, loopt Aisha van Mitch weg, naar de 'toonbank'. Ze kijkt de man even aan en zijn blik glijdt over haar onbebuttonde gewaad.

"Mevrouw..." Kritisch kijkt de man naar Aisha. "Die button moet u op uw gewaad vastmaken."

Verbaasd kijkt Aisha naar de man en dan pakt ze nijdig de button uit een zak. Ze gooit het voor de man op de toonbank en legt haar wand ernaast. Een andere man identificeerd haar wand, maar de eerste man kijkt naar de button, die op een lingo-achtige manier in een gat verdwijnt. Aisha haatte die buttons, ze was enkel eenmaal eerder er geweest, maar de tekst van die button was haar altijd bijgebleven. 
Deze button was bijna net zo erg. Superman imiteren Aisha denkt aan de zojuist verdwenen button en grijpt haar wand van de toonbank en loopt naar Will toe, op wiens borst wel een button preikt. Ze negeert het en buigt zich naar hem toe.

"Die jeugdvriend van jou, heette die nu Marwan?" Vraagt ze, fluisterend. "Marwan Leith soms?"


-----------------------------------


Jet




OOC: Jej, eerste Sado-post!


http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


En daar zit je dan: In hartje Londen, diep onder de grond, verdieping zes Departement van Magische Sport. Geen raam in je kleine kantoortje, te veel papieren op je bureau waar je mee aan de slag moet en te weinig geld wat er te verdienen valt. De lol is ver te zoeken. Dus de lol zoek je zelf.

Cailtin zit onderuitgezakt in haar stoel, een grijns op haar mond en een toverstok in haar hand. Vlak voor haar vliegt een verbaast en geschrokken vogeltje in het rond, wild piepend. Caitlin richt haar toverstok naar het beestje die vervolgens nog harder begint te piepen en nog wilder in het rond begint te vliegen.
'En jij bent de laatste,' zegt ze met een brede grijns, 'Petrificus Totalus!'
Het vogeltje stopt resoluut met vliegen, valt totaal verstijfd door de lucht en komt met een plof op Caitlins bureau waar hij vervolgens in het niets verdwijnt.
'Ghehe. Nog een keer. Avis!'

Een aantal vogeltjes worden uit de toverstok getovert. Ze  fluiten en vliegen nietsvermoedend het kantoortje door. Caitlin richt haar toverstok op het dichtsbijzijnde vogeltje en herhaalt: 'Petrificus tota-'
'Ahum'
Caitlins gezicht betrekt en draait haar hoofd in een fractie van een seconde naar de deuropening waar een gestalte van een jonge vrouw haar fronsend aankijkt. 
'Oh, jij bent het... Hoe lang sta je daar al, kon je niet kloppen?!'
De vogeltjes vliegen vrolijk fluitend de deur uit, niet wetend waar ze aan ontsnapt zijn, langs de gestalte heen. Caitlin draait haar hoofd van het meisje weg en doet alsof ze druk bezig is met haar stapel papieren.
'Ik héb geklopt, maar je hoorde me niet. Ik vroeg me af of je misschien deze papieren voor me kon verwerken over die nieuwe bezems, het is niet heel veel. Ik zou graag iets eerder naar huis gaan. Mijn moeder is ziek weet je en -'
'Nou èn.'
Vanessa kijkt Caitlin onzeker aan en vraagt voorzichtig: 'Eh, pardon?'
Ze draait haar hoofd weer naar het meisje. 'Nou èn, zei ik. Wat kan mij het schelen dat je moeder ziek is. Moeders-zijn-niet-belangerijk! En daarbij, ik heb het druk. Zie je niet dat ik bezig ben?!' Ze rommelt wat met haar papieren en pakt een pen.
'Nou, eerlijk gezegd, ik zag zonet dat -'
Caitlin zet een quasi-lief gezicht op en kijkt het meisje aan. 'Mijn lieve Vanessa, kun je alsjeblieft mijn kantoor verlaten en de deur zachtjes achter je dichtdoen? Kun je dat?'
Ze kijkt Caitlin fronsend aan en weet niet wat ze hiervan moet denken.
'Nou?!' Haar ogen blijven gefixeerd op Vanessa staan. Het departementshoofd mag niet vermoeden dat Caitlin haar werk niet serieus neemt. Ze weet dat Vanessa een beetje bang voor haar is en nu nog niks zou verklikken, maar hoe lang blijft dat zo? Ze moet voorzichtig zijn met deze grapjes.
'Okee, geef me die stapel en dan wegwezen.' Ze grist de stapel papieren uit Vanessa's handen en ziet vervolgens Vanessa dankbaar knikkend het kantoor verlaten. Op de gang hoort ze gefluit van een vogeltje.
'Bah, wat een bloedbesmeurde trut.' Ze laat het pakketje papieren op haar bureau vallen, op de rest van de stapel, en pakt haar toverstok.
'Avis!


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij schrikt op uit zijn gedachten als Aisha ineens voor hem staat. Als ze opnieuw over zijn jeugdvriend begint slaakt hij een zucht. Ik wil het er niet meer over hebben, ik wil er niet meer aan denken.

"Uh, ja hij heette Marwan, ja," zegt hij een beetje afwezig. "En hij heette Leith ja."

Een beetje wantrouwig kijkt hij naar Aisha; Waarom had ze plots zoveel interesse in zijn jeugd, en dan vooral in zijn vriend Marwan?


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Als Aisha haar vader hoort fronst ze. Ze loopt een stukje van haar vader weg en zucht zachtjes. Ze wist zeker dat hij ook haar ontvoerder was, het kon niet anders.. Nou Mitch, bereidt je voor op een klap... Aisha sluit even haar ogen en loopt weer naar haar vader toe.

"Jouw vriend Marwan, is de vader, of adoptie-vader, van Mitch." Aisha denkt na, zou de man... Zou Marwan met Jessica... Zuchtend kijkt Aisha even naar Mitch. Waarom wil iemand dat zijn eigen zoon denkt dat hij dood is?

"En kijk niet zo wantrouwig..." Zegt ze dan tegen Will, terwijl ze weer van haar vader wegloopt en naar Mitch toegaat en weer gaat zitten. Ze besluit voorlopig even te zwijgen.

"Waar moeten onze brooms heen, by the way?"


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Wanneer Aisha verkondigd dat Marwan de adoptievader van Mitch was begint hij te lachen.

"Nee, dat moet een vergissing zijn, Aisha," zegt hij, nog steeds lachend bij de gedachte van Marwan als vader. "Marwan wilde geen kinderen, dat heeft hij me zovaak gezegd." 

Hij kijkt even naar Mitch en stelt zich hem voor in de armen van Marwan. Meteen begint hij weer te grinniken. "Marwan genoot van het leven, en volgens hem zou dat niet kunnen met een baby." 

Als Aisha vraagt wat ze met de bezems moeten doen kijkt hij even om zich heen. Iedereen staat nog met z'n bezem in z'n hand en het lijkt hem niet echt handig om daar mee te blijven rondlopen. Hij haalt zijn schouders op; "Ik zou het niet weten."

http://img529.imageshack.us/img529/9277/manvanhetministerie4rs.jpg

Het nieuws van de oproer die er zonet beneden was geweest was als een lopend vuurtje door het hele Ministerie gegaan en was zo ook op de zesde verdieping aangekomen. Een groep mensen uit het beruchte dorp Sado die op bezems naar het ministerie komen was dan ook niet iets wat ze dagelijks meemaakte.

Hij loopt naar het kantoortje van Caitlin McVea en komt onderweg een aantal vogeltjes tegen. Hij vraagt zich verbaasd af waar die vandaan komen. Hij begroet Vanessa als hij die tegenkomt en komt dan aan bij het kantoortje. Hij klopt één keer op de deur en zonder op antwoord te wachten gaat hij naar binnen.

"Luister, er is een groep mensen binnengekomen, ze hebben allemaal bezems bij. Zou jij even willen controleren of die bezems wel aan de eisen voldoen?" zegt hij zonder haar eerst te begroeten. 

"Het gaat namelijk om een groep uit dat dorp, Sado, ik vertrouw die luitjes niet."


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn komt weer bij de groep aan. Hij schudt even wat stof van zijn gewaad en kijkt dan wat kwaad. Hij hoopt dat ze opschieten want in dit boerenhol wil hij niet lang meer blijven, na dit incident. 

"Kunnen we op-" wil hij zeggen, maar dan van Aisha hem in de rede. Onze bezems.. Ja. Juist. Dizn loopt terug naar de balie, ontwijkt de twee andere mannen, blijkbaar was de man van daarnet nog niet terug uit zijn krot en neemt dan zijn bezem die hij daar had laten vallen. Hij loopt terug naar de ovaalvormige cirkel (OOC: XD) en blijft daar staan. Hij heeft geen idee wat ze met de brooms moeten doen en hij heeft geen zin om ook maar aan iemand zijn verhaal te doen. Dit noemt Dizn dan een rothumeur klasse 1...


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Sarah loopt samen met Billy en Ryan, klappertandend van de kou, naar de telefooncel. Dankbaar stapt ze de droge cabine binnen en volgt gapend het geratel van de stem in de machine. 

Zuchtend rukt ze de badges uit het bakje en vraagt zich enkele seconden af hoe ze zo'n enorm ding aan Billy's pakje moet bevestigen en besluit dan om het maar gewoon niet te doen.

'Die stomme formaliteiten ook altijd, net of we dáár tijd voor hebben,' klaagt Sarah.

Dan ziet ze de badge van Olivier liggen, ze trekt onwillekeurig een gezicht en snuift.

'Pfft.'

De telefooncel gaat naar haar zin niet snel genoeg naar beneden. Sarah heeft het gevoel dat ze al teveel tijd verspilt hebben. En wanneer ze haar toverstok moet afgeven zucht ze dramatisch diep. Als de man vraagt of hij Billy's toverstok ook mag schiet Sarah uit haar slof.

'Zeg, wat denkt u wel niet? En waar heeft u uw ogen gelaten? In uw nachtkastje misschien? Dit is een BABY ja. Een B-A-B-Y. Het meest magische dat ze doen is scheten laten!'

Woest beent ze weg en gaat op een afstandje van de groep staan en knuffelt de arme Billy innig.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Olivier staat er maar een beetje bij en voelt zich verschrikkelijk verloren in de groep. Tot zijn schrik beseft hij nu dat hij helemaal niemand meer heeft, helemaal niemand. 

Hij kijkt hoe Dizn wordt afgevoerd, maar het doet hem niets. Er is niets meer wat hem kan schelen, en al zeker geen bloedbesmeurde. Als Dizn even later terugkomt merkt hij dat zijn humeur ook niet meer al te best is. 

Wanneer Sarah met Ryan en Billy binnenkomt gaat er een steek van afgunst door hem heen. Hij wil Ryan pijn doen, het maakt niet uit hoe. Hij wil Sarah terug, Sarah moet terugkomen. Die hufter moet met z'n poten van haar afblijven.


-----------------------------------


Rayna




http://img487.imageshack.us/img487/6265/nicof6eh.jpg 

Giechelend als een klein meisje kijkt hij naar het resultaat.

'Nou baasje, dat heb je dan toch maar weer mooi gefixt.' 

Nico aait zichzelf over zijn borst en kijkt naar de klok die langzaam de secondes aftelt. Even twijfelt hij of de tijd zo wel juist is ingesteld, maar bedenkt dan dat het eigenlijk niet uitmaakt, de bom ontploft toch wel.

In een flits ziet Nico hoe laat het is en ziet dan dat hij al veel te laat is voor zijn afspraak met Grace.

'Ojee, oooojee! Graciepeesie zal dit niet leuk vinden. Nicootje toch, nu heb je het vrouwtje boos gemaakt. Foei!'

Zo snel als hij kan verdwijnselt hij naar de afgesproken plaats en ziet dat Grace er niet meer is.

'Nou, dan zit er niets anders op Vrind. Je moet het zelf doen.'

Hij gooit wat teennagels in de dikke substantie en drinkt het snel op. 'Uuwl, getver! Wat is dit? Tenenkaas?' Met moeite weet hij te voorkomen dat hij moet overgeven en tot zijn verbazing merkt hij dat zijn buik in omvang wel heel veel geslonken is.

'Ooh dolletjes! Kijk nu! Dit is pas een briljante verjongingskuur!'

Dan beseft hij dat elke seconde telt en kleedt zich snel om, oefent even zijn gebaren en gezichtsuitdrukkingen in de spiegel en geeft Mara een knipoog in de spiegel.

'Heerlijk! Ik voel me gelijk een half millenium jonger!' giechelt hij en gaat dan opzoek naar Grace.

Op een holletje vervolgt hij zijn weg en zwaait uitbundig wanneer hij haar ziet staan, schenkt haar een verleidelijke knipoog en steunt dan met zijn handen op zijn knieën om uit te puffen.

'Oh hoi jongens, ik ben zo snel gekomen als ik kon, ik eehm, nou ja, ik had nog wat dringends te doen.'

Zenuwachtig friemelt hij aan de kleding van Mara die een beetje onwennig zit. Nico vreest dat hij zijn rol een beetje overdreven heeft, maar je transformeert dan ook niet elke dag ineens van man tot vrouw.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Een man van het ministerie die ze wel eens rond heeft zien lopen stapt zonder pardon haar kantoor binnen. Caitlin is blij dat ze nét haar laatste vogeltje verstijfd heeft met de petrificus totalus voordat hij binnenkwam. Ze kijkt de man ongeduldig aan en mompelt binnensmonds: 'Ook hallo meneertje ik-ben-belangrijker-dan-jou-dus-groet-ik-niet.' 
De man heeft blijkbaar niks gehoord en Caitlin hoort wat hij te zeggen heeft.
'Hmm, Sado he?'
Ze denkt even na waarna ze de man uitdagend uitkijkt.
'Niet te vertrouwen zegt u? Ík woonde in Sado, vriendelijk bedankt.'
Ze heeft geen zin in nog meer werk, maar deze man lijkt op iemand die de macht heeft haar het leven zuur te maken en na zo'n opmerking kan ze beter instemmen.
'Oke. ik controleer de bezems.' Caitlin staat op. 'Weet u waar ze zijn?'
Terwijl ze de man aankijkt bedenkt ze zich dat ze wel erg hulpvaardig is vandaag en dat ze daar maar snel mee op moet houden.



-----------------------------------


Olivier




http://img529.imageshack.us/img529/9277/manvanhetministerie4rs.jpg

Als de man hoort dat Caitlin ook in Sado heeft gewoond is hij even uit het veld geslagen, maar negeert haar opmerking. 

"De hele groep bevindt zich op het moment nog in het Atrium, maar ik zou snel zijn, want ze zullen hier niet zijn gekomen zijn voor de lol...en als je hulp nodig hebt dan vraag je maar iemand om je te helpen."

Hij draait zich om en wil het kantoor weer uitlopen als hij zich plots iets bedenkt. "En zou je eens kunnen onderzoeken hoe het mogelijk is dat er hier vogeltjes rondvliegen," zegt hij en zijn blik glijdt naar de verstijfde vogeltjes op de grond van Caitlin's kantoor.

En opnieuw zonder groet verlaat hij het kantoor weer, opweg om de volgende persoon aan het werk te zetten.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze glimlacht naar Mitch als die vraagt of ze lekker heeft gevlogen.

'Tuurlijk, wie houdt er nou niet van vliegen?' zegt ze met een knipoog. Ze besteed niet zoveel aandacht aan het hele Dizn-gebeuren en ziet dan Mara ineens. Ze gedraagt zich wel een beetje vreemd, maar ach, wie weet waar ze net is geweest.

'Mara!' zegt ze en ze loopt naar haar toe.

'Waar was je? Is alles wel goed?' vraagt ze.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara herinnert zich vaag de dingen die Roxan zegt.

´Uhm.. Was er niet iets met een ministerie?´

Ze herinnert zich dat vaag, vooral nu de man schreeuwt dat ze met zijn allen weg zijn. Ze herinnert zich ook iets met bezems, ofzo.

´Roxan? Er was iets met bezems, geloof ik. Ik weet het niet meer.´


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Caitlin ziet de man naar de vogeltjes kijken en ze zegt daarop zo onschuldig mogelijk: 'Ja, vreemd vind u niet? Ik zag -' 
Voordat ze er erg in heeft is de man alweer vertrokken.
'Noujá zeg.'
Ze zet een lage stem op, trekt een verwaand gezicht en kijkt in een kleine spiegel aan de muur. 'Ik weet niet hoe je heet, meisje van de zesde verdieping. Ik loop alleen een beetje rond te slenteren om belangrijk te doen. En terwijl ik lantefanter en tonnen galjoenen binnenhaal, moet jij aan het werk!'

'Ik ben z'n slaaf niet!'
Ondanks haar irritatie stapt ze haar kantoor uit, de lift in naar de achtste verdieping waar het Atrium zich bevindt. 
Als ze uitstapt merkt ze gelijk een groepje op met bezems in de handen. 
Chaggerijnig loopt ze naar hen toe en bestuderend kijkt ze de groep over. Sado staat immers bekend om de verscheidenheid aan bloedsoorten en er is maar één soort die ze mag...
Ze opent haar mond en verkondigt luid, in één adem en op een zeer monotome wijze: 'Mensen uit Sado, het is een voorrecht van het ministerie om u te verzoeken uw bezems bij mij in te leveren en ze te laten controleren.'
Terwijl ze de groep scherp aankijkt vervolgt ze: 'Tegenspraak of tegengestribbelen is verboden en wordt niet geduld. Indien ik u er op betrap, kan ik u de uitgang wijzen en u verzoeken niet weder te keren, is dat duidelijk?'



-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn merkt dat er een medewerkster van het Ministerie aandacht roept en Dizn draait zich dan ook maar om om naar het gepreek te luisteren. Jezus, wat een vreemde mensen heeft het Ministerie. Aha. Dus zij gaat onze brooms controleren, nou dat weten we dan ook weeral. Dizn stapt naar voor en geeft als eerste zijn broom af.

"Ik hoop dat hier niets mis mee is?" zegt hij op een sarcastische toon, nog steeds kwaad over het voorval van zonet.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Als Mara ook aan komt lopen zucht hij nog maar eens. De smerige bloedbesmeurden zijn weer bijeen.

Wanneer er ineens iemand van het Ministerie naar hen toekomt en hen streng en zakelijk aanspreekt kijkt hij haar even aan. Zozo, pittige medewerkers hier.

Hij vangt iets op over bezems controleren en krijgt plots een idee. Hij sluipt zo onopvallend mogelijk de kant van Aisha op en grijpt zijn toverstok. Nonverbaal vuurt hij een spreuk op haar bezem af.

Hij glimlacht even bij zichzelf en loopt dan weer naar de andere kant, alsof er niets aan de hand is.

OOC: Helemaal vergeten! Olivier is vandaag jarig :P  En omdat hij geen vrienden heeft feliciteer ik hem maar :')


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

*hij kijkt naar de badge die hij van Sarah krijgt*

Die ga ik dus echt niet op doen he?

*en hij steekt de badge in zijn cloak*

Als hij dan hoort hoe de man Sarah vraagt de wand van Billy af te geven, begeeft hij het bijna maar weet zich in te houden. Hij beseft zich steeds meer en meer dat Sarah een hele zelfstandige vrouw is en dat hij haar echt niet voor elk wissewasje hoeft te beschermen, daarbij zou hij zich vast niet kunnen beheersen en de situatie alleen maar erger maken.
Toch heeft Sarah een goeie invloed op hem, en dat beseft hij zich ook maar al te goed.

*hij gaat naast haar staan*

'Wat gaat er nu gebeuren eigenlijk, Saar?'


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace moet binnenin zich al grijnzen als ze ziet dat Dizn al in de problemen raakt nog voordat de missie écht begonnen is. Dan bedenkt ze zich dat ze moet doen of ze bezorgd is, en zet dan ook meteen haar meest verontruste blik op.

Als Mike dan vraagt of zij weet wat er scheelt, zou Grace het liefst Mikes neus 15° meer naar links slaan, maar houdt zich in.

"Ik heb er geen idee van..." zegt ze bezorgd. "Hij doet toch niets verkeerd?" Grace kijkt toe hoe hij afgevoerd wordt en even later staat hij er al weer. Grace wil zich net wat beter in haar rol inleven en gaan vragen wat er was, maar dan komt Mara opeens aansjokken. Kritisch kijkt Grace achterom om te kijken of het Nico is, die dat maar eens zo duidelijk laat merken aan zijn verleidelijke knipoog.

Aaargh, DOE DAT NIET! Zo zien ze het nog! schiet het woedend door Grace's hoofd als ze het ziet en tegelijk met een vrolijk gezicht terugzwaait. Ze draait zich zo naar Nico toe dat alleen hij haar gezicht kan zien.

"Is het gelukt?" vraagt ze op een doodgewone vriendelijke Roxan-toon, maar haar gezicht staat waarschuwend en kwaad dat hij zo laat is en niet oplet wat hij doet.

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana krijgt niet echt een antwoord en ziet hoe Dizn afgevoerd wordt. Zo, wat zijn we weer vriendelijk... denkt ze met een vleugje sarcasme. Ze kijkt op als ze Sarah hoort tieren tegen de man over de baby en kan een glimlach niet onderdrukken. Ze kijkt toe hoe Sarah met het kind omgaat en besluit dat ze zich er wel erg veel aan hecht. Is dat wel gezond? Lana was nog altijd niet zeker van het precieze doel van Billy's komst en vreesde iets ergs.

Lana haalt haar schouder op om haar gedachtengang te onderbreken en laat haar eigen stok dan ook registreren aangezien ze dat nog steeds niet gedaan had. Die krijgt ze gauw weer terug, op het moment dat Dizn terug komt en Caitlin de lakens uit begint te delen. Hoe kordaat... Hangt hier wat in de lucht of zo? En waarom weet ze dat we van Sado zijn? vraagt ze zichzelf af. Ze gaat naar Mike, neemt zijn en haar bezem en wandelt naar Caitlin om ze af te geven.

"Alsjeblieft..." zegt ze om beleefd te blijven.


-----------------------------------


Carpe Diem




Ooc beetje laat, maar Mitch wil zijn kleine broertje toch nog hartelijk feliciteren met zijn verjaardag :lol: 

http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt Aisha verbaast aan waarom vroeg ze dat op die manier, hij blijft in gedachten verzonken als ze weg gaat. Hij pakt zijn portefeuille en pakt er een foto uit daar staan Marwan en Mitch samen op toen Mitch vijftien was. Samen keken ze trots naar een schuurtje die ze met hun beiden hadden gemaakt zonder magie. Al was dat schuurtje op de foto niet te zien. Hij miste zijn vader nog steeds, hij zou er veel voor over hebben om hem weer te zien. Maar wist ook dat, dat onmogelijk was.

Hij hoort Will dan ineens zeggen over Marwan wilde geen kinderen, Heb jij mijn vader gekend zegt hij dan kijk dit is het misschien is hem wel iemand anders zegt hij wijs Er zijn natuurlijk meer mensen met de zelfde naam, hij laat wil de foto zien. Daarbij kijkt hij trots met een verdrietige trek. Hij was ene geweldige vader zegt hij. we deden heel veel dingen samen. Hij ziet dan ineens dat Mara er bij is gekomen, vreemd het was net alsof hij niets meer voor haar voelde, was hij nu al over haar heen, hij kijkt met een peinzende en verstoorde blik naar Mara, hij kijkt dan weer naar Will en is er van overtuigt dat deze gaat zeggen dat hij de man niet kent. Toch kijkt hij dan weer naar Mara, er knaagt toch iets aan hem het klopte niet. Hij zag toen ook pas dat er nog een vrouw was bij gekomen waarschijnlijk van het ministerie of zo.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij ziet dat Mitch met een foto aan komt zetten en wil eigenlijk niet eens kijken. Maar aangezien Mitch begint over hoe een geweldige vader het wel niet was werpt hij voorzichtig een blik op de foto.

Geschrokken deinst hij terug. "D-d-dat is Marwan," stottert hij. Wanneer hij Mitch hoort zeggen dat hij een geweldige vader was dringt het plots vol tot hem door. Marwan is dood. Hij had hem wel al jaren niet meer gesproken, maar ze waren vrienden geweest. Waarom had hij niks van Marwan's dood gehoord? Had hij het hem nog steeds kwalijk genomen dat hij er met Jessica vandoor was gegaan?


-----------------------------------


Rayna




http://img487.imageshack.us/img487/6265/nicof6eh.jpg 

Nico kijkt uitermate vrolijk naar Grace en glimlacht, 'Ja hoor, alles is goed gegaan.'

Met een triomfantelijk gezicht kijkt Nico het groepje rond. Hij vraagt zich af of iemand het überhaubt door heeft dat het gedrag van 'Roxan' en 'Mara' verandert is. Hij hoopt vurig van niet, maar weet zeker dat het te zien is. Zeker bij hem, want wie kan er nu in een uur tijd de gracieuze en soepele gebaren van een vrouw onder de knie krijgen. Nico moet onwillekeurig glimlachen bij die laatste gedachten.



-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Terwijl Caitlin een aantal bezemstelen in ontvangst neemt kijkt ze Dizn, een slungelige jongen van ongeveer haar leeftijd, aan. 
'Dat zullen we wel zien, nietwaar?' reageert ze snerend op zijn opmerking.
De rest van de groep waarvan ze geen bezems ontvangen heeft lijkt haar niet te hebben opgemerkt of lijkt bezig te zijn met andere dingen.
'Deze bezems neem ik mee ter controle, de rest van jullie-' Ze kijkt Mitch en Will nadrukkelijk aan '-levert hun bezems in bij de bewakingsbalie waar jullie zonet je toverstok hebben laten controleren. Zij worden later gecontroleerd.' 
Caitlin loopt weg en beseft dat ze waarschijnlijk toch niet meer bezems kon meenemen in de lift.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha kijkt even fronsend naar Mara en Roxan. Het zou wel aan haarzelf liggen, maar ze deden allebei anders. Dan haalt ze haar schouders op, er gebeuren wel meer vreemde dingen.

Dan kijkt ze naar de vrouw van het ministerie en ze pakt haar bezem op en loopt er naar toe. Ze geeft de vrouw de bezem aan en bekijkt haar even, ze kwam haar bekend voor. Had ze haar niet wel eens in Sado gezien? Aisha zucht en lijkt Caitlin aan.

Dan lijkt de vrouw weg te gaan en ze haalt haar schouders op en ze brengt de bezem maar bij de balie.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Olivier staart de vrouw die hun bezems in beslag kwam nemen aan en bemerkt dat ze een aparte persoonlijkheid is. Voor hij het weet is ze al weer weg en heeft hij zijn bezem nog steeds in zijn handen.

Hij sjokt naar de balie en geeft zijn bezem af. Vervolgens laat hij zijn toverstok ook controleren en als dat gebeurd is loopt hij terug naar de groep.

"Gaan we nog iets doen, of blijven we hier de hele dag gezellig staan?" vraagt hij chagrijnig, het wachten is hij nu wel zat. Het liefst zou hij zo snel mogelijk weer naar huis gaan, maar dan krijgt hij nooit rust. Ze moeten gewoon eerst de aanwijzing vinden.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia loopt met de anderen mee en geeft zonder mopperen haar bezemsteel af aan een medewerker. Als haar toverstok gevraagd wordt, neemt ze deze argwanend uit de zak van d'r gewaad en rijkt hem met een wantrouwige blik naar de man toe. Deze legt hem met een zachte, mechanisch tik op het weegschaaltje en geeft de staf zonder een woord te zeggen terug.
Wanneer Gaia zich terug bij de rest wil voegen, merkt ze dan Mara meer en meer de motoriek begint te krijgen van een ouder iemand, als ze dan nog een met een flirtende blik naar Roxan oogt, valt Gaia's mond een stuk open en staart haar ongelovig aan. Daarna schudt ze verward haar hoofd, waarschijnlijk zal ze het zich wel weer verbeeld hebben.

De kleine hokjes en bureaus zijn aangegeven met kleine koperen plaatjes en verwijzingen wat de ambtenaar in kwestie voor het ministerie doet. Als ze een hokje in het oog krijgt wat woongebieden/steden en de inwoners ervan als bevoegdheid heeft, loopt ze er onzeker naar toe. Een stoffige oude man die zo te zien de dagen afteld wanneer hij eindelijk van zijn pensioen kan geniet, kijkt vragend op.

"Kan ik u ergens mee van dienst zijn?", vraagt hij met een sikkeneurige blik op de Sado-zwerm die in de hal staan.

Gaia trommelt even met haar vingers op het houten bureaublad en denkt na over heo ze het kan aanpakken. "Wel.. Ik vroeg me af of het ministerie soms over archieven en documenten beschikt, over ons dorp".

De man trekt een lade open en begint daar druk in te rommelen. "Hoe heet het dorp?", vraagt hij verstrooid als hij een doos zoutzuurtjes uit de la vist die al een maand of twee vervallen zijn. 
"Sado", antwoordt Gaia die een sprankeltje hoop krijgt.

De man veert vermoeid recht "Schotland, toch? Aan uw accent te horen. Dan moeten we op een andere etage zijn", hij zwaait met een priemende en eeltige vinger naar de andere dorpsbewoners. "Zij mogen wel meegaan, maar denk eraan dat we zo net de vloer hebben gepoetst". 


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Omdat Milosh iets van zich moet laten horen (aldus enkele personen), loopt hij naar de balie waar hij zijn bezem op neer legt. Dan geeft Milosh zijn wand af, die hij niet veel later weer terugkrijgt. Hierna loopt hij weer naar de anderen toe, steekt zijn handen in zijn zakken, en wacht min of meer geduldig af.
Milosh volgt zwijgend het gesprek tussen Gaia en de oude man die er blijkbaar op gesteld is dat alles schoon blijft. Wanneer de man belerend een vinger naar de andere Sado'ers uitsteekt, trekt Milosh even lichtjes zijn wenkbrauwen op, maar besluit niets te zeggen.

http://img354.imageshack.us/img354/2953/thorn4wr.jpg

Thorn doet hetzelfde met zijn wand en bezem als Milosh, en gaat dan op een klein afstandje van de groep staan. Hij heeft niet echt behoefte aan gezelschap, noch vindt Thorn al deze Ministry-mensen nou echt sympathiek. Maar hij houdt gewoon zijn mond dicht en let goed op, en dan ziet 'ie wel wat er van komt.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn snuift even over de opmerking van de Ministerie medewerkster. Daarna ziet hij dat iedereen zowat weer zijn eigen gang begint te gaan en dat het nog lang kan duren vooraleer er werkelijk iets van de grond komt (OOC: XD).

Hij merkt dat Gaia tenminste al iets probeert uit te halen en in de hoop dat de groep dat ook merkt, loopt hij enkele passen dichterbij om te kunnen horen wat er allemaal wordt gezegd.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch ziet Will schrikken, Was hij die vriend van u? vraagt hij voorzichtig, hij legt even een hand op zijn schouder, Wist u dan niet dat hij dood was zegt hij dan, Sorry dat ik het zo bot zei zegt hij licht verdrietig. Hij denk even na, hij heeft zijn vader wel eens over zijn schooltijd horen praten, maar de naam Will kon hij zich niet herrineren. misschien was hij het vergeten en had zijn vader het hem wel verteld.  

Hij weet niet goed wat hij verder nog kan zeggen en ziet dan dat Gaia, navraag aan het doen is, hij speelt even met het doosje in zijn handen, maar misschien is dit niet het goede moment. Zullen we even kijken of Gaia al meer te weten is gekomen vraagt hij dan aan Will. Hij loopt alvast haar kant op. Hoi Gaia ben je al iets wijzer geworden vraagt hij vriendelijk, Dinz negeert hij, Hij mocht hen gewoon niet.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij kijkt naar Mitch en probeert te glimlachen. "Maakt niet uit, jij kon het niet weten," zegt hij.

Will merkt dat hij onwillekeurig naar Mitch blijft kijken. Hij kan zich gewoon niet voorstellen dat hij is opgevoed door Marwan. Maar de 'bewijzen' lijken te kloppen. 

Hij loopt achter Mitch aan als die naar Gaia toeloopt en wenkt Aisha om ook te komen. Hij is benieuwd of Gaia al wat gevonden heeft, want het liefst is hij hier zo snel mogelijk weer weg. Hij heeft het rare gevoel dat Grace heel dicht in de buurt is. 

OOC: Ons idee was om de groep in 2'en te splitsen, omdat we dadelijk met twee Mara's en twee Roxan's zitten doordat onze verhaallijn wat langzamer ging dan die van hun. Een groep gaat met Gaia en de man mee, de andere blijft in het atrium, maar wordt dadelijk geholpen door Caitlin, die ook het een en ander van Sado weet ^^


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

De man neemt zich even de tijd om iedereen dreigend aan te kijken en heist zich daarna met moeite uit zijn gemakkelijke stoel. Wanneer er nog wat vliegende memo's op hem komen afstuiven, ontwijkt hij die behendig aangezien hij er elke minuut zowat mee geconfronteerd wordt. Hij sleept zich voort naar de groep en kijkt dan keurend in het rond als er alvast enkele mensen bij Gaia staan.

Gaia bijt aarzelend op haar onderlip wanneer er anderen nieuwsgierig rond haar komen staan om een glimp van het gesprek op te kunnen vangen. Misschien waren die archieven helemaal nutteloos... Dan zou ze hun kostbare tijd voor niets verspillen. Ze glimlacht naar Mitch als deze haar komt vragen hoe het er mee staat. "Ik hoop het... Ik heb gevraagd of het ministerie archieven achterhoudt van Sado, hopelijk kan de man ze geven".

De man vist even zijn zakhorloge uit zijn gewaad, werpt er een vluchtige blik op en wijst dan naar de eerst volgende gang die naar verscheidene liften zal leiden. "Laten we geen tijd verspillen, ik heb nog veel te doen", (het enige wat de man nog te doen had, is spelfouten uit dossiers schrappen koffie drinken, maar dat hangt hij aan niemands neus) zegt hij bedrijvig, terwijl hij voorop loopt om de groep naar de juiste etage te kunnen leiden.

...


Ze bereiken de vierde verdieping en na veel gepuf van de man die vloekend naar de juiste sleutel zoekt, kunnen ze de ruimte binnen die de vele documenten bewaard. De kamer bestaat voornamelijk uit hoge houten kasten die tot aan het plafond reiken en ladders die uitgestalt staan tegen de reusachtige lades. 

"Normaal gezien staat alles op alfabetische volgorde", legt de man kalm uit, waarna hij zich op een van de stoelen neerploft. "Ik hoop dat jullie geen bezwaar hebben dat ik hier aanwezig ben, maar het zou onverantwoord zijn om onbekenden achter te laten tussen al deze archieven", voegt hij er fijntjes aan toe, zelfvoldaan omdat ze toch niet de sleutel hebben om in de belangrijkste lades te gaan.

OOC. We hebben even overlegd dat de groepindeling als volgt zal zijn ^^: 
Gaia, Aisha, Will, Dizn, Graxan, Nira, Linda en Mitch gaan naar de archieven.
Mike, Lana, Milosh, Olivier, Ryan, Sarah, Roxan en Mara zullen achterblijven.
OOC2. Blame it on the Sander, maar door de enorme hoop personages zijn we er een paar vergeten :p, dat is nu normaal gezien opgelost.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg
Dizn volgt alles wat de man vertelt keurig op en loopt dan mee in de richting van de liften. Hij zucht even. Zijn humeur was er niet op verbetert en in een lift gaan met té veel mensen, was geen goed idee om zijn humeur op te krikken. Nu hij er bij nadacht, waarom vergroten die liften niet steeds, naar gelang de inhoud? Het is toch magie? Naja. Dizn had geen tijd om er verder over na te denken, want hij hoorde het belletje, de vrouw die vertelde dat ze op de vierde verdieping terecht kwamen en het geruis van memo's die naar buiten vlogen.




-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Met tegenzin loopt Aisha achter de groep aan, ze wist nog steeds niet waarnaar ze precies op zoek waren en dat is vrij onhandig, toch. En dat die raar bezig zijnde Mara en Roxan mee gingen, verontrustte haar ook enigzins.

Als ze in de archief ruimte zijn kijkt Aisha een beetje vragend om zich heen. Wanneer ze de man zelfvoldaan hoort praten snuift ze geirriteerd. De man werkt haar nu al op de zenuwen en dat is waarschijnlijk eerder zijn probleem, dan het hare. Althans, als hij bezig blijft.

Dan zet Aisha een stap naar voren en ze bekijkt de grote kasten, die in lange rijen staan. Even fronst ze en ze kijkt opzij naar Gaia. Ze buigt zich naar haar zus toe.

"Mag ik die kerel vervloeken?" Mompeld ze grijnzend tegen Gaia, zo dat de man het niet horen kan. Dan gaat ze weer rechtstaan en ze loopt een van de 'gangen' in.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Caitlin loopt met de bezems niet naar haar kantoortje, maar naar het testcentrum wat ook op de zesde verdieping plaatsvindt. Tot haar grote vreugde merkt ze, als ze de deur opent, dat er verder niemand in de troeperige kamer aan het werk is. Caitlin heeft een hekel aan andere mensen van het Ministerie die haar van het werk houden en tegen haar aanpraten over onzin die haar niks kan schelen. In zulke gevallen luistert ze niet en de meesten hebben dat niet eens door. Caitlin grijnst bij de gedachte. Sommige tovenaars zijn ook zo onnozel.
Iemand van het Atrium komt binnen en legt, zonder op te kijken, de rest van de bezems op een tafel.
Terwijl Caitlin één voor één een bezem pakt en er zorgvuldig een spreuk op afvoert om te checken of er geen vloek op zit, denkt ze terug aan een paar maanden terug. Het was namelijk niet altijd het geval dat ze nooit naar andermans verhalen luisterde... Éénmaal luisterde ze goed, érg goed zelfs. Anita Baker die op de negende verdieping werkte, het Departement van Mystificatie, was net als Caitlin in het testcentrum geweest om bezems te testen. Caitlin wist dat Anita nogal dom was en nooit nadacht over wat ze zei. Ze had zich altijd afgevraagd wat Anita deed op het Ministerie. Misschien hadden ze haar uit medelijden aangenomen, of misschien werkte er familie die een goed woordje voor haar had gedaan. Een ding dat zeker was, was dat Caitlin geen zin had om een paar uur met de domme Anita door te brengen. Het begon precies zoals Caitlin verwachtte, Anita vertelde verhalen over haar verdwenen hond, over haar vriend (wow, wie wil háár als vriendin?!) en Caitlin luisterde met een half oor en reageerde nauwelijks. 
Op een gegeven moment begon Anita over haar werk op het Departement van Mystificatie, over de profeties die daar waren, over een Sado-profetie die daar lag. Vanaf toen waren Caitlins oren gespitst, ookal liet ze dat niet merken.

'Ken je Sado?'
'Nah, ik heb er wel eens van gehoord. Maar vertel... Een profetie óver Sado?'

Kennelijk was Anita dolblij dat ze eindelijk Caitlins interesse kon winnen. Ze vertelde Caitlin enthousiast over de profetie van Sado. Als de profetie vernietigd werd, zou er een voorspelling ontsnappen over het mysterie van Sado. Anita was nogal nieuwsgierig naar de profetie, vertelde ze. Haar moeder woonde ooit in Sado en had haar verteld over het mysterie. Helaas heeft Anita nooit geprobeerd om erachter te komen wát de voorspelling was.

'Het zou me m'n baan kunnen kosten, snapje?'
'Ja...' antwoordde Caitlin afwezig. Ze dacht na over de voorspelling. Wat zou het zijn?

De dagen daarna bedacht Caitlin hoe ze binnen kon dringen op het Departement van Mystificatie. Je mag, zelfs als medewerker, niet zomaar naar het departement toegaan. Je zou heel wat schade aan kunnen richten door alle profeties, en al die belangrijke voorspellingen, te vernietigen. Dus was ze, net als Anita, bang dat áls ze betrapt zou worden, ze haar baan zou kwijtraken. En het geld heeft ze dringend nodig.


Inmiddels is Caitlin bij de laatste bezem. Alle voorgaande bezems zijn in orde. Het zou vreemd zijn als uitgerekend met de laatste iets mis is. Ze vuurt een aantal spreuken af op de bezem en tot haar verbazing merkt ze dat er inderdaad wat mis is. 
Caitlin laat alle bezems, behalve de ene met de vloek, liggen en loopt met in haar rechterhand de vervloekte bezem de kamer uit, de lift in, naar het Atrium. De groep lijkt aanzienlijk kleiner geworden. Met grote stappen loopt ze naar hen toe en steekt haar hand, met daarin de bezem, uit.

'Deze bezem... is vervloekt.' zegt ze scherp. Ondertussen kijkt ze of ze een van de tovenaars of heksen verdacht ziet doen.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt Gaia aan en dan de man, hij haald zijn schouderop hij zou wel zien, hij loopt dan rustig achter de rest aan, negeert Mara en Roxan, hij had geen zin om er over na te denken, maar wierp hun toch af en toe vreemde blikken toe, hij stapt op de aangekomen verdieping uit de lift en kijkt de archief ruimte rond, dus hier zou meer informatie moeten zitten. hij negeert de man en kijkt nog even in het rond op alfabetische volgolgorde hmmmm, je had hier de R dus de S zou daar logische wijze naast moeten zitten dacht hij terwijl hij een gang in was gelopen, alleen ede S zat er niet naast het was de V, hij loopt verder en snapt in eerste instantie niets van die chronische volgorde, waar die man het over had.

Dan ziet hij ineens op een la verboden bos/Sado staan, hmm dan hadden ze lang kunnen zoeken bij de S, "hé jongens ik denk dat ik iets gevonden heb "zegt hij, hij opend de la en deze is tot zijn verbazing leeg. "Laat maar deze la is leeg" zegt hij geirriteerd


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Naar het ministerie? Op brooms?' vraagt ze verbaasd. 'Het is hier natuurlijk nog steeds Sado..' 

Ze sommeert haar bezem naar zich toe en wacht tot Mara dat ook gedaan heeft. Even kijkt ze in het rond, of er geen toevallige dreuzels lopen en dan maakt ze aanstalten om op haar bezem te gaan zitten, tot ze iets eigenaardigs ziet. Ze kijkt Mara aan, of zij het msischien ook ziet, maar beseft dan dat de man die ze ziet helemaal niet leeft. Dat die man haar vader is. Mara lijkt hem niet te zien, dus Roxan is er alleen mee. Dit kan niet.. Hij is dood!

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

’Roxan,’ zegt de man, alsof het een gewone alledaagse zaak is. Natuurlijk vond hij het ook wel wat spannend om z’n dochter weer te zien, er was natuurlijk het een en ander gebeurd in het gezin, maar hij had gaandeweg geleerd zich rustig te houden.

http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

’Papa?’ zegt ze, nog steeds verbaasd over het feit dat hij er staat. ‘Hoe.. hoe kan-‘

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

’Ja, ik ben het,’ zegt de man glimlachend, zich dan beseffende dat dat vast al lang duidelijk was. Hij was natuurlijk ook al wat ouder en vergat af en toe wat. ‘Ga er maar gewoon van uit dat dit kan, want ik heb geen tijd om je vragen te beantwoorden, het spijt me. Dizn is in het ministerie, waar je waarschijnlijk daarnet achter bent gekomen. Er is iets belangrijks wat je daar moet zien. Ik herhaal moet zien.’

Even lijkt hij vager te worden, werpt nog een blik op z’n dochter, terwijl hij sorry met z’n lippen vormt. Hij kon niet langer blijven. Er was iets belangrijks gaande. 

http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Ze hoort het verhaal van haar vader aan en kijkt verbluft als hij terug weg is. Dit is nog het toppunt van alles.. Even aarzelt ze om te gaan, alsof haar vader daar daarnet helemaal niet was, maar dan wil ze op haar broom stappen. Eigenlijk gaat dat veel te sloom.. Ze kijkt naar Mara.

‘Mara, dat was mijn ehm –,’ even stokt ze. “Mijn vader” zal wat raar klinken, aangezien hij dood is en Mara hem niet eens gezien heeft. Ze begint haar zin opnieuw.
‘Ik weet niet of je het gelooft of niet, maar iemand belangrijk kwam me daarnet vertellen dat ik onmiddellijk naar het ministerie moest. Er is iets aan de hand, volgens mij. Ik vrees dat de brooms te langzaam gaan, dus we – of ik als jij niet meewilt – zullen moeten verdwijnselen’

Op een antwoord van Mara wachten doet ze niet, daar is ze te verward voor en daarvoor heeft ze te veel haast. Ze verdwijnselt en hoopt dat Mara achter haar aankomt, ookal heeft ze het niet zo netjes gevraagd. Als ze voor het ministerie is, blijft ze even wachten of Mara ook komt, terwijl ze nadenkt over wat er aan de hand is.


-----------------------------------


Olivier




OOC: Kom op mensen, actie! :P

http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij loopt met een aantal mensen mee achter de man van het Ministerie aan en vraagt zich af of ze meteen al iets zullen vinden. 
Als ze de enorme kamer vol kasten en laden binnenkomen zucht hij diep. Als het hier niet logisch is opgeborgen vinden ze de aanwijzing nooit.

Hij grijnst even als hij Aisha hoort fluisteren of ze de man mag vervloeken. Altijd gauw geïrriteerd.

"Nou, waar gaan we nu zoeken?" vraagt hij aan niemand in het speciaal. "We kunnen slechts de hele kamer doorspitten."


http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij blijft achter met een paar andere wanneer de rest meegaat met een man van het ministerie. Hij heeft totaal geen behoefte om te helpen met zoeken. 

Dan komt Caitlin ineens weer aangelopen en hij grijnst als hij ziet dat ze een bezem bij zich heeft. Wanneer ze zegt dat één van de bezems vervloekt is kijkt hij onschuldig en trekt dan een gezicht alsof hem iets binnenvalt.

"Die bezem is volgens mij van Aisha Cheesemaker, ik zie het aan de vorm," zegt hij. "Ja, ja, hij is duidelijk van haar."


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara luistert verbaasd naar Roxan.
Haar vader? Maar ik zie niets!
Ze luistert aarzelend naar de uitleg van Roxan.
Nee... Niet verdwijnselen. Dat.. kan ik niet.
Voordat Mara kan zeggen dat ze niet durft te verdwijnselen, is Roxan al weg. Ze besluit dat ze wel móét.
Ze haalt diep adem, sluit haar ogen en concentreert zich. Ze heeft geen flauw idee hoe je ookalweer moet verdwijnselen, maar tot haar grote verbazing en opluchting staat ze ineens probleemloos naast Roxan.

´Je hoeft het niet allemaal uit te leggen.. Maar ik snap het niet helemaal. Waar stond je vader dan? Ik zag hem niet.´

Ze begrijpt er niet veel van, maar gelooft Roxan wel. Ze heeft het nog nooit over haar vader gehad... Althans, dat herinnert Mara zich niet. Maar ze herinnert zich eigenlijk ook niet waar Roxan het wel overgehad heeft... Waar komt haar vader dan ineens vandaan?


-----------------------------------


Charlie




http://img218.imageshack.us/img218/3189/viktorjj2.jpg

Hij stapt in zijn zetel, neemt de krant van vandaag en gaat die voor de 16de keer vandaag uitlezen. Hij had een saai en nutteloos leven. Hij kreeg grijze haren, lachrimpels op zijn voorhoofd, hoewel hij amper lachtte, en zijn snor vertoonde ook al grijze haartjes. Hij zucht en slaat dan een pagina van de krant om. Hij had geen vrienden hier in Sado. Niemand kende hem, hoewel dat hoogstwaarschijnlijk kwam doordat hij nooit naar buiten kwam, stak hij de schuld op anderen. Hij haatte andere mensen, hij had een hekel aan contacten leggen en hij haatte oude contacten opzoeken nog meer dan nieuwe contacten te maken. 

Hij moest aan zijn zoon denken. Het was jaren geleden dat hij hem had gezien, hij wist niet wat er van hem terecht was gekomen, hij had geen idee waar hij was. Viktor liet z'n krant op een tafeltje vallen. Hij liep naar de kast en haalde er een oud, stoffig en versleten fotoboek uit. Met z'n blauwe ogen ging hij van links naar rechts over de foto's. 

Elmaz op zijn 4de verjaardag


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Niemand schijnt hem te horen er komt in ieder geval niemand kijken, alleen spurt hij dan verder langs de lades, veel snapt hij niet van de volgorde, dan ziet hij ineens iets Sado staat er op een boek. Geboortes en overledenen. Deze ligt gewoon ergens op een plank net als of hij daar is neegelegt en vergeten, hij ziet nog drie andere boeken, die er het zelfde uit zien maar dan met andere plaatnamen er op. Nog steeds hoopt hij ergens dat zijn geboorte akte vals is, hoe kan hij nu familie zijn van zulke mensen, hij gaat in een hoekje zitten en bladdert door het boek, dan komt hij aan bij het jaar dat hij geboren is. Daar ziet hij dan toch echt zijn naam staan en die van zijn ouders, die ook op de geboorte akte staan, met als bij vermelding. Broertje van Ryan, hij zucht diep, dan zoek hij de geboorte datum van Olivier op en ziet daar weederom zijn naam staan maar nu staat hij als vermelding. Hij kan er niet meer onderuit, het is echt waar, dit boek moet kloppen. Hij bladert verder en vind het overlijden van zijn vader en zijn vrouw, hij blijft een tijdje doods naar die bladzijden aan het turen. Terwijl hij zich ondertussen afvraagt wat voor iemand zijn vader geweest was. Zijn eigelijke vader was een goede vader voor hem geweest zou zijn biologische vader net zo zijn of zou die hem in een tweede Olivier verandert hebben. Hij denkt na dat lijkt hem eigelijk onmogelijk. Hij was minder beinvloedbaar op dat gebied en had vroeger al een eigen willetje, hij blijft daar rustig zitten en denkt al niet meer aan waar hij eigelijk voor kwam.



ooc totale nuteloosheid


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn loopt een gang door en eindigt bij een raam. Het is nogal stoffig en Dizn draait even met z'n hand over het raam, waardoor hij een klein cirkeltje vrije ruimte vormt op het raam om door te kijken. Hij ziet wat bomen, het is klaarlichte dag buiten, terwijl het daar net nog duidelijk aan het regenen was. Aahja.. Die ramen zijn betoverd, ook nog waar, nu lijkt het of het gebouw helemaal niet onder grond verzonken is. Dizn draait zich terug om en merkt dat het hele arcief erg stoffig is. Hij loopt terug en een andere gang in. Dan blijf hij staan. Hij krijgt opnieuw vreemde gedachtes. Aan het einde van de gang aangekomen merkt hij dat zijn gedachte waar is...

"Papa?" 

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

"Ja, ik ben het" zegt zijn vader glimlachend. Hij wist dat dit allang duidelijk was. "Dizn, ik heb nu helemaal geen tijd om honderden vragen te beantwoorden, maar die tijd komt nog, dat beloof ik je" 

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn had inderdaad een hoop vragen, maar blijkbaar zou z'n vader het aantal opdrijven. Hij moest hen iets duidelijk maken. Dizn merkte dat zijn vader er vager begon uit te zien, meer zoiets als een geest. Hoe kan dit in godsnaam... Hij is een Muggle.

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

"Luister Dizn, we mogen geen argwaan wekken. Verschijnsel tot net buiten de deur, of sluip geniepig weg, daar wacht ik op je" zegt hij en even later is hij volledig verdwenen.



http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn verschijnt met een plop naast zijn vader. Hij schrikt even en doet een paar stappen achteruit. "Wat, wat nu?"

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

"Luister zoon, je moet me simpelweg volgen. Niemand kan mij zien, dus doe zo normaal mogelijk. We moeten een plek hebben waar we rustig kunnen babbelen, afgezien van andere nieuwsgierig Volbloeden, halfbloeden of van welke verrekte familiesoort dan ook." Hij wist dat dit niet de enige reden was. Op die plek lag iets veel belangrijkers... Iets dat hen zou laten schrikken.

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn knikte alleen maar. Hij had geen flauw benul wat er gaande was, maar één iets wist hij zeker: Dit was geen droom.

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

"Volg me" zei hij. Hij stapte de gang door en kwam in een volgende, redelijk lange gang. De muren waren bekleed met wit behang (eigenlijk begon het behang al geel uit te slaan). Hij liep de gang tot op het eind en sloeg daarna een kleinere gang links in. 

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn volgde gehoorzaam. Hij merkte dat er eigenaardig weinig volk in de buurt was.

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

"Dizn, wil je even de deur voor me openen?" vraagt hij, wijzend naar een stuk hout wat dus blijkbaar een deur moest voorstellen. Hij neemt even zelf de deurknop vast, maar laat z'n hand er gewoon door glijden. "Zie je" zegt hij dan met een opgetrokken wenkbrauw.

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn doet de deur krakend open, stapt naar binnen, net als zijn vader en doet de deur dan weer krakend achter zich dicht. Enkele minuten geleden had hij nog in het archief gestaan en was hij geschrokken door de omvang van de ruimte en door de bergen hoge documenten en boeken die er werden bewaart... In deze ruimte was heel weinig te zien. De ruimte was klein en bevatte twee lessenaars aan het einde van de muur. Verder in de ruimte was één lange tafel te vinden, die zich van de ene muur tot de andere muur uitstrekte, met een hoop verspreide documenten. Dizn kon wel zien dat hier al jaren niet meer was gewerkt, want ook het stof rees hier tot hoge stapels.

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

"Tja.. Dit was het beste wat ik kon vinden" loog hij. Eén van die documenten zou nog belangrijk worden, maar daar wou hij het beslist nog niet over hebben. "Dizn, dit moet ik nu echt vragen" zegt hij.

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn merkt dat de stem van zijn vader nu op 'serieus' gesprongen is. Dizn had dit voelen aankomen, maar wilde dit helemaal niet. Hij had het nooit gewild. Hij had het zo niet gewild...

Dizn liep een kamer binnen en liet de deur krakend achter zich toe vallen. Tegenover hem zat een man die hij als kleine jongen graag had gezien, maar toen waren die dingen nog niet gebeurd. Dizn hoorde de man vragen stellen, of beter, hij hoorde hem dezelfde vraag telkens herhalen. Hij liep tot aan de man en keek op hem neer. Tranen vloeiden over zijn wangen en vielen naar zijn vader op de grond. "Jij hoeft me geen vragen te stellen, ik heb hordes aan vragen, papa" zei hij met een snikkend geluid dat er op wees dat hij dit niet gewild had. Niet zo. Er waren wrede dingen gebeurd, dingen die ze nooit zouden kunnen vergeten. Dingen die jaren zouden innemen om te vergeten. "Het spijt me". Avada Kedavra.

Dizn z'n ogen stonden vol met tranen en stonden op het punt om elk moment uit te barsten. "Ik heb het zo niet gewild, papa, helemaal niet" zegt hij dan. Tranen rollen over zijn wangen en vallen als bakstenen op de keiharde grond. Hij valt op zijn knieën, hij heeft geen idee waarom. Uitputting? Vergiffenis? "Het spijt me zo"

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

Sergej liep naar z'n zoon, wreef met zijn inmiddels gerimpelde handen door zijn haar. "Stil maar, jongen, stil maar" zegt hij meteen daarna. Ook de druppels in zijn ogen stonden nu op barsten. "Het is al goed, het is -" Maar hij maakte zijn zin niet af. Hij had dit niet moeten doen. Dizn had er al die jaren voor nodig gehad om dit te vergeten. Dit was niet de bedoeling. "Het spijt me, jongen"

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn keek recht in de ogen van zijn vader. Hij leek wat te bedaren door de kalme woorden die de mond van zijn vader kwamen rollen. Dizn staat op. Hij veegt z'n tranen van zijn inmiddels vochtige wangen en neemt dan een stoel van een van de bureaus. Hij had geen idee wat zijn vader nog zou vertellen. Ergens had hij dit verwacht, maar... Dizn wilde er niet verder aan denken. Hij wilde dit voorgoed vergeten. "Papa, wat - wat wilde je me vertellen" zegt hij dan, ligt nasnikkend en bang om iets verkeerd te zeggen om te vragen.

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

"Nog niet jongen" anwoord zijn vader, vrijwel zonder haperingen. "Eerst moet ik Roxan hierheen zien te krijgen"

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg
Roxan? Maar Roxan was ook in dat archief. Dizn wist niet waar dit heen ging. Daarnet had hij nog zitten janken om dingen die vroeger waren gebeurd en nu maakte hij zich opnieuw zorgen om zijn zus. "Vader," begon hij maar hij stopte zijn vrijwel meteen als hij merkt dat zijn vader alweer was verdwenen. Dizn bleef alleen achter in een stoffige kamer. Z'n wangen waren nog steeds vochtig, zijn hoofd was net gebarsten van emotie's, maar ergens voelde hij dat hij blij was dat dit was gebeurd. Dit had hij al jaren opgekropt in de hoop dit nooit los te moeten laten, maar nu dit toch was gebeurd, was alles verandert...

OOC: Wat een sentimentele post is dit geworden =.= En zeggen dat ik dit niet had gepland =.=' Ik heb het zo niet gewild[/Dizn]  :P
OOC2: Alle banners heb je te danken aan Sander, die wou dat ze er kwamen


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

’Hij stond er gewoon. Recht voor m’n neus.’

Daar had hij inderdaad ook gestaan. Natuurlijk raar voor Mara, dat ze hem niet kon zien. Nu was hij er niet meer. Roxan denkt dat hij waarschijnlijk binnen zit, daar was het ook te doen. Ze loopt naar de oude telefooncel, wacht daar op Mara en negeert het gebabbel van de vrouwenstem. Ze was hier al eens eerder geweest en wist dus hoe het ging. Ze begint tegen Mara te vertellen.

‘Ik heb je waarschijnlijk nooit verteld over m’n vader. Hij is dood, hij stierf toen ik 1 jaar oud was. Ik weet dus eigenlijk helemaal niets van hem, ik ken hem alleen van een foto. Deze foto.’

Ze haalt een foto uit haar zak, waar destijds ook het papiertje met stukje tekst over Sado in had gezeten. Er staat een al iets oudere man op. Net als bijna iedere Ravogn had hij donker haar – wat al grijs begon uit te groeien. Hij had een ietwat spits gezicht wat blij noch droevig stond. Roxan kijkt naar de foto en beseft dat het misschien wel jammer is dat ze hem nooit gekend heeft…

Als ze beneden zijn, pakt ze haar badge en stapt de telefooncel uit.

‘Zo, we zijn in het Atrium’

Dan valt haar oog op Mara's badge, die haar wat verbaast.

'Waarom staat er eigenlijk Maro op je badge? Bang om herkend te worden?'


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana blijft achter met Mike, Milosh, Olivier, Sarah en Ryan. Het leek haar een beetje idioot dat ze met z'n allen gaan zoeken naar een archief dat toch in één lade steekt waar je amper met twee personen in kan.

Lana wandelt naar Milosh toe en legt een arm om zijn middel heen.

"Ik heb hier geen zin in..." geeft ze zachtjes toe. "Wie weet wat we allemaal te weten komen. Ik vertrouw het niet..." Lana beseft dat dat misschien ook een reden is waarom ze niet meegegaan is met de anderen, maar ook dat ze hier niet kunnen blijven staan.

"Moeten wij dan maar met ons zessen op eigen been ergens anders zoeken?" vraagt ze hem twijfelend, waarna ze Caitlin terug ziet komen met een bezem. Ze ziet er niet zo blij uit, en Lana vraagt zich ergens af of Caitlin dat ooit wel kan. Als ze zegt dat de bezem vervloekt is, hoopt ze dat het haar niet is. Een klein opgelucht zuchtje ontsnapt aan haar mond, tot Olivier zegt dat het vast Aïsha's bezem is. Lana kijkt hem even achterdochtig aan. Ze vond de bezem er niet anders uit zien dan de meeste anderen van de groep.

"Als dat zo is, dan zal je moeten wachten..." zegt Lana tegen Caitlin. "Aïsha is namelijk nét met de andere helft van de groep vertrokken naar ergens anders."

Dan kijkt Lana om en ziet Roxan en Mara nog in het Atrium staan. Waren ze niet met de anderen meegegaan? Ach ja... Ik zal me wel vergist hebben, zo helder ben ik trouwens niet... denkt ze, waarna ze zich terug tot Caitlin richt.

"Zou u ons kunnen helpen?" vraagt ze dan aan Caitlin. Ergens verwacht ze een gemeen antwoord terug, maar je weet maar nooit.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha loopt langs de lange kasten en begint ondertussen aardig geirriteerd te raken. Af en toe trekt ze een boek uit de kast, dat informatie zou kunnen bevatten, maar vervolgens komt ze erachter dat dat zo ongeveer niet zo is. Dan legt ze het boek terug in de kast, op zo'n manier dat de chronologische volgorde die erin behoorde te zitten nu al helemaal niet meer chronologisch is.

Het stof dat hier ligt begint haar onder tussen op haar keel te werken en Aisha loopt tussen de kasten uit naar de man toe, die daar zo zelfvoldaan zit. Ze grijpt haar wand uit haar mantel en gaat voor Charles staan. Ze kijkt hem even geirriteerd aan.

"Kunt U misschien even een handje helpen?" Zegt ze kil tegen hem. "Dat zal een hoop rommel besparen aan deze kasten." Zegt ze er vervolgens achteraan, terwijl ze hoopt dat iemand ondertussen al wat gevonden heeft, aangezien ze het niet lang meer volhoudt om de man niet te vervloeken. En omdat ze het tussen het stof niet lang meer volhoudt.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch bestudeert het boek verder. Hij vind opeens het kopje huidige bewoners. Hij ziet iedereen die nu aanwezig is er in staan. Alleen bij Olivier staat een vraagteken, aangezien zijn huis is verwoest, bij zijn eigen naam staat Tentje in de bergen. Hij grinnikt even, dan kijkt hij verder Marwan Leith plus ene adres, kijkt daar staat Will en Lana. Wat! hij kijkt nog eens terug. Het was niet eens tot hem door gedrongen, wat deed zijn vaders naam daar? Wat voor de duivel was hier aan de hand.

Dit boek kon niet kloppen. Mitch uit een verschrikte kreet en gooide het boek van zich af. Dat was gelogen, dat kon niet dat kon niet, dat zou zijn vader hem nooit aan doen. Dat zou hij toch nooit doen. Hij zocht Wil op, hij was woest. Mitch had het boek weer opgepakt. Woedend kijkt hij Will aan  “Weet jij hier meer van”  zegt hij beschuldigend tegen hem.  “Jij wist hier van, je kan mij niet wijs maken dat jij niets van zijn zogenaamde dood wist.”  Hij pakt hem bij zijn kleding,  “Waarom dacht je dat dit grappig was, dachten jullie beiden dat dit grappig was. Een zestienjarige jongen alleen op de wereld laten stikken en geen mogelijk hebben om ergens heen te kunnen. Weet je hoeveel nachten ik op straat heb geslapen? Nou weet je dat? Weet hoeveel tijd het mij heeft gekost, om over zijn dood heen te komen?”  Hij raast door, alle frustratie van de afgelopen jaren komen er nu uit.

Hij is furieus en hij is er van overtuigt, dat Will hier meer van moet weten.  “Ik wacht op antwoord”,  zegt hij kill, met een vuurrood gezicht. Hij heeft niet door dat hij Will bijna smoort, zo strak heeft hij hem bij de kleding vast.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze is ook met de rest meegelopen naar het archief en kijkt wat rond. Erg veel kan ze nou niet vinden tussen al die stoffige boeken. Ze ziet Aisha die aan de man 'vraagt' of hij kan helpen. Dan ziet ze dat Mitch Will ineens bedreigt, blijkbaar had hij iets ontdekt in een boek.

'Mitch, je vermoordt hem nog op deze manier, laat hem los,' zegt ze terwijl ze Mitch naar achteren probeert te trekken (bepaal zelf maar of dat lukt ;)). Ze zucht en draait zich om, hoe moesten ze ooit wat vinden hier? Ze laat haar vinger over de ruggen van de boeken glijden, maar het enige wat het haar oplevert is een stoffige vinger.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara luistert naar Roxan.
Dood? Dat verklaart een hoop.
Ze gan de lift in en Mara probeert te volgen wat er net met Roxan gebeurde.

'Dus je zag een soort.. geest? Van je vader? Die je waarschuwde? Ik weet niet waarom, maar ik geloof je. Maar geesten zijn toch voor iedereen zichtbaar?'

Dat herinnerde Mara zich, maar ze wist maar al te goed dat haar geheugen nu vrijwel onbetrouwbaar was. Ze liep het Atrium in en zag wat mensen. Ze kwamen haar echt bekend voor, maar stom genoeg wist ze niet meer wie het waren. Dan hoort ze Roxan.

'Herkend? Nee hoor, ik heb gewoon mijn naam opgegeven.'

Ze kijkt Roxan onzeker aan. Ze zal toch niet..
Ik heet toch wel echt Maro?


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Geen geest, want hij was geen tovenaar. Ik zag gewoon een gestalte, eigenlijk best raar. En hij wilde niet dat jij hem zag, denk ik, dus daarom zag je hem niet.'

Ze kijkt Mara ernstig aan als ze zegt dat ze gewoon haar naam heeft opgegeven. Dan beseft ze dat Mara daarnet erg veel hoofdpijn had en steeds bij alles de plank misslaat. Zou ze geheugenverlies hebben? Roxan besluit het te testen. Met een simpele vraag moet het wel lukken.

'Mara, wat is je achternaam?'


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch komt een beetje tot zijn zinnen door Linda, maar snauw naar haar “Bemoei je er niet mee”. Hij laat dan toch Will los, drukt hem de boek in de handen, draait zich op zijn hakken om en loopt de ruimte uit. De tranen stromen over zijn wangen. Verblind rent hij naar de liften. Zijn hele leven was een leugen. Hij heeft geen idee waar hij heen gaat. dan stopt de lift en zonder te weten, is hij op de eerste etage terecht gekomen.

Hij opent een deur en stapt een mooi ingerichte kantoor in, zonder dat hij het ziet. Hij loopt naar de stoel achter de bureau en laat zich er in vallen. Het portret aan de wand wil commentaar geven, Maar bedenkt zich, naar een blik op Mitch te hebben geworpen.

Mitch merkt hier niets van. Is dan zijn hele leven een leugen geweest? Zijn alle herinneringen die hij heeft vals? Was de beeld van zijn vader dan zo verkeert? Was hij dan toch anders, dan dat hij zich dat herinnerd?. Hij legt zijn hoofd even in zijn handen en haalt dan zijn handen door het haar. Hij herinnert zich weer de laatste avond, voor hij weer naar school ging. Toen zijn ouders nog leefde. 

Zijn vader was in een opperbeste stemming, ze gingen met zijn tweeën naar de kermis die in de stad was, Zijn vader ging over al met hem in, niets was hem te gek. Mitch had de dag van zijn leven. later gingen ze nog ergens wat drinken, zijn vader vertelde hoe hij het had getroffen met z´n zoon. Mitch had hem toen even met schaamrood op de kaken aangekeken, want de hele café kon dit horen. Maar hij voelde zich toch gevleid. Hij had zijn vader aangekeken en had gezegd dat hij zich geen beter vader had kunnen wensen. Zijn vader had hem toen omhelst en er liepen tranen over zijn wangen. Mitch had dat eerst vreemd gevonden, maar nu. Altijd had hij het zich al afgevraagd, had hij zijn dood voelen aan komen? Waarom juist op die avond? Normaal bleven ze altijd rustig thuis, de avond voordat hij weer naar school ging. Het was net alsof hij alles er nog wilde uit halen.

Nu vroeg hij zich af, wie de tweede persoon was geweest,  die onder het puin had gelegen. Want er waren toch echt twee geweest. Hij zucht even diep. leunt achter over en wrijft dan over zijn slapen heen. Net als of hij op die manier, zijn zorgen kan weg vragen. Hij weet niet of hij ooit nog iemand kan vertrouwen. Als je bloedeigen vader dit al flikt. Wie kan je dan vertrouwen? 


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara kijkt Roxan aan. Ze weet het niet.

'Nou.. Gewoon.. Iets met Vuur, en een werkwoord..'

Ze slaat haar ogen neer. Ze kan het zich echt niet meer herinneren.

'Ik weet het niet. Echt niet. Het enige wat ik nog weet, is dat jij Roxan heet. Roxan Ravogn. Verder herinner ik me zo goed als niks.. Af en toe komt er weer iets boven, zoals de bezems.'

Ze durft Roxan amper aan te kijken, dus bestudeert ze de punten van haar schoenen heel goed.


-----------------------------------


Olivier




OOC: Uhm, we willen toch niet dat Sado op het kerhof belandt he? :P

http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Will is een beetje overdonderd als Mitch ineens vanalles tegen hem begint te schreeuwen en doet een paar stappen achteruit. 

Hij is blij als Linda hem weer een beetje kan bedaren en draait zich dan om naar Gaia en Aisha. "Waar heeft die nou weer last van," fluistert hij, zodat Mitch het niet kan horen. "Als het zo moet vertel ik helemaal niets meer."

Hij kijkt naar de Man van het Ministerie, die een badge met Charles op zijn gewaad heeft hangen en vraagt zich af waarom die man hier werkt. Hij doet helemaal niets om hen te helpen en staat maar een beetje te kijken.

"Nou, waar gaan we nu zoeken?" vraagt hij hardop.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Wanneer ze van een jongen hoort dat de vervloekte bezem waarschijnlijk van ene Aisha Cheesemaker is, kijkt ze naar de bezem.
'Ha! Waarschijnlijk bloedbesmeurd-zo-dom! Een volbloed zou nooit, maar dan ook nóóit zijn of haar bezem laten vervloeken.'
Vervolgens hoort ze een meisje, waarvan het Caitlin opvalt hoe bleek ze is, vragen of Caitlin de groep kan helpen.
'Helpen?'
Ze kijkt het meisje bedenkelijk aan en stapt een stap naar voren om haar beter aan te kijken.
'Helpen?' herhaalt ze. Haar gezicht vertrekt zich tot een grijns.
'Helpen, vraagt ze. Alsof ik niks beter te doen heb!'
De gezichtsuitdrukking wordt star en nog steeds kijkt Caitlin het meisje aan.
'Ik zie eruit als iemand die niks te doen heeft, he? Iemand die alleen rondloopt om tijd te verdoen. Dat heb je fout. Ik werk me kapot hier, verdomme.'
Er volgt een korte stilte waarna Caitlin voldaan lacht. 'Sorry bleekscheet, zoek maar naar één of andere infobalie of iets dergelijks.'
Plotseling vermoedend dat ze wordt aangestaard draait ze haar hoofd een kwartslag naar links en ziet daar, een paar meter verderop het Departementshoofd van haar afdeling staan. Hij kijkt haar scherp aan, alsof hij wil zeggen dat als ze nu niet die direct de mensen van Sado helpt, ze haar biezen kan pakken.
Caitlin draait resoluut haar hoofd naar de groep en zegt zo zacht dat het Departementshoofd het niet kan horen: 'Nou zeg op. En snel graag.'


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana haar blik verandert meteen van standaard naar kwaad en verontwaardigd dat zelfs mensen op het Ministerie zo'n haat koesteren tegen al wat niet Pure is. De hele wereld is zeker aangetast met het 'Dood aan anti-Pure!'-virus? schiet er door haar hoofd heen, beseffende dat ze vast en zeker Pure is, en Lana besluit al meteen dat Caitlin op haar lijstje met niet geliefde personen komt te staan.

Als Caitlin op een haast spottende manier naar Lana stapt, blijft ze staan en kijkt Caitlin onbewogen aan. Als ze voor de derde keer 'helpen' herhaalt, zegt Lana droogjes:

"Helpen, ja. Fijn te weten dat je gehoororganen nog in prima staat zijn." Lana trekt zich niets aan van Caitlins uitdagende gelach, op het feit dat de frons op haar hoofd steeds groter wordt na, en gaat in op Caitlins -naar Lana's mening - zinloze praatjes.

"Het verbaast me dat je ondanks je drukte toch nog tijd genoeg hebt om mensen die zogezegd onwaardig zijn toch nog af te kunnen zeiken. Ik zou maar vlug maken dat je terug aan het werk bent, dan..." zegt ze terwijl ze Caitlin doordringend aankijkt. Als Caitlin dan toch lijkt toe te geven, grijnst Lana even in zichzelf. Wat een omhooggevallen stuk vreten...

"We zijn van Sado, zoals je wellicht wel al vernomen zult hebben. Het zal natuurlijk ook niet onbekend zijn dat daar de laatste tijd nogal wat zware problemen zijn." vervolgt ze met een ietwat pijnlijke trek op haar gezicht als ze even terugdenkt aan een paar dingen. Dan gaat ze verder.

"We zijn naar hier doorverwezen om hier een aanwijzing te vinden die leidt naar de oplossing van de problemen in Sado. De helft van de groep is al op zoek in de archieven. Nu is mijn vraag of er hier misschien nog andere plaatsen en dingen zijn die de toestanden in ons dorp aangaan..."

Lana kijkt Caitlin aan, wachtend op antwoord. Ze had express niet de exacte problemen vernoemd.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Caitlin kijkt het meisje zorgvuldig aan terwijl de gedachte aan de Sado-profetie een ogenblik haar hoofd inschiet. 
Ze zegt niks en staart naar voren. Misschien kunnen deze mensen haar helpen achter de profetie te komen... Zou ze haar trots opzij kunnen zetten en deze mensen vertellen over haar ontdekking?
Haar irritaties over het meisje dat voor haar staat lijken even te verdwijnen. 'Ik weet wel iets...' Verkondigt ze. 'Iets over Sado, hier op het ministerie. Op de negende verdieping: het Departement van Mystificatie.'
Direct kijkt ze het meisje aan. Wantrouwend. En ze vraagt zichzelf af of ze misschien teveel verteld heeft aan deze vreemdelingen.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana beseft wat een stilte er even heerst tussen Caitlin en de rest van hen. Misschien hadden ze wel geluk en wist ze er inderdaad iets van.

Als Caitlin dan verklaart inderdaad iets te weten, verschijnt er een klein glimlachje op Lana's gezicht en vergeet ze Caitlin als gewone mens zijnde even. In functie stond ze Lana al veel meer aan.

Als de woorden 'het Departement van Mystificatie' vallen, kijkt Lana met een rare blik. Dat klonk... mysterieus en niet als een Departement dat nogal alledaags bleek te zijn.

Lana vangt Caitlins wantrouwende blik op, maar laat zich daardoor niet leiden. "Is er een kans dat we daarheen zouden kunnen?" vraagt ze voorzichtig. "Mits begeleiding eventueel, van jou of een ander, aangezien je eerder zei dat je het nogal druk had..." voegt ze er dan aan toe.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Als hij van Caitlin de woorden over bloedbesmeurden hoort wordt hij ineens terug 'wakker', uit zijn pessimistische bui.

"Zou je ons daarheen willen brengen?" vraagt hij meteen als ze iets zegt over een een Departement van Mystificatie. "Ik ben zelf ook een volbloed, dit is de enige manier om van de bloedbesmeurden af te komen."


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg
http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

’Je weet het niet he? Hmm, weet je wat ik denk? Je had al last van hoofdpijn daarnet, je herinnert je amper iets van vroeger – wel alles van mij kennelijk -, volgens mij heb je geheugenverlies. Daar is gewoon een simpele spreuk voor. Ik zal het even wegtoveren.’

Roxan bestudeert Mara, die zich kennelijk staat te schamen. Waarom weet ze wel dingen van mij? Die gedachte maakt haar bang. Ze zou toch niet alles weten? Nee, dat kan niet.. Ze wijst met haar wand op Mara en spreekt de spreuk uit, waardoor haar geheugenverlies zal verdwijnen. Waarschijnlijk niet meteen, maar uiteindelijk wel.

‘Zo, het is wel ongeveer weg nu. Over een tijdje – hoelang kan ik niet precies zeggen – zal het wel helemaal over zijn’ 

Ze kijkt naar Lana, die verderop met iemand die Roxan niet kent staat te praten en hoort ineens iemand achter zich lachen. Ze draait zich om en kijkt weer in het gezicht van haar vader.

’Je moeder was dus nog steeds niet van haar idee af dat al haar kinderen heler zouden worden, of er in ieder geval iets van zouden afweten.’ 

Even lacht hij hartelijk, maar gaat dan weer verder met wat hij bezig was. Even kijkt hij naar Mara, alsof hij niet goed weet wat hij met haar aanmoet.

‘Laten we zo snel mogelijk naar boven gaan, Dizn is er ook al. Je vriendin – ik ken haar naam niet – kan ook meegaan, er zijn nog wat Sado bewoners boven.’

Hij gaat Roxan voorop naar boven, waar Dizn is. Hij denkt aan wat Dizn daarnet te zeggen had. Het had hem diep geraakt, zeker, maar toch, het was raar om het te horen na al die jaren. Als hij boven komt, vraagt hij Roxan om de deur open te doen en samen met hem naar binnen te gaan.

’Ja, daar was ze nog niet vanaf,’ zegt Roxan ietwat onzeker, niet-wetend of haar vader iets van haar helersverleden afwist. 

Ze loopt haar vader achterna naar boven en kijkt om haar heen. Eigenlijk was het een heel mooi gebouw, jammer dat ze hier voor belangrijkere zaken waren, anders had ze een rondje extra gelopen. Als ze bij de kamer aankomen, loopt Roxan naar binnen, naar Dizn toe.

‘Hoi, hier ben ik weer, terug van ontvoerd zijnde,’ zegt ze op een verdacht gewone manier, zich ineens afvragend of hij haar niet gemist heeft.

‘Onze vader heeft me helemaal uit Sado gehaald, ik ben zo snel mogelijk gekomen, maar heb geen idee wat er is gebeurd dat ik zo snel moest komen.’

Dan valt haar oog op zijn wangen, die vochtig zijn. Heeft hij gehuild? Ze besluit hem niets te vragen, als er iets is zou hij het zelf wel zeggen.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


'Tuurlijk heb ik het druk!' Zegt Caitlin alsof dat een antwoord is op de vraag van het bleke meisje. 'Het departement is strikt geheim! Alles wat er gebeurt mag niemand weten.'
Ze pijnigt haar hersens een bepaalde tijd en hoort dan de jongen. Een seconde blijft haar oog op hem liggen. Deze jongen zou ze wel eens niet zo onaardig kunnen vinden. Zijn visie is goed, net als die van haar.
Met een grijnst vervolgt ze: 'Niet dat ik er iets tegen heb dat die vervelende bloedbesmeurden verdwijnen... Maar ik kan jullie niet brengen. Het is voor veel mensen verboden, ook voor mij. Pf, alsof ik niet te vertrouwen ben zeg.'

Ze kijkt nu de jongen aan. Het meisje probeert ze zoveel mogelijk te negeren. 'Als je een manier kan vinden om naar binnen te glippen, wil ik jullie wel helpen. Ik ben namelijk ook geinteresseert in Sado.'
Vlug kijkt ze om zich heen om te kijken of niemand anders haar aanbod heeft gehoord. Tot haar grote opluchting ziet ze dat niemand in de buurt staat. Zelfs haar Departementshoofd is vertrokken.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara herinnert zich meteen een paar dingen, en ze kijkt Roxan dankbaar aan. Voordat ze haar ook echt kan bedanken, praat Roxan weer tegen iemand. Mara heeft zo'n idee dat het haar vader is.
Ze volgt Roxan naar boven, ze hoort het wel als het niet goed is. Daar ziet ze Dizn. Ze mag hem nog steeds niet echt.

'Hee Dizn.'

Ze glimlacht even en blijft bij de deur staan.


-----------------------------------


Charlie




Ooc: Doodheid

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn merkt dat Roxan ook in de kamer staat en veegt nog snel even wat druppels van zijn ogen af. Daarna merkt hij ook Mara op en dan kijkt hij een beetje verbaasd.

"Wat doe jij hier?" vraagt hij nogal onbeschoft en als hij dat beseft herpakt hij zich. "Het is niet de moment om hier nu te zijn, Mara, dit is iets tussen" hij zucht even "tussen de Ravogns"

Hij wacht tot Mara de kamer verlaat.

Ooc: Kortheid


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Eerst denkt hij dat Caitlin hen absoluut niet wil helpen maar zijn ogen beginnen te glinsteren wanneer ze zegt dat ze hen wel wil helpen. Eindelijk een stapje dichter bij het einde van de bloedbesmeurden in Sado. 

"Nou, daar zal ik wel voor zorgen," zegt hij uitdagend. "Als jij ons maar naar de Profetie brengt."

"Laten we maar snel daarheen gaan, we hebben geen tijd te verliezen, de rest komt straks wel." En bovendien heb ik geen zin in een groot gezelschap.

OOC: *zwaait, springt, danst, roept* Aaaaactie! (aan de mensen die niet posten :P)


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Als Charles niet reageert stapt Aisha met een zucht weer naar de kasten toe, terwijl ze er langs loopt. Af en toe pakt ze weer een boek uit de kast om er door te bladeren. Stof dwarrelt naar beneden.

Plots, terwijl ze in een dik en oud boek aan het bladeren is, valt haar oog op een ander boek die op dezelfde plank staat. Op het boek staat geen titel en onder het laag stof is nog net een drie hoekje te ontdekken, dat in drie stukken is gedeeld. Duidelijk staan er drie letters in elk vakje gedrukt. Een M, een H en een F.

Nieuwschierig slaat Aisha het boek open en op de eerste bladzijde staat groot in keurige letters: Sado. Nieuwschieriger bekijkt ze bladzijde naar bladzijde, totdat ze ergens bijna achteruit een klein stukje tekst ziet staan, met daarbij een klein plaatje. Vastberaden trekt Aisha de bladzijde uit het boek, de verontwaardige blikken van Charles negerend. 

"Gaia! Will!" Ze rent naar hun toe en grijnst, ze heeft zin in actie, aangezien actie de beste remedie is om dingen te vergeten (behalve een vergetelheidsspreuk dan) "Ik denk dat wij maar eens naar het departement van Mystificatie moeten gaan."

Ze houdt de bladzijde met het plaatje van een profetie onder hun neus.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Caitlin hoort dat de jongen onmiddelijk wil vertrekken. 'Ho! Niet zo snel!'
Ze kijkt het bleke meisje vol walging aan en zegt zonder enige gene: 'Moet zíj ook mee? Ik vertrouw haar niet.'
Vervolgens kijkt ze de jongen scherp aan en vervolgt: 'Als zij mee gaat, help ik jullie niet.'
Ze keert zich naar het meisje. 'De manier waarop jij praat verraad je bloedbesmeurdheid, je vervuilde bloedcellen, bah ik walg er van!'
Ze grijnst en gaat verder. 'Jullie soort haalt het bloed onder mijn nagels vandaan. Mijn vólle bloed nog wel. Jullie bloedverraders!'
Ze keert zich weer naar de jongen alsof er niks aan de hand is: 'We moeten via het trappenhuis, de lift lukt ons niet. Die zou ons verraden.'

Een lach ontglipt Caitlin's mond. 'Haha, zie je? Aan míj hebben jullie tenminste nog wat.' zegt ze met een oog op het meisje.


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh trekt even een wenkbrauw op als Olivier zegt dat de vervloekte bezem van Aisha is. Ja, maar jij geeft Aisha van alles wat fout gaat de schuld, denkt Milosh enigszins geirriteerd. Als Caitlin dan begint te zeuren over bloedbesmeurden en dat ze dom zijn, geraakt Milosh nog meer geergerd.
Hij staat er een beetje bij en zwijgt als Caitlin en Lana praten, hoewel Milosh's ergernis nog meer groeit. Hoezo, vooroordelen hebben? Hij let extra scherp op als Caitlin begint over iets dat op het Department of Mysteries ligt. Milosh negeert Olivier maar.
Er verschijnt een flauw grijnsje op zijn gezicht als Milosh hoort dat Caitlin niet op het Department of Mysteries kan komen. Hij balt zijn vuisten echter als Caitlin nog eens extra gaat vitten op Lana en bloedbesmeurden en 'bloedverraders' in het algemeen.
"Weet je," zegt Milosh, met nauwelijks onderdrukte woede, "misschien zou jij eens je bek moeten houden." Het kan Milosh niets schelen dat hij hiermee misschien de 'samenwerking' verpest. Hij heeft nu al een bloedhekel aan dat kreng.
Milosh is even stil, maar gaat dan verder. "Zo nuttig ben je niet! Tenminste, niet om zogenaamd het Department of Mysteries binnen te glippen. Ik heb hier gewerkt en ik ken hier ook nog prima de weg, ja? Daarvoor hebben we je al niet 'nodig'. Daarnaast ben jij een wildvreemde, en kom je hier opeens aanzetten van 'Ja, er is een profetie over Sado'.
Jij loopt wel te zeuren dat je Lana niet vertrouwt, maar we kunnen niet eens jou vertrouwen. Daarnaast hebben we ook niets aan je 'heel intelligente' opmerkingen, want dat gaat ons heus niet helpen het Department binnen te komen!"
Milosh hand glijdt zonder dat hij het door heeft naar zijn wand, en hij kijkt Caitlin aan, haar simpelweg uitdagend om te reageren zodat Milosh zijn geduld verliest en haar vervloekt.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana hoort Caitlin, en als Olivier er dan nog zo hooghartig en arrogant op reageert, voelt Lana de drang om Olivier eens goed aan te pakken en te zeggen dat hij zijn mond maar eens moet houden, om het even netjes uit te drukken.

Als Caitlin dan nog een beetje meer op haar begint te vitten, straalt Lana kalmte op haar gezicht uit. Vanbinnen echter stond ze nog een paar graden onder het kookpunt te pruttelen. Ze wilt net wat zeggen, als Milosh haar voor is.

Een beetje gespannen luistert Lana naar Milosh. Ja, hij stond op koken, net als zij. Als Milosh naar z'n staf gaat met z'n hand, probeert ze zijn blik even te vangen. Lana had geen zin in en gevecht of dergelijke, al was haar eigen drang net zo groot.

"Rustig, ze is het niet waard..." probeert ze hem zacht te waarschuwen. Dan kijkt ze weer naar Caitlin.

"Denk maar niet dat ik hier voor Piet Snot ga achterblijven," begint ze tegen Caitlin. "Ik ga mee, of we gaan niet. En onder 'we' versta ik wij -" en ze wijst even op de groep, "- en jij."

Ze kijkt Caitlin even doordringend aan. Gaan zou Lana sowieso, al dan niet met Caitlin.

"Al heb ik liever dat je wegblijft met je arrogante dikkop..." mompelt Lana terwijl ze zich omdraait en wegstapt van Caitlin.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Geïrriteerd luistert hij naar het tegengepruttel van Lana en Milosh, dat hij al verwacht had. Even denkt hij dat Milosh hun enige hoop naar de aanwijzing gaat vervloeken, maar gelukkig gebeurd dat niet.

"Ze blijven koppig," zegt hij verzuchtend tegen Caitlin. "Dus ik denk dat we maar beter gewoon kunnen gaan. Waar is het trappenhuis?" 

Hij kijkt haar vragend aan en hoopt dat ze nu niet weer gaat protesteren, dan staan ze hier morgen nog.

OOC: Zometeen Will-post hier :P


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Will staat een beetje te kijken naar hoe onder andere Mitch en Aisha staan te zoeken, maar vraagt zich af of het wel nut heeft. 
De medewerker van het Ministerie, Charles, staat er maar wat bij te kijken en hij vraagt zich af waarom die man is aangenomen. 

Dan komt Aisha ineens roepend op hem en Gaia af en aan haar gezicht gezien had hij zich vergist, dit was geen verspilde moeite.

Snel leest hij het stukje over de profetie en weet dan bijna zeker dat dat is wat ze moeten hebben. "Ik geloof dat we nu heel warm zitten!" zegt hij enthousiast. "Maar hoe moeten we daar komen?"

OOC: oeps xD per ongeluk op nieuw bericht geklikt ipv van wijzigen..naja..whatever :P


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Ze ziet Mara wat verlegen bij de deur staan en snapt dat niet, aangezien ze niet weet dat Mara Dizn niet mag. Roxan daarentegen, loopt door naar Dizn en schrikt zich een ongeluk als ze hoort wat hij heeft te zeggen. En hij vindt het niet eens érg dat we ontvoérd zijn? Ze staart Dizn aan alsof er plotseling een ander voor haar zit en vraagt zich af hoe dit komt. 

'Dizn, doe alstjeblieft niet zo bot! Ze is wel met mij meegekomen naar hier, terwijl ze van niets wist.'

'En daar ben ik haar dankbaar om.'

Roxan kijkt naar Mara en weet ergens in haar achterhoofd best wel dat dit een 'Ravogn-moment' is waar geen ander bij hoort te zijn, maar wil Mara ook niet naar de fullbloods sturen, hoewel ze denkt dat Mara het niet echt een ramp vindt bij Mitch en Linda. 

'Eh.. Mara,' zegt Roxan, zonder dat ze eigenlijk weet wat ze verder moet zeggen. 

'...' 

Roxan kijkt met een blik naar Mara van 'beslis-maar-iets'. Laat dit alstjeblieft niet op ruzie uitkomen..


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Voor het eerst merkt ze Milosh op. Ze schrikt als hij Caitlin plotseling aanvalt, met woorden weliswaar, maar al snel heeft ze door waar dit om gaat en krult één van haar mondhoeken. Ze laat de jongen geduldig uitpraten waarna ze van hem naar Lana en weer naar hem kijkt. Ze grijnst als ze ziet hoe woedend Milosh is.
'Ach gut... Ik snap al wat hier gaande is.' Caitlin lacht spottend en vervolgt. 'Ze is je meisje zeker? Haha. En omdat ik haar niet zo vriendelijk vind wil je haar verdedigen?'
Ze klopt hem even op zijn schouder. 'Jongen toch, wat een schat van een vriendje ben je toch. Je zegt alleen van die waardeloze dingen die mij niks doen.'
Als ze opmerkt dat Milosh zijn hand naar zijn tovertok rijkt loopt ze een stap dichter naar hem toe en haar grijns verlaat haar gezicht. Een starre uitdrukking komt daarvoor in de plaats.
'Worden we aggressief, jongentje? Weetje, als we hier niet waren,' ze kijkt om zich heen en ziet de drukte van het Ministerie, 'zou ik dolgraag met je in duel gaan. Hoewel...' Caitlin kijkt bedenkelijk. 'Ach nee, ik zou het toch winnen.'
De stap die ze nam neemt ze weer terug naar achter. Maar nog steeds kijkt ze Milosh aan. 'Ik kan je een goede raad geven: probeer er aan te wennen dat je waardeloos bent. Dat kan je een hoop ellende besparen.'

Als Lana haar vervolgens uitscheldt voor arrogante dikkop kijkt ze resoluut Lana's kant op. 
'Pardon?!' zegt ze snerend. 'Ik een arrogante dikkop?! Rot toch op, dom wijf en hou je smoel. Ik heb het nu echt gehad met jou.'
'Zonder mij komen jullie er nooit achter wat de profetie inhoudt! En jullie hebben je kansen verspeelt! Je moet het niet wagen om zonder mij naar de negende verdieping te gaan, want dan praat ik mijn mond voorbij en vervolgens wacht jullie een grote, welverdiende straf! En ik zal er persoonlijk voor zorgen dat die straf zo groot mogelijk wordt. Wacht maar af. Niemand noemt mij arrogant!'

Ze haalt even diep adem en kijkt Olivier aan. 'Hoe kan het zijn dat jij met zulke mensen omgaat? Je verlaagt je tot hun niveau. Zonde, doodzonde.'


-----------------------------------


Snow White Queen




OOC:: @Snadder: Ik ga het doorkleppen tegen een moderator, puh

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Als Caitlin Milosh op z'n schouder klopt, duwt Lana haar hardhandig voor haar doen van Milosh weg.

"Blijf met je poten van 'm af en hou je mond..." zegt ze kalm, doch waarschuwend. Als die dan ook nog eens durft te beweren dat ze het helemaal gehad heeft met haar, kijkt ze even met een opgetrokken mondhoek naar haar.

"Heb jij weinig geduld..." zegt ze dan, al even snerend als zij. Dan krijgt Lana te horen dat ze haar kansen verspeeld heeft en dat ze maar beter niet alleen verdergaan.

"Wat jammer..." zegt ze, "aangezien je toch ook beweerde dat je geïnteresseerd was. Nu goed, dan weet je het maar niet," gaat ze verder, hoewel ze niet echt van plan was ook maar één woord van de profetie te vertellen aan mensen die er dan ook eens totaal geen zaken mee hebben.

"Praat jij je mond maar mooi voorbij," zegt ze schouderophalend. "Negende verdieping zei je, he? Bedankt voor de hulp, Miss Arrogantie..." zegt ze dan nogal uitdagend.

Lana draait zich met die woorden om en loopt richting trappen. Dacht die nu echt dat zij zich zou laten kennen door een Volbloed van het ergste soort? Als ze écht zo geïnteresseerd was, zou ze wel volgen en haar niet straffen, maar dit was pure tijdverspilling.

Lana kijkt even op de wegwijzers, op zoek naar de trappen, aangezien de liften blijkbaar verdacht zouden zijn. Dan wandelt ze naar de trappen.


-----------------------------------


Olivier




OOC: Dan zeg ik tegen een deelmod dat je een vieze vuile klikker bent xD :P


http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Glimlachend kijkt hij naar de zekerheid die Caitlin uitstraalt en waarmee ze Milosh en Lana uitkaffert. 'Zo hoort het,' denkt hij. Die heeft tenminste een interessante visie.

Als Caitlin beweert dat hij zich verlaagt tot het niveau van de bloedbesmeurden verdwijnt zijn glimlach echter. Hij begint meteen hevig te protesteren. "Ik verlaag me niet tot hun niveau," zegt hij geïrriteerd. "Ik moet alleen helaas, zeer tegen mijn zin in, met hen samenwerken. Anders wordt Sado nooit bevrijdt van die stomme Bloedbesmeurden Koningen en Koninginnen."

Hij zwijgt even en kijkt Caitlin aan. Lana denkt het wel weer allemaal zelf op te kunnen lossen, maar als ze hen werkelijk gaat verklikken is alle hoop verloren. "Dus help mij alsjeblieft om van hen af te komen."


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze kijkt nogsteeds een beetje rond als ze hoort dat Aisha iets heeft gevonden. Ze kijkt naar het blaadje in Will's hand en het komt haar vrij bekend voor.

'Daar heb ik wel eens wat over gehoord van mijn vader, die profeties zijn ergens in het Departement van Mystificatie, op de 9e verdieping,' zegt ze.

'Moeten we daar dan nu heen gaan? Want dan kunnen we maar beter eerst iets doen aan hem,' zegt ze terwijl ze naar Charles gebaart, 'want we mogen daar niet komen voor zover ik weet.'


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

"Linda! Ik hou van de woorden die je zojuist sprak!" Grijnst Aisha. Gretig grijpt ze haar wand uit haar mantel en ze zwiept er een beetje mee, zodat de man de lucht in gaat en vervolgens weer op de grond terecht komt, en dat dan een paar maal achter elkaar.

Als Charles na de laatste keer versuft op de grond zit, kijkt Aisha naar haar vader. Ze glimlacht liefjes en kijkt weer naar Charlessy. Na nog een zwiepje van haar toverstok valt hij achterover en ligt hij doodstil op de vloer.

"En volgens mij kan zijn geheugen ook beter gewist worden, want stel je voor dat hij wat door zegt..." Grijnzend kijkt Aisha naar Linda. "Wil jij dat doen?"


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze grinnikt als Aisha enthousiast aan de slag gaat nadat ze heeft gezegd dat ze wat aan Charles moeten doen.

'Ach, die arme man,' zegt ze grijnzend, op een toontje dat laat merken dat ze het totaal niet meent. Als Aisha dan vraagt of zij zijn geheugen wil wissen haalt ze ook haar toverstaf tevoorschijn.

'Maar natuurlijk,' zegt ze en ze wist zijn geheugen.

'Zo, opgeruimd staat netjes. Zullen we dan maar snel naar de 9e verdieping gaan voor iemand eraan komt?'


-----------------------------------


Lacrimosa




Charles

Charles kan het geen moer schelen als de groep hier over een paar uur nog over de archiefkasten liggen te zweten, zolang hij maar op zijn dooie gemak op een stoel kan zitten, zodat hij even niet werd lastig gevallen een paar etages lager over brievenbussen die ontploft waren. Als een meisje die nogal veel leek op die gekke man met de baard (Will :')) triomphantelijk een dik en nogal kostbaar boek uitziend boek in de lucht houdt, springt Charles aangeschoten recht alsof zijn stoel in brand is gevlogen.

"Hee, wat moet dat?! Jullie zijn niet bevoegd om naar 't Mystificatie te gaan. Zet dat maar uit je hoofd", buldert hij drukdoenerig met zijn armen maaiend, als een echte krankzinnige.  

Charles is de sneu-heid zelve wanneer hij elegant door de lucht tuimelt en teken een van de houten archiefkasten zijn hoofd stoot. Even blijft hij stil liggen. Hij tracht te bekomen van de slag en hoort Aïsha's zelfvoldane stem boven zich opdoemen. "Daar krijgen jullie spijt van... Heb het gore lef niet om-"
Maar dan wordt Charles geheugen gewist dankzij Linda, door zijn verlmade spieren kon hij onmogelijk zich verweren. Waarschijnlijk is hij nu meer dan rijp voor pensioen of het gesticht.

http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia ziet het allemaal versuft aan, waardoor haar gedachten die ze op het boek wou richten langzaam vervagen. Ze had niet bepaald medelijden met de man die er als een zielig hoopje bijlag, maar meteen denkt ze aan de consequenties die er zullen volgen.

"We moeten meteen vertrekken... Zijn collega's weten dat hij ons naar de archiveringskamer heeft begeleid, dus zullen we meteen als schuldigen worden bevonden", mompelt ze nerveus, terwijl ze op haar onderlipt bijt. 

Gaia blijft voorzichtig tussen haar zus en vader instaan; alsof zij enigzins veiligheid kunnen bieden. Het departement van Mystificatie klonk haar volledig nieuw in de oren, maar ze had er een erg slecht gevoel over. Hopelijk weet Linda de weg ernaar te vinden, bedenkt ze zich, met haar ogen nog steeds op het boek gevestigd.


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh staart Caitlin verbeten aan, terwijl zijn vingers zich om zijn wand sluiten. Hij hoort als van verre Lana zeggen dat Caitlin het niet waard is, maar het kan Milosh niets schelen. Dan schijnt Caitlin eindelijk door te hebben dat Milosh er ook staat waarna ze naar hem kijkt.
Hij voelt hoe zijn woede nog een tikje erger wordt als Caitlin hem op de schouder klopt en verder gaat met praten. Wanneer Caitlin dan zegt dat Milosh er aan moet wennen dat hij waardeloos is voelt hij hoe zijn vuist - degene die niet zijn wand vasthoudt - zich balt. Milosh probeert zo goed mogelijk de herinneringen aan zijn vader te onderdrukken.
Terwijl Milosh daar mee bezig is, gaat Caitlin verder met Lana tergen. Milosh aandacht wordt meteen weer getrokken als Caitlin Lana een 'dom wijf' noemt. Milosh haalt trillerig adem terwijl hij probeert zijn woede tegen te houden, wat zo goed als tevergeefs is.
Als Olivier dan ook nog een duit in het zakje doet, is de maat voor Milosh meer dan vol. Voordat hij ook maar kan proberen te kalmeren trekt hij zijn wand en richt die kwaad op Caitlin. "Bombarda!" roept hij woedend.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg



Caitlin ziet Lana weglopen en het lijkt haar verstandiger om haar voorlopig te laten gaan. Als Lana het echt waagt zich naar de negende verdieping te begeven zou ze Lana een grote straf bezorgen zoals beloofd.
Olivier protesteert tegen Caitlin's opmerking en licht zijn omgang met de bloedbesmeurden toe. 'Hmm... ik dénk dat ik het wel kan begrijpen.' Zegt ze met een klein glimlachje. 'Geen enkele volbloed zou zich vrijwillig met dit grut inlaten. Nee, niema-'
Caitlin stopt abrupt met praten als ze in haar ooghoek ziet dat Milosh zijn toverstok trekt. 
De korte tijd waarin zich dat plaatsvind, of het feit dat ze Aisha's bezemsteel in haar rechterhand heeft, zorgt ervoor dat Caitlin te laat is om in de verdediging te schieten. De spreuk raakt haar midden in haar borst en ze schiet naar achteren waarna ze met een harde bonk op de grond klettert. Een stekende pijn in haar borst en de tijd die ze nodig heeft om te beseffen wat er gebeurd zorgt ervoor dat ze een paar seconden blijft liggen. Vervolgens kruipt ze langzaam tot een zittende houding en kijkt om haar heen. Tientallen ogen staren haar geschrokken aan. Ze kijkt de jongen aan en lacht schamper, ondanks de pijn, en ze voelt zich opvallend rustig voor wat er net gebeurd is.
'Dat was niet slim, jongen, dat was niet slim.'
Ze gaat overeind staan en klopt het stof van haar gewaad af. Ze hoort haastige voetstappen op hen afkomen en haar lach wordt breder. Daar staat haar Departementshoofd. Ze ziet hem, net als de rest van de mensenmassa geschrokken kijken. Hij kijkt van de net opgestane Caitlin naar Milosh die woedend een toverstok in zijn hand heeft. Een aanval van bezoeker op medewerker in het Ministerie van Toverkunst, midden in het Atrium.
Ja, dit komt je zuur te staan, denkt Caitlin, met een grijns die er de rest van de dag waarschijnlijk op blijft zitten.


-----------------------------------


Snow White Queen




OOC:: En wat gaat die daaraan doen dan, hmm? :P

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Als Lana haar voet op de eerste trede wilt zetten, hoort ze een al te bekende stem 'Bombarda' roepen. Vliegensvlug draait Lana haar hoofd om en ziet nog net hoe Caitlin op de grond neerkomt.

"Milosh..." mompelt ze kreunend, terwijl ze de lange afstand terugholt. Als ze daar aankomt, moet ze zich al tussen een paar nieuwsgierigen wringen. Eens in het 'middelpunt' van de kring die zich gevormd heeft, kijkt ze van Milosh naar Caitlin, die ondertussen opgestaan is. Lana loopt naar Milosh, die zijn toverstok stevig in z'n hand heeft.

"Geef hier..." zegt ze zacht, terwijl ze voorzichtig Milosh' hand losmaakt en de staf eruit haalt. Ja, dit waren grote problemen. Wat een irritant wijf is Caitlin ook. Met een blik die voor kalmerend door moet gaan, kijkt ze even naar Milosh. Daarna draait ze zich langzaam om naar Caitlin en steekt de staf van Milosh onopvallend weg.

"Je hebt er zelf om gevraagd," zegt Lana dan rustig terwijl ze Caitlin wel kon neerschieten als haar ogen kogels waren. "Mensen beledigen omdat ze niet van zuiver bloed zijn kan hier denk ik niet door de beugel..." vervolgt ze dan klaar en duidelijk, zodat iedereen die het wil horen het hoort. Ook het Departementshoofd.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara hoort hoe onbeschoft Dizn antwoord en wordt boos. Roxan neemt het voor haar op en Mara is daar meer dan blij om.

'Ik ga al. En ik doe dat altijd, wel voor jou, Roxan. In tegenstelling tot voor andere mensen hier.'

Dat laatste klinkt scherp. Ze draait zich om en loopt weg, het Atrium terug in. Haar ogen zoeken Linda, maar die is er niet. Ze ziet wel een opschudding en vaag onderscheid ze Olivier en Lana, die tegen iemand praat. Ze ziet die persoon niet goed. Ze dringt zich naar voren. Milosh, en een vrouw die blijkbaar op het ministerie werkt.. En die is aangevallen. Wat Mara er dan van opvangt.
Ze hoort de laatste woorden van Lana en glimlacht. Dat moest eens gezegd worden.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch zit nog steeds in gedachten verzonken op de stoel, hij weet het niet meer. Het is net of alles waar hij in geloofde weg is, was dan alles wat hij voor waarheid aannam, een leugen. Alles waarvan hij dacht dat het waar was, was dus niet waar geweest. Hij zuchte diep, bleef ineengezakt zitten op de stoel.


ooc ik weet het niet meer, aangezien als ik post, ik het toch fout doe weet ik niet meer wat ik moet posten. verder wordt hij toch redelijk vaak  genegeert ,over het algemeen dus ik ben behoorlijk blank met wat ik nu met hem aanmoet wat ook wel duidelijk te merken is aangezien ik al tijden niet meer met hem heb gepost. Dus zeg maar hoe ik nu moet posten, ik weet het niet meer.


-----------------------------------


Snow White Queen




Departementshoofd:

Het Departementshoofd kijkt van Caitlin naar de man die haar aangevallen heeft. Als een ander jong meisje zich ermee komt moeien, de agressieve man zijn toverstok afneemt en dan tegen Caitlin uitvaart, luistert hij aandachtig. Lana’s woorden zorgen ervoor dat het Departementshoofd zich net kan weerhouden op het uitkafferen en straffen van Milosh. Zijn blik gaat naar Caitlin.

“Ik hoop voor jou dat ze liegt?” zegt ze tegen Caitlin. Werknemers horen niet te discrimineren, op welk vlak ook, en zeker niet tijdens de dienst. Ze kijkt even naar de man die aangevallen heeft, om enige uitgebreidere uitleg van de situatie te krijgen. Aanvallen kan immers ook niet door de beugel, daar kon je je staf een maand voor verliezen. Om de één of andere reden heeft het Departementshoofd het gevoel dat hij de man al eens eerder gezien heeft. En dan valt het briefje. Dit was Brenfin, een werknemer van enkele jaren geleden die zijn ontslag genomen had. Hij kon zich herinneren dat het een goede werknemer was.

“We bespreken dit wel op een plek waar we meer privacy hebben.” zegt het Departementshoofd doelend op de nieuwsgierige ramptoeristen en met een serieuze blik, zonder te laten merken dat hij Milosh herkende. Hij knikt even waarmee hij duidelijk wilt maken dat de betrokkenen hem moeten volgen naar zijn kantoor.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg



Het Departementshoofd blijft opvallend koel onder deze situatie en dat stelt Caitlin teleur. Waarom wil hij dit eerst bespreken? Het is toch duidelijk wat hij met Milosh moet doen?!
'Natuurlijk liegt ze!' zegt Caitlin. En zo onschuldig en zielig mogelijk vervolgt ze: 'Ik beoordeel nooit iemand op zijn of haar soort... Dat is toch vreselijk? Ik ben erg gekwetst als iemand mij discriminerend noemt. Dat kan ik niet begrijpen.' Ze eindigt met een snik en loopt langzaam naar haar Departementshoofd. Met grote, bange ogen kijkt ze naar Milosh in de hoop dat haar Departementshoofd haar (gespeelde) angst voor Milosh zou zien. 


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Olivier denkt eerst dat alles helemaal verloren is wanneer hij het departementshoofd ziet komen, maar als Caitlin een indrukwekkend toneeltje opvoert haalt hij weer opgelucht adem. 'Dit zal hij wel geloven, ik zou het zelfs bijna gaan geloven,' denkt hij.

"Het is inderdaad waar wat ze zegt meneer," voegt hij er met evenveel geloofwaardigheid aan toe. "Ze heeft absoluut niets gezegd wat ook maar in de buurt van discriminatie van andere uh..bloedsoorten komt."


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara wordt, met de andere omstanders, weggestuurd bij het 'schouwspel'. Een boel mensen druipen af, maar met een klein groepje blijft Mara in de buurt. Ze hoort elk woord wat er gezegd word. Als ze hoort wat Caitlin allemaal zegt en dat Olivier haar bijstaat, weet ze meteen dat het niet waar is. Ze zet een stap dichterbij.

'Ik wil me er niet mee bemoeien hoor, maar ik hoorde toch duidelijk dat deze vrouw dingen zijn die je discriminerend kunt noemen. Ik weet niet wat u onder discriminerend verstaat. Wat zei die vrouw ook alweer precies?'

Ze kijkt Lana even hulpzoekend aan, ze heeft geen flauw idee van wat Caitlin zei, maar is bang dat Lana en Milosh het gaan verliezen als ze nu niets doet.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace was met de groep die in de archieven ging zoeken meegegaan, natuurlijk vermomd als Roxan, en staat er maar een beetje bij te staan terwijl de anderen verwoed in documenten en archieven kijken. Zelf zoekt ze ook in een paar schuiven, al was ze niet echt van plan te zeggen wat ze ontdekt zou hebben als dat het geval was.

Als Aïsha dan echter roept dat ze naar het Departement van Mystificatie moeten, verschijnt er een grijns op Graces gezicht vooraleer ze zich omdraait naar de anderen.

Grace zwijgt, vangt even de blik van Nico en gaat dan al onopvallend verder. Alle commotie rond Charles zorgde ervoor dat de aandacht niet zo op haar gevestigd is en zonder problemen weg kan. Ze wil het Atrium terug inlopen als ze ziet dat een medewerker ruzie lijkt te hebben met Lana en Milosh. Grace kan een hatelijke grijns niet onderdrukken als ze ziet dat ook het Departementshoofd erbij staat. Als ze dan Mara ziet staan, trekt ze zich terug in een gang. Verdorie! Hoe kan dat nu? Die hoort vast te zitten, hoe zijn die buitengeraakt? denkt ze woedend. Als ze niet oppastte vielen al haar plannen in het water! Grace bedenkt zich dat waarschijnlijk Roxan hier dan ook wel zal rondlopen, waarna ze door een smalle gang wegbeent van de groep, piekerend over wat ze kan doen.

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana houdt haar mond als het Departementshoofd zich komt bemoeien, logisch. Als hij zegt dat de betrokkenen met hem mee moeten gaan, blijft Lana twijfelend staan. Technisch gezien had ze er niets mee te maken. Als Caitlin dan ook nog eens een soort angst begint te faken voor Milosh, kijkt ze haar aan met ogen die vuur zouden kunnen spuwen. Wanneer Olivier dan ook nog eens een duit in het zakje doet, haalt Lana uit met haar hand, maar weet zichzelf nog tegen te houden hem vol op zijn gezicht te raken. In plaats van haar woede af te reageren op Olivier, balt ze haar vuisten dat ze haar nagels in haar handpalmen voelt boren.

"Jij moet je verdorie niet bemoeien, smerige achterbakse... Argh!" roept ze furieus naar Olivier. "Alleen omdat je Volbloed bent en ons niet kunt uitstaan doe je maar of dat ding daar-" en ze knikt naar Caitlin "de waarheid spreekt! Ik ben je zat!"

Lana haalt diep adem om zich te doen kalmeren en begint even rond te wandelen, zich niets aantrekkend van het publiek. Als ze zichzelf onder controle heeft en hoort wat Mara zegt, draait ze zich terug om. Hier zou ze van profiteren.

"Eerst en vooral wilde ze ons niet helpen, tot ze u zag staan," zegt ze even kijkend naar het Departementshoofd dat zich ondertussen al terug had omgedraaid. "En toen bleek dat wij niet van zogenaamd zuiver bloed zijn, begon ze ons uit te schelden en te bedreigen. Wat wij zijn o zo minderwaardig... Nu, als je het niet erg vindt, wij dulden zo'n uitspraken niet, ook niet na meerdere waarschuwingen..." zegt ze dan uitermate kalm het Departementshoofd aankijkend.

Het Departementshoofd:

Het Departementshoofd had zich terug omgedraaid zodra Caitlin zo angstig begon te doen. Ergens irriteerde het hem wel dat ze zo zielig stond te doen, dat hoort niet als medewerker. Daarbij kwam er nog eens bij dat Milosh hoogstwaarschijnlijk niet zonder reden aan zou vallen. Als Olivier en Mara dan ook hun eigen 'kamp' beginnen te verdedigen en Lana rustig zegt wat Caitlin in haar ogen verkeerd deed, beseft hij dat dit op deze manier een discussie zonder eind zou worden.

"Zoals ik al zei, volg me dus..." zegt hij streng kijkend naar Milosh en Caitlin, alsof ze als ze het niet deed haar baan zou verliezen.


-----------------------------------


Charlie




OOC; Back..

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn merkt van de reactie van zowel Roxan als Mara en hij weet dat hij zich wat onbeschoft had gedragen, maar daar kon hij nu niets aan doen aangezien Mara de kamer al boos was verlaten. Hij kijkt even naar Roxan en daarna naar zijn vader.

'Goed, vertel ons nu maar alles'

OOC; En later komt er wel een lange Sergej-post ^^', eerst even andere posts lezen


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Als Caitlin Olivier hoort staat ze ervan te kijken. Ze kijkt hem aan en verbaast zich over zijn woorden. Nam hij het nou voor haar op? Dat is iets waar ze niet gewend aan is. De reacties van Lana en Milosh zijn haar bekend. Ze kende het dat mensen boos op haar werden en haar iets aan wilden doen. Caitlin zag dat als iets wat normaal was. Maar dit keer doet iemand zijn best om haar te helpen. Even glimlacht ze, waarna ze snel beseft dat ze in haar rol als angstig slachtoffer moet blijven en haar glimlachend gezicht omzet in een angstige uitdrukking.

Vervolgens hoort ze een ander meisje die plotseling de groep vergezelt. Nog net weet Caitlin zich in te houden en haar mond te houden. Ze moet voorzichtig zijn met wat ze zegt nu haar Departementshoofd erbij staat. 
Maar na Lana's opmerking spert Caitlin haar ogen en zegt woedend: 'Ziet u?! Zíj daar,' ze wijst met uitgestoken arm naar Lana ', stopt volbloeden in een hokje! Ik kan er toch niks aan doen dat deze mensen vooroordelen hebben over volbloeden. Dat wij alleen maar van ons eigen soort houden bijvoorbeeld. Wat een onzin!'
Haar Departementshoofd herhaalt wat hij voorheen zei. Nog even kijkt ze Lana en Milosh woedend aan, waarna ze haar Departementshoofd, zo mak als een lammetje, volgt.


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh heeft nog niet echt door wat hij precies gedaan heeft als Caitlin min of meer overeind krabbelt. In zijn ooghoek ziet hij een bekend persoon staan, die Milosh nog herkent van de tijd dat hij het Ministry werkte. En nu beseft hij dat hij serieus in de problemen zit.
Terwijl Lana zijn wand uit Milosh's hand wrikt zucht hij even. Lana begint te praten, maar Milosh luistert niet echt. Hierna gaat het Departementshoofd ook praten. Milosh knikt ook als het hoofd duidelijk maakt dat hij hem moet volgen naar diens kantoor, als Caitlin zich dan weer uiterst hypociet gedraagd.
Wanneer Olivier er dan ook mee begint, balt Milosh onwillekeurig zijn vuisten weer. Zodra hij door heeft dat hij dat doet, probeert hij ze meteen weer te ontspannen, aangezien dat de situatie niet beter zal maken. Milosh glimlacht flauwtjes naar Lana als ze weer voor hem in de bres springt, maar volgt dan het Departementshoofd.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana schrikt als Caitlin opeens woedend reageert en dan over haar begint te klagen. Hoewel ze op ontploffen staat, kijkt ze een beetje verveeld naar Caitlins vinger die zo'n beetje knal voor haar neus op en neer deint.

"Wijzen is onbeleefd, schat..." zegt Lana dan droogjes. Op de één of andere manier deed deze wijze van reageren haar kalmeren. Ze kijkt hoe Caitlin als een geslagen kind achter de baas aanbeent, en Lana kan een grijns niet onderdrukken. Wat bleef er toch veel van haar dapperheid over. Niet dus. Als Milosh dan ook het Departementshoofd volgt, zucht Lana eventjes. Ze wilt graag meegaan, maar weet dat het niet kan. Met een slecht voorgevoel kijkt Lana Mara aan.

"Ik wou dat ik een Muggle was..." zegt ze met een flauwe grijns. Ze wilt iets meerbetekenends tegen haar zeggen, maar kan haar woorden niet echt vinden, dus zucht Lana maar om de stilte te vullen.

Het Departementshoofd:

Het Departementshoofd kijkt niet achterom om te zien of Caitlin en Milosh wel volgen. Hij loopt verschillende gangen door, komt dan aan bij zijn kantoor en doet de deur open. Dan pas draait hij zich om, in het deurgat, houdt de deur open en kijkt met een strenge blik Caitlin en Milosh één voor één aan als ze binnenwandelen. Als ze binnen zijn, sluit hij de deur en wandelt naar zijn stoel.

"Ga zitten..." zegt hij terwijl hij naar twee stoelen voor hem gebaart. Zelf blijft hij staan en steunt haast vermoeid met zijn handen op zijn bureau. Dit zou zinloos worden, aangezien ieder zijn eigen niet te bewijzen verhaal had.

"Zo ik begrijp, is juffrouw McVea aangevallen door meneer omdat zij hen discrimineerde." zegt het Departementshoofd, alles even voor zichzelf herhalend. Hij had bijna meneer Brenfin gezegd, maar wist dat net te stoppen. Hij keert zich tot Milosh, aangezien hij de gast is en dus voorrang krijgt.

"Is dat correct? Of zijn er andere redenen?" vraagt hij hem. Er moest wel iets gebeurd zijn, omdat hij niet gelooft dat Milosh zomaar voor de flauwigheid zou aanvallen.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Tot Mara's opluchting reageert Lana zoals ze gehoopt had. Ze begint te vertellen wat er werkelijk is gebeurd, en niemand vraagt waarom ze zich er mee bemoeit. Als ze een beetje geluk heeft, denkt die medewerker nog dat ze Lana, Milosh en Olivier niet eens kent.

'Dat wil je niet, geloof me. Je wil alleen dat je nooit in Sado gewoond had.'

Ze glimlacht.

'Ik heb niets gehoord, dus ik had geen flauw idee wat dat mens allemaal gezegd had.. Ik was al bang dat die man mij ging vragen wat er was gebeurd. Ik hoop maar dat hij Milosh gelooft..'

Ze kijkt Lana even aan. Ze kenden elkaar nauwelijks, hoewel Lana toch een goede vriendin van Roxan was. Eigenlijk kende Mara sowieso maar weinig mensen uit Sado echt goed.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana grijnst even zuur. 'Je wilt alleen dat je nooit in Sado gewoond had.' Lana weet het nog zo niet. Aan de ene kant kan ze zich geen leven zonder Sado voorstellen. Wat er dan allemaal niet gebeurd zou zijn wat nu wel het geval is.

"Ik denk dat als ik nooit een voet in Sado gezet zou hebben, ik nu toch nog dezelfde problemen gehad zou hebben. Dan waren ze me wel komen zoeken..." zegt Lana tegen Mara, terwijl ze terugdenkt aan die hele Sado-familie-historie, waar zij een belangrijk deel van uitmaakte.

Lana kijkt op uit haar mijmeringen als ze Mara hoort spreken.

"Het is fijn dat je ons wat geholpen hebt," antwoordt ze met een glimlach. Ze knijpt even ongerust in haar handen als Mara het over Milosh heeft en gaat zitten op de ballustrade van het bassin waar de waterspuwende gouden beelden ook staan.

"Ik heb geen zin om hem de eerstvolgende keer in Azkaban terug te zien..." zegt ze neerslachtig en zuchtend, zich bedenkend dat die vuile Volbloed hoogstwaarschijnlijk tot het uiterste zou gaan om Milosh zwaar te straffen. Lana voelt haar woede terug opkomen en kijkt Olivier dan met toegenepen ogen aan. Ze zou hem zo de huid willen volschelden, zwaar vervloeken, alles om hem iets aan te doen, maar houdt zich in, hoewel ze zowel haar eigen staf als die van Milosh treiterend voelt prikken in haar zij.

Haar gedachten dwalen terug af naar Milosh, de aanwijzing op de negende verdieping werd gewoon overschaduwd door haar bezorgdheid omtrent Milosh. Het kan haar op dit moment even niets schelen.

"Iets gevonden in de archieven?" vraagt ze dan om op een ander en toch noodzakelijk onderwerp over te gaan.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara luistert even naar Lana, en bedenkt zich dan dat Lana al veel langer in Sado woont dan zij.

'Jij woont er natuurlijk al veel langer.. Als ik.. hoe lang is het geleden? Als ik toen niet op de advertentie had gereageerd, alleen maar omdat ik een huis zocht, dan had ik hier nooit geweest. En eigenlijk zou ik het niet terug willen draaien, dat weet ik ook wel. Op een of andere manier moet je in Sado blijven zodra je er eenmaal in betrokken bent geraakt.'

Ze zwijgt even als Lana over Azkaban begint en wacht tot zij weer begint te praten. Ze blijft staan, ze heeft de afgelopen uren wel genoeg gezeten. Als Lana het over archieven heeft kijkt Mara verbaasd op.

'Archieven? Wat bedoel je?'

Ze is even bang dat haar geheugen haar weer lastigvalt.

Maar Roxan heeft het toch genezen? Ik herinner me ook alles van na de ontvoering.. Ik ben toch niet in een archief geweest?

Ze kijkt eventjes onzeker naar Lana, en ze hoopt dat Roxan niet per ongeluk een verkeerde spreu kheeft gebruikt, die haar geheugen juist wist ofzo. Ze weet best dat dit niet zo is, ze vertrouwt Roxan. Die zal heus weten wat ze doet.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana fronst even haar wenkbrauwen en kijkt naar Mara. Haar frank valt nu net dat ze dacht dat Mara naar de archieven had weg zien gaan met Roxan, maar dat die even later aan de liften stonden te paraderen.

"Niets, maat maar..." mompelt ze verward. "Ik dacht dat ik je naar de archieven had zien wandelen, maar je bent voor zover ik weet hier gebleven, was ik even vergeten..."

Lana grijnst even verontschuldigend.


-----------------------------------


Charlie




Ooc: 6A4'tjes was de langste post? Naja.. Dan kan ik met 3A4'tjes en 1/4 niet onderdoen (A)

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

Sergej kijkt even van Dizn naar Roxan en dan naar Mara als die zich allen in dezelfde, nog steeds stoffige, kamer bevinden. Hij snapt wat Dizn wil zeggen, maar vind het nogal onbeschoft  van ‘m, maar laat het daar voorlopig wel bij. Tenslotte wilde hij Mara er ook liever niet bij. Sergej kijkt opnieuw van Dizn naar Roxan en hoort daarna de opmerking van Dizn. Hij kon zijn verhaal beginnen. Hij had geen idee waar hij moest beginnen…

‘Dizn, Roxan,’ begon hij dan maar. ‘Dit is iets wat jullie beiden aangaat en wat hoogstwaarschijnlijk een grote klap zal zijn.’ Hij dacht tenminste dat dat ene wel een klap zou veroorzaken en waarschijnlijk tot heel wat vragen zou leiden. ‘Jullie kunnen me na alles bestoken met vragen en verwijten zoveel je maar wilt, maar zwijg alsjeblieft als ik het verhaal aan het doen ben. Ok. Jongens, waar start ik het beste’

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn keek en knikte alleen maar naar zijn vader. Hij trok even een wenkbrauw op als hij hoort dat z’n vader niet weet waar te beginnen. Blijkbaar waren er verschillende dingen die uitgelegd moesten worden en Dizn had geen flauw benul wat dat allemaal zou kunnen zijn.

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

‘Jullie weten allemaal dat Elmaz de huidige koning der Modderbloedjes is – of was,’ zegt hij daarna. Hij laat even een blik vallen op Dizn, maar gaat dan verder als hij door heeft dat dit nogal ‘ongepast’ is. Het was niet het juiste moment om het over de dood van Elmaz te hebben, tenminste, nog niet. ‘Wel,’ gaat hij verder, terwijl hij even naar de dichtstbijzijnde tafel loopt en een document in zijn handen neemt. ‘kijk hier even naar’. Sergej draaide het document op en de stamboom die op het document te zien was, werd nu ook voor Dizn en Roxan zichtbaar. Er liep een lijn van de King der Modderbloedjes naar een andere persoon, de neef van de King. De bloedlijn liep door tot aan Viktor Ivanov en zijn vrouw. Daaruit vloeide één lijn en die eindigde bij Elmaz Ivanov en Lieke, die ook met elkaar verbonden waren. Er was ook nog een andere lijn die kort gezegd vanaf de King der Modderbloedjes tot aan de moeder van Milosh liep. Deze lijn stond in stippelijnen. ‘Maak je over die stippelijnen geen zorgen,’ gaat Sergej verder ‘Ik tekende deze stamboom en over die andere lijnen heb ik geen flauw idee’ 

Het belangrijkste was namelijk iets wat voorlopig nog niet te zien was op de stamboom. Sergej had die dan ook wel zelf getekend, maar hij hield er nog steeds van om dingen geheim te houden. ‘Eerste en vooral, Dizn en Roxan’ gaat hij dan verder ‘De King en Queen der Modderbloedjes konden geen kinderen krijgen’. Hij zucht even en beslist dat dit nu gewoon krankzinnig moest klinken aangezien dit echt niets van belang had. Hij besluit dan maar om meteen met de deur in huis te vallen. ‘Elmaz heeft bloedveraad gepleegd’

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn kijkt bedenkelijk naar zijn vader want hij vond het maar vreemd om nu over de privé-levens van de King en Queen te praten. Daarna valt zijn mond open over het feit van Elmaz. Hij wou vragen wat het te betekenen had, maar beslist wijs zijn mond te houden. Als papa dat vroeg, dan deed je dat ook, dat wist hij nog al te goed.

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

‘Ja, ik weet dat dit nu nogal ongeloofwaardig klinkt, maar laat het me alsjeblieft uitleggen’ gaat hij dan voor de zoveelste keer verder. ‘Ik kan jullie vertellen van het moment dat het koningschap wordt aangenomen door een Halfblood of een Fullblood, pleeg je bloedveraad en dat is wat Elmaz gedaan heeft, geheel vrijwillig. Dan kom ik uiteindelijk toch tot de dood van Elmaz. Elmaz wou Roxan op dezelfde manier gebruiken zoals hij gebruikt geweest is. Elmaz vermoorde jullie moeder onder de Imperiuscurse en die curse werd niet door jou uitgesproken Roxan, zoals Elmaz dacht maar door de neef van de King’ hij zucht opnieuw en heeft opnieuw door dat dit echt vaag en ongeloofwaardig klinkt. Hij had gewoon geen idee hoe hij dit moest vertellen in de goede volgorde. 

‘Elmaz wou al heel erg vroeg het koningschap en de King der Modderbloedjes is heel erg oud geworden, dus waar het koningschap naartoe ging kon heel gemakkelijk verandert worden, aangezien de King en Queen geen kinderen konden krijgen. Elmaz wou heel erg graag het koningschap en besloot er ook volledig voor te gaan. Elmaz was al heel slim, van jongsafaan en dat heeft al heel wat mensen de das om gedaan. Elmaz vond een manier om het koningschap uiteindelijk zijn kant op te sturen. De King en Queen konden geen kinderen krijgen en de neef eiste het koningschap op, maar niet vrijwillig. Elmaz was degene die achter deze opeising zat door middel van de Imperiuscurse’ hij dacht dat er nu wel al het een en het ander zou verklaard worden. 

‘De King en Queen gaven toe en het koningschap ging naar de neef, omdat die het zo graag wou, zo zijn modderbloedjes nu eenmaal. Alleen.. Die neef is helemaal geen modderbloedje maar een echte en pure volbloed. Ja, ik weet dat het ongeloofwaardig klinkt dat de King en Queen dit niet doorhadden, maar zo ging het nu eenmaal en ik snap ook nog steeds niet hoe het komt dat dit is kunnen gebeuren. Maargoed, het koningschap was in de handen van een volbloed die het onder de Imperius doorgaf aan zijn zoon. Viktor Ivanov. Inderdaad, de vader van Elmaz en ik denk dat jullie de rest zelf wel kunnen aanvullen…’

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn knikte alleen maar want het waren een hoop dingen in één klap. ‘Viktor gaf het koningschap natuurlijk door aan Elmaz’ vult Dizn zijn vader aan.

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

‘Inderdaad,’ gaat Sergej verder.

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

‘Maar wat is daar zo belangrijk aan, buiten het feit dat hij bloedveraad pleegde?’ ging Dizn verder die de hele clou niet snapte. Hij had alles doorgehad, maar wat had dit met hen te maken, met hun toekomst zoals hun vader ondertussen al had laten doorschemeren…

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

‘Dit verwachte ik al,’ hij nam het zijn zoon niet kwalijk dat hij deze vraag stelde, dan kon hij tenminste gemakkelijk antwoord geven. ‘Bloedverraad plegen is een ernstig iets, tenminste in Sado. Eens je bloedverraad pleegt ben je vervloekt, ja, inderdaad, heel erg origineel waren ze niet, maar je werd vervloekt. De vloek startte dus als eerste bij de neef van de King’ nu was hij aan het opbouwen naar een nogal cruciaal punt. ‘Maar laat ik eerst even vertellen dat ook aanverwanten worden vervloekt. Om het duidelijker te zeggen, zowel aangetrouwden als kinderen. Dus als je met iemand trouwt gaat het door en dan ook op de eventueel al geboren kinderen. Daarom is bloedverraad extra wreed, je kan er volledige families mee uitroeien’

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Het begon steeds duidelijker te worden bij Dizn, maar dat betekende toch…

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

‘Maar om verder te gaan, na de neef en zijn vrouw volgde de vader van Elmaz en daarna natuurlijk Elmaz zelf’ en nu zou het cruciale moment komen… Hij begon wat stiller en langzamer te praten. ‘Aangezien Viktor, de vader van Elmaz, met jullie moeder trouwde… zijn jullie ook vervloekt’ eindigt hij een lang stuk uitleg. Hij had spijt dit te moeten zeggen, maar het moest.

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn schrikt als hij hoort wat het gevolg daar dus van is. Hij had het ondertussen al verwacht, maar toch deed ‘m pijn. Betekende dit dat ze zouden sterven? Of wat? ‘Maar, wat betekent dat dan? Dat vervloekt zijn.. St- sterven we dan?’

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

Sergej haalde zijn schouders op. Daar wist hij geen antwoord op. ‘Dat weet ik niet. Er is slechts weinig over die vloek bekend, tenminste wat de uitwerking is, al weten we wel dat de neef van de King aan een onbekende reden is overleden, net als zijn vrouw. Ik heb geen idee waar die Viktor uithangt, wie weet is hij ook dood, maar het belangrijkste is dat we jullie redden. D’r is maar één remedie tegen de vloek en dat is bewijzen dat je je bloedsoort waard bent. Je moet een andere bloedsoort doden, gelijk welke.’ Zegt hij dan nogal besluitend. Dit was ook een hard punt geweest, dat wist hij. Je kon niet zo maar iemand vermoorden, daar was lef, moed en woede voor nodig, maar als dit de voorlopig enige bekende manier was, dan moesten ze dit doen.

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn stond als genageld aan de grond. Hij had verwacht iets ergs te horen, maar helemaal niet dit. Dat de Kings en Queens dit ooit hadden bedacht? Waarschijnlijk was dit een Fullblood-deel geweest, maar het was duidelijk: dit was onhaalbaar. ‘Maar, dat kan niet! We kunnen niet zomaar iemand gaan vermoorden’ zegt hij dan, hij begint lichtjes te roepen.

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

‘Ik weet het Dizn, ik weet dat dit echt onaanvaardbaar klinkt, maar ik weer ook maar dit over en dit is voorlopig alles wat ik hierover kan vertellen, althans de remedie’ hij wist wel dat dit een serieuze klap zou zijn. 


http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn keek naar Roxan. Hij bleef maar mompelen dat dit niet waar kon zijn. Hij had de stilte bewaard, maar dit was het toppunt geweest en nu begon hij door de kamer te stappen, peinzend en barstend. 

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

Sergej wilde zijn zoon gaan tegenhouden door hem te kalmeren, maar hij wilde hem tegelijkertijd ook even rust gunnen (OOC: XD) om dit alles te verwerken. Daarnaast had Sergej nog iets anders aan zijn hoofd en hij begreep maar niet dat Dizn en Roxan hier nog niet aan gedacht hadden. Maar hij wist wel iets zeker. Hij had een hoop ontdekt over Sado. Deze vloek kon zich razendsnel bevrijden en daardoor zou grote families gewoon kunnen worden uitgeroeid…

Ooc; voor de duidelijkheid. Do en ik hebben het Mysterie van Sado niet opgelost, maar een nieuw Ravogn-mysterie, laat dat even duidelijk zijn.


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Hij blijft tijdens de hele ruzie een beetje op de achtergrond, hij gaat bij Sarah en Ryan staan. Pas wanneer het departementshoofd met Caitlin en Milosh wegloopt gaat hij langzaam naar Lana toe en legt een hand op haar schouder.

"Het komt wel goed," zegt hij zacht. "Het verhaal van dat stomme kind is zo ongeloofwaardig, dat zal haar baas ook inzien."

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Als hij de woede van Lana ziet na zijn woorden kan hij een gemene grijns niet onderdrukken. Het leuke is dat Lana niets kan doen aangezien ze anders ook in de problemen zal komen. 

Als het departementshoofd Caitlin echter niet meteen gelooft, begint hij het weer somber in te zien. Hij luistert naar de woorden van Mike en kijkt hem niet begrijpend aan.

"Het komt niet goed. Als Caitlin de schuld krijgt komen we nooit bij die sotmme profetie!" sist hij kwaad. "Laat Milosh maar de bak in draaien, dat stuk ongeluk geeft toch alleen maar om zichzelf!"


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara wil nog wat tegen Lana zeggen, maar als Mike er ook bij komt laat ze het maar even. Lana was gewoon een beetje in de war van het gebeuren, lijkt het. Mara vindt het wel vervelend dat Mike zich ermee komt bemoeien, ze had wel even met Lana willen praten.
Als Olivier er dan ook nog tussendoor komt, heeft Mara het even met hem gehad.

'Hou jij alsjeblieft een kop een keer, Olivier. Niemand heeft je wat gevraagd, dus hou je erbuiten! En wat zeur je in godsnaam over een profetie ofzo?'

Ze kijkt hem woedend aan, maar draait zich dan om. Ze weet dat ze zich er weer eens mee heeft bemoeid, maar ze is blij dat ze eindelijk tegen Olivier heeft kunnen schreeuwen.

'Maar waarom dacht je dat ik naar het archief was? Ik ben hier een kwartiertje, op zijn langst, en ik kwam met Roxan alleen aan. Dat verbaasd me trouwens ook.. Niemand die zich zorgen heeft gemaakt over onze plotselinge afwezigheid..'

Na de eerste zin is ze wat zachter gaan praten, bijna onverstaanbaar. Ze weet niet of ze het zich wel goed herinnert, en belangrijk is het niet. Waarom zeurt ze en überhaupt zo over door?
Omdat het niet klopt, Mara.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha komt de hal binnen lopen, waar de rest nog is en ze hoort de woorden van Olivier en Mara. Ze kijkt even verbaasd naar Mara, die was echt met hun in het archief! Er klopt iets niet. Maar ze vergeet het snel weer, want er zijn belangrijkere zaken.

"Wrong Olivier. Linda gaat ons naar de profetie brengen, die weet het departement ook te vinden." Ze grijnst. "Jullie weten er dus ook van? Da's mooi." Vervolgd ze en ze kijkt even naar haar zus en vader en glimlacht. Ze vraagt zich af of ze met of zonder Milosh zouden gaan, er was geen tijd te verliezen.

Afwachtend kijkt ze naar de anderen.

"Uhm. Er is geen tijd te verliezen eigelijk, die kerel ligt in het archief, niet helemaal helder. Milosh kan met die van het ministerie mee, volgens mij moeten we nu gaan..." Zegt ze aarzelend.


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh loopt dus achter het Departementshoofd aan. Caitlin negerend gaat Milosh zitten terwijl het Departementshoofd de hele gebeurtenis min of meer voor zichzelf herhaalt. Milosh richt zijn blik kalm op het Departementshoofd.
Wanneer die vraagt of hetgeen hij gezegd heeft juist is, zwijgt Milosh even. Daarna begint hij te praten. "Dat is correct," zegt Milosh. "De groep in het atrium woont in Sado - waar u vast wel van gehoord hebt. Hierdoor is discriminatie een... pijnlijk onderwerp."
Milosh zwijgt weer even, terwijl hij zijn gedachten snel op een rijtje zet. "Zij-" Hij knikt even richting Caitlin, "liet op een laffe manier duidelijk merken dat zij iets tegen mensen heeft die niet 'Pure' zijn, en beledigde daarnaast mensen in de groep."


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana grijnst even niet bepaald vrolijk naar Mike wanneer die een poging doet tot haar troosten. Niet dat dat bepaald helpt, want Oliviers woorden verdubbelen haar woede weer.

"Hou je mond." sist Lana tamelijk gevaarlijk klinkend wanneer Olivier zegt dat Milosh een egoïst is. "Je verdedigt die zogenaamde Caitlin precies of je verliefd op haar bent... Als zij ons niet kan helpen, komen we er nog. Niet iedereen is een Ministerie-leek zoals jij! Dus hou je domme argumenten voor jezelf."

Als Mara dan vragen stelt, wilt er erop antwoorden, maar dan komt Aïsha aanbenen. Als ze die vent in het archief dan maar niet vinden... Dan komt Milosh helemaal niet meer vrij... denkt ze een beetje ongemakkelijk. Als ze soortement aandringt om nu naar de negende verdieping te gaan, staat Lana voor een dilemma.

"Ik... Ik weet het niet hoor..." mompelt ze. Het kon haar niets schelen of ze erbij was of niet. Ze zwijgt een tijdje, zucht dan. "Anders vertrekken jullie al maar zonder me..." Ik wil er niet eens bij zijn... denkt ze somber, bang voor wat er zou kunnen gebeuren.

Het Departementshoofd:

Het Departementshoofd luistert naar het verhaal van Milosh. Ja, van Sado en haar toestanden had hij al het één en het ander gehoord, en het was hem ook niet ontgaan dat Caitlin een Fullblood was en Milosh niet.

"En daarom viel u haar aan..." zegt hij besluitend. "U weet toch dat op aanvallen van mensen een zware straf staat... Maar goed... Heb je daar iets tegen in te brengen?" vraagt hij dan terwijl hij naar Caitlin kijkt. Hij wist sowieso dat hij dit niet grondig kon aanpakken, daarnaast had zowel zij als hijzelf nog genoeg werk te doen.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Roxan kijkt van haar vader naar Dizn en terug als haar vader zegt dat er een klap voor hen gaat vallen. Ergens heeft ze het idee dat Dizn er meer vanaf weet, omdat hij zat te huilen, maar ergens weet ze dat haar vader dat nooit zou doen - hoewel ze hem nooit gekend heeft. Ze voelt zich erg ongemakkelijk nu ze met twee vragen tegelijkertijd zit: Wat was er daarnet met Dizn aan de hand en wat heeft haar vader te vertellen? Ze besluit te zwijgen en het verhaal aan te horen. 

Als haar vader over Elmaz begint, slikt ze even moeizaam. Het dilemma met Elmaz zat haar eigenlijk nog steeds niet lekker. Ze kijkt naar de stamboom zonder hem eigenlijk te zien. 1 woord was genoeg om haar in verwarring te brengen. Bloedverraad. Na een tijdje dringt het pas helemaal tot haar door. Elmaz was al niet zoals ze dacht, maar nu was het nog erger geworden met dit feit. 

Roxan vraagt zich af waarom het lot juist haar in dit gezin heeft gezet. Ze had toch nooit iets misdaan, of wel? Zou ik soms op hem lijken? Die akelige gedachte laat haar niet los. Ergens moeten gelijkenissen tussen haar en Elmaz liggen. Ergens moeten ze hetzelfde zijn. Ergens moesten ze, nee..

Tijdens het volgende stuk, het stuk over de Imperius curse, wordt veel opgehelderd voor Roxan. Eindelijk wist ze wie er achter zat. Elmaz zat er zelf achter. Elmaz had - al was het indirect - haar moeder vermoord. Elmaz had er voor gezorgd dat ze al vrij jong geen ouders meer had, wat eigenlijk een vreselijk iets was, maar wat Roxan nooit echt beseft had. 

Als Sergej over vervloeken begint, wordt het haar wat te veel. Ze staart door het stoffige raam naar buiten, zonder veel te zien. Steeds meer begint het tot haar door te dringen. Steeds meer begint ze het te snappen. Elmaz is de schuld van alles. Hij had de familie kapot gemaakt. En daar zou Roxan nog iemand voor moeten vermoorden. 

Daarmee zou ze een moordenaar worden, hetzelfe wat Elmaz was. Iedereen zou haar haten, terwijl ze er niets aan kon doen. Misschien was ze niet meer waard dan Elmaz. Halfzus.. wat haatte ze dat woord ineens. Roxan staat uiteindelijk maar lijkbleek op van haar stoel, loopt naar het raam en kijkt naar buiten. Naar alle mensen die vrolijk over het plein liepen. Naar alle mensen waarvoor de wereld gewoon was doorgegaan. Terwijl het voor haar leek alsof hij stilstond. Ze voelde zich verloren. 


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara laat de vragen maar varen, hoewel ze Aisha's verbaasde blik best heeft opgemerkt. Ze luistert vol verwarring naar de dinen over Departementen en profeties.

'Als iemand me toevallig ook kan vertellen wat er in godsnaam aan de hand is?'

Ze hoort Lana over blijven, maar Mara wil niet dat ze hier blijft. Op een of andere manier heeft ze het gevoel dat Lana mee moet. Dat iedereen me moet. Dan schiet er iets door haar hoofd.

Roxan moet ook mee. Zij en Dizn zijn boven. Je moet haar halen. Je hebt haar nodig, Mara, en wat zij nu ook te horen krijgt, het zal niet makkelijk zijn.

'We kunnen niet gaan zonder Roxan. En Dizn. Ze moeten in elk geval weten waar we heen gaan..'


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch staat eindelijk langzaam op en loopt de ruimte uit, hij vraagt zich af waar hij nu naar toe moet, wat moet hij nu doen? Moet hij de rest zoeken en hier blijven? of is het beter als hij gewoon weer terug gaat om verder na te denken? Hij weet het even niet. Hij besluit om eerst maar eens terug naar de achtste verdieping te gaan en van daaruit verder te kijken. Hij stapt in de lift en drukt op de denkt hij achtste etage, als de lift eindelijk tot stilstand komt, en uit stapt kijkt hij vreemd op. Dit is niet de achste etage, maar waar is hij dan wel. het enigste wat hij ziet is een lange gang met een dichte deur aan het eind en twee trapen, één die naar boven voert en de andere naar beneden. besluitloos blijft hij staan.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg



Na het horen van Milosh moet Caitlin moeite doen om niet boos te worden en hem uiterst onbeleefde woorden naar het hoofd te slingeren. Ze moet geloofwaardig blijven dus zet ze haar woede om in 'verdriet' en ze kijkt haar Departementshoofd met grote ogen aan.
'Ik snap het niet. Ik snap niet hoe hij zomaar op dit verhaal komt.' Kan ze haar ogen waterig laten lijken?
'Ik kwam de groep vertellen dat een bezem van hen vervloekt was. Maar de groep wou het daar niet over hebben. Ze vroegen of ik iets van Sado afwist ofzo. Nou, u weet dat ik het erg druk heb op dit moment met andere zaken. En dan moet ik ook nog het werk van Vanessa maken. Dus ik vertelde ze dat ik daar niet over kon praten op dat moment, omdat ik andere dingen moest doen. En ook dat ze hun vraag makkelijk bij de informatiebalie konden stellen.'
Caitlin zucht en friemelt zenuwachtig met haar handen zodat haar Departementshoofd het ziet. 
'Vanaf toen werden ze heel onaardig,' vervolgt Caitlin, 'vooral dat meisje. Ik weet niet of u haar nog heeft gezien, maar ze deed heel rot tegen me. Ze vonden dat ik ze persé moest helpen. En dat ik waarschijnlijk volbloed was en dat ik daarom anderen niet wou helpen.'
Ze kijkt Milosh een seconde onschuldig aan en draait haar hoofd dan weer van hem weg. 'Ik werd een beetje ongeduldig, want ik moest weer aan de slag. Zij werden boos en toen vervloekte hij me ineens. Zomaar!'
Caitlin kijkt haar Departementshoofd aan. 'U gelooft me toch wel? Ik werk hier, waarom zou u zo'n vreemde geloven...'



-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Olivier is even uit het veld geslagen als Aisha samen met de rest ineens komt aangelopen en ze verkondigt dat Linda ook weet hoe ze er moeten komen. 

Dan hoort hij de opmerking van Lana en kijkt haar woedend aan. "Rot toch op, je moet haar gewoon niet omdat door haar je lieve Miloshje in de problemen zit."

Dan draait hij zich terug naar Aisha. "Ik denk toch dat we Caitlin ook goed kunnen gebruiken. Zij kan dingen voor elkaar krijgen bij haar collega's, zodat we daar binnen kunnen komen. Alleen de weg weten is niet goed genoeg."

Plotseling bedenkt hij zich iets en grijnst gemeen. "En als je me niet gelooft, je zult dadelijk zien hoeveel invloed Caitlin heeft...als blijkt dat Milosh naar Azkaban moet."


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Geirriteerd kijkt Aisha naar Olivier en Lana en ze denkt al even geirriteerd aan Roxan en Dizn. Wat zijn die lui irritant. Pfff. Ze kijkt Olivier even aan.

"Oh goshy, Olivier wordt week van het ministerie-mens." Zegt ze. "Eerst de geweldige papa en nu ingepakt door een meissie.. Wat lief." 

Aisha kijkt naar haar vader en naar Linda. Ze zucht.

"Die lui op dat departement helpen nooit iemand, omdat we er sowieso niet komen mogen. Ook hun collega's niet." Zegt ze dan. "Maar fine, wachten jullie maar. Wacht maar totdat bewakers jullie eruit komen gooien, jullie zijn tenslotte Sado'ers die hun collega gestoord hebben gemaakt, ze zien het verschil tussn Linda, mij of jullie niet. Ze hebben tenslotte niets gezien." Vervolgd ze.

Ze draait zich om en loopt naar de lift, vastberaden om vast de weg te zoeken naar het departement. Wanneer de lift open gaat, stappen er twee bewakers uit en Aisha schiet snel de lift in, die vrijwel direct in beweging komt. Grijnzend staart Aisha naar Olivier, terwijl de deur dicht gaat, hopelijk komt hij niet zo gemakkelijk van de bewakers af.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

"Haha, wat komisch," zegt Olivier, duidelijk met sarcasme. "Ben jij dan ook ingepakt door Lana, aangezien je voor haar opkomt."

Hij merkt dat Aisha duidelijk niet van plan is om te wachten en wanneer ze in de lift verdwijnt en twee bewakers op hen afkomen beseft hij dat Aisha misschien toch wel eens gelijk zou kunnen hebben.

"Geen paniek," fluistert hij bij het zien van de gezichten van de rest. "Misschien komen ze niet voor ons."


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt geïrriteerd naar Olivier als hij weer met opmerkingen begint te gooien.

"Wat? Spreek ik de waarheid misschien?" vraagt ze. "Er is thans niemand hier die op jou zou wachten als jij daar zou zitten..." zegt ze zonder nadenken. Pas daarna beseft Lana dat dat er wel eens over geweest zou kunnen zijn. Maar dat kan haar niet schelen, hij raakt haar, zij raakt hem net zo hard terug. Ze hoort Aïsha en moet eigenlijk wel grijnzen om haar opmerking.

"Ga met Aïsha mee in plaats van mij hier nog langer lastig te vallen..." zegt ze kwaad als Olivier een opmerking over Azkaban geeft. Aïsha was beter in het van repliek geven dan Lana.

Als die dan weggaat en er komen twee bewakers in de verte, kijkt Lana even op, maar gaat dan ongeïnteresseerd weer zitten.

"Zie ik eruit alsof ik in paniek ben?" vraagt ze verveeld aan Olivier, waarna ze de richting uitkijkt waar Milosh verdwenen is.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara merkt dat de anderen het blijkbaar helemaal niks interesseert wat er allemaal gebeurt. Ze wil mee, maar ze wil ook Roxan en Dizn waarschuwen. Zonder nog wat te zeggen loopt ze zo rustig mogelijk terug naar de plek waar ze Roxan en Dizn heeft achtergelaten. Voor de deur aarzeld ze, en ze klopt zachtjes.

'Roxan? Ik ben het, Mara. Ik.. Ik wil alleen even zeggen dat iedereen naar het Departement van Mystificatie gaat, ofzo. Op de negende verdieping als het goed is. Ga alsje- ik hoop dat je ook komt.'

Ze hoopt dat ze het aan de andere kant van de deur hebben gehoord en ze loopt langzaam naar de lift. Ze kijkt nog een keer hoopvol om naar de deur achter zich.


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh knikt slechts als het Departementshoofd zegt dat op het aanvallen van mensen een zware straf staat. Alsof hij daar op het moment zelf rekening mee had gehouden... Caitlin schijnt uiterst bedreven te zijn in mensen naar het randje van hun zelfbeheersing te drijven.
Caitlin weet hem meteen te irriteren als ze zogenaamd verdrietig naar het Departementshoofd kijkt. Milosh voelt zijn woede weer opborrelen. Uiterlijk gezien blijft hij echter kalm terwijl Caitlin verklaart dat ze niet weet hoe Milosh aan zijn verhaal komt.
Milosh trekt slechts een wenkbrauw op als Caitlin verteld hoe men toen heel onaardig werd, hoewel binnen in hem zijn woede wederom dicht bij het hoogtepunt komt. Milosh probeert zijn woede te onderdrukken terwijl Caitlin vraagt waarom het hoofd een vreemde zou geloven. Een vreemde? denkt Milosh. Okay...
Terwijl hij zijn woede zoveel mogelijk onderdrukt kijkt Milosh uiterlijk kalm Caitlin aan. "Hoewel het slechts mijn woord is, en er geen bewijzen zijn, zou ik je toch op een paar punten willen corrigeren." Hij zwijgt even, maar gaat dan verder. "Lana zou nooit anderen discrimineren. Ze heeft te veel discriminatie meegemaakt om dat tegen anderen te gebruiken."
Enigszins nadenkend vouwt Milosh zijn handen in een. "Daarnaast hebben wij nooit gezegd dat je omdat je een pureblood was je anderen niet wilde helpen. En je vertelde ons dat de broom vervloekt was, waarna wij vertelden dat degene van wie die broom was bij een andere groep van mensen uit Sado was, en die wellicht snel terug zou komen."
Milosh blijft Caitlin kalm aankijken, terwijl hij zijn handen weer uit elkaar haalt. Ondertussen wacht hij de reactie van het Departementshoofd maar af.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn weet niet aan wat hij eerst moet of wil denken. Elmaz? De vervloeking? Het vermoorden? Hij merkt dat ook Roxan is verast, nouja, verast kan je het echt niet noemen. Geschokeerd komt meer in de buurt. Sergej had gelijk gehad. Dit was een harde klap geweest, wie had dit gewoon kunnen denken?

En dan stoppen de gedachten van Dizn met draaien... Zijn vader. Dit kan zijn vader niet geweest zijn. Zijn vader was altijd een Muggle geweest, pure Muggle!

"Jij bent helemaal onze vader niet! Onze vader was een Muggle, hoe kan jij dan -"

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

"daar had ik op gewacht, ja" valt Sergej 'm in op een rustige toon. "ik heb ook dingen voor jullie geheim gehouden en dat blijkt nu wel duidelijk te zijn. Nee, ik ben geen wizard, maar ook geen Muggle. Juist ja, Snul. Een Snul weet ook heel erg veel van toveren, alleen lukt dit niet zo goed, maar het opzoeken van dingen gaat nog steeds. Ja Dizn en Roxan, ik was een Snul, het spijt me."

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Als je denkt dat je het ergste nu wel gehad had, dan komt er opnieuw een hoopje op je schouders liggen. Dizn had zich nog niet afgevraagd hoe z'n vader dit allemaal te weten was gekomen, z'n vader was altijd een Dreuzel geweest, dat dacht hij tenminste. Dizn voelt woede opborrelen, helemaal niet tegenover z'n vader, of toch voor een deel, maar dit was allemaal te veel geweest. Hij had zo'n leven niet gewilt. Hij had niet zo veel dingen willen meemaken in één korte tijd. Hij kijkt naar Roxan en hoort daarna geklop.

Hij hoort wat Mara zegt en voelt zich opeens weer schuldig, met al het gebeuren van daarnet nog in zijn achterhoofd. Hij wil zich vlug excuseren, maar merkt dat ze daarna al weer verdwijnt. Opnieuw komen de gedachten over Elmaz, het vermoorden en z'n vader als Snul terug. Dizn kijkt opnieuw naar z'n vader en ziet 'm plots vager worden.

http://img96.imageshack.us/img96/3767/sergejuo8.jpg

"Ik moet gaan, het spijt me, het spijt me echt" zegt hij nog en daarna is hij volledig verdwenen.

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Even staat Dizn opnieuw aan de grond genageld. Niet wetend waar hij heen moet, of toch. Hij loopt langzaam naar Roxan en kijk d'r even aan met een blik als "Gaat het?". Hij weet dat dit voor haar ook te veel moet worden, echt té veel. Hij omhelst d'r even en zegt dan dat ze er samen wel door zullen komen.

Hij weet niet wat hij nog wil zeggen en besluit dan maar om zich terug naar de anderen te begeven. "Kom je?" vraagt hij aan Roxan als ie aan de deur staat.

OOC; deze post is echt zo kl*te maar ik moest er gewoon door. Voila, nu kunnen wij ook naar het departement ^^'


-----------------------------------


Snow White Queen




Het Departementshoofd:

Het Departementshoofd luistert naar Caitlin, waarna Milosh meteen, zij het vriendelijk, van repliek geeft. Hij weet zichzelf er net op tijd van te weerhouden te zeggen waarom hij deze vreemde misschien wel eens zou kunnen geloven. Het was zo overduidelijk dat niemand hier ooit uit wijs zou kunnen raken. De één zegt dit, de ander dat, op het laatste weet je niet meer wat te geloven.

Hij zucht en kijkt vermoeid van Caitlin naar Milosh, waar zijn blik iets langer op blijft rusten. Hoewel hij Milosh het voordeel van de twijfel zou geven als hij subjectief moet zijn - want waarom zou hij zomaar aanvallen? - , overwint het feit dat er geen bewijzen zijn en dat hij objectief moet blijven. Dus besluit hij het maar te laten bij een waarschuwing.

"Dit is gekkenwerk..." zegt hij afkeurend. "Caitlin, je kan gaan," vervolgt het Departementshoofd met een blik op Caitlin. "je hebt inderdaad nog genoeg te doen... Maar zorg ervoor dat ik je hier niet opnieuw binnen moet halen voor redenen zoals deze, anders zou ik wel eens kunnen gaan twijfelen aan uw onschuld. U blijft even hier, meneer..." zegt hij dan zonder zijn geratel te onderbreken en tamelijk streng terwijl hij van Caitlin naar Milosh kijkt. Hij wacht met Milosh verder aan te spreken tot Caitlin weg is.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Milosh antwoordt op een vervelende en irritante manier. Op een manier die te rustig is naar Caitlins idee. Ze had liever dat hij ging schreeuwen of haar nog een keer ging vervloeken misschien, want die rust van Milosh werkt niet in haar voordeel. 
Ze gaat verder niet op hem in en het volgende moment klinkt de vermoeiende zucht van Caitlins Departementshoofd de kamer door. Hij weet waarschijnlijk niet wat hij moet doen. Begrijpelijk, wel. Maar hij móet Caitlin en haar onschuld geloven.
Het Departementshoofd zegt dat ze mag gaan (met een waarschuwing weliswaar) en dat Milosh moet blijven zitten. Ha! De redenen die ze daarvoor kan bedenken zijn allemaal in Milosh nadeel. 
De zelfvoldane blik op haar gezicht wil ze liever niet tonen voor het geval die haar alsnog verraad. Pas als ze uit haar stoel opstaat, naar haar Departementshoofd knikt en zonder verder iets te zeggen of Milosh een blik waardig te gunnen het kantoor verlaat, laat ze de grijnzende lach toe.
Met rustige stappen loopt ze terug naar het Atrium waar nog steeds het groepje staat. 
Als eerste ziet ze Lana en ze loopt op haar af. Met een quasi-treurend gezicht kijkt ze haar aan. 'Het spijt me, maar wachten jullie op die lieve jongen van jullie?'
Ze zucht even op een manier alsof het erg moeilijk is wat ze nu gaat vertellen.
'Het is spijtig, maar als jullie hem willen zien kunnen jullie beter alvast naar Azkaban gaan om hem op te wachten. Ik ga er namelijk vanuit dat hij daarnaartoe wordt gestuurd.'
Caitlin grijnst vervolgens weer. 'Het is vreselijk, ik weet het.' Zegt ze, zonder de grijns te verbergen en nieuwsgierig wacht ze op Lana's reactie.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt naar de twee bewakers die aangelopen komen, maar haar interesse wordt pas opgewekt als ze Caitlin in haar ooghoek terug aan ziet komen lopen. Lana gaat wat rechter zitten en probeert te zien of Milosh in de verte ook terug aan het komen is, maar ze ziet geen beweging. Neen, he...

Als Caitlin zowat uitdagend voor haar komt staan, kijkt ze haar woedend aan. Het feit dat ze zo nep deed maakte Lana alleen nog maar kwader. Ze kan het niet tegenhouden dat haar ogen groot openen als ze Caitlins woorden hoort. Haar grijns zou ze nog het liefst van haar gezicht slaan. Ze bluft... denkt ze, maar als ze blijft grijnzen, ebt die gedachte weer weg.

"Heb je het dan toch voor mekaar gekregen?" vraagt ze met trillende stem. Ze springt op van de ballustrade waar ze op zit.

"Uit de weg..." zegt ze, waarna ze Caitlin uit de weg duwt en nogal haastig wandelt in de richting waar Caitlin vandaan kwam. Ze had eigenlijk geen flauw idee waar dat kantoor precies lag, dus al gauw, als een soort van paniekreactie, begint ze te rennen. Het kon haar niet schelen dat zowat iedereen haar nu zou uitlachen. Ze verdwijnt de lange gang in, kijkt even naar de vele deuren.

"Milosh...?" roept ze, enigszins gesmoord. Ze hoopte ergens een aanwijzing te krijgen van waar hij zou zitten. Voorzichtig begint ze aan alle deuren te voelen, die op slot zitten.

Het Departementshoofd:

Het Departementshoofd kijkt toe hoe Caitlin het kantoor verlaat. Als de deur dichtvalt, trekt hij zijn toverstok met een serieuze blik en richt die op de deur, waarna een klik en een zuigend geluid te horen is, het teken dat de deur op slot en geluidsdicht is. In ieder geval zou wat binnen deze vier muren gezegd zou worden daar ook blijven. Hij had het niet zo op pottenkijkers.

Voor de vrede steekt het departementshoofd zijn stok terug in zijn mantel, kijkt Milosh aan die nog steeds in zijn stoel zit en ploft zelf dan neer in zijn eigen stoel. Met zijn elleboog op de armleun en zijn hand tegen hoofd kijkt hij even naar zijn bureaublad. Dan buigt hij naar voren, legt zijn armen op z'n bureau en kijkt Milosh aan. Zijn blik was nu niet streng of serieus, eerder standaard maar toch vriendelijk.

"Ik had niet verwacht je hier nog eens te zien, meneer Brenfin..." zegt het Departementshoofd. "Milosh, toch?" vraagt hij dan, even kritisch kijkend. Hij vond Milosh er nogal verwaarloosd uitzien, maar dat is even het laatste van zijn zorgen. De Profeet loog blijkbaar niet.

"Zie je, ik zou je zo willen geloven als ik subjectief mocht zijn, aangezien ikzelf noch anderen ooit klachten over je gehad hebben. Je was een goede werknemer, en, volgens mij, zou je dat nog steeds kunnen zijn..." Hij kijkt Milosh even aan, allicht zou hij wel weten waar het departementshoofd naartoe wilde. Hij had namelijk handen te kort op het werk.

"Het zou me zeer plezieren moest je de draad hier terug willen oppikken, meneer Brenfin." zegt hij, terwijl een kleine glimlach op zijn gezicht doorbreekt. "Er staan hier namelijk verschillende jobs open, en ik twijfel geen seconde er jou één aan te bieden, nu de kans zich zo mooi voordoet." Het departementshoofd gaat terug achterover zitten.

"Ik wil wel duidelijk maken dat je je nergens toe verplicht moet voelen, maar zoals ik al zei: ik zou het aangenaam vinden..." zegt hij dan rustig.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze loopt ook uit de kamer met de archieven uit en blijft een tijdje bij de groep staan. Ze heeft geen zin in al dat geruzie en gezeur, dus gaat ze ook een lift in. Ze drukt op het knopje '9' en de lift gaat naar onder. Als ze op de 9e vedieping is, ziet ze daar Mitch staan.

'Mitch, was je hier al?' vraagt ze verbaasd. Ze kijkt achterom naar de liften en wacht tot de rest komt, als die al komen. Voor zich ziet de grote zwarte deur waar haar vader haar over had verteld, dat moest de toegang tot het departement van Mystificatie zijn.


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh blijft een neutrale blik op zijn gezicht houden als het Departementshoofd zegt dat Caitlin kan gaan. Hij heeft moeite met een glimlach te onderdrukken als het Departementshoofd Caitlin een waarschuwing geeft. Wanneer het Hoofd dan zegt dat Milosh hier blijft, geraakt Milosh weer verontrust. Nu gaan we het krijgen...
Caitlin vertrekt en Milosh blijft achter. Afwachtend kijkt hij het Departementshoofd aan. Als die zegt dat hij niet verwacht had Milosh nog eens terug te zien, weet Milosh nog net een zucht te onderdrukken. Hij knikt slechts als het Departementshoofd 'Milosh' zegt.
Hij kijkt tamelijk verrast op als het Hoofd zegt dat hij hem zo zou willen geloven, waarna het Departementshoofd hint dat Milosh misschien weer zou kunnen gaan werken. Wanneer het Departementshoofd daarna zonder omwegen verklaart dat het hem zou plezieren als Milosh de draad op zou pikken brengt hij zwakjes uit: "Wat?"
Milosh beseft nu pas wat het Departementshoofd aangeboden heeft. "Eh- ik zal er over nadenken," zegt hij, er aan toevoegend: "meneer. Ik zal het moeten bespreken met een ander persoon..." Milosh zwijgt even, waarna hij weer begin tte praten. "Kan ik vertrekken, meneer?"
Als het Departementshoofd zijn toestemming geeft, staat Milosh op en verlaat het vertrek. Buiten aangekomen begint Milosh door de gangen terug te lopen naar het atrium, als hij opeens Lana ziet. "Lana?" vraagt hij, tamelijk verrast.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana zit zowat aan elke deur te voelen of die opengaat, met weinig resultaat. Áls er al een deur opengaat, is het een verlaten kantoor of iets dergelijks dat Lana te zien krijgt. Ze kijkt even door de lange gang waar geen einde aan lijkt te komen en begint zowat wanhopig te worden. Waarschijnlijk hadden ze Milosh allang afgevoerd.

Lana kijkt echter verrast op van de deur die ze probeert te openen als ze Milosh' stem hoort. Ze kijkt hem even aan, kijkt dan achter hem door, beseffende dat hij alleen op de gang loopt, en kijkt dan Milosh weer aan, waarna ze de deurklink loslaat die ze nog altijd op een tamelijk debiele manier vasthad. Ze loopt naar hem toe en kijkt hem bezorgd en onbegrijpend aan.

"Is alles OK? Wat hebben ze met je gedaan? Waarom loop je hier alleen rond?" vuurt ze opeens vragen af. Alsof ze het niet kan geloven kijkt ze nog eens achter Milosh heen, maar hij stond écht alleen op de gang, afgezien van zijzelf.

"Dat wijf zei dat ik je pas terug zou zien in Azkaban..." zegt ze dan plots met grote ogen. Het kon haar niet schelen dat ze onbeleefd klonk.

"Maar dan had ze het mis, hoor..." Lana zwijgt even en kijkt Milosh aan. "Je moet er toch niet heen, he?" vraagt ze bang terwijl ze met beide handen zijn bovenarmen vastneemt.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

"Hoe zo" zegt Mitch "Waren jullie dan van plan om hier heen te gaan. ik drukte alleen op het verkeerde knopje" zegt hij grijnzend. "Maar dan weet je ook waar die deur hen leid" zegt hij glimlachend. Hij kijkt naar Linda, "Dit betekend dat jullie iets hebben gevonden in de boeken of zie ik dat verkeert?" Hij loopt langzaam richting de deur. Hij voelde hoe hij weer werd gegrepen, naar zijn zucht naar avontuur. Dit kon nog wel eens intressant worden.


off weinig inspi


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Enkele seconde nadat Linda de 9e verdieping op stapte, stopt Aisha's lift er ook. Ze hoort de woorden van Mitch en glimlacht even flauw.

"Die deur leidt naar het departement van mystificatie, we hebben er officieel geen toegang tot." Aisha glimlacht weer. "Maar sinds wanneer houdt een Sado'er daar rekening mee?" Ze loopt naar Mitch toe en pakt hem even zachtjes bij zijn arm.

"Gaat het?" Vraagt ze, terwijl ze de deur bestudeert. 

"Ik hoop dat de bewakers beneden toch niet te lastig zijn, ik denk dat we wat mensen nodig hebben. Het zal niet doods zijn hierbinnen, figuurlijk.. Letterlijk misschien wel, althans als wij er klaar zijn.. Tijdens welke opdracht sterft er geen Sado'er." Mompeld ze tegen zichzelf, maar duidelijk hoorbaar. 


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Wanneer hij merkt dat de bewakers gewoon voorbij lopen haalt hij opgelucht adem. Hij was even bang geweest dat ze echt voor hen kwamen.

Dan ziet hij Caitlin terugkomen en grijnst. Als ze zegt dat ze Milosh pas terug zullen zien in Azkaban stoot hij een hatelijk lachje uit. Wat was die Caitlin toch geniaal. Hij ziet hoe Lana in paniek wegloopt en keert zich tot de rest van de groep.

"Zullen wij ook maar eens naar de 9e verdieping gaan?" zegt hij en hij kijkt naar degene die over zijn; Gaia, Will, Ryan, Sarah, Mike en Mara. "Zou jij ons er alsjeblieft heen willen brengen?" vraagt hij zo vriendelijk mogelijk aan Caitlin. Hij heeft nu wel door dat zij nog van waarde kan zijn.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg



Caitlin denkt even na als Olivier haar vraagt of ze de overige groep wil helpen naar het Departement van Mystificatie. Eigenlijk had ze gezegd het niet meer te doen, maar de twee mensen die reden gaven om dat te beslissen zijn nu weg. Ze heeft (nog) geen hekel aan de rest en Caitlin is zelf ook erg benieuwd naar de profetie, dat heeft ze al duidelijk gemaakt. Haar nieuwsgierigheid wint en ze glimlacht.
'Nu die twee weg zijn?' vraagt Caitlin, eerder aan zichzelf dan aan de groep. 'Ja, ik help jullie.' zegt ze terwijl ze Olivier aankijkt. Het verstandigste is om maar meteen te beginnen. 
'Zoals ik al zei, we kunnen het best via de trappen. De meeste medewerkers weten niet dat die trap leid naar het Departement, ze denken dat de trap nergens toe leid, dat hij ooit gebouwd is en nooit is afgemaakt. Gelukkig heb ik toevallig eens opgevangen dat die theorie alles behalve waar is. Daarbij is de lift te opvallend en te gehorig. Er bestaat een grote kans dat de bewaking je op staat te wachten als je beneden bent.' Caitlin denkt na. 'De trappen hebben wel het nadeel dat we een eind verderop uitkomen, dus we zijn waarschijnlijk verder van de kamer met de profetie's verwijderd dan als we met de lift gaan. En ik ben er nooit geweest, maar het schijnt dat we uitkomen in een kamer- ' Caitlin slikt even, '- met rare, zeldzame wezens.' Ze kijkt de groep even angstig over. 'En ik weet niet of ze gevaarlijk zijn, maar we kunnen beter op onze hoede zijn. Heeft iedereen zijn toverstok bij de hand?' Even voelt ze in de zak van haar eigen gewaad waar ze haar trouwe toverstok voelt zitten. De aanwezigheid van haar toverstok maakt haar dapperder.
Caitlin kijkt om haar heen en plotseling ziet ze de vervloekte bezem liggen die uit haar handen was gevlogen toen Milosh haar vervloekte. Ze pakt hem op en bekijkt hem even.
'Oja, en nog iets,' vervolgt Caitlin, 'er staat één bewaker voor de trappen.' Ze grijnst. 'Maar maak je daar maar geen zorgen over, ik ken hem.' Caitlin licht haar opmerking niet toe, ze komen er straks wel achter wat ze er mee bedoeld.
Een paar seconden zegt ze niks en zucht ze even. 'Zijn jullie er klaar voor? Je moet dit zeker niet onderschatten,' zegt Caitlin scherp, 'het schijnt er een doolhof te zijn als je de weg niet kent.'
Zonder op antwoord te wachten loopt ze de richting van de trappen op, ervanuitgaand dat de rest haar volgt. De trappen zijn niet direct te zien vanuit de centrale hal in het Atrium. Ze moeten eerst een kleine deur door, een standbeeld van een flubberwurm passeren en direct de eerste deur links ingaan. Vlak voor de deur houdt Caitlin de rest tegen. 'Wacht hier,' fluistert ze en zachtjes opent ze de deur. Nu staat ze in de deuropening van een kleine ruimte, met twee deuren aan weerszijde. In het midden, op een stoel zit de bewaker Koen: een niet snugger uitziende, slungelige vent met grote flaporen. Snel sluit ze de deur achter zich, Koen mag de rest van de groep immers niet zien, en ze glimlacht.
'Koen! Wat leuk je weer eens te zien.'

Verrast om Caitlin te zien staat Koen op. 'Eh, hallo Caitlin, wat doe jij hier?' 
Caitlin doet aardig tegen hem en dat is hij niet gewend. Normaal krijgt hij een uitbrander als hij haar tegenkomt. Verward kijkt hij haar aan.

Caitlin blijft glimlachen en loopt naar hem toe. 'Koen, Koen, Koen.' Ze klopt even vriendschappelijk op zijn schouder. 'Ik wou me verontschuldigen voor mijn gedrag van de afgelopen weken.' Ze zucht en vervolgt zachtjes. 'Of -eh- maanden.' 
Ze kijkt hem aan. 'Je bent een aardige, en vooral zeer intelligente kerel die onderschat wordt naar mijn idee. Wat doe je hier eigenlijk de hele dag? Deze trap is toch nutteloos?'

Koen grinnikt als hij deze lieve woorden hoort en hij begint te blozen. 'Het is al goed Caitlin. Tsja, ik zou ook wel wat leuker werk willen doen, maar iemand moet hier op de wacht blijven he?'
Hij buigt zich naar Caitlin toe en fluistert in haar oor: 'Eigenlijk leid deze trap wél ergens toe.'
Direct begint hij weer met grinniken. 'Niet doorvertellen hoor.'

Ze knikt begrijpelijk. 'Fijn dat je eerlijk bent, Koen. Mensen zoals jij missen we in deze brute wereld. En omdat ik vind dat je wel wat afwisseling verdient, wil ik je iets vragen.' Ze laat Aisha's bezem, die ze nog steeds vast heeft, zien. 'Je weet dat ik bezems moet controleren. Bij deze bezem ontdekte ik iets heel vreemds, maar ik kom er maar niet achter wat er nou precies mis is!' Caitlin probeert zo wanhopig mogelijk te klinken en ze kijkt Koen weer aan. 'Nou heb ik gehoord dat jij ontzettend bekend bent met bezems en zijn mogelijke vervloekingen en dat bezems je gróte hobby zijn. Zou jij, voor mij, deze bezem willen controleren?' Ze kijkt Koen aan met haar liefste, smekende blik.

Koen is ontzettend verrast en wordt zo enthousiast dat hij letterlijk op en neer springt. 'Nou, eh, eigenlijk moet ik - OKEE!' Hij grist de bezem uit Caitlins handen en rent de deur uit. Dat er mensen buiten de deur staan te wachten heeft hij niet eens door. Wauw, wat zou Caitlin trots zijn als hij er wél achter kwam wat er mis was met de bezem. Misschien krijgt hij wel promotie!

Caitlin grijnst zelfvoldaan en kijkt de Sado-groep aan.  'Kom binnen.'
Nu staat de hele groep in het kamertje met de twee deuren. Intuitief kiest Caitlin de rechterdeur en vlak voor haar ziet ze een trap die naar beneden leid. De ruimte is donker en de trap is nauwelijks te zien. Caitlin pakt haar toverstok en mompelt 'Lumos'. Het lichtpuntje uit haar toverstok licht een deel van de trap op, maar nog steeds is het einde niet te zien. Ze kijkt achterom naar de groep. 'Laten we het erop wagen,' zegt ze en ze zet haar rechtervoet op de eerste tree en begint langzaam te lopen, naar beneden, het onbekende duister in.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

"Volgende keer beter..." hoort Christine de man zeggen.
"Ja, dag..." antwoordt Christine, waarna ze zich omdraait en amper een zucht kan onderdrukken. Ze wandelt even later de gang van het Testcentrum Verschijnselen uit. Ze kijkt naar de liften, die allemaal lijken mensen te vervoeren op dit moment.

Christine trekt even een gezicht. Zin in drukte had ze niet, daarom voelt ze er meer voor de trap te nemen. Christine loopt dus naar het trappenhuis en begint de trappen te doen naar het Atrium.

Na een paar minuten stapt ze het Atrium binnen, maar Christine ziet niet echt waar ze loopt. Haastig probeert ze wat documenten weg te steken die ze nog altijd in haar hand vast had. Haar badge trekt ze ook al af, aangezien ze die toch niet meer nodig heeft. Vluchtig steekt ze die in de zak van haar vest als ze opkijkt en bijna een kreet uit van wat ze ziet.

Verdomme, wat doet die hier? schiet het door haar heen, terwijl ze Mike ziet staan maar ook ergens iets probeert te vinden waar ze zich kan verbergen. Helaas stond ze in het midden van het Atrium. Ze kijkt nog even vluchtig terug.

Onopvallend draait ze haar hoofd weg en probeert zo nonchalant mogelijk naar de lift te wandelen die haar in de telefooncel doet uitkomen. Laat hem me niet gezien hebben, alsjeblieft... smeekt ze in zichzelf.


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Als de groep vertrekt onder leiding van dat verschrikkelijke mens, Caitlin, blijft Mike gewoon staan. Hij had nu al een hekel aan haar en kon niet hebben dat ze zo praatte over Lana en Milosh. Hopelijk zat Milosh niet echt in de problemen. 

Hij keek een beetje rond in de hoop dat hij Lana, samen met Milosh, zou zien aankomen, maar tot nu toe was het stil. Het liep tegen vijf uur en het werd steeds rustiger in het Ministerie. Het enige wat hij zag was een heks die luidt mopperend via de bezoekersingang het Atrium verliet en een man die mompelend naar de liften liep. Hij keek hem nog even na en zag toen een vrouw de lift uitkomen. In eerste instantie had hij niets in de gaten, maar toen vingen hun ogen elkaar even.Zeer bekende ogen.

Eerst kon hij het niet geloven, hij herkende haar eigenlijk alleen maar aan haar ogen. Ze was duidelijk veel ouder geworden en haar ooit zo verzorgde uiterlijk was nu een beetje slonzig. Het was duidelijk dat Christine Wood het niet meer zo goed had als vroeger.

"Christine!" riep hij uit en rende naar haar toe. "Christine, ooh..Christine..wat doe jij hier!" Helemaal in de war bekeek hij haar eens goed en zag dat zij het toch echt was. De vrouw die hij al zo lang niet meer gezien had. De vrouw wiens vertrek een donkere periode in zijn leven had gestart, zonder dat ze dit ooit had geweten.

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij volgt Caitlin, samen met de rest van de groep die nog was overgebleven, op de voet. Als ze een bewaker weet weg te sturen raakt Olivier steeds meer onder de invloed van haar kunst om mensen te laten doen wat zij wil.

Hij kijkt eens om en ziet dat Ryan en Sarah met Billy ook nog steeds volgen. Geïrriteerd kijkt hij naar hoe ze samen staan te gniffelen en lachen bij de aanblik van Ryan's gezichtje.

"Waarom gaan jullie niet weg," flapt hij eruit. "Jullie doen toch geen zak om ons te helpen, want ons verliefde paartje heeft het veel te druk met zichzelf!"


-----------------------------------


Missy




OOC: Ehm... ik denk dat je bedoelt: 'Billy's gezichtje'?

http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Ryan kijkt op van Billy en kijkt Mike enigszins beschaamd aan maar hersteld zich snel.
'Zeg.. jij moet je niet ineens beter gaan voelen dan ons want dan weet ik er nog wel een paar dus daag me niet uit!'

Hij kijkt Mike dreigend aan maar als hij Billy hoort brabbelen ontdooit hij alweer snel en houdt zich in bedwang... laten we nu maar verder gaan ey?
Iemand moet verstandig zijn


-----------------------------------


Snow White Queen




OOC:: En ik denk dat jij bedoelt: 'Olivier'? (A) :D

http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine krijgt bij iedere stap die ze zet telkens een groter gevoel dat ze het onontdekt gaat halen, tot haar naam door het Atrium galmt. Even nog wil ze doen alsof ze het niet gehoord heeft en haar pas versnellen, maar het feit dat Mikes rennende voetstappen naderen en hij nog eens haar naam roept, doet haar vertragen en uiteindelijk stilstaan.

Ze kijkt Mike even verward aan alsof ze hem even niet herkent, al weet ze verdomd goed wie hij is.

"Mike," zegt ze quasi-verrast terwijl ze een vrolijke glimlach op haar gezicht tovert, "da's lang geleden..." liegt ze. Ze had Mike enkele weken geleden zowat elk moment dat maar mogelijk was in de gaten gehouden, al mocht hij dat niet weten.

"Tja, wat ik hier doe..." zegt ze dan schouderophalend, terwijl ze haar glimlach op haar gezicht houdt. Ze wilde het niet vertellen, aangezien dat nog meer vragen zou opbrengen dan nu al het geval was. Ik zit zo in de puree...

"Ik kan ook hetzelfde aan jou vragen, wat doe jij hier?" vraagt ze terwijl ze hem grijnzend aankijkt. "Dit is nu niet echt de plek waar je dagelijks heenkomt, tenzij je hier werkt natuurlijk!" zegt ze. Doen alsof er niets aan de hand was lijkt Christine nog het veiligste.


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Nog steeds vol ongeloof staat hij te trillen op zijn benen wanneer hij Christine's stem weer hoort, na al die jaren. Wat had hij vaak gehoopt haar nog eens terug te zien.

"Ik..ik..ben hier om een opdracht te vervullen om Sado te bevrijden van de Koningen en Koninginnen," zegt hij, wetend dat ze het toch niet zal begrijpen. "Maar dat is niet belangrijk...hoe is het met je? Ik heb je zo gemist!" brengt hij uit. Hij wil haar zoveel vragen dat hij nauwelijks weet waar te beginnen.

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Iedere keer weer als hij Ryan, Sarah en Billy zag voelde hij de woede en haat opborrelen. Hij wilde het liefst blijven schreeuwen naar Ryan, maar had er eigenlijk de puf niet voor. Steeds weer kwam zijn zeer slechte humeur naar boven als hij hen zo samen zag. 

Nors liep hij van hen weg, achter Caitlin aan, de duistere trap op. Hij had het gevoel dat zij nu het enige lichtpuntje was.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Er schijnt nogal wat gaande te zijn tussen Olivier en Ryan. Caitlin kijkt even achterom terwijl ze door blijft lopen.
'Zo zo, hard feelings tussen jullie?'
Ze kijkt de trap weer over, steekt haar toverstok met het Lumos-lichtpuntje uit en het verontrust haar dat ze nog steeds het einde van de trap niet kan zien. Ze hebben nu inmiddels wel lang genoeg gelopen naar haar idee, maar waarom zijn ze er dan nog niet? Misschien is het niet waar wat ze heeft gehoord over de trap, misschien is het wel een trap zonder einde. Je weet het nooit met deze magische wereld. Toch had Koen gezegd dat er wel íets achter de trap was. Dat zou natuurlijk gelogen kunnen zijn... Caitlin zegt er verder niks over en hoopt niet dat de anderen straks ongeduldig gaan worden. Toch versnelt ze haar pas en zegt luid tegen de mensen achter haar: 'Kom op nu! Jullie zijn toch geen bejaarden? Loop dan ook niet in dat tempo en schiet op!'


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Ze luistert met een half oor naar haar vader die vertelt dat hij eigenlijk een snul was. Het raakt haar niet. Ze heeft haar vader nooit gekend, en voor haar bloedsoort maakt het ook niets uit. Als ze daarna Mara in de deuropening ziet staan, glimlacht ze flauwtjes. Ze mompelt dat ze komt, maar heeft het idee dat Mara dat niet gehoord heeft. Even daarna verdwijnt haar vader.

Doei...

Ze ziet Dizn op zich afkomen en hij omhelst haar. Ze zegt hem dat het wel gaat, wat eigenlijk precies het tegenoverstelde van de waarheid is. Ze kan niemand vermoorden. Al was het de verschikkelijkste fullblood, al was het Elmaz - die eigenlijk niet vermoord kon worden, het kan niet. Iemand vermoorden was een deel van jezelf wegnemen, onvergeefbaar. Misschien zat er maar een ding op. Zelfmoord. 

Bij die gedachten verschijnt er een vreemde flits in haar ogen. Eigenlijk was het gruwelijk. Ze zou er over nadenken, maar niets zeggen, zeker niet tegen Dizn. 

Als Dizn terug naar de anderen gaat, loopt ze mee. Ze loopt door de gang naar de andere kamer. Met een half oog kijkt ze naar de schilderijen, tot er een schilderij van een jongetje hangt. Haar hart lijkt een slag over te slaan. Flavio. Zij en Dizn waren niet de enigste. Er was nog iemand.. die er waarschijnlijk helemaal niets vanaf wist.

'Flavio..,' zegt ze zacht, niet-wetend waar hij eigenlijk is.

OOC: Charlie, we gaan er maar vanuit dat Dizn Flavio niet/niet echt kent?


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara wil net de lift instappen als Dizn en Roxan naar buiten komen. Eigenlijk wil ze meteen vertellen wat er allemaal is gebeurt, naar ze toerennen. Maar ze ziet dat hun gezichten heel ernstig staan. Serieus, bijna angstig. Ze loopt naar Roxan toe, die voor een schilderij staat.

Ze gaat half naast, half achter Roxan staan en weet niet zo goed wat ze zeggen moet.

'Roxan?'

Ze heeft de neiging om 'Gaat het?' te zeggen, maar ze weet dat zoiets niet echt toepasselijk is. Niet met de doodse blik die Roxan op haar gezicht heeft.

'Je vader had iets ergs te vertellen...'


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh glimlacht flauwtjes als Lana opeens een heel spervuur van vragen naar zijn hoofd slingert. Die glimlach verflauwt als Lana zegt dat 'dat wijf' - hij weet wel over wie ze het heeft - zei dat Lana Milosh dus pas in Azkaban terug zou zien.
"Nee, ik hoef er niet heen," zegt Milosh ten antwoord op Lana's laatste vraag. "Ik - het Departementshoofd heeft me zelfs een baan aangeboden!" Milosh omhelst Lana even (na zijn armen los te hebben gemaakt uit Lana's greep), en zegt dan: "Maar ik denk dat we het beter later over kunnen hebben. Ik veronderstel dat de rest al naar het Department of Mysteries is?"


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Mara'

Ze kijkt nog even naar het schilderij, alsof ze daar iets mee kan bereiken, maar draait zich dan naar Mara, met de angstige blik van haar gezicht gehaald. Ze merkt dat Mara bezorgd is en vraagt zich af wat ze haar moet vertellen. "Ik ben vervloekt" klinkt immers wat raar. Moet ze het Mara wel vertellen? Ze is je vriendin, misschien kan ze je helpen? 

'Ja, hij had iets ergs te vertellen. Hij.. eh-'

'Nou.. ik -'

Ze beseft dat ze niet kan uitspreken wat haar vader gezegd heeft. Laat ik het anders zeggen. Op een gedemptere toon gaat ze verder, zodat alleen Mara het hoort.

'Elmaz heeft iets vreselijks gedaan. En de.. gevolgen zijn voor ons.'

'Mara, ik weet niet meer wat ik moet doen..'


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt naar Aisha als die er bij komt, Ministerie van mystificatie daar had hij wel van gehoord, het was allemaal vreselijk geheim wat daar gebeurde, “Je het gaat “ zei hij zacht hij aarzelde even, Hij hoort het volgende wat ze zegt, wij kunnen hun met zijn drieën wel aan, of niet Linda” zegt hij met een grijns, Hij loopt even naar Aisha toe knuffelt haar even “Het komt allemaal wel goed, reken daar maar op lief nichtje van mij, wij drieën zullen het zeker overleven en wat betreft de anderen, dat zijn allemaal zeer bekwame tovenaars en heksen, die laten zich niet zo maar pakken, de anderen zijn allemaal door een ehhmmm, val, of onoplettendheid en zo omgekomen, maar ik denk dat iedereen zich er nu meer van bewust is, dus meer zou oppassen.”

“Dus kom op we gaan het doen, Linda Jij weet de weg had ik begrepen, leid ons naar de hol van de leeuw” zei hij grappend, om hun wat op te vrolijken, hij nam dit zeker niet licht vaardig op, al leek het op dat moment misschien wel zo.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze luistert naar Mitch.

'Hmm, ik weet niet hoor. Ik weet er niet zoveel van, mijn vader mocht er natuurlijk ook niet komen, dus ik weet niet hoe het er daarbinnen zal gaan. Misschien moeten we wachten op de rest...' zegt ze.

Maar wie weet wat er daarbinnen gebeurt, als er met de ene groep iets gebeurt is de andere groep er natuurlijk ook altijd nog.. Als iedereen tegelijk in hetzelfde probleem raakt, hoe moet je er dan weer uit komen?

'Maar om daar allemaal tegelijk binnen te gaan is misschien ook weer neit zo'n heel goed idee..' zegt ze. Ze twijfelt, wat zou het verstandigste zijn?


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt Linda dan lachend aan, “Ik denk dat je met een kleine groep juist meer kans dan met een grote. Je kan je dan stiller voortbewegen en je hebt meer kans dat iedereen weg komt. Bij gevaar loopt je als grote groep elkaar alleen maar in de weg. Ik denk dat het, het beste is als we als kleine groep gaan. Maar je vader heeft je toch wel iets verteld en waar zijn we eigelijk naar op zoek?” Hij kon zich niet herinneren dat ze dat hadden gezegd.

“Maar het is natuurlijk aan jullie, we kunnen ook wachten totdat er meer komen, maar dat kan ook mensen zijn die ons hier niet willen hebben, dus we kunnen nu gaan of wachten, wat zullen we doen?” zei hij terwijl hij de meisjes één voor één aankeek


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze knikt als ze Mitch hoort, daar zat wel wat in.

'Ja, dat is wel een goed punt. Aisha, wat denk jij?' vraagt ze.

'We zijn op zoek naar een profetie, ik weet er weinig vanaf, het schijnen een soort bollen van glas te zijn en het zou een voorspelling ofzo bevatten, maar ik weet het ook niet precies. Maar er is er dus eentje van Sado en daar gaan we naar zoeken,' geeft ze als antwoord op zijn vraag.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine kijkt naar Mike. Zo te zien was hij echt blij haar terug te zien. Christine was dat natuurlijk ook deels, al waren de plaats en het tijdstip nu wat ongunstig.

Christine fronst eventjes haar wenkbrauwen bij Mikes antwoord in de hoop dat ze onbegrijpend overkomt - wat ook zo is - en zo meer informatie kan loswrikken zodat de aandacht niet naar haar gaat en om misschien iets van 'Billy' te weten te komen, maar helaas is Mike te opgewonden om dat te laten gebeuren.

"Oh, ik heb je ook gemist, hoor." zegt Christine naar waarheid, en ze raakt even met haar hand zijn onderarm aan. "Het gaat trouwens goed," zegt Christine dan als antwoord, weer liegend, "zo z'n gewone gangetje, niets speciaals... Ik leef." zegt ze schouderophalend en voor de zekerheid plakt ze er een glimlachje aan vast. Afwachtend kijkt Christine Mike aan.

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Als Milosh bevestigt dat hij niet naar de tovenaarsgevangenis moet, klaart Lana's gezicht enorm op van opluchting. Wat een blufferig kind was dat mens van een Caitlin toch! Als Milosh dan ook nog eens zegt dat hem een baan aangeboden is geweest, kijkt ze Milosh even aan.

"Werkelijk?" zegt ze, vooraleer ze mekaar even omhelzen. Ze knikt gauw als Milosh zegt dat ze het er beter later over kunnen hebben. Eigenlijk kwam die aanbieding nog niet zo slecht uit met de toekomst in gedachten. In zichzelf ziet ze zelfs onbewust Caitlins verontwaardigde uitdrukking op haar gezicht.

"Ja, de rest is al vertrokken. Ik wilde per se wachten op jou." zegt Lana dan als antwoord op Milosh' vraag, terwijl ze al terugwandelt naar het Atrium. "Ik weet alleen de weg niet... Een trap, ja..." zegt ze twijfelend. Er was vast meer dan één trap in dit gebouw. Veelbetekenend kijkt Lana Milosh aan terwijl ze het Atrium binnenlopen. Lana kijkt even rond en ziet dan Mike staan, met één of andere vrouw die ze nooit eerder gezien heeft. Fronsend kijkt ze ernaar.

"Waar is de rest? Of waarom is hij niet mee?" vraagt ze meer aan zichzelf dan aan Milosh. Ze wandelt wat korterbij, en ziet dat Mike dan niet al te zakelijk doet. Eerder blij. Ze blijft staan, al weet ze niet goed waarom.

"Mike!" roept ze, zijn aandacht trekkend en zwaaiend ten teken dat ze terug waren en verder konden.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara luistert naar Roxan. Ze zegt iets wat ze totaal niet verwacht had. Meteen voelt ze de woede over Elmaz die ze al had weer terugkomen, maar haar bezorgdheid wint het.

'Wat heeft hij dan gedaan?'

Ze beseft dat ze wel heel direct overkomt, en verbetert zichzelf gelijk.

'Als je wilt dat ik het weet, als ik het weten mag..'

Ze weet niet wat het is, maar Roxan is zo anders dan normaal. Ze is bijna.. kwetsbaar. Eigenlijk heeft Mara zin haar te omhelsen, maar ze durft het niet goed.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha ziet hoe Mitch naar haar toekomt en haar een knuffel geeft, ongewild krijgt ze plots een machteloos, schaamtelijk gevoel, maar dat verdwijnt direct weer. Haar ademhaling versnelde zich even, maar ze kan zich tot de orde roepen.

Een voor een kijkt ze Mitch en Linda aan, ze grijpt haar wand stevig vast en begint te grijnzen.

"Jullie hebben gelijk, we kunnen beter met ons drieen gaan, sneller en handiger." Aisha kijkt naar de deur. "Als de rest samen met Caitlin gaat, hebben ze vast een andere weg, maar deze is voor ons het beste." 

Aisha loopt vastberaden naar de deur toe, als hij niet direct meegeeft, fronst ze. Alohomora? Nee, doet ook niets. Aisha grijnst.

"Bombarda!" Er klinkt een luide dreun en een seconde later valt de deur uit zijn scharnieren. Ze kijkt even naar Linda en Mitch.

"Klaar?"


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

OOC; @Debra: Idd... stom, nou ja... ik ben te lui om het te veranderen!

*hij kijkt Sarah quasi onschuldig aan en zegt*

'Waarom heeft hij toch zo'n hekel aan me, ik kan er toch niets aan doen dat ik zoooo aantrekkelijk ben'

*en hij tovert een charmante glimlach op zijn gezicht*

Dan hoort hij Caitlin zeggen dat ze op moeten schieten.

'Kom Sarah!'

*en hij pakt haar hand*

2e OOC; bij gebrek aan interactie en fantasy heb ik er dit nutteloze postje van gemaakt!


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

"Je leeft," herhaalt hij op een zorgwekkend toontje. "Dat klinkt niet heel erg positief," zegt hij. Hij wilde niets zeggen over haar verwilderde uiterlijk, maar het was duidelijk dat het absoluut niet goed ging met Christine. Ze wilde zich natuurlijk groot houden voor hem.

Dan ziet hij Lana en Milosh aankomen en schrikt. Hij had Lana nog nooit iets verteld over Christine. Zou ze hem dat kwalijk nemen?

"Heey Lana...niks aan de hand met Milosh gelukkig?" vraagt hij op een luchtig toontje. "Dit is Christine, een oude vriendin van mij," zegt hij op Christine wijzend. 

"Christine," hij slikt even, "Dit is mijn dochter Lana en haar verloofde Milosh." 


-----------------------------------


Charlie




Ooc; Do, nee Dizn kent Flavio niet. Roxan wel blijkbaar? ^^"

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn merkt dat Mara en Roxan in gesprek gaan met elkaar terwijl Roxan even bij een schilderij bleef staan. Hij had geen idee waarom maar iets zei 'm dat Roxan wist wie dat was op het schilderij. Hij blijft even wachten en laat Mara en Roxan hun gesprek verder zetten. Daar had Roxan hoogstwaarschijnlijk wel behoefte aan.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine hoort Mikes zorgwekkende toon. Zo had ze het niet bedoeld. Meer als flauw grapje, maar blijkbaar was dat verkeerd uitgepakt. Net als ze dat ook wilt zeggen, hoort ze een vrouwenstem Mikes naam roepen en kijkt ze op naar de bron van het geluid. Ze ziet er een jong tweetal staan. Als Mike haar dan aanspreekt en vraagt of Milosh in orde is, fronst ze even haar wenkbrauwen. Wat doen ze hier?

Als Mike haar dan voorstelt aan Lana en Milosh, had ze liever gehad dat hij dat niet deed. Chistine kijkt even naar Lana en Milosh als Mike ze voorstelt. Zijn dochter? denkt ze, Dus hij is toch verder kunnen gaan... Mooi zo. Christine glimlacht bij die gedachte maar voelt het bekende schuldgevoel de kop opsteken als ze zich bedenkt dat Mike en Lana hun hele leven al gezellig samen zijn en zij haar zoon in de steek heeft gelaten. Ze steekt haar hand uit naar Lana.

"Aangenaam," zegt ze, waarna ze Milosh' hand vastneemt en die ook schudt. Ze kijkt hem even langer aan, haast onderzoekend, vooraleer ze zijn hand lost. Bijna kritisch kijkt ze even naar het tweetal. Wat zijn ze jong... Nu ja, niet veel jonger dan ik toen was... denkt Christine onbewust.

"Wel, proficiat dan!" zegt Christine dan nogal onwennig maar toch breed glimlachend tegen de mensen die ze eigenlijk niet kent.

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

"Nee, dat werkneemstertje van m'n voeten vond het lollig om me voor niets op stang te jagen," zegt ze met een kwade ondertoon. "Ze moet maar niet meer te veel in m'n buurt komen..." zegt ze, beseffende dat ze opeens nogal agressief klinkt.

Dan stelt Mike Christine en haar aan mekaar voor. Ze schudt de hand die Christine haar aanreikt en glimlacht even vriendelijk terug. Als ze een vriendin van Mike was, waren er twee mogelijkheden: of ze was vriendelijk en lief, of ze was de grootste bitch op aarde. Lana haar voorkeur gaat uit naar het eerste als ze Christine in zich opneemt. Ze zag er in ieder geval niet uit als een groot gevaar.

"Bedankt..." zegt ze dan met een blije glimlach naar Christine en stiekem ook naar Milosh. Ze kijkt even om zich heen.

"Ik wil niet de onbeleefde boer uithangen, maareuhm, moeten we niet verder? Ik veronderstel dat iedereen al weg is en ik wil erbij zijn als er wat gebeurt, wat het ook moge wezen..." zegt ze terwijl ze steeds wat somberder kijkt, bang voor wat komen gaat. Er gaat altijd wel wat mis.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Wat hij heeft gedaan?'

Ze heeft geen zin om Mara het hele gesprek na te vertellen, maar wil haar ook niet niets zeggen. Veel durft ze ook niet te zeggen, omdat je nooit weet in hoeverre Sado-bewoners te vertrouwen zijn. Uiteindelijk besluit ze iets vaags te zeggen.

'Hij pleegde een soort van.. bloedverraad,' zegt ze zacht.

...

'Maar laat de rest maar, we moeten maar eens verder,' zegt ze ineens. 

Het was ook waar. Mara ging vast en zeker ergens naar toe. Terwijl Roxan en Dizn praatten, was de rest natuurlijk gewoon verder gegaan met het mysterie van Sado. Roxan wil nu ook verder. Met de vloek zit ze nog wel, maar ze probeert het niet te laten blijken.

'Waar gingen jullie eigenlijk naartoe?'


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

"Hmm, ja, eigenlijk wel he," mompelt hij als Lana zegt dat ze eigenlijk verder moeten. Hij twijfelt wat hij wil doen. Het liefst zou hij nu bij Christine blijven. En hij weet niet of het wel zo slim is om haar mee te nemen op de zoektocht voor de profetie. Stel je voor dat hij haar meteen in gevaar zou brengen.

"Nou..uh..dat mens - je weet wel wie ik bedoel - is met hen die kant op gegaan," zegt hij wijzend naar een hoek van het atrium. "Ze gingen via de trappen naar de 9e verdieping."


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara merkt dat Roxan er niets over kwijt wil, en als ze ineens over iets anders begint, wil ze het eigenlijk laten. Maar ze wil ook nog iets zeggen.

'Als er iets is.. Of als.. Ik wil gewoon even dat je weet dat je het altijd kan vertellen, zeg maar. Dus als je hulp nodig hebt ofzo..'

Mara komt niet uit haar woorden, en ze zwijgt even. Ze kijkt Roxan aan.

'Ik volgde het naar half. Ze gingen naar het Department van Mystificatie, of iets in die richting. Op de...'

Ze praat zo hard dat Dizn het wel moet horen, en ze zwijgt even om na te denken.

'De negende verdieping, als ik me nu niet vergis.'


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Denkend over z'n vader en over de vraag of hij hem ooit wel terug zal zien, hoort hij Mara zeggen dat ze naar het Departement van Mystificatie gingen. Goed. Dan moesten ze daar ook maar naartoe, hij had geen idee waarom en of ze al iets meerwisten, maar hij kon hier niet gewoon blijven staan.

"Goed. Dan gaan we daar ook naartoe? Hoe geraken we daar het best?" vraagt hij dan en loopt terug wat dichter bij Mara en Roxan. Hij let nog even op het schilderij, maar denkt er dan niet verder over na. 


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt even achterom als Mike gebaart naar waar de rest heen gelopen is. Trap, negende verdieping...

"OK..." zegt ze ten teken dat ze het begrepen heeft. Zonder nog wat te zeggen draait ze zich op haar hakken om en loopt naar de plaats die Mike aanwees. Lana kijkt niet om: ze veronderstelt wel dat Milosh en Mike zullen volgen, en daarbij was ze veel te gebrand om zo snel mogelijk bij de rest te zijn.

Ze loopt de hoek om, maar ziet niet meteen een trap. Oh, geweldig... denkt ze, net op het moment dat ze achter zich een deur hoort openslaan. Geschrokken kijkt Lana om en ziet een gast door het dolle heen naar buiten lopen met een bezem in zijn handen. Aïsha's bezem!

Koen rent Lana op een haar na omver. Met opgetrokken wenkbrauw kijkt ze hem na terwijl hij onder het opgewonden gejubel van 'Ik ben er klaar voor! PROMOTIE!' wegrent.

"De arme stakker..." mompelt ze terwijl ze al kan raden wat er gebeurd is. Hij had niet voor niets die bezem vast. Lana stapt de deur door die Koen open liet staan. Ze ziet een Flubberwurmbeeld en een paar deuren, waarvan er ééntje wagewijd openstaat. Instinctief wandelt Lana eropaf in de veronderstelling dat Koentje deze deur open heeft gelaten. Ze ziet twee deuren, waarvan de rechter openstaat en een trap te zien is. Het is er wel erg donker. Lana huivert even, maar haalt haar stok boven.

"Lumos..." mompelt Lana, waarna ze de punt van haar staf op ziet lichten. Ze schijnt op de trappen die naar beneden leiden en begint dan de lange afdaling.

http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine luistert wat naar wat de anderen zeggen; Als Lana zegt dat ze verder moeten, glimlacht Christine even.

"OK..." zegt ze, waarna ze Lana al in volle vaart ziet vertrekken. Ze kijkt even naar Milosh en Mike.

"Die heeft haast..." zegt ze en ze ziet haar kans schoon. "Dan zal ik maar gaan, zeker?" zegt ze tegen Mike met een glimlach op haar gezicht, niet al te 'gehaast' overkomend.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Nog steeds lopen ze daar, op die grauwe trap met het donkere gat in het vooruitzicht. Caitlin wordt er ongeduldig en chaggerijnig van en begint steeds harder te lopen. Ze heeft er een hekel aan als ze niet weet wat er gebeurd. Een tijdje lopen ze door. Caitlin steekt haar toverstok steeds verder uit zodat ze zo snel mogelijk het einde kan zien, maar stopt daarmee als ze een lamme arm krijgt.
'Wanneer is die verdomde trap nou afgelopen?!' mompelt ze luid.
Precies aan het eind van die zin doemt er iets op in de verte, een soort van doffe glinstering. Caitlin staat abrupt stil alsof ze er wel naar zocht, maar geen einde meer had verwacht.
Ze knijpt haar ogen tot spleetjes om extra goed te kijken. Het is een donkerbruine deur gemaakt van hout. Dat deel wat glimde is waarschijnlijk de deurklink. Heel langzaam loopt ze naar de deur toe en bestudeert ze de omgeving. Er lijkt niks te zijn wat gevaarlijk is, dus loopt ze iets sneller tot ze vlak voor de deur staat. Nu ziet ze het beter. De deur is inderdaad gemaakt van hout en het verbaast Caitlin dat de deurklink nog glimde. Er ligt een hele dikke laag stof op. Er moet al tijden niemand meer door deze deur zijn gegaan. Zachtjes streelt ze erover heen en het stof verdwijnt. Maar net zo snel als het verdween ontstaat het weer.
'Ha! Zien jullie dat?' zegt Caitlin terwijl ze nog een keer over de klink streelt en het stof wegveegt wat gelijk weer tevoorschijn komt. Vervolgens houdt ze haar toverstok paraat en draait zich om naar de groep.
'Jullie weten wat ik daarnet heb gezegd? Achter deze deur schuilen zeldzame wezens die onderzocht worden. Als we mazzel hebben zijn er geen mensen bij. We moeten ervanuit gaan dat de wezens gevaarlijk zijn, wees dus op je hoede. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, want als we dit één keer verknallen is er geen andere keer meer. Begrepen?'
Caitlin kijkt de groep over. 'Ik maak de deur open en stap meteen naar binnen. Jullie volgen mij en de laatste sluit de deur. Misschien kunnen we gewoon langs de wezens, maar als ze ons aanvallen probeer ze dan geen schade aan te richten. Maak ze bewusteloos of verstijf ze, meer niet.'
'Okee, daar gaan we!' Caitlin draait de deurklink en de deur valt open. Ze stapt naar binnen en kijkt om haar heen. Haar toverstok, waar nog steeds het Lumos-lichtje brandt, steekt ze uit. Het is een vrij grote kamer. Links van haar staan grote kooien, maar het is nog onduidelijk wat daarin schuilt. Rechts staan bakken in verschillende formaten en voor hen staan grote tafels.
Caitlin loopt naar links naar de eerste kooi en gluurt naar binnen. Het is donker, maar er beweegt iets achterin. Haar toverstok geeft te weinig licht om naar binnen te kijken, maar het verlicht een klein bordje, met daarop de naam Amens Cachexia.
Hmm, wat zou je daar bij voor moeten stellen? Caitlin wordt nieuwsgierig en haar toverstok reikt nu een centimeter door de tralies heen, maar verlicht nog steeds het wezen niet.
WHAM!! Een groot, groen en vooral slijmerig wezen wat even zichtbaar is, verschijnt naar voren, pakt Caitlins toverstok en verdwijnt snel weer achterin de kooi.
'Wat?!' Roept Caitlin uit en draait zich om naar de groep. 'Dat beest! dat beest! Dat slijmerige ding! Het heeft mijn toverstok!' 
Geschrokken kijkt ze de kooi weer in. 'Geef terug! Akelige slijmprop!'


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg


Mitch luistert naar wat Linda zegt, Oké dus ze gingen op zoek naar een profectie. hij keek toen toe hoe Aisha de deur te lijf ging, hij grinnikte even, zo kon het ook, hij loopt achter haar aan en komt in een gang te recht aan het einde van de gang is een deur, aarzelend legt hij zijn hand op de deurklink, was het verstandig om deze zo te openen, wie weet wat er achter verborgen was. maar als ze het niet deden kwamen ze ook niet verder. Mitch pakte zijn toverstok in de handen en opende voorzichtig de deur die verrassend genoeg mee ging, hij stapte naar binnen. Hij vond het verrassend dat ze nog geen bewaking tegen waren gekomen.

Hij oppende de deur, en snapte nu ook waarom er geen bewaking was, hij stond in een ronde ruimte met allemaal verschillende deuren. nergens stond aangegeven waar welke deur toe leidde dus dat moesten ze dus zelf maar uit zoeken, aarzelend keek hij naar de verschillende deuren, welke moesten ze nemen en wat zou er zich achter de deuren bevinden? 


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh knikt even als Lana zegt dat ze op hem wilde wachten, waarna hij glimlacht en zegt: "Dankje." Hierna lopen Milosh en Lana het Atrium binnen, waar Mike bij een voor Milosh onbekende vrouw staat. Wie is dat? vraagt Milosh zich af.
Mike stelt Christine voor als 'een oude vriendin', waarna Milosh en Lana op hun beurt ook voorgesteld worden. Milosh schudt Christine's hand. Hij voelt zich enigszins ongemakkelijk onder Christine's onderzoekende blik, maar zet dat gevoel van zich af.
Wanneer Christine hen feliciteert glimlacht Milosh. "Bedankt," zegt hij kort, waarna hij knikt als Lana zegt dat ze eens verder moeten. "Inderdaad, ja..." En dus volgt Milosh Lana als die wegloopt. Hij heeft, als hij het zo ziet, wel een idee waar ze heen gaan, want hij heeft zat dingen opgevangen tijdens zijn tijd op het Ministry, hoewel Milosh er zelf nog nooit geweest is.
Milosh kijkt enigszins verbaasd als er opeens een jongen hyperactief langs rent. Ok... Hij loopt Lana achterna, werpt een korte blik op het Flubberwurmstandbeeld en volgt Lana de trap dus op. Als Lana 'Lumos' mompelt, herinnert Milosh zich dat Lana zijn wand nog bewaard had.
Hij begint met het afdalen van de trap, waarna Milosh zegt: "Lana? Uhm - je hebt mijn wand nog... zou ik hem terug mogen?" Milosh glimlacht flauwtjes naar Lana, hoewel dat waarschijnlijk in het schamele licht niet te zien is.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana loopt de donkere trap af. Het lichtpuntje uit haar stok zorgde er nu niet bepaald voor dat alles magnifiek verlicht werd, maar het was wel voldoende. Als Milosh haar naam roept, stopt ze en draait ze zich om, een beetje met het vage idee dat er een probleem is. Als hij z'n toverstaf terugvraagt, is Lana toch wat opgelucht.

"Och ja, sorry, Milosh..." zegt ze terwijl ze de staf uit haar broekzak vist en de paar treden terug naar boven loopt, totdat Milosh een trede boven haar staat. Ze kan Milosh' vage contouren herkennen, maar dat is het ook.

"Met al dat gedoe, vergeten, alsjeblieft..." mompelt ze terwijl ze hem zijn staf in z'n hand stopt. Ze kijkt Milosh even aan in het weinige licht dat haar staf verspreidt. Lana gaat op haar tenen staan en kust Milosh even op z'n mond. Ze kijkt hem aan en glimlacht zwijgend terwijl ze met haar vrije hand naar die van Milosh tast. Ze laat die in zijn hand glijden en Lana krijgt meteen het gevoel dat ze nu meer op haar gemak en veiliger is.

"Kom..." zegt ze zachtjes.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij volgt Caitlin en de anderen met tegenzin als ze hen via de trap naar de 9e verdieping leidt. Toen Aisha met de lift naar boven was gegaan en Gaia bij de groep was gebleven wist hij even niet voor wie hij moest kiezen. Hij wilde ze allebei het liefst zo dicht mogelijk bij zich hebben, hij had nog steeds het gevoel dat Grace dichterbij was als ze dachten.

Uiteindelijk had hij ervoor gekozen om Aisha maar even te laten gaan, omdat ze anders toch weer moeilijk ging doen. Bovendien vertrouwde hij die Caitlin ook niet helemaal en wilde hij Gaia dus niet met haar alleen laten.

Wanneer ze in de kamer met fabeldieren komen en Caitlin's toverstok wordt afgepakt doet hij geen moeite om haar te helpen. Ze had hen immers al duidelijk gemaakt dat ze goed voor zichzelf kon zorgen. 

Hij kijkt even opzij naar Gaia die langs hem staat. "Ik denk dat Aisha, Mitch en Linda toch wel eens eerder daar zouden kunnen zijn," fluistert hij haar glimlachend toe.

http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

In dillema staat Mike in het atrium. Hij wil Lana niet in de steek laten, maar hij wil Christine ook niet laten gaan nu hij haar na jaren weer terugziet.

"Ik..uh..ja..uh...nou, je mag wel meekomen," flapt hij eruit. "Maar, nee, wacht, het is wel gevaarlijk." Hij kijkt even om en ziet Lana en Milosh al verdwijnen. "Uhm, misschien dat je binnenkort eens naar Sado kunt komen? Ik wil je graag nog eens spreken," zegt hij snel.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze loopt Aisha en Mitch achterna en doet de deur achter haar dicht. Ineens begint alles te draaien. Ze kijkt er stomverbaasd naar en dan staat alles ineens weer stil.

'Tja... Zullen we maar eens wat proberen dan?' vraagt ze. Ze voelt willekeurig aan één van de deuren, amar hij gaat niet open.

'Op slot,' mompelt ze en ze probeert hem te openen met alohomora, maar het werkt niet. Ook niet met bombarda.

'Nouja, hij gaat dus echt niet open,' zegt ze schouderophalend. Ze voelt aan een andere deur, die gaat wel open. Ze duwt alleen de klink nog maar naar beneden en doet de deur een heel klein stukje open. Ze kijkt nog niet naar binnen, wie weet wat erachter zat.

'Zullen we dan maar?' vraagt ze aan Mitch en Aisha, terwijl ze haar toverstok maar in de aanslag houdt.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Met haar vingers door de tralies probeert ze haar hand tussen twee stangen te wurmen. Ze móet haar toverstok terugkrijgen en hulp van anderen lijkt ze nog niet te krijgen. 'Arg, stom beest, geef terug.' Caitlin is niet bang voor het wezen. Hij zag er nogal onnozel uit. Hij is waarschijnlijk net zo gevaarlijk als slim. 
Op dat moment vangt Caitlin toevallig op wat Will tegen Gaia fluistert en de boosheid bekruipt haar. Die woede was waarschijnlijk minder geweest als niet ook haar toverstok was afgepakt door een groene snottebel, maar boos was ze alsnog geweest na zo'n opmerking. Ze loopt met grote passen naar Will toe.
'Pardon? Wil jij zeggen dat je beter níet mee had kunnen gaan?' Ze kijkt hem scherp aan. 'Denk je dat ik lieg wat ik zeg? Dat alles onzin is?! Hè?!' 


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Als Caitlin tegen hem begint te schreeuwen kijkt hij even naar Gaia met een blik van zie-je-wel en wacht dan tot Caitlin uitgeraast is.

"Heb je mij dat horen zeggen?" vraagt hij kalm. "Ik zei dat, omdat jouw toverstok nu is afgepakt. Nu lopen we dus al vertraging op en wie weet wat we onderweg nog meer allemaal tegenkomen." 

http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Nog steeds een beetje twijfelend doet Mike een aantal passen richting de kant die Lana en Milosh op zijn gegaan.

"Nou, uh..dan zie ik je nog wel," zegt Mike, hoewel hij dat niet zo zeker weet. Hij heeft het gevoel dat als hij nu gaat hij Christine misschien wel nooit meer zal zien. "Ik uh, ja, Lana laat ik liever niet alleen en Sarah ook niet, met die baby enzo," mompelt hij. 

"Nou, doei," zegt hij zwakjes. Hij draait zich om en loopt langzaam weg.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Dankje,' zegt ze als reactie op Mara die zegt dat ze altijd hulp kan vragen. Het is fijn om zoiets te horen.

'Departement van Mystificatie? Eh.. echt?'

Vaag weet ze wel wat dat is, en daarom vraagt ze zich af waarom ze daar naartoe gaan. Er zou misschien wel iets van Sado kunnen liggen? Roxan is er eigenlijk nog nooit geweest. Ze besluit mee te gaan.

'Laten we gaan dan. Negende verdieping, hmm, laten we de lift maar pakken'

Ze loopt alvast richting de lift en wenkt Mara en Dizn of ze meekomen. Ze drukt op het liftknopje en blijft wachten tot de lift er is.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia kijkt bewonderend toe hoe haar zus zich onafhankelijk van de rest voort manouvreert en zich prima zelf lijkt te kunnen behelpen. Hulpeloos wrijft ze met haar handen over elkaar en voelt zich nu lichtelijk verloren, aangezien ze bij Aïsha altijd een zekere bescherming weet te vinden wat ze nu moet ontberen. Geërgerd schudt ze haar hoofd waardoor er enkele losse krullen har voor haar gelaat dwarrelen, ze moest toch ooit proberen om zichzelf te kunnen verdedigen en zeker als inwoner van Sado.
Met haar hoofd ietwat flinker opgeheven zet ze haar pas verder, maar het 'was ik maar thuis gebleven tussen Wills kaascollectie' gevoel blijft toch knagen.

Gelukkig is Will in de buurt en ze zal niet meer kunnen ontkennen dat ze blij is dat hij bij haar in de buurt is. Ondanks het gemis van vroeger heeft ze de hoop dat haar vader toch nog wat brokken kan lijmen. Gaia volgt hem op de voet en beland in een kamer die behoorlijk bedompt is en gevuld is met fabeldieren die veilig gekooid zijn voelt ze toch een steek van angst tot haar bekruipen. Op Hogwarts heeft ze maar een jaartje verzorging van fabeldieren gevolgd, daarna heeft ze haar lessenpakket omgezet omdat ze te nerveus was tussen al de gevaarlijke dieren.

Gaia glimlacht naar Will: "Met Aïsha's doorzetsvermogen zullen ze in een mum van tijd daar zijn, daarbij hebben ze niet zo'n vreemd persoon bij zich wat haar toverst-" Gaia breekt haar zin abrupt af als Caitlin naar hun toe beent, onwillekeurig had Gaia het idee dat Caitlin haar misschien zou gaan opvreten als ze een verkeerd woord zou zeggen.

Onrustig laat ze haar eigen wand door d'r vingers glijden, ze wou het fabeldier wel uitschakelen, maar anderzijds hoopte ze dat Will wel wat nuttigs zou zeggen om het af te handelen. Maar dat idee is eigenlijk belachelijk onwaarschijnlijk :') .


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine heeft niet echt veel zin om mee te gaan met Mike. Ze had de kans nu om weg te komen, dus waarom zou ze meegaan? Bovendien was het gevaarlijk, blijkbaar.

Het voorstel om eens naar Sado - nóg eens - te komen, ziet Christine niet echt zitten. Ze wilde dat hoofdstuk van haar leven graag afsluiten. Tot hij het woord 'baby' eruitflapt. Ze kijkt naar Mikes rug als die wegbeent met onbeschrijflijke grote en toch tegengestelde gevoelens.

"Baby?" flapt Christine er verbaasd uit. Wat deden ze hier met hem als het zo gevaarlijk was? Wie Sarah is, weet Christine niet. Ze kan wel een gezicht op de naam kleven, maar wat ze precies was is een raadsel. Allicht uit Mikes zinnen te begrijpen nog een dochter van hem.

"Is die Sarah dan moeder?" verbetert ze zichzelf om niet te verbaasd over te komen, terwijl ze Mike duidelijk geïnteresseerd achterna stapt. Als haar zoon hier was, wilde ze hem zien.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara volgt Roxan naar de lift en wacht tot hij rammelend aankomt. Eerlijk gezegd had ze veel liever gehad dat het ding stil was, zo vielen ze vreselijk op, maar het gerammel is wel fijn om de stilte te doorbreken.

Als de lift er is, stapt Mara er in en zoekt naar het knopje voor de negende verdieping.

'Er is iets met een profetie.. Ik weet het niet precies, omdat wij later waren.'

Ze herinnert zich ineens wat Lana had gezegd.

'En niemand lijkt opgemerkt te hebben dat we al die tijd afwezig waren.. Lana dacht dat ik naar het archief was, ofzo.'


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Roxan wacht met Mara en Dizn tot de lift rammelend aankomt. Wanneer de deuren zich openen, vliegt er een horde vliegtuigjes uit, op zoek naar de ontvanger. Roxan stapt de lift binnen, blij zijnde dat er nog niemand anders in zit. 

Onderweg naar de negende verdieping komt er nog een man binnengestappen, die hun even raar aankijkt, maar even later weer uitstapt. Als hij is uitgestapt kijkt Roxan even met een verbeten gezicht naar Mara, maar glimlacht dan. Stel je voor dat hij mee was gegaan naar de negende verdieping..

'Zo. Die was er net op tijd uit. We zullen eens zien wat de negende verdieping ons voor profeties brengt!'

Ze stapt de lift uit en luistert naar wat Mara zegt. Het feit dat  niemand hun voor afwezig had gehouden, vindt ze raar. Maar ze kan niet bedenken waarom.

'Misschien dachten ze gewoon dat we er ook waren? Omdat we eerst ook bij Sarah waren?' zegt ze, terwijl ze zelf wel aanvoelt hoe raar dit klingt. 


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara wacht zwijgend terwijl de lift steeds hoger gaat. Als de man binnenstapt, vervloekt ze hem in stilte. Tot haar opluchting stapt hij eerder uit.
Als ze Roxan ziet glimlachen en bijna vrolijk wat hoort zeggen, krijgt ze ook een glimlach op haar gezicht.
De deuren lift gaan open en Mara stapt naar buiten, terwijl ze even omkijkt naar Dizn.

'We zijn blijkbaar niet belangrijk genoeg om gemist te worden..'

Terwijl ze Dizn ziet staan, bedenkt ze zich dat hij er ook bij was.

'Dizn? Heb jij Roxan niet gemist?'


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Hij wil net een sprintje trekken naar de uitgang van het Atrium zodat hij zich niet meer kan bedenken om toch met Christine mee te gaan, als ze ineens 'Baby?' zegt. 

Hij stopt met lopen en draait zich terug om. "Ja, ze is moeder. Ofja, nee, nouja..het kind is uh..ze heeft het geadopteerd zeg maar," stottert hij. Hij wil niet het hele verhaal gaan vertellen, hij moet echt achter de groep aan.

Maar dan ziet hij ineens weer het beeld voor zich dat hem al sinds de komst van de baby dwars zit. Het briefje. Het handschrift op het briefje was hem zo bekend voorgekomen. En nu wist hij wiens handschrift het was geweest. Maar...waarom zou ze zoiets doen?

Inschattend kijkt Mike naar Christine die er inderdaad niet uitziet alsof ze instaat is om voor een baby te zorgen, ze kan blijkbaar zelfs niet meer voor zichzelf zorgen. Mike besluit af te wachten wat Christine nu zal zeggen.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


"Oh? Denkt meneertje 'ik-weet-alles-beter' dat? Waarom ga je dan niet terug?" Caitlin kijkt Will woedend aan. "Je had sowieso beter niet meegekund, je bent oud en nutteloos." 
Even kijkt ze bedenkelijk. "Hoewel..." Van het één op het andere moment grist Caitlin in het gewaad van Will en pakt zijn toverstok. Ze richt op de kooi en roept: "Accio Caitlins toverstok!"
Caitlin wacht een paar seconde en komt dan tot de conclusie dat de spreuk geen effect heeft gehad. "Verdomme. Dat beest heeft het vast." 
Vervolgens roept ze, "Paralitis", en galmt er een zachte dreun uit de kooi. Caitlin grijnst en herhaalt haar Accio. Dit keer werkt het wel en haar toverstok beland keurig in haar linkerhand. 
Caitlin wendt zich grijnzend weer tot Will. "Ik denk dat jouw gezeur meer vertraging geeft dan mijn toverstok. Hou dus je mond en loop door." Ze duwt zijn toverstok in zijn maag en loopt met grote passen de kamer door. 


-----------------------------------


Olivier




Even een OOC: Ik ben vanaf morgen tot volgende week donderdag niet aanwezig. Met zeer zeer dringende vragen kun je vast bij Debra terecht :P En het is niet verboden om te posten als ik weg ben *wil veel te lezen hebben volgende week*


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn loopt mee de lift uit en blijft verbaasd staan als hij de vraag van Mara naar z'n hoofd geschoteld krijgt. Alsof dat nog niet genoeg was.

"Tuurlijk heb ik Roxan gemist en ik was erg ongerust, dat vertelde ik je toch in het Atrium?" zegt hij met een verbaase blik. Hebben ze geheugenverlies of zijn ze met m'n voeten aan het rammelen?


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

"Maakt niet uit," antwoordt Milosh als Lana zegt dat het haar spijt. Milosh zijn vingers sluiten zich om zijn wand, maar dan kust Lana Milosh. Milosh glimlacht, en voelt hoe Lana zijn hand vastneemt. Milosh mompelt "Lumos", en ziet hoe het lichtpuntje aan zijn wand de trap wat beter verlicht. Hij knijpt even zachtjes in Lana's hand, waarna hij verder gaat met lopen.

Hoe kan die deur zo stoffig zijn als Caitlin en de rest hier al zijn geweest? vraagt Milosh zich met enigszins gefronste wenkbrauwen af. Om de een of andere reden zint dit Milosh niet, wat ook komt door de dingen die eerder zijn gebeurd met iedereen in Sado.
Milosh aarzelt even, maar legt dan zijn hand op de klink van de deur en drukt die naar beneden. De deur gaat open, en Milosh trekt zijn hand terug. Meteen verschijnt er weer een laag stof. Goed, dat zou het verklaren... denkt hij, nog steeds niet helemaal gerust. Milosh kijkt even naar Lana, maar gaat dan dus de kamer met fabeldieren binnen.


-----------------------------------


Eldarion'




OOC: Wat zijn we stil.. ._. 

http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Nee, inderdaad, eigenlijk zijn we niet zo belangrijk. We hebben nog nooit iets voor Sado betekend, eigenlijk. Nouja, oke.. we zijn inwoner en dat was het dan.'

Roxan vraagt zich ineens af of ze ooit nog iets zou gaan betekenen voor Sado. Misschien.. Ze stapt de lift uit en kijkt enigszins verrast als Mara aan Dizn vraagt of ze haar gemist heeft. Straks krijgen ze nog ruzie.

Dizn's antwoord stelt haar gerust. Er was dus niets aan de hand. Ze loopt iets verder en kijkt om zich heen. Ze gingen naar een profetie, maar waar was die in hemelsnaam?

'Welke kant zullen we eens op gaan?'


-----------------------------------


Charlie




Ooc; Inderdaad >.<



http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn hoort de vraag van Roxan en kijkt daarna verwonderd rond. Hij had geen flauw benul waar de ingang van het Departement van Mystificaties zich bevondt. 

"Uhm. Geen idee eigenlijk, misschien moeten we het even vragen?" stelt hij daarna voor en zonder op enig antwoord te wachten loopt hij op een voorbijgaande vrouw af. Hij vraagt vriendelijk of ze hem kan vertellen waar de ingang zich bevindt, maar de vrouw is blijkbaar goed voor het St. Holisto en noemt Dizn alleen maar "liefje". Zuchtend van ongenoegen doet hij een tweede poging, deze keer bij een nogal normaal-uitziende man. 

De man verteld Dizn dat ze daar zonder geldig bewijs niet binnenraken. Verdraaid en voor Dizn kan vragen waar ze zo'n geldig bewijs kunnen afhalen is de man alweer verdwenen. Het heeft ook geen zin om een bewijs af te halen, dat krijgen ze toch niet.

"Zo raken we er natuurlijk nooit" zegt Dizn gefrustreerd.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Hoewel Mara nog steeds het idee heeft dat het niet klopt, laat ze het onderwerp verder maar rusten. 
Ze ziet Dizn's pogingen om in het Departement te komen, maar het lukt niet.

'Ik heb zo het idee dat we er niet heen mogen. Maar we vinden het heus wel. Aangezien dat de enige deur is die hier in de buurt is..'

Ze wijst op een deur achterin de gang.

'Proberen kan nooit kwaad, lijkt me.'


-----------------------------------


Snow White Queen




OOC:: Not truly my fault...

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana komt ook beneden aan de bestofte deur aan en kijkt er even naar. Het zag er hier erg verlaten uit. Het dringt niet door bij Lana dat de groep hier al eerder moest gepasseerd zijn, dus voor haar is het een doodgewone stoffige deur.

Milosh opent de deur. Het stof verdwijnt en Lana ziet hoe het zich meteen terug ophoopt. Het is te hopen dat Milosh geen baan als schoonmaker krijgt... denkt Lana onbewust bij het zien ervan. Ze kijkt even Milosh aan vooraleer hij de deur doorstapt. Lana volgt Milosh en sluit de deur achter zich.

Meteen galmt Caitlins stem door de kamer. Niet echt vriendelijk, wat verwacht je dan ook? Lana is toch wel opgelucht haar stem te horen. Ze hoort voetstappen die zich verder van haar manouvreren. Lana begint te rennen en haalt dan de groep in vooraleer ze aan de andere kant van de kamer zijn. Nu ze de groep gevonden hadden, wilde ze liever bij hen blijven.

http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine kijkt Mike aan terwijl ze aandachtig luistert. Dus hij is hier! schiet het met een blij gevoel door haar heen. Ik moet hem zien...

Maar Christine beseft dat dat niet zomaar kan. Ze moest hem loslaten. Al was dat niet zo simpel. Christine haalt zich Mikes woorden in haar hoofd. 'Het is wel gevaarlijk'. En dan was hij hier?!

"Wel, weet je?" begint Christine, "heb je er wat op tegen dat ik met je meega? Ik bedoel, er is toch niemand die op me wacht als ik thuis kom, en daarbij kunnen we nog wat bijpraten..." zegt Christine dan. Ze weet niet wat ze moet denken. Wie neemt nu een baby naar hier mee? Het zinde haar niet echt dat het hier wel eens gevaarlijk zou kunnen zijn - al weet Christine niet wat de bedoeling is - en dat hij dan in de problemen zou kunnen raken. Christine beseft dan wel niet dat het momenteel in Sado nog twintig keer erger dan hier en vroeger was, maar dat kan haar niet schelen.


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

"Ja, nou," zegt Mike twijfelend. Eigenlijk was dit de ideale oplossing, maar hij wilde Christine ook niet in gevaar brengen.

"Nouja, vooruit, ga maar mee, je komt immers ook uit Sado!" zegt hij uiteindelijk. "We moeten wel snel zijn, anders halen we ze niet meer in."


OOC: Even een kort postje, maar anders gaat Sado nog dood :S Mensen, post post post post!


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijk de andere twee aan, dan opent Linda een van de deuren. Met de toverstok in zijn handen, gaat hij klaar staan. Voorzichtig stapt hij de ruimte binnen en ziet allemaal klokken aan de wand staan, verbaast kijkt hij om zich heen, Hij laat zijn toverstok weer zakken want zo te zien is er geen gevaar. Hij loopt naar een want en bekijkt de klokken, waarom zouden ze hier allemaal klokken hebben hangen waar is daar het nu van, dan ziet hij een bol staan, binnen in zit een vogel die veranderd in een ei en dan weer terug in een vogel. Geamuseerd blijft hij hier even naar kijken als hij dan een geluid van voetstappen hoort. Zijn het de anderen? Is het een bewaker? of misschien een medewerker? Hij heeft geen flauw idee, maar hij houd zijn toverstok gereed.


OOc wachte eigelijk op Reflex, maar kreeg gister een smeekbede van Linda en omdat ik niet wil dat Sander in huilen uitbarst, dus ondanks dat ik weinig tot geen inspiratie heb , hier een post :lol:


-----------------------------------


Reflex




Ooc: Oeps, ik wachtte op jou of Linda. ^^"

http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Tijd om rond te kijken gunt Aisha zich niet in de kamer, ze hoort de voetstappen ook en vastberaden grijpt ze haar wand vast. Ze grijnst even naar Mitch en Linda en zet voorzichtig een stap naar voren, ze ademt even diep in en staat dan oog in oog met een ministerie-kerel, die minstens een kop groter dan haar is. Er verschijnen achter de man nog drie mannen, allemaal verbaasd en netjes gekleed. 

"Eh..." Aisha slikt, ze kijkt recht in de ogen van de Minister van Toverkunst en weet nu echt even niet wat ze moet doen. Haar ogen zoeken die van Mitch en enigzins vragend kijkt ze hem aan. Ze moeten verder, maar... Aarzelend laat ze haar wand eventjes zakken en de lange man (niet de minister) zet een stap vooruit en grijpt haar bij haar arm. Aisha vloekt en met haar vrije hand grijpt ze naar haar wand en na een lichtflits schiet de man achteruit.

Hoopvol werpt ze een blik op Linda en Mitch, hopend dat ze haar helpen zullen, aangezien de drie overgebleven wizards hun wand tevoorschijn halen. 


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch reageert snel, als de drie mannen naar hun toverstokken grijpen, “Silencio” roep hij naar één van de manne,n als die zijn mond open doet. Toch word hij geraakt, door een spel en voelt, hoe  er op zijn arm een snee ontstaat. “Bombarda” roept hij dan naar de man en ziet hoe de man hard naar achteren word geblazen. Hij kijkt de minister recht aan en grijnst even naar hem, “Slaap zacht” mompelt hij zacht en stuurt een spreuk naar de minister, die tegelijk een spreuk naar hem stuurt. In de lucht ketsen de spreuken op elkaar. Gelukkig word verder niemand geraakt door de spreuken. Zo snel hij het had gezien, vuurde hij weer een spreuk af, deze was raak, maar de spreuk van de minister ketste toch nog op hem af. Wederom voelt hij een diepe snee ontstaan, Kunnen die ****** dan niet anders, denkt hij de pijn verbijtend. Hij ziet dat de beide mannen, die hij heeft neergehaald, allebei op de grond liggen. Mitch stuurt op beiden een touw af, die hen vast binden. Dat hij daar later problemen mee krijgt boeit hem vrij weinig. Dan is hij toch, of in Sado, of ver weg. Hij kijkt dan hoe het de beide meiden vergaatm, terwijl hij zich voelt verzwakken door het bloedverlies.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Nee, proberen kan geen kwaad'

Roxan loopt naar de deur en voelt aan de klink. Hij lijkt roestvast te zitten. Niet zo gek ook, er is hier geen mens in de buurt, we zijn hier helemaal alleen! Dan probeert ze het maar op de dreuzelmanier. Ze geeft een schop tegen de deur en ziet hem een beetje losschieten. Met een goede duw ertegen gaat hij open.

'Zo nu kunnen we erdoor. Dat is een zere teen nog wel waard.'

Ze gaat erdoor en komt in een donkere ruimte.

'Lumos'


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Hij loopt samen met Roxan en Mara verder en belandt in een donkere kamer. Net als Roxan zegt hij 'Lumos' en loopt dan met een beter gezichtsveld verder. Hij had geen idee waarom het hier donker was, want voor een volgende deur zat een man. Dizn had er geen goed gevoel bij. Iets zei hem dat, als ze door die deur liepen, een hol vol mysteries werd geopend. Maar eerst moesten ze die man daar voorbij...

Ooc; Ik heb echt geen flauw benul waar we heen moeten... maargoed


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Ze loopt ook de kamer in en ziet meteen de mensen die naar hen toekomen. Ze ziet dat Aisha al bezig is met een man en dat ook Mitch met twee mannen tegelijk afrekent. Terwijl overige twee de mannen hun aandacht richten op Mitch en de twee vastgebonden mannen op de grond, waaronder de minister, richt ze haar staf op de meest lange man.

'Paralitis!' roept ze en de man, die het niet had verwacht, wordt geraakt door de spreuk en valt neer. De andere man heeft haar nu wel opgemerkt en bijna onmiddelijk wordt ze geraakt door 'Bombarda'. 

'Sectumsempra!' roept ze twee keer achter elkaar en de tweede spreuk raakt de man. Ook zij bindt de overgebleven mannen vast en gaat dan naar Mitch.

'Mitch, gaat het wel?' vraagt ze. Domme vraag eigenlijk, hij zag er erg zwak uit. Met een spreuk laat ze zijn wonden stoppen met bloeden zodat hij niet meer bloed verliest.

'Ik kan geen wonden genezen, kun je zo nog wel verder?' 

Ze kijkt naar de wond op haar eigen arm en laat die ook stoppen met bloeden.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara loopt met Roxan en Dizn mee de kamer binnen. Ze volgt maar gewoon het voorbeeld en fluistert zachtjes 'Lumos'. Ze hoeft niet eens rond te schijnen, want in het schijnsel van Dizn ziet ze een man.

'Wat doet hij daar nu?'

Ze praat zacht, uit angst dat de man ineens opspringt en hen vervloekt. Ze merkt dat de man wel érg stil zit.

'Hij is toch niet.. dood?'


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Als alle mannen vast gebonden op de grond liggen, kijkt Aisha hen een voor een aan. Ze kijkt eventjes naar Mitch en Linda en denkt vluchtig na.

"Mitch, jij weet zelf de spreuk om wonden te genezen toch? Kun je die vertellen aan Linda, zodat zij 'm kan uitvoeren? Ik wed dat ze dat duizend keer beter doet dan ik." Ze knipoogd even, ze is gedreven om verder te gaan. Aisha gaat voor een man van dit departement op de grond zitten en grijnst.

"Vertel me, waar kan ik de hal der profetieen vinden." Vraagt ze hem, op dwingende toon. Haar wand richt ze op zijn keel en bang kijkt de man haar aan. Hij stotterd wat en Aisha zucht. Met een zwiepje van haar stok schiet de minister de lucht in en gevaarlijk bungelend omdat hij nog steeds vast gebonden is, hangt de minister daar.

"Vertel." Zegt ze weer.

"Okey, okey! Derde deur links van deze deur!" Roept de man wanhopig en Aisha grijnst tevreden. "Als het goed is dan..." Zegt de man er nog achteraan, maar Aisha hoort het niet, want ze loopt naar Mitch en Linda toe, terwijl de Minister nog steeds bungelt.

"Misschien moeten we hun geheugens maar wissen.." Zegt ze, terwijl ze naar de nog steeds hevig bloedende Mitch kijkt.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine glimlacht even vaagjes. Ja, ik kom ook uit Sado... Rotdorp... denkt ze verbitterd.

"Dan zullen we maar gaan..." zegt Christine hardop, een beetje nerveus bij het vooruitzicht dat ze 'Billy' hoogstwaarschijnlijk zal zien. Christine kijkt Mike even aan en begint dan de richting uit te lopen waarin ze Milosh en Lana heeft zien lopen. Ze kijkt even rond en gaat dan maar gewoon op haar gevoel af een deur in. De plaats waar ze zich nu bevonden zag er afgelegen, maar toch nog belangrijk uit. Christine kijkt even naar Mike.

"Ik heb het gevoel dat we hier wel goed zitten, niet?" vraagt ze. En inderdaad, een paar minuten later staan ze ook aan dezelfde trap waar de halve groep aan gestaan heeft. Het was er donker. Christine kijkt om naar Mike, ten teken dat hij eerst mag vertrekken.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn kijkt eens bedenkelijk rond in de kamer. Geen idee waar de anderen zich nu bevonden. Ze hadden eigenlijk maar één doel en dat was de Hal der Profetieeën vinden en daar op elkander wachten, tenminste, dat zouden zij doen. Daarna kijkt Dizn even bedenkelijk naar de man. Dood? Nee, dat dacht hij niet. Dan waagt hij het maar op...

Dizn loopt richting de deur en op het moment dat die ene vezel van z'n vinger de deurknop raakt, springt de man recht en houdt zijn wand op Dizn (en daarna ook op Mara en Roxan) gericht. Dizn trekt ook meteen zijn wand.

"Wie zijn jullie," vraagt de man "en wat zoeken jullie hier?" Hij richt zijn wand nog steeds op Dizn en kijkt ondertussen naar de twee jonge meisjes. 

"Wie we zijn doet er niet toe en wat we willen ook niet, je moet ons hier alleen maar doorlaten" zegt Dizn dan, kort, krachtig en vooral heel erg onbeleef. Het stond 'm niet aan dat hij zo eigenaardig naar Mara en Roxan keek.

"Als jullie geen duidelijk antwoord willen geven, ben ik bang dat jullie jullie moeten omdraaien en de andere deur nemen" zegt hij dan. Zijn ogen zijn nog steeds op Roxan en Mara gericht. "Tenzij.." gaat hij daarna verder.

"Tenzij wát?" roept Dizn meteen, nog steeds even onbeleefd.

"Tenzij deze twee jonge vrouwtjes even met mij alleen willen zijn, dan kan onze jonge heer hier zijn gang gaan" zegt de man dan, zijn mond met zijn tong bevochtigend.

"Hoe durf je!" en voor de man het goed en wel beseft valt hij als een stijve plank op de grond neer. De Petrificus Totalus galmt nog door de kamer rond als Dizn dan de deur door stapt. Hij wacht even op Roxan en Mara. Waar haalde die man ook maar het lef...

Ooc; Laat ons dus zeggen dat we nu gewoon allemaal naar die Hal der Profetieën gaan om daar te verenigen en dan zien we verder wel (A)


-----------------------------------


Eldarion'




OOC: Wat een vlaag van inspiratie, Charlie. xD
Charlie: Jij moet niet onderdoen xD 'Een zeer bekende plek'
 (A) 

http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

De manier waarop de man spreekt staat haar helemaal niet aan en ze is blij dat Dizn het woord heeft. Ze voelt de prikkende ogen van de man op haar gericht, maar weigert hem aan te kijken. Als hij een zeer onfatsoenlijke zin presenteert, wordt het Roxan te veel.

'SECTUM-' 

(..)

'Dankje Dizn,' zegt ze, terwijl ze de man voorbij loopt en hem gelijk een schop verkoopt op de zeer bekende plek. 

'Dat kun je krijgen'


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara hoort vol afschuw en verbazing het verhaal van de man aan. Ze had misschien toch liever gehad dat hij wel dood was geweest.
Ze schrikt als Roxan de man iets wil aandoen, maar gelukkig is Dizn haar voor.
Doet hij eindelijk eens iets goed.

Ze kan geen grijns onderdrukken als Roxan de man schopt, maar onderdrukt de neiging hem iets aan te doen. Als ze de deur door loopt draait ze zich toch nog om.

'Langlock. En nu maar hopen dat het een tijdje duurt voor ze door hebben dat je tong aan je gehemelte geplakt zit.'

Ze kijkt de man bijna triomfantelijk aan en kijkt nieuwsgierig, maar alert de volgende ruimte in.

OOC: Niks tegen jou hoor, Charlie (A)


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Alle mannen liggen uiteindelijk op de grond, Mitch kijkt Linda dankbaar aan. Hij haalt een stuk verband uit zijn tas. "Ik denk dat ik dat aan Dinz over laat" zegt hij langzaam, "Zo goed ben ik er niet in". Slordig bind hij de verband, om de wonden. Hij bied aan om Linda´s wond ook te verbinden, dat zou hij een stuk netter doen.

"Het lijk mij inderdaat verstandiger, om hun geheugen te wissen" zegt hij langzaam. Hij wijst zijn toverstok op één van de mannen en wist zijn geheugen, als alle geheugens zijn gewist. verwijdert hij alle sporen dat er ene gevecht zou zijn geweest, daarna verstijf hij ze en maakt ze los. zodat als ze straks er uit komen, ze niet meer zien en weten wat er is gebeurd.

Licht verzwakt loopt hij dan naar de derde deur en opend deze, "Aisha" zegt Mitch, "Volgens mij heeft de man niet gelogen, dit lijkt op de plek waar we moeten zijn". Hij opend de deur verder en stapt de ruimte in de deur voor de beide meiden opend houdend.


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Linda kan een grijnsje niet onderdrukken als Aisha de minister hard aanpakt en zo te weten komt waar de profeties zijn. Ze kijkt toe hoe Mitch zijn wondes een beetje onhandig verbindt en ze laat hem daarna ook haar arm verbinden. Daarna loopt hij verzwakt naar de deur en ze loopt achter hem aan.

'Weet je wel zeker dat je verder kunt? Weet je hoeveel last we van je hebben als jij ineens neervalt, dan moeten we je overal mee naartoe slepen,' zegt ze met een knipoog en daarna loopt ze de kamer in.

'Wow... Waar moeten we in hemelsnaam beginnen met zoeken?' 


-----------------------------------


Olivier




OOC: Laten we even wat tempo maken ^^

http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

"Ja, volgens mij zitten we goed," zegt hij tegen Christine. Als ze even later bij de trap komen herinnert hij zich wat er was gezegd. "Nu weet ik het zeker, want ze hadden het over een trap."

Hij pakt zijn toverstok en zegt 'Lumos', om de trap te belichten. Na een tijdje komen ze bij de kamer met fabeldieren en zien nog net Lana en Milosh de hoek omgaan. Als zij zelf ook de hoek omgaan zien ze de groep.

http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij besluit maar niets meer te zeggen tegen Caitlin omdat ze toch alles beter denkt te weten. Nors kijkt hij voor zich uit tot hij ineens geluiden achter hen hoort. Hij heeft zijn toverstok al gegrepen als hij ziet dat het Lana en Milosh zijn. Even later ziet hij ook Mike aankomen met een onbekende vrouw.

Even heeft hij het niet door - dan kijkt hij nog eens naar de vrouw - en dan valt zijn mond even open. Wat doet zij hier? 

Hij draait zich om en loopt naar haar toe. "Wat doe jij hier?" vraagt hij verbaasd. "Dat is lang geleden!" 


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha grijnst als Mitch zegt dat de man blijkbaar niet heeft gelogen.

"Zo angstaanjagend ben ik dus, ze durven niet eens te liegen." Zegt ze, terwijl ze de ruimte instapt. De anderen waren er nog niet, wat betekend dat die Caitlin dus toch echt niet zo heel veel waard als ze voor wilde doen laten komen. Aisha kijkt naar de enorme rijen van kasten en zucht, na het archief had ze eigelijk genoeg van kasten.

Toch was er iets aan deze plaats, dat bijna niet te omschrijven was. Aisha kijkt rond, ze zucht.

"Ze mogen wel eens komen, met z'n drieen lukt het nooit om dat ding te vinden."


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Na de man in de donkere kamer te hebben achtergelaten, loopt Dizn met de twee meisjes door naar een volgende kamer vol mysteries. Dizn had nooit begrepen wat ze hier eigenlijk allemaal deden. Het enige wat hij had kunnen afleiden was dat ze dingen deden waarvan anderen niets mochten weten. Het was dan ook ten strengste verboden om zonder toelating of bevoegheid het hele Departement te betreden. 

Ze waren tenminste op de goede weg. Hij had geen idee of de kamer van daarnet de werkelijke ingang was, of gewoon een stom toeval. Ze moesten in ieder geval bij de Hal der Profetieën geraken. De volgende kamer sloeg echt nergens op...

Dizn sloot de deur stilletjes achter zich toe en liep daarna verder door de kamer. Deze kamer was wel belicht, heel erg mooi zelf want in het midden van de kamer hing er een mooi bouwselwerk, of tenminste iets dat licht kon geven, met daaronder één kastje. Het kastje was oud, afgesleten en bevatte slechts één lade waarop iets stond waaruit Dizn kon afleiden dat het wel voor die rare mensen van dit Departement zal dienen. Hij vroeg zich af of ze voor elk appart dossier een apparte kamer hadden voorbehouden, want dan kon hij zich niet inbeelden hoe onwijs groot het volledige Departement eruit zou zien.

Dizn besloot zich verder niet met het kastje te bemoeien. Ze moesten naar die Hal en hij had er geen idee van hoe lang die man daar nog bewusteloos zou liggen. Ook al leek de trap van Roxan nogal hard, ze konden niet wachten tot ze achtervolgt werden. Het enige probleem was; Welke deur moesten ze nemen? Uiterst links was er een deur waarop opnieuw een eigenaardig opschrift vastgespijkerd was, en volledig rechts kon je hetzelfde waarnemen.

Voor Dizn ook maar kon vragen aan Mara of Roxan welke deur ze moesten nemen, stormde door de uiterst linkse deur een man naar buiten. Dizn realiseerde zich dat dit hele avontuur nog lang zou gaan duren...

Ooc; simpelste manier om te gaan RPG'en; Bedenk wat bizarre plaatsen en maak daar een verhaaltje rond xD Btw; Iedereen naar die Hal en dan kunnen we samenvloeien :')

De toverformule van Sado heet nog altijd drama hoor, nog heel even geduld daarvoor  :lol: 


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Tegen de tijd dat Caitlin bij de volgende deur is aangekomen en ze op het punt staat die te openen, hoort ze achter zich opgewonden gepraat. Het ziet ernaar uit dat de groep stil staat en ze Caitlin niet volgen.
‘Verdomme! Vreselijke mensen!’ mompelt Caitlin woedend waarna ze terugloopt naar de groep. Eenmaal aangekomen valt het Caitlin op dat de groep zienderogen groter is geworden. Net als ze wil kijken hoe dat kan komen ziet ze, tot haar grote ontzetting, dat Lana en Milosh een van de nieuwe gasten zijn. Vooral de verschijning van Milosh doet haar mond openvallen. Hij zou toch niet vrijgelaten zijn? Dat kan toch niet? 
Op dat moment wordt Caitlins aandacht getrokken door Will en een meisje die Caitlin nog nooit eerder heeft gezien. Het meisje ziet er niet echt gezond uit, alsof ze al dagen geen eten en slaap heeft gehad. Will lijkt net als Caitlin erg verbaasd met haar komst alleen schijnt Will het meisje te kennen. Een tijdje ziet Caitlin het allemaal fronsend aan zonder iets te zeggen, maar dan verliest ze haar geduld en loopt ze naar de twee waarna ze Will aankijkt.
‘Ja, ja ja! Genoeg sentimenteel gedoe. We zijn hier gekomen om het deprtement van Mystificatie te zoeken. Niet om ons te laten verassen door bezoek die zich zómaar bij de groep voegt.’
‘Bovendien, waarom zou je blij zijn om zo’n lijk te zien. Ze is meer dood dan levend.’
Caitlin maakt verder geen opmerking over Lana en Milosh. Ze besluit hen te negeren en te doen alsof ze er niet zijn. 
‘Kom op mensen! Theekransjes kunnen later ook wel! Er zijn nu veel belangrijkere dingen.’


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Roxan loopt snel mee met Mara en Dizn. Ze hoopt niet dat de man hen achterna komt, wat eigenlijk bijna onmogelijk is. Hij is verlamd. Ze komt ook in de kamer met het kastje in het midden. Ze vraagt zich af waarom er in deze kamer in hemelsnaam licht nodig is. Een kastje kan toch niet zo bijzonder zijn? Misschien is het wel een heel bijzonder kastje...

Roxan wordt door een of andere manier aangetrokken tot het kastje en loopt er naartoe. Wat zou er inzitten? Ze steekt haar hand uit naar een van de lades, maar trekt hem dan weer terug. Misschien was het toch niet zo'n goed idee.. 

Ze kijkt terug op en ziet de deuren. Twee lijken er een eigenaardig opschrift te hebben. Roxan loopt naar de linkse deur om te lezen wat er opstaat, maar nog voor ze er een goede blik op heeft kunnen werpen, komt er een man naar binnen gestormd. Roxan staat even perplex van verbazing. Op de meest rare plaatsen leken hier mannen op te duiken..

'Goedenmiddag.' 

Ze beseft dat dat wel erg gewoon klinkt, en besluit maar net te doen of ze hier meer van afweet dan hem. 

'Mag ik vragen wat u hier doet?'

Tot haar grote verbazing let de man niet eens op hen en loopt hij rechtdoor naar de deur aan de andere kant van de kamer. Recht naar de deur waarachter de verlamde man ligt.. Als Roxan beter kijkt, ziet ze dat hij lijkbleek ziet. Plots zegt hij ook iets.

'Gevaar!'

Snel roept Roxan een spreuk waarmee de deur sluit. Wat is dit voor een rare plek?


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana loopt met Milosh de hoek om als Will meteen erna zich omdraait en hen bijna vervloekt.

"How, wij zijn het maar..." brengt Lana meteen uit terwijl ze haar handen wat vooruitsteekt uit reflex, iets wat best wel idioot uitziet als je je bedenkt dat Will haar ooit vermoord heeft, al was dat onder dwang. Ze kijkt ook even achterom als Mike aan komt lopen. Zo te zien heeft hij Christine meegenomen. Lana kijkt even naar Caitlin die het blijkbaar maar al te bizar vindt dat Milosh hier nog rondloopt. Een grijnsje verschijnt op haar gezicht. Tot Caitlin begint bitchen op Will en Christine.

"Hou je bek en doe waarvoor je betaald wordt," zegt Lana opeens, tamelijk agressief, met een 'Doe eens anders en je hebt er niets aan, dat heb je wel ondervonden'-blik. Of jíj bent straks meer dood dan levend... Het verbaast haarzelf dat ze zo reageert, zeker omdat ze zich bedenkt dat ze Will en Christine staat te verdedigen. Maar omdat Mike zo blij leek met de ontmoeting met Christine, had Lana het gevoel dat ze wel belangrijk leek voor Mike, en om de één of andere reden wilde ze Mike gelukkig, voor zover dat kan.

http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine loopt met Mike de trap af en zo voegen beiden zich al gauw bij de groep. Christine haar blik dwaalt onmiddellijk over de anderen, om enig teken van Sarah, Ryan en/of baby op te merken. Alleen ziet ze niets.

Christine zucht in zichzelf en hoort dan Wills stem. Ze glimlacht even zwakjes en wilt antwoorden, als Caitlin haar zegje doet. Christine kijkt haar even aan, maar heeft het fut niet om te reageren. Het interesseerde haar ook niet echt wat ze zei. Bovendien had Caitlin gelijk. Christine kijkt Lana even dankbaar aan als ze hoort hoe ze tegen Caitlin in gaat. Het moest niet, maar het was vriendelijk van haar. Dan keert ze zich even terug naar Will.

"Even terug van weggeweest..." zegt ze dan stilletjes tegen hem alsof ze nooit onderbroken geweest zijn. Haar blik gaat weer over de anderen.

OOC:: En een Grace pleur ik er morgen hier of in een nieuwe post achteraan *geeuwt*


-----------------------------------


Reflex




http://img134.imageshack.us/img134/854/marwanleith5qj.jpg

Zuchtend draait Marwan zich om, hij kijkt naar de lamp aan het plafond van zijn woonkamer. Zenuwachtig tikt hij met zijn handen tegen de door rook geel geworden muur. De gedachte dat het haar zou kunnen zijn geweest, maakt hem onrustig. Het gevoel dat er wat mis zou gaan liet hem maar niet los.

Met een snelle beweging opent Marwan de deur van de kamer en loopt hij de gang in, wanneer hij buiten komt, komt een gure wind hem tegemoet en hij rilt even. Hij kijkt even kort naar het huis schuin tegenover hem en met een snelle pas gaat hij er naar toe. Hij zucht, hij wist niet waar ze heen waren, dus dat werd eerst een tochtje naar het ministerie, misschien wisten ze daar wat...

Met een plopje verdwijnt hij uit Sado, om midden in het atrium van het Ministerie terecht te komen. Het is te merken dat de pauzes afgelopen zijn, want er lopen veel mensen. Marwan kijkt even rond en stapt naar de balie toe.

"Sorry, ik kom uit Sado... Ik uh.. Ik zoek iemand." Zegt hij fluisterend. Wanneer hij dat zegt, kijkt de man achter de balie hem met grote ogen aan, alsof hij geschokt is. De geschokte blik verandert echter direct in een chaggerijnige.

"Ga je er net zo'n zooitje van maken als die dorpsbewoners van je, die hier net waren?" Snauwt hij. "Al die bezems, ben minuten bezig geweest." De man draait zich hoofdschuddend weg, alsof hij niet wil helpen. Marwan fronst en kijkt rond. Op goed gevoel stapt hij de lift in, alsof zijn neus hem gaat vertellen waar hij zijn moet :'D.

OOC: De Reunie. :'D


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch liegt tegen Linda dat het best wel gaat, grinnikend kijkt hij daarna naar Aisha. “Ik wilde je nog zeggen, dat je erg angstaanjagend bent, maar ach, je kon er beter zelf achter komen” zegt hij plagend met een twinkeling in zijn ogen. Hij loopt nu verder de ruimte in en ziet de glazen bollen staan. Hij raakt ze niet aan, maar kijkt er aandachtig naar. “Ik ga naar de volgende rij, misschien vinden we het zo wel” zei hij rustig. Hij loopt zonder op antwoord te wachten twee rijen verder en laat zich daar op de grond zakken, het ging totaal niet meer, hij had te veel bloed verloren. Maar hij wil hen niet ongerust maken. Hij weet de spreuk gewoon niet, meer daar voor, Hij weet het niet meer. Hou diep hij ook na denkt, hij kon het zich gewoon niet meer herinneren. hij sluit zijn ogen en probeert nogmaals na te denken, wat de spreuk ook al weer is, zodat hij Linda en zichzelf kon helen. Mitch had geen flauw idee waar de rest was en ook niet of ze er spoedig zouden zijn.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Als Caitlin een vervelende opmerking maakt over Christine kijkt hij haar woedend aan. "Jij vond je toverstok toch ook belangrijker dan onze toch," reageert hij kwaad. "Ik wil wedden dat Aisha, Mitch en Linda al lang daar zijn, zonder kleerscheuren!" 

Als Christine hem influistert dat ze even terug is van weggeweest glimlacht hij even. Hij kijkt wel bezorgd naar haar uiterlijk, want stiekem had Caitlin wel een beetje gelijk.

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij heeft zich al een tijdje niet meer met de groep gemoeid, waar hij op het moment ook absoluut geen behoefte aan had. Hij merkt dat Caitlin zijn taak van bloedbesmeurden beledigen goed had overgenomen. Met haar was hij het nou volkomen eens. 
Bijna net zo ongelukkig als Caitlin bemerkt hij dat Lana en Milosh zich weer bij de groep voegen.

Ook ziet hij dat Sarah en Ryan nog steeds niet van elkaar en van de baby af kunnen blijven. Ze staan een stuk van de groep af en hebben alleen maar aandacht voor zichzelf.

Hij wordt een beetje moe van al het getreuzel en aangezien hij al chagrijnig was worstelt hij zich door de groep heen en loopt verder. "Is het nog ver?" vraagt hij Caitlin. "We kunnen beter opschieten," snauwt hij. 


-----------------------------------


Snow White Queen




OOC:: Goh ='D
OOC2:: Een nieuwe post dus :')

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace voegt zich na een tijdje terug bij de groep van Caitlin en co. Het leek haar het beste zich stil te houden, dat zou Roxan bovendien ook doen. Ze kijkt even achter zich als ze andere mensen hoort volgen. Ze glimlacht even naar Lana en Milosh als ze hun twee ziet, maar binnenin zou ze het liefst van al hun als een kip aan 't spit hangen of zo.

En als Mike er dan ook nog achteraan komt benen met iemand Godweetwie, trekt ze even haar wenkbrauw op. Pas als Will, die #@§!$*&-vent - ja, Grace moet echt de grootste moeite van de wereld doen om niet gewoon haar staf te trekken en iedereen hier aanwezig één voor één van hun sokken te blazen - nogal overdreven op die vrouw afstapt, herkent Grace haar pas.

Getver, leeft die ook nog? gaat er misprijzend door Grace heen bij het aanzicht van Christine. Dat was érg lang geleden. De tijd heeft haar niet goed gedaan, in tegenstelling tot bij haarzelf.

Ze grijnst in zichzelf als Caitlin ook een opmerking maakt op haar. Grace slikt de woorden 'Je ziet eruit als een zombie' maar in en draait zich om om Caitlin te volgen. Het duurt niet meer lang... Hopelijk gaat alles zoals het moet... Verknal het nu niet!


-----------------------------------


Olivier




OOC: Even een OOC'tje. We zijn namelijk nog opzoek naar iemand die de rol van Nico over wil nemen. Laat maar even weten via pb/msn als je de rol zou willen overnemen.

Dank voor Uw aandacht :P


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Na Lana's uitbarsting kijkt Caitlin Lana geduldig aan. Vervolgens glimlacht ze medelijdend op een manier van 'ach, zij kan er vast ook niks aan doen dat ze zo is. Het ligt vast aan de opvoeding, het zielige kind.'
Caitlin besluit haar verder te negeren en als Will haar ook nog eens uitkaffert schudt ze haar hoofd en kijkt hem aan.
'Kijk, jij zou eens je mond dicht moeten houden, als ik je een tip mag geven.' zegt Caitlin rustig, 'Je stem is een marteling voor ieders oren, geloof me.'
Vervolgens loopt Olivier naar haar toe en vraagt haar ongeduldig hoe ver het nog is.
'Moeilijke vraag, zeer moeilijk. Het is dichtbij, dat weet ik zeker. We zouden er binnen enkele minuten kunnen zijn.' Caitlin kijkt bedenkelijk. 'We waren er ook al lang geweest als we niet van die debielen bij ons hadden en als we niet gestoord werden door mensen die er zelfs als lijk slecht uitzien.'
Caitlin kijkt de groep over en wendt zich vervolgens weer naar Olivier. 'Ik ga deze deur nu gewoon door, wie mij wil volgens mag dat doen, wie hier door wil gaan met het gezellige theekransje, prima.'
Ze loopt voor de tweede keer naar de deur, maar dit keer opent ze deze. Tot haar vreugde ziet Caitlin dat ze dichtbij de profeties zitten. Het ziet er namelijk naar uit dat dit een opslagplaats is voor profeties die kapot zijn gegaan of iets in die richting, zo veel verstand heeft Caitlin niet van profeties. Deze kamer moet natuurlijk dicht bij hun doel zitten. Ze loopt opgewonden naar de volgende deur en opent deze. Als ze mazzel had was hier dan - 'Ah! De hal van profeties! We zijn er nog eerder dan ik dacht.' Caitlin stapt de hoge, koude en zwak belichtte ruimte binnen en kijkt haar ogen uit als ze de grote hoeveelheid planken ziet die helemaal tot het plafond reiken.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Als de deur open gaat, draait Aisha zich om. In de deuropening van de deur naast de deur waar ze zelf binnen is gekomen staat dat ene meisje, dat daarnet ineens zo snel weg was, die de bezems had meegenomen. Ze fronst, hadden ze haar dan meegenomen? Nou goed dan.

Aisha glimlacht even naar de mensen daar.

"Hey.. Iemand een efficiente manier van zoeken misschien?" Grijnst ze, terwijl ze naar de kasten kijkt. "Ik weet niet hoe ze dat hier doen, maar gewoon alle kasten langs gaan duurt jaren." Aisha kijkt naar Caitlin.

"Jij misschien wat gehoord? Je werkt hier, jij weet waarschijnlijk meer dan wij." Zegt ze, niet wetend dat als ze bij de groep was gebleven ze Caitlin waarschijnlijk al lang een keer te lijf was gegaan, gezien de opmerkingen naar Lana en Will. Niet dat dat zo vreemd is, waarschijnlijk zou ze Oliebol ook wel een keer aangevallen hebben. De agressie :').

http://img134.imageshack.us/img134/854/marwanleith5qj.jpg

Marwan is ondertussen in de kamer met de vele deuren en een deur staat op een kier, vlug schetst Marwan een kruis erop, met zijn wand en dat was net op tijd, want de muur begint te draaien en de deur valt dicht. Marwan grijnst even kort en loopt naar de deur toe.

Als hij die opent schrikt hij van het aantal mensen die maar enkele centimeters van hem vandaan staan, gelukkig echter ziet hij Mitch natuurlijk nog niet, aangezien die een eindje verder tussen wat kasten is verstopt. Marwan kijkt even naar de mensen van dat groepje en dan begeeft zijn hart het nog maar net niet.

"Christine?! Will?!" Zegt hij luid. Hij wist dat er kans was dat ze hier waren, of in ieder geval dat er een van hen was, maar dit is toch wel schokkend. Hij kan zich dan ook nog maar net beheersen om niet een stap terug te zetten en de deur weer dicht te smijten.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Als Caitlin zegt dat ze er bijna zijn en niet meer op de rest wil wachten volgt hij haar snel. Hij is nu toch wel benieuwd naar die Profetie. Wanneer ze de deur van de enorme hal vol profeties vinden kijkt hij verbaasd om zich heen. "Woow, dat zijn er veel," zegt hij. "Ik wist niet dat er zoveel bestonden." 

Als hij de andere kant op kijkt om te zien hoe groot het daar was ziet hij tot zijn grote ergernis Aisha staan. "Heb je het nog overleefd tot hier?" vraagt hij sarcastisch.

http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Als Caitlin wegloopt met Olivier heeft hij niet meteen de behoefte om mee te gaan, maar als de rest van de groep ook volgt sjokt hij er langzaam achteraan. Dan hoort hij ineens de stem van Aisha en ineens is hij weer wakker.

"Daar is Aisha," fluistert hij tegen Gaia en hij sleurt haar mee naar voor. Hij wil net tegen Caitlin gaan zeggen dat zij dus toch sneller waren als een stem die hem zeer bekend voorkomt door de enorme zaal galmt.

Dat kon niet waar zijn. Jarenlang had hij hem niet gezien. De afgelopen week was zijn naam wel opvallend vaak gevallen, maar toch. Zou het dan toch?

Hij drong zich naar voor tussen de andere mensen door en ineens stond hij weer voor hem. Zijn oude schoolvriend Marwan. Een stuk ouder, en net als Christine zag hij er niet echt gezond uit, maar hij was wel onmiskenbaar Marwan.

"Hey," was het enige wat hij kon uitbrengen, niet goed wetend wat te zeggen. Zou Marwan het hem na al die jaren nog steeds kwalijk nemen?


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine kijkt nu wel geïrriteerd naar Caitlin als die nog eens een opmerking geeft over haar. Ze kijkt nog eens zoekend om zich heen, maar blijkbaar liepen ze heel vooraan of zo.

Als ze door de deur de Hal der Profetiën inwandelen, kijkt Christine met een ongelovige blik om zich heen. Eerst een blik van verbazing voor de ontelbare kasten met bollen in. Daarna ziet ze het: Sarah en Ryan, met een baby'tje. Christine voelt haar hart sneller slaan en wilt net ernaar toe lopen als ze achter zich een bekende stem hoort. Nee!

Christine kijkt razendsnel om en ziet Marwan in het deurgat staan. Billy verdwijnt meteen uit haar gedachten. Verward en angstig kijkt ze om zich heen. Hij had haar gevonden! Hij had haar gevonden terwijl ze hier eigenlijk niet eens geweest zou zijn als ze vijf minuten eerder vertrokken was! Ze hoorde hier niet eens bij! Wat zou hij nu denken?

Christine voelt een onweerstaanbare drang om weg te vluchten, kijkt terug naar Marwan met grote ogen en ziet dat hij de doorgang blokkeert. Zonder na te denken draait Christine zich om en rent tussen willekeurige kasten weg.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Vanuit de verte hoort hij dat er een deur wordt geopend, Mitch opent zijn ogen en probeert te horen wat er wordt gezegd. Dan hoort hij opeens een stem, hij voelt zich ijskoud worden, hoewel hij er van had geweten had hij het niet echt geloofd, maar hij kon er niet meer onderuit. Hij moest het zien. Moeizaam staat hij op, zijn blik is lichtelijk vertroebelt. Hij loopt de kant op van het geluid van de stem en knalt dan tegen iemand aan, waardoor hij op de grond valt. "Sorry" zegt hij tegen degene. Zonder er verder aandacht aan te besteden wie het is. Nog altijd kon hij het niet geloven, hij wil opstaan, maar het lukt hem niet. “Aisha, oom Will” zegt hij schor. Hij had de stem, Will horen roepen, dus hij nam aan dat zijn oom er ook was. Hij probeert nog eens op te staan, maar het lukt hem niet direct, de schok van het horen van de stem, de verwondingen en daarna nog, dat hij tegen iemand aan gebotst was, was hem bijna te veel. Waar was Dizn als je hem nodig had, dacht hij even. Hij probeerde nog even te focussen, of hij kon zien waar degene was, waar hij tegen aan was gebotst, maar zijn beeld bleef onduidelijk. Mitch zag alles in een waas. "Gaat het" mompelt hij en hoopt dat de persoon niets had. Verder had hij geen flauw idee, of degene nog wel daar was. Misschien was hij gewoon tegen een kast gebost en verontschuldigde hij zich tegen een kast, even verschijnt er een glimlach op zijn lippen. Het had dan wel zacht aangevoelt voor een kast


OOC erg vaag, maar ach


-----------------------------------


Reflex




http://img134.imageshack.us/img134/854/marwanleith5qj.jpg

Marwan kijkt even kort naar Will en moet direct het gevoel verdringen om hem niet gelijk te vermoorden. Dan volgt hij echter de blik van Christine naar Billy en Marwan sluit even kort zijn ogen en ziet dat Christine weg rennen. Hij vloekt even zachtjes en schiet naar voren, waarbij hij onbewust Aisha op de grond gooit.

"Christine!" Roept hij, enigzins smekend, maar dan valt zijn blik op een jongen die in het gangpad op de grond zit, Christine ziet hem waarschijnlijk niet, want ze rent recht op de jongen af. Marwan krijgt even het gevoel dat hij krankzinnig wordt. 

"STOP!" Gilt hij, maar het is waarschijnlijk al te laat. In enkele seconde zal Mitch hen zien en zal Christine Mitch zien. Wanhopig blijft Marwan staan. Een traan rolt over zijn wang. 

http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha kijkt naar de man die de hal binnenstapt, verslagen kijkt ze toe en merkt ze dat Will hem kent. Ongelovig kijkt ze toe en dan gooit hij haar opzij, hij heeft haar blijkbaar nog niet gezien. Dat Marwan weg rent doet haar echter niet zo veel. Woedend stapt Aisha naar Will toe.

"Ken je hem?" Sist ze, op een kwade toon. Ze staart haar vader kwaad aan.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara loopt maar gewoon achter Roxan en Dizn aan, ze heeft geen idee wat her allemaal voor een rare plekken zijn. Roxan wordt aangetrokken door een kastje, maar voordat Mara er iets van kan zeggen loopt ze door.

Als de man voor hen langs rent, schreeuwend, trekt Mara een wenkbrauw op.

'Wat is daar in hemelsnaam aan de hand? Weet je wel zeker dat we zo goedgaan?'

Ze kijkt Dizn even vragend aan. Ze heeft een heel raar voorgevoel..


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Caitlin kijkt van het ene naar het andere voorval dat plaatsvindt. Eerst ziet ze dat zij niet de eerste waren in deze hal, vervolgens verschijnt er één of andere man die nogal voor veel opschudding zorgt (aan het plotselinge geschreeuw en gestaar te zien) en die opschudding zorgt helaas voor nóg meer opschudding.
Verbaast over deze kettingreactie staat Caitlin daar, zonder iets te zeggen. Wat wás dit voor een groep? Waarmee is zij in godsneem in zee gegaan? Dit was niet goed. Een kort moment voelt Caitlin zich ongehaaglijk en nerveus en verlangt ze naar haar vertrouwde kantoor. Maar al snel brengt ze zich weer van dat idee af, dat flutkantoor.

Meer geschreeuw galmt door de ruimte en plots beseft Caitlin dat ze van verre te horen zijn. Als één iemand hen hoort gaat het goed mis.
Zenuwachtig kijkt ze om haar heen. Hoe kon ze deze opwinding stoppen?! Meeschreeuwen?
'Hé! Hé! Wat zijn jullie in godsnaam aan het doen! Stil! We worden betrapt als jullie zo doorgaan!' Caitlin hoopt erop dat er íemand luistert en de kans kleiner wordt dat ze betrapt worden en Caitlin overal de schuld van krijgt, ontslagen wordt of erger. Het idee van het kantoortje is plots weer heel aantrekkelijk.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine hoort Marwans stem, maar het enige dat nu zinvol leek was hier zo snel mogelijk wegraken en nooit meer terugkomen. Ze kijkt even achterom om te zien waar Marwan is, waarna ze haar hoofd terugdraait en twee seconden later de grond van dichtbij ziet. De kast naast haar wankelt even, maar gelukkig valt er niets uit.

Christine drukt zichzelf recht en voelt dat er een snijwond op haar voorhoofd zit waar bloed uit sijpelt. Ze was ergens lelijk tegenaan gebotst. Christine draait zich moeizaam om om te zien wie het slachtoffer is. Als ze ziet wie het is worden haar ogen groot en valt haar mond open.

"Mitch..." fluistert ze alsof ze het niet kan geloven, terwijl ze haar blik over hem heen laat gaan. Hij zag er slecht uit. Christine durft Marwan niet aankijken, maar voelt hoe zijn ogen hun richting uitpriemen.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Hoort hij het goed, angstig kruipt Mitch achter uit, dit was niet echt, dit gebeurde niet echt, hij droomde, ja dat was het, het was een koorts droom, daardoor meent hij dingen te horen, stijf knijpt hij zijn ogen dicht. Als hij ze weer opent, is hij gewoon in zijn tent en heeft hij dit allemaal niet gehoord. "Nee" zegt hij zacht, "Nee, ga weg, dit is niet echt", zegt hij wat harder. Het was lang geleden, dat hij deze nachtmerries had gehad, dat hij droomde over, dat hij hun weer zou zien, dat ze er nog waren. Hij trekt zijn knieën tegen zich aan, slaat zijn armen er om heen en voelt zich weer de zestien jarige jongen, die te horen had gekregen dat zijn ouders waren omgekomen. Tranen lopen er over zijn wangen. Dit was niet waar dit kon niet. "Waarom?! Waarom?!" . Hij opent zijn ogen en kijkt de persoon voor hem strak aan.


-----------------------------------


Reflex




http://img134.imageshack.us/img134/854/marwanleith5qj.jpg

Marwan staart naar zijn zoon, die gebroken en zwaar gewond op de grond zit. De tranen van Mitch snijden recht door zijn hart (poetisch niet :'D). Dan kijkt hij naar Christine en een pijnlijke grimas verschijnt op zijn gezicht. Als ze... Zou ze het Mitch vertellen? Zou ze vertellen waarom?

Marwan loopt langzaam naar Christine toe, met zijn hand draait hij haar gezicht even naar zich toe. Smekend kijkt hij in haar bruin-groene (volgens Deb x'D) ogen. Dan laat hij haar weer los en zet hij langzaam een stap achteruit. Trillend staart hij naar zijn vroegere gezin en meer tranen glijden over zijn wangen. Moedeloos laat hij zich langs een kast naar beneden zakken, dat er daarbij een reeks profetieen op de grond vallen voelt hij niet, dat het glas hem door zijn handen snijdt ook niet.

"Waarom?" Fluisterd hij zachtjes, terwijl hij zijn ogen naar boven richt, alsof hij tegen iets praat, dat daar is en niet hier. "Waarom?"


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine kijkt Mitch met een pijnlijke grimas op haar gezicht aan. Het deed haar pijn hem zo te zien lijden. Maar ze kon er niets aan doen, ze kon de wonden niet helen. Zowel lichamelijk als geestelijk.

"Mitch..." Christine haar stem klinkt schor als ze hem wilt bedaren. Dan komt Marwan naast haar staan. Christine heeft het gevoel dat hij haar iets zou aandoen, maar da's niet het geval. Als hij haar gezicht in zijn hand neemt en haar smekend aankijkt, kan ze haar blik niet afwenden.

"Het spijt me, Marwan... Het spijt me..." zegt ze terwijl haar stem breekt en nu ook tranen over haar wangen beginnen te stromen. Als Marwan achteruit stapt, kijkt Christine naar Mitch.

"Mitch... Het spijt me..." zegt ze. Langzaam strekt ze haar hand uit, twijfelt even, maar legt die dan toch op z'n arm, om haar woorden kracht te geven, om te tonen dat dit geen nachtmerrie is.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Nog steeds onzeker over Marwan's gedachten doet Will een paar passen achteruit. Hij verwachtte dat Christine en Marwan elkaar in ieder geval zouden begroeten als oude vrienden. 

Dan komt Aisha ineens woedend op hem af en hij deinst nog maar eens een paar stappen achteruit. "Dat..dat is nou de Marwan waar we het over hadden," zegt hij zuchtend.

Wanneer Christine echter weg begint te rennen kijkt hij raar op. Wat was hier aan de hand? Binnen 10 minuten had hij twee oude schoolvrienden terug gezien na jaren zonder enig contact en nu leek het wel alsof er iets tussen hen aan de hand was.

Hij ziet hoe Christine op Mitch afrent zonder dat ze dat in de gaten heeft en hoe Marwan haar probeert tegen te houden. Als zij beiden naar Mitch gaan en het van een afstandje toch duidelijk te zien is dat ze hem troosten begrijpt hij er helemaal niets meer van. Waar kennen Christine en Marwan Mitch nu weer van?


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Ookal scheen niemand haar te horen, het geluid werd rustiger. Caitlin zag de man, de vrouw en de jongen bij elkaar zitten, snikkend. Ze was nieuwsgierig naar wat er allemaal gebeurde, maar vergat alle drama toen Marwan tegen een kast naar beneden gleed en er enkele profeties op de grond vielen. Een paar parelwitte schimmen rezen op uit de bollen en elke schim begon te spreken. De gedaantes schijnen voorspellingen op te noemen.
Deze gebeurtenis doet Caitlin herinneren dat ze hier is om de Sado-profetie te vinden. Haar nieuwsgierigheid over Christine, Mitch en Marwan verdwijnt als sneeuw voor de zon en Caitlin krijgt enkel en alleen aandacht voor de profetie. Dus als een profetie kapot valt, is de voorspelling te horen...

Caitlin kijkt om haar heen. Iedereen schijnt oog te hebben voor de drie mensen op de grond en niemand begint te zoeken naar de profetie van Sado. Als zij nou eens stiekem weg kan glippen zonder dat iemand het doorheeft... Dat zou niet al te moeilijk zijn. Niemand let op haar. 

Voor de tweede keer kijkt Caitlin om haar heen. Dit keer niet naar de groep, maar naar de grote hoeveelheid kasten en een nóg grotere hoeveelheid glazen bollen die op de planken liggen. Elke rij kasten is voorzien van een nummer. Hoe kan ze hier ooit de juiste glazen bol vinden?! Dat is zoeken naar een speld in een hooiberg.
Plotseling schiet haar het gesprek van Anita binnen. Anita die vertelde over de Sado-profetie. Heeft zij een nummer genoemd?
Caitlin pijnigt haar hersenen terwijl ze diep nadenkt over het gesprek.
Ja, Anita heeft een nummer genoemd... Caitlin kan zich herinneren dat ze daar destijds geen aandacht voor had. Had ze maar beter geluisterd! Waarom praatte die Anita dan ook zo oninteressant?!
Caitlin sluit haar ogen. Het nummer, het nummer. Het was iets met een 8 en een - 87? Ja! 87! Dat was het. Rij 87!
Glunderend kijkt Caitlin voor de derde keer om haar heen. Het is waar, niemand lijkt enige notie van Caitlin te hebben. Zorgvuldig schuift ze opzij naar rechts. Rij 55 staat er op de kast. Stapje voor stapje, zodat ze niet opvalt verplaatst ze zich naar rij 55. Voor de zekerheid houdt ze ook haar adem in. Pas als ze voor niemand meer zichtbaar is, ademt ze diep uit. Muisstil, maar in grotere passen loopt ze door. Ze komt aan bij rij 56. Ja, dit gaat goed. Ze gaat dit helemaal alleen doen, ze krijgt de profetie. Laat de anderen maar achterblijven. Een grijns verschijnt op haar gezicht als ook rij 57 opdoemt uit het gedimde licht. Een geluid van voldoening weet Caitlin nog net te onderdrukken.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch kijkt naar de vrouw voor hem. “Waarom hebben jullie mij in de steek gelaten?” Zei hij rillend. Hij voelde zoveel emoties door hem heen jagen, Verdriet, woede, pijn, verraad. maar toch ook een vlaag van blijdschap zijn ouders zaten weer voor hem. Maar toch overheersen de andere gevoelens. Hij kijkt nu van de één naar de andere. “Ik haat jullie” zegt hij nu hard, “Ik Haat jullie” schreeuwt hij nu uit, “Waarom hebben jullie een kind opgenomen, als jullie hem toch weer in de steek laten. Jullie hadden nooit een kind mogen aannemen” zegt hij kil. Hij doet een poging, om op te staan, maar is hier te zwak voor. Hij wil weg, gewoon weg. Hoewel hij weet dat hij het ze uiteindelijk zou vergeven, als ze een goede reden hebben. Wil hij ze nu even niet zien, het was te ingewikkeld. Aan de ene kant wilde hij antwoorden op zijn vragen, aan de andere kant wilde hij nu alleen zijn. Mitch doet een tweede poging en slaat daar bij een bol op de grond. Hij ziet dat deze Christine (bijna)raakt. “het spijt mij” zegt hij snikkend, gebroken en zakt weer op de grond. Hij tast trillen naar haar hand en met zijn andere hand zoekt hij zijn vader. Nog altijd gelooft hij, dat het niet echt is, dat hij is een bizarre droom zit.

occ weinig inspi


-----------------------------------


Reflex




http://img134.imageshack.us/img134/854/marwanleith5qj.jpg

Marwan kijkt Christine koud aan, zij wilde het ook zo, anders had ze het niet gedaan! Nog voor Mitch zijn hand vast kan pakken, schiet Marwan weer overeind. Druppels bloed vallen op de grond en hij draait zich om.

"Jij!" Woede flikkert in de ogen van Marwan en hij grist zijn wand uit zijn mantel. Zijn handen trillen, maar hij merkt het niet. Woest loopt hij met grote passen terug naar de groep, waar Caitlin blijkbaar stiekem vandaan sluipt om alle eer aan zichzelf te houden, maar dat merkt Marwan niet.

Met zijn wand gericht op Will loopt Marwan naar de groep. Hij kijkt naar zijn vroegere schoolvriend en bijt hard op zijn lip.

"Dit is JOUW schuld, jouw schuld!" Schreeuwt hij. "Ze wilde je eigelijk niet eens!" Verwijtend kijkt Marwan naar Will. 

"Hoe denk je dat ik me voelde toen mijn zoon, mijn enige zoon..." Heel vlug kijkt Marwan even naar de baby en dan naar Mitch en Christine. "Toen mijn enige zoon familie bleek te zijn van JOU!" 

Hijgend kijkt hij naar Will en na een klein zwiepje van zijn wand vliegt Will met topsnelheid achteruit richting de muur.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace staat er een beetje verveeld bij te kijken. Christine rent weg, Marwan hopt erachteraan, dan gaan ze een beetje staat dramatiseren bij de meest schandelijke Volbloed ter wereld op Will na... Nee, het boeit Grace niet echt. Al vindt ze het wel uitermate interessant dat Marwan zo kwaad is. Wie weet veegde hij met Will de vloer aan en hoefde Grace er niet eens iets voor te doen!

Inschattend kijkt ze de rest van de groep aan. Het valt haar echter op dat Caitlin opeens verdwenen is. Zoekend kijkt ze om zich heen, en beseft dat Caitlin dan echt weg is. Wat een gluiperig kind is ze toch! Ze zou zo m’n dochter kunnen zijn! schiet er door haar heen als ze een mantel weg ziet wapperen, toch al een ver eind naar voor. Grace kijkt vlug even naar de anderen en beent dan achter Caitlin aan.

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana staat verbouwereerd te kijken naar het schouwspel. Wat in godsnaam is hier aan de hand? Opeens stonden er hier twee nieuwe personen die blijkbaar half Sado toch kent. Lana kijkt verbaasd naar Milosh, en daarna naar Mike, om misschien van hem wat meer duidelijkheid te krijgen. Maar zo te horen snapte niemand er wat van. Zelfs Mitch niet, of zo leek het toch.

Lana kijkt even weg en ziet Grace-in-disguise vreemd kijken, waarna ze wegbeent. Lana kijkt ook even rond, en merkt ook dat Caitlin weg is. Vlug draait ze zich om en beent achter Grace aan.

“Roxan, wacht even! Ik ga met je mee!” roept ze naar Grace. Het was nogal luid, om boven het geschreeuw van Marwan uit te komen die ondertussen zijn lever staat uit te spugen tegen Will. Lana voelt aan dat daar nog het één en het ander onaangenaam van gaat komen, al drukt ze de drang om zich daarmee te moeien weg.

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace kreunt in zichzelf als ze Lana’s irritante stem hoort. Ze kan een ‘Hou je kop, smerig Halfbloedkind!’ nog maar net onderdrukken. Kom, het is nog maar voor even… Desnoods sla je het kind bewusteloos onderweg… spoort Grace zichzelf aan. Dus vooraleer ze zich omdraait, zet ze haar meest Roxannigste blik op.

“Als die denkt dat ze er zomaar vanonder kan muizen, dan kent ze me nog niet goed! Kom!” zegt ze tegen Lana, waarna ze haar aansporend aan haar mouw trekt en begint te rennen. Grace neemt zich voor van zodra ze ver genoeg uit het zicht zijn van al de anderen Lana dusdanig te vervloeken dat ze niet meer in staat is haar plannen te dwarsbomen. Ze moet en zal die profetie krijgen, en dan nog het liefst als eerste. Vlug slaat ze een rij kasten in als ze meent Caitlin gezien te hebben.

http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine kijkt naar Mitch terwijl tranen over haar wangen lopen. Zijn haatgevoelens tegenover haar en de uitspraken dat Christine het niet waard is een kind te nemen omdat ze het toch in de steek laten, raken haar diep. ‘Billy’ schiet weer even door haar hoofd, maar snel en met walging tegenover zichzelf drukt ze dat weg. Billy was nu veilig.

“Ik kan het uitleggen, lieverd. Je mag me haten, daar heb je het volste recht toe, maar geef me de kans om het uit te leggen!” roept ze wanhopig. Ze ziet dat Mitch pogingen onderneemt om op te staan, maar dat hij daarvoor gewoon te zwak is. Dat hij haar bijna bekogelt met een profetie valt haar niet eens op. Als Mitch naar haar hand tast, grijpt ze die vast en knijpt er even zachtjes in, waarna ze haar armen om de trillende jongen slaat. Het kon haar niet schelen dat ze vol bloed zou hangen. Ze kust hem zachtjes op zijn hoofd en kijkt Mike daarna smekend over zijn schouder aan, alsof ze wilt vragen Mitch’ wonden te helen, want zelf kan ze het niet. Ondertussen is Marwan al beginnen tieren tegen Will.

“Marwan, stop ermee…” zegt ze vermoeid maar toch luid genoeg. “Laat hem met rust, hij heeft er niets mee te maken!” vervolgt ze. Maar als Marwan dan klaar en duidelijk de klemtoon op ‘enige’ legt, voelt Christine een pijnlijke steek door haar hart gaan. Dat was gemeen… Nog steeds houdt ze Mitch in haar armen.

“MARWAN, HOU OP!” roept ze nu nog harder. Ze panikeert nog harder als ze Will door de lucht ziet vliegen. “JE BENT GEK!”


-----------------------------------


Reflex




http://img134.imageshack.us/img134/854/marwanleith5qj.jpg

Nu hij Will gehad heeft en Christine hoort roepen naar hem, draait Marwan zich weer naar Christine toe. Hij trekt een wenkbrauw op naar haar en loopt enkele passen terug het gangpad in, opvallend rustig nu ineens.

"Ik ben gek..." Zegt hij langzaam, terwijl hij naar Christine kijkt. Hij had haar smekende blik naar Mike gezien en draait langzaam zijn hoofd even naar Mike. Wantrouwend kijkt hij hem even aan, maar dan loopt hij weer een stukje verder.

"Je weet niet waar je het over hebt, mens." Zegt hij. "Hij heeft hier alles mee te maken. Of was je stom genoeg om me te geloven destijds, nee toch?" Marwan kijkt even naar zijn zoon.

"Of deed je het voor mij?" Zegt hij nu honend, ze wist toch dat ze alleen maar vervanging was. Marwan kijkt naar het gezicht van Mitch en schudt langzaam zijn hoofd, hij had alleen een kind gewild om Will, om hem voor te zijn. Hij had geen kind gewild voor Christine, of omdat hij het 'leuk' vond. Desondanks was hij van zijn zoon gaan houden, alsof het zijn echte eigen zoon was, maar meer hield hij van Jessica.

"Ik ben niet gek." Zegt hij dan langzaam, haast dreigend tegen Christine.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Hij staat een beetje onbehulpzaam te kijken naar de taferelen om zich heen als Marwan ineens op hem af komt. Hetgene waarvoor hij jaren had gevreesd kwam nu wel heel dichtbij.

"Marwan, i-ik," stottert hij. "Waar heb je het over? Wie is je zo-" Zonder hem te laten uitpraten vuurt Marwan een spreuk op hem af en even later ligt Will versuft op de grond. Een straaltje bloed sijpelt uit zijn mond, hij was hard met zijn hoofd tegen een kast vol profeties gekomen waarvan er nu enkele om hem heen gevallen waren. 

"Wat is er tussen jou en Christine gebeurt sinds onze schooltijd?" brengt hij moeizaam uit. "Leg het me alsjeblieft even uit voordat je me nog eens tegen de grond smijt." 

Hij kijkt hulpeloos naar Aisha en Gaia en hoopt op hun steun. Hij hoopte dat zijn dochters hem nu niet in de steek zouden laten.


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh staat vol verbazing naar de dramatische scene te kijken die zich voor zijn ogen afspeelt. Hij begrijpt er niet veel van. Wat gebeurt er allemaal?! Opeens komen 2 mensen opdagen die Milosh nooit eerder in Sado gezien heeft en gebeurt er... nou ja, dit dus.
Opeens valt het Milosh op dat Caitlin weg is. Waar is die heen? vraagt hij zich af. Op dat moment gaat Grace-Roxan ook weg, gevolgd door Lana. Milosh werpt nog een blik op hetgeen wat zich een paar meters verderop afspeelt, maar volgt hen dan.

http://img354.imageshack.us/img354/2953/thorn4wr.jpg

Thorn staat haast letterlijk met open mond naar het schouwspel te kijken. Marwan, Christine, Mitch… Thorn begrijpt er gewoonweg niets van. Will schijnt ze ergens van te kennen. Een enigszins bitter gevoel stroomt door Thorn heen als hij bedenkt dat hij nog zo weinig weet, hoewel dat voor Aisha en Gaia ook wel zal gelden. Zij groeiden op zonder vader…
Ook al begrijpt Thorn er weinig van, door Marwans woorden wordt hij toch in woede ontstoken. Boos balt hij zijn vuisten. Als Will dan tegen de muur aan wordt gegooid, rent Thorn naar hem toe. "Pa!" roept hij, zich er niet eens van bewust dat hij Will nu zo noemt. Snel gaat Thorn naast Will zitten. "Gaat het?"
Woedend richt Thorn zijn blik op Marwan en Christine. "STOP HIERMEE!" schreeuwt hij, trillend over zijn hele lichaam. Zonder het door te hebben glijdt zijn hand naar zijn wand, waarna zijn vingers zich er om heen sluiten. "STOP ERMEE!"


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine krimpt een beetje in mekaar als Marwan op haar afgestapt komt. Zijn langzame woorden bezorgen haar kippenvel en als ze ziet hoe hij Mikes richting uitkijkt, krijgt Christine weer een beetje moed. Langzaam heft ze haar hoofd op om Marwan recht aan te kunnen kijken.

"Je weet goed genoeg waarom ik het deed..." zegt Christine met trillende stem. "Ik deed het inderdaad voor jou! Voor jou, en voor de anderen! Ik hield van je, daarom deed ik het! Ik wilde geen onnodige slachtoffers, daarom deed ik het!" Haar stem wordt hoe langer, hoe luider. "Had ik een keuze? Neen! Ik zou toch sowieso verliezen! En toevallig heb ik daar een hekel aan!" Christine haar stem trilt weer onwillekeurig en tranen lopen weer uit haar ogen.

"Ik had destijds gewoon niet mogen toegeven, want zie waar we hier nu staan! Het is gewoon zinloos geweest, Marwan!" Christine kijkt Marwan aan als hij haast dreigend zegt dat hij niet gek is.

"Bewijs het dan." zegt Christine fel en duidelijk. "Heel je zoon, en laat al de anderen gerust..." Christine kijkt Marwan nu indringend in de ogen. Christine kijkt geschrokken om naar Thorn als die ook nog uitbarst. Daarna kijkt ze Marwan aan met een 'zie je wel?'-blik.


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Nadat hij net degene was geweest die door verwarring had gezorgd door Christine mee te nemen, begreep hij er nu zelf ook niets meer van. Wie was die man en waar kende Christine hem van? En wat had Mitch hier mee te maken? Het leek wel of Christine Mitch heel goed kende.

Wanneer Lana achter Caitlin aangaat staat hij een beetje alleen en besluit naar Christine toe te gaan. Hij hurkt bij haar en Mitch neer en ziet dat het niet echt goed gaat met Mitch. Hij legt een hand op de schouder van Christine die het duidelijk moeilijk heeft met een situatie die Mike niet begrijpt.

http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Verwachtingsvol kijkt hij naar Aisha en Gaia, maar dan hoort hij ineens een woord dat hij al lang niet meer had gehoord. Wanneer hij ziet wie het woord had uitgesproken wordt hij ineens heel erg warm van binnen. 

"Thorn, mijn zoon," fluistert hij. "Help me," zegt hij zwak.

Hij begreep jaren geleden heus wel dat Marwan kwaad op hem was, maar na zoveel jaren? Bovendien was Jessica nu dood en leek hun ruzie zeer onnozel. Maar de koppige Marwan dacht daar blijkbaar anders over.


-----------------------------------


Reflex




http://img134.imageshack.us/img134/854/marwanleith5qj.jpg

Marwan kijkt Christine aan, Thorn negeert hij. Een spottende uitdrukking verschijnt op zijn gezicht en hij knielt even voor Christine en Mitch neer. Langzaam strijkt hij met zijn hand over Mitch' voorhoofd.

"Waarom zou je verliezen? Voor jou was het een keuze tussen in toen tussen je zoon en een vage kennis. Als je van me gehouden had, had je een andere keuze gemaakt Christine." Zegt hij nog langzamer. Kort kijkt Marwan om naar Thorn en Will en hij grimast.

Hij komt overeind en werpt een korte blik op Christine en Mitch alvorens hij zich omdraait naar Thorn die daar dreigend staat met zijn wand, even draait Marwan zich weer terug naar C & M.

"Toegeven... Niet toegeven... Alles is zinloos in Sado."

http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha schrikt even, als haar vader achteruit vliegt. Ze gaat echter niet naar hem toe, als hij op de grond ligt tussen een aantal kapotte profeties. Ze kijkt naar Thorn en beweegt zich dan langzaam naar Gaia toe. Trillend pakt ze de hand van haar zusje vast en ze kijkt haar aan.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch komt het voor alsof hij in een vreemde droom is beland, zijn moeder omhels hem. Hij kijkt haar trillend aan, ze is niet echt, je droomt. Hij volgt de rest eigenlijk niet en hoort ook weinig van wat er gebeurt. “papa” zegt hij dan zacht, nadat deze hem over het voorhoofd heeft gestreken en weer is weg gelopen. Mitch weet niet eens of hij hem wel hoort. komen Lisa en Sean er ook zo aan zijn, zijn ook nog in leven. Hij snapt er gaan barst meer van. Zijn ouders waren dood en leefde nu weer, Lana was dood, net als zijn opa, Milosch en Thorn. Dus waarom zou zijn gezin, dan niet meer leven. Omdat je ze zelf hebt begraven, zei een klein stemmetje in zijn hoofd, zij waren geen tovenaars. Hij kijkt zijn moeder aan, “waarom? heb je die keuze gemaakt, als je dus voor mij had gekozen had je verloren, is dat nu wat je zegt”. het enigste wat hij had onbewust, had opgevangen is dat woord. verloren, misschien was hij dat ook wel, misschien stortte hij iedereen die hij ontmoete, wel in het ongeluk. Eerst zijn echte ouders, toen zijn stiefouder, die voor hem zijn echte ouders waren, toen zijn bijna gezin en niet te vergeten zijn beste vriend. Hij staart met een doodseblik voor zich uit. Zijn hoofd zat vol vragen, hij snapte het niet meer, Het werd hem te veel en waarom weigerde iedereen, om die stomme wonden te helen en daarbij was Linda ook nog steeds gewond bedacht hij in eens. “Kan iemand Linda misschien even helen” zei hij uit het niets, “Ik ben de spreuk daarvoor vergeten” zegt hij bijna zonder enige emotie.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine ziet dat Mike hun richting uitkomt en als ze zijn hand op haar schouder voelt, gaat er een vlaag van herkenning door haar heen. Hoeveel jaar geleden was het geweest dat hij dat gedaan had, en hoe vaak, dat hij haar gesteund had?

Wanneer Marwan op een voor Christine haast spottende manier vraagt waarom Christine ook maar iets zou verliezen, verliest ze wel degelijk iets; haar zelfbeheersing. Ze grijpt voor ze het beseft Marwan bij zijn kraag vast en trekt hem zo kort bij haar gezicht dat ze mekaar bijna zouden kunnen zoenen. Al was dat het laatste wat Christine wilde doen.

"Het is niet mijn fout dat je mij niet kent en dat je niets van mij weet." zegt Christine uitermate stil en kalm zodat alleen degenen in de directe buurt het kunnen horen, maar vanbinnen staat ze op het punt te ontploffen. Alleen het trillen van haar stem zou dat kunnen verraden. Dan gaat ze verder. "Je weet goed genoeg dat ik geen doden wilde, dus ik had inderdaad géén keus! Besef je wel wat dat allemaal met je doet, de dood, hmm? Zowel als je er mensen door verliest, als dat je er verantwoordelijk voor bent?" Christine rammelt af en toe eens met haar hand alsof ze Marwan door mekaar wilt schudden, alsof ze hem zo beter alles kan laten inzien. Ze laat hem los. Dit was inderdaad zinloos.

Christine weet zich in te houden om er net geen 'Jij bent ook zinloos' eruit te flappen. Ze kijkt Mitch aan als die een vraag stelt, en als hij vraagt om Linda te helen - en Mitch zelf ook, want hij zag er niet uit - kijkt Christine even naar Mike, en daarna naar Mitch.

"Ik kan het zelf niet meer..." zegt ze licht beschaamd. Christine haalt diep adem en beantwoordt dan zijn eerste vraag.

"Mitch... We zijn nooit dood geweest..." begint Christine dan. "We hebben die alleen maar in scène gezet... Je vader, hij... Toen hij te weten kwam wie je echte ouders waren, werd hij zó kwaad... Je echte vader is de broer van Will... Hij háát Will, en hoe veel hij ook beweert van je te houden," - want daar twijfelde Christine aan - "hij kon het niet verkroppen dat je ook maar iets van Will was. Hij wilde niets met Will te maken hebben, en dus ook niet met jouw, onrechtstreeks... Maar hij kon je niet zomaar achterlaten, daarom zette hij zijn eigen dood in scène. En ik ben hem gevolgd, omdat ik schrik had voor de dingen die hij anders zou kunnen aanrichten. Met jou, met zichzelf, met anderen... Ik wilde niet dat er echte doden zouden vallen..." Christine slikt even. Wat had ze spijt van haar daden.

"Ik heb het je al zo lang willen zeggen. Ik was je zo vaak op het spoor, maar ik was te laf. Ik was gewoon te laf..." Snikkend veegt ze een traan af.

"Ik heb zware fouten gemaakt... En ik begrijp het als je ons niet meer wilt kennen. Je verdient beter dan dit."


-----------------------------------


Reflex




http://img134.imageshack.us/img134/854/marwanleith5qj.jpg

Wanneer Christine hem beet pakt bij zijn kraag, trekt Marwan zich met alle kracht los, op het moment dat C hem ook los laat. Op zijn evenwicht te behouden zet Marwan een stap naar achteren. In plaats van kwaad te worden, kijkt hij haar kil aan terwijl ze alles verteld. Enig benul om naar Mitch te kijken heeft hij niet.

Hij kijkt Christine aan, de spot is nog niet uit zijn ogen verdwenen. Rotwijf, je was niet zo zwak als je je nu voordoet... Marwan balt zijn vuisten en moet moeite doen die niet richting haar gezicht te laten schieten. Hij blijft haar aankijken.

"Waarom zou ik je willen kennen of iets van je willen weten?" Zegt hij dan na bijna een halve minuut gezwegen te hebben. "Daarvoor was ik niet met je samen, om je te kennen of om van je te houden, Christine."

Hij kijkt haar nog steeds aan, de opmerking over zijn besef over wat de dood doet begint zich plots in zijn hoofd weer te herhalen. Die opmerking kost hem moeite nog rustig te blijven. Vernietigend kijkt hij Christine aan.

"Je denkt dat je alles weet, dat je goed bent door de levens te sparen." Zegt hij weeral langzaam en duidelijk geergd om het feit dat Christine ineens de goede moeder uit gaat hangen. 

"Maar ga je dan je volgende gedrocht ook ergens op een stoepje achterlaten?" Zegt hij dan, weer spottend.


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Mitch snapt er nu niets meer van. “Ik weet nu een tijdje, dat ik de zoon ben, van een verboden affaire. maar dat maakt toch niets uit” zegt hij kort,”Ik ben toch wie ik ben. Ik was jullie zoon en niet de zoon van”, hij kijkt even hulpeloos naar zijn oom, hij was de naam van zijn biologische vader al weer vergeten. “Nou ja, van de broer van oom Wil. Heb je heb je mij gevolgd” zei hij hakkelend. “Heb je, je kleinzoon dan nog gezien” zegt hij langzaam. Op de één of andere manier vind hij dit belangrijk. Dit waren toch zijn ouders, welke fouten ze ook hadden gemaakt, ze bleven degene die hem hadden opgevoed. Ook al zou het hem moeite kosten, om hen weer te vertrouwen. Hij keek even naar Aisha, Gaia en Linda, kijkt dan weer naar zijn moeder. Hij kon er niet tegen dat ze huilde, het was net alsof er iets in zijn binnenste brak. hij worstelde zich met een immense spanning omhoog en loopt naar zijn moeder. Hij legt zijn armen om haar heen, “Niet huilen, het komt weer goed, echt het komt weer goed” zegt hij troostend. Onhandig wrijft hij met zijn hand, even over haar rug en geeft haar dan een kus op de wang. “Ik hou nog altijd van jullie” zegt hij zacht “Al weet ik niet, of ik jullie nog ooit helemaal zou kunnen vertrouwen, maar toch kunnen we het proberen” zegt hij langzaam, maar eerlijk uit de grond van zijn hart, hij meent dit werkelijk. Hij kijkt naar zijn vader, Hij beseft nu pas wat deze heeft gezegd, het was te toevallig dat hij het over een kind had en dat, “Bedoel je dat Billy, dat Billy”. hij laat haar nu los en blijft als een geslagen hond, zijn moeder aan kijken, “Was dan, alles wat je net had gedaan toneelspel. je hebt mij in de steek gelaten en daarna laat je een baby in de steek. Ik. Bekijk het allemaal maar ik, ach bekijk het ook maar. Mitch draait zich om en wil weg lopen. Hij moet zich even vast pakken aan een kast, omdat hij nu volledig duizelig wordt. Hij snapt er nu niet meer van. het is een nog ergerde wervel wind, van vragen die door zijn hoofd razen.



ooc is een beetje vaag, maar had al een post maar was weer eens te laat, heb hem aangepast maar is nu wel erg vaag :oops: 


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine kijkt naar Mitch. Als hij begint over zijn zoon, kijkt ze even naar de grond.

"Ik- neen, ik heb 'm niet gezien, sorry..." zegt ze. "Ik ben wel het graf een paar keer gaan bezoeken... Maar het is niet hetzelfde..."

Christine kijkt Marwan gekrenkt aan als hij dan weer opmerkingen loopt te geven. Mitch lijkt het allemaal anders op te pakken dan ze verwacht had. Ze dacht dat Mitch hen nooit meer zou willen zien.

"Neen, dat besef ik zelf nu ook maar al te goed..." zegt Christine op Marwan. "Je hebt me gewoon gebruikt om jezelf te verstoppen voor je jaloezie jegens Will..." Marwans woorden deden haar pijn. Was dit nu echt de man waar ze ooit van gehouden had?

Als Christine dan wilt reageren dat iedereen een leven verdient, hoort ze van Marwan een opmerking die er nét te veel aan was. Christine vliegt overeind. Als Mitch dan ook nog zo reageert kijkt ze hem met grote ogen aan. Hij begrijpt het helemaal verkeerd. Ze weet niet meer aan wie ze haar aandacht nu het eerst moet schenken.

Christine beent woedend naar Marwan toe. Hij torende hoog boven haar uit met haar anderhalve meter hoogte, maar daar deinste Christine nu helemaal niet voor terug. Waar haalde hij het recht om zoiets te zeggen en Mitch zo tegen haar op te zetten?!

"Als JIJ niet voortdurend zou vluchten voor je verantwoordelijkheden, had ik dat niet moeten doen! Je hebt nu verdomme al twee keer je verantwoordelijkheid als vader van je afgeschoven! En waarom? Omdat je een vreselijke egoïstische schijterd bent! Omdat je bang bent voor de waarheid! Omdat je bang bent om anderen in je leven toe te laten waar je van kan houden! Het enige wat jij doet in je leven is vluchten!" Christine balt haar vuisten van woede en voelt zo'n drang om Marwan een dreun te verkopen. Toch laat ze het, als er klappen zouden vallen, was Christine niet degene die eraan zou beginnen.

"Denk maar niet dat ik dit wilde!"


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Gelaten volgt hij, hoe zijn beiden ouders staan te bekvechten. Hij is het zat, voordat het uit de hand loopt. Moeizaam loopt hij naar hun beiden en gaat tussen hen in staan. Hij staat met de rug naar zijn moeder toe en kijkt zijn vader aan. “Als je ooit van mij hebt gehouden, hou hier dan mee op. iedereen snapt nu wel wat je bedoelt”, zegt hij enigszins wankel. “Wat ik alleen nog wil weten wil, zijn de werkelijke ouders van Billy? Is hij mijn broertje? Ik bedoel, zijn jullie beiden zijn werkelijke ouders?” zegt hij kalmer, als dat hij zich voelt. Aarzelt legt hij zijn hand op de schouder van zijn vader. Hij kijkt hem recht aan, “Gaan we die vistrip, nog eens een keer maken” zegt hij dan, met een vreemde glimlach. Hij valt dan half tegen hem aan. Eén van de verbanden, was aan het losraken en de wond was weer gaan bloeden. Nu wilde hij maar één ding en dat was dat zijn vader zei, dat het goed kwam, dat hij het niet zo had gemeend. hij wist wel dat het stom was. Maar hij wilde van hem horen, dat alles goed kwam. Hij was op dat moment echt weer, de zestien jarige jongen.


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Mike voelt zich een buitenstaander in gezelschap van Christine, Marwan en Mitch. Verschillende keren wil hij die Marwan eens flink de waarheid zeggen, maar steeds besluit hij zich er niet mee te bemoeien. Dit is duidelijk iets tussen hen.

Wanneer Marwan ineens iets zegt over een andere baby weet hij eindelijk zeker wat hij al een tijdje vermoedde. Het handschrift op het briefje dat was achtergelaten bij Billy had hij meteen herkend. Billy was het zoontje van Christine.

"Waarom..waarom heb je Billy bij mij achtergelaten?" vraagt hij verbaasd. "Waarom ben je niet gewoon naar me toe gekomen?"


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia heeft continue bij Will gehangen als ik een klein, angstig kind dat voortdurend bang is voor de anderen rondom haar die steeds met meer en meer vergezochte en vreemde herinneringen komen aanzetten. Zwijgend blijft ze wazig naast haar vader staan en voelt een soort van beschermende cocon rond zich. Alsof dit allemaal maar een vreemde droom is en ze elk moment kan ontwaken waarna Jessica haar zal omhelzen en bezorgd vraagt of ze misschien slecht geslapen heeft.
Maar als Will als het ware van haar weg wordt gezogen verdwijnt ook het veilige gevoel en komt daarnaast ook de inkeer dat het allemaal realiteit is. Marwans stem schudt haar wakker, gepaard met Christines hoge stem die erna volgt. Hoewel het vervloeken van la Will een niet te versmaden trend lijkt te zijn, kijkt Gaia Marwan verbijsterd aan. Hij zag er krankzinnig, maar ook gekrenkt uit.

“Ik ben bang”, fluistert Gaia met een trillende, onvaste klank naar haar zus toe, terwijl ze naar d’r hand grijpt en haar duim over de rug van Aïsha’s hand laat glijden. “Is hij degene die je heeft meegenomen?”, voegt ze er wat luider aan toe.

Hoewel Will er voor heeft gezorgd dat de naam Grace niet alleen met kaashater, moordenaar, hysterie in het algemeen en nymfomanie geassocieerd wordt, maar ook met een ontvoerster, heeft Gaia dat altijd in vraagteken gesteld. Grace was dan wel het meest appetijtelijke persoon dat als ontvoerder bestempeld kon worden, toch klonk het onlogisch.
Thorn neemt het blijkbaar al op voor Will, waardoor Gaia niet meteen gebrand is om haar vader te hulp gaan staan.

“We kunnen met Mitch helpen”, denkt ze hardop en oogt dan wat zelfverzekerder naar haar zus, ze wist dat ze goed met hem kon opschieten. En hoe hij daar alleen, bebloed en ‘verscheurd’ tussen zijn ruziënde ouders lag had iets herkenbaars.
Voorzichtig manoeuvreert Gaia zich naar haar neef en probeert op zijn minst met magie de wondes te genezen, hoewel ze hem niet bepaald soepel kan benaderen tussen al die profeties en bitchende ouders.

OOC. Sorry voor de niet zo heldere post ^^'


-----------------------------------


Remus




http://img354.imageshack.us/img354/2953/thorn4wr.jpg

Thorn beseft pas wat hij tegen Will gezegd heeft als Will hem 'zijn zoon' noemt. Hij zet het van zich af, omdat andere zaken voor gaan. Boos kijkt Thorn Marwan aan als hij gewoon doorgaat. Ook neemt zijn woede toe bij het horen van Christine's woorden.
Verbaasd kijkt Thorn toe als dus uitkomt dat het Christine was die Billy achter had gelaten. Dit is voor Thorn zo ongeveer de laatste druppel. "HOUD JE BEK!" schreeuwt Thorn naar Marwan, terwijl hij zijn wand op hem richt en een curse op hem afvuurt.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine kijkt Mitch en Marwan aan. Ze stonden allebei voor hun en leken zich te gedragen alsof zij er niet was. Ze hoort echter dat Mitch zich terug gedraagt als vroeger, maar ze weet niet wat ze ervan moet denken. Christine had het gevoel dat dat allesbehalve positieve invloed had.

Als Mitch en Mike dan allebei tegelijkertijd vragen over haar zoon beginnen te stellen, raakt Christine weer verward. Het was niet de bedoeling geweest dat ook maar iemand hierachter zou komen. Niemand mocht weten wat voor een zwak iemand ze geworden was, dat ze nog eens niet in staat was om alleen een kind op te voeden.

Christine kijkt meer dan beschaamd naar de grond terwijl ze beschermend haar armen om zichzelf slaat, alsof ze het koud heeft. Nu was écht alles om zeep. Christine laat de woorden tot zich doordringen. Blijkbaar hadden ze hem tot Billy gedoopt.

"Ik... ik..." stamelt ze amper verstaanbaar. Mikes vraag klonk zo beschuldigend, ook al was dat waarschijnlijk niet zo bedoeld. Amper hoorbaar gaat ze beschaamd verder. "Je was de enige die ik nog vertrouwde, de enige waarvan ik dacht dat die hem nog een degelijke toekomst zou kunnen geven... I-ik kon toch moeilijk terugkomen na al die jaren..."

Christine durft niet op te kijken om de waarheid onder ogen te zien. Wat was ze toch een hopeloze vrouw... Een slechte moeder.

Christine krijgt bijna een hartaanval van het verschrikken als ze Thorns stem door de kamer hoort galmen en Marwan met een vervloeking aan probeert te vallen. Wat is er nu mis met hem? denkt Christine, onwillekeurig vindend dat Thorn allesbehalve recht heeft de situatie nog wat moeilijker te maken.

"Hey! Hou op! Maak het niet erger dan het al is!" roept Christine voor ze het beseft naar de jongen.


-----------------------------------


Reflex




Ooc: Aisha moet haar opvliegende karakter wel van Will hebben, Thorn heeft het ook! :'D

Maar Grace is toch ook opvliegend (a)

http://img134.imageshack.us/img134/854/marwanleith5qj.jpg

Marwan kijkt zijn zoon even kort aan, Christine negeert hij nu. Labieltje wordt psycholoogje, stom wijf. Hij weet niet zo goed wat hij moet zeggen. Dan hoort hij plots een of andere debiele knul die hij begot niet eens kent schreeuwen en als hij zich omdraait weet hij zichzelf nog net op tijd aan de kant te gooien, waardoor de kast achter hem gevaarlijk heen en weer zwaait.

Marwan fronst naar Thorn en draait even geergerd met zijn ogen. Gefrustreerd blaag. Hij negeert Thorn verder weer en kijkt naar Mitch. Even raakt hij de arm van zijn zoon aan. Dit moment zou hij zijn zoon van alles willen beloven, vooral dat alles goed komt, maar het zal niet goed komen. 

"Mitch..." Fluisterd hij, op dat moment ziet hij een van de dochters van Will naar Mitch gaan, het andere meisje lijkt niet te durven en dat kan hij begrijpen. "H-het..." Marwan slaat zijn ogen neer en pakt de handen van Mitch vast, om ze vervolgens los te laten.

"Je bent een geweldige jongen, een jongen om trots op te zijn..." Zegt hij zachtjes. "Maar dingen kunnen niet meer hetzelfde worden... Hoe graag we dat ook zouden willen."

http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Op de vraag of Marwan haar heeft meegenomen, knikt Aisha langzaam. Ze voelt een brok in haar keel en kijkt even naar Gaia. Als Gaia voorsteld Mitch te helpen en ook daadwerkelijk naar Mitch toeloopt, blijft Aisha verstijfd staan. Ze durft niet bij hem in de buurt te komen. Langzaam schuifelt ze dan naar haar favoriete neefje toe, niet beseffend dat ze Mitch niet zal helpen met haar woorden.

"Vertrouw hem niet, Mitch." Zegt ze zachtjes, als ze achter hem staat. "Vertrouw hem niet..." Steun zoekend kijkt ze naar Gaia, die probeert de wonden van Mitch te helen.

"Alles komt goed, maar vertrouw hem niet..." Ze pakt zijn hand vast en zorgt ervoor dat ze geen contact maakt met Marwan. Ze laat haar blik naar Christine gaan en dan naar Thorn. Langzaam trekt ze Mitch een meter ongeveer bij Marwan vandaan.


-----------------------------------


Charlie




Ooc; Ofwel is Sado dood ofwel gaat Sado véél te rap xD

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn ziet dat Roxan de deur dichtgooit en zonder op iemand te wachten loopt hij de andere deur in. Deze kamer is leeg, gelukkig maar. Hij ziet verschillende deuren opnieuw en hij weet dat hij geen tijd heeft om te kiezen. Zonder op Roxan en Mara te wachten, loopt hij de dichtsbijzijnde deur in en komt in een kamer waarvan hij niet goed weet waarvoor ze dient. Er liggen verschillende bollen op de grond, kapot, glas ligt her en der verspreidt. Dizn veronderstelt dat dit de kamer moet zijn waar kapotte profeties worden bewaart.

Dan waren ze dichtbij.

Dizn loopt opnieuw een deur in en verwachte niet meteen in de Hal der Profetieën terecht te komen. Maar dat gebeurt dan toch. Hij had niet verwacht hier volledig door te raken en hij blijft dan ook even verbaasd staan als hij zowat de helft van Sado en enkele onbekenden ziet. Wat was hier aan de hand?


-----------------------------------


Snow White Queen




OOC:: Allez, jong, da’s toch interessante literatuur? ;)

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt achterom als ze voetstappen hoort. Als ze Milosh ziet, glimlacht ze eventjes en wacht even tot hij bijgebeend is. Daarna loopt ze verder, en kijkt Roxan aan die al een paar meter voor haar loopt.

“Ik vertrouw die Caitlin voor geen haar…” vertrouwt ze Roxan toe, er zeker van zijnde dat Caitlin iets in haar schild voerde. Ze volgt Grace en slaat een rij af. “Ze deed er echt alles voor om Milosh Azkaban in de krijgen. Ik bedoel maar, ik dacht dat het alleen bij ons zo was, maar blijkbaar is het een wereldepidemie of zo…” 

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace tast in haar kleren al naar haar toverstok. Wanneer ze ze beet heeft, wilt ze zich net omdraaien om Lana plat te gooien, maar wordt daarin ruw verstoord als ze ziet dat Milosh er ook aan komt lopen. Wat een stelletje parasieten! denkt ze, terwijl ze zich terug omdraait en haar staf maar voor zich uitsteekt om dat plotselinge gedrag te verantwoorden.

Ze slaat een rij af, en weer één. Grace zucht bij Lana’s woorden.

“Ik vertrouw haar ook voor geen meter, Lana…” zegt ze geagiteerd. Ze sprak de waarheid. Grace had schrik dat die Caitlin hen allen te slim af wilde zijn, en dan zou alles in duigen vallen.

“Och, ze hebben allemaal gelijk. Ze had precies een beetje meer haar best moeten doen…” zegt Grace dan opeens als reactie op Lana. Statig loopt ze door, rondkijkend.

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana vertraagt haar pas en fronst haar wenkbrauwen als ze hoort wat Roxan zegt. Ze kijkt even naar Milosh en richt haar aandacht dan terug op Roxan. Zo had ze zich nog nooit gedragen.

“Is er wat?” vraagt ze onzeker maar toch bezorgd. 

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace zucht. Wat een lompe mensen bestaan er ook op deze aardbol?

“Tuurlijk scheelt er wat. Met wie scheelt er niets?” zegt ze dan schouderophalend, terwijl ze door blijft lopen. “Ik word namelijk gek van jou en al je smerige vriendjes!” vervolgt ze dan hatelijk. Sneller dan het licht draait ze zich om en al even snel vuurt ze twee blauwe stralen op Milosh en Lana af.

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana stopt abrupt met wandelen als ze Roxans reactie hoort. Ze kijkt haar even wantrouwend aan, maar loopt dan toch naar haar toe, met het idee dat iemand haar vervloekt heeft of zo. Ze tast naar haar toverstok, net op het moment dat Roxan twee blauwe stralen afvuurt. Voor ze het beseft, raakt die haar vol op haar borst. Lana kijkt verbaasd en onbegrijpend naar Roxan vooraleer ze bewusteloos in mekaar stort.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Met een grote grijns loopt Caitlin rij voor rij verder richting rij 87. 
60, 61, 62... 
Net op het moment waar ze denkt harder te kunnen lopen omdat ze ver genoeg van de groep verwijderd is, hoort ze iets. Was het een stem? Waren het er meer?
Caitlin stop resoluut met lopen en spitst haar oren. Wie waren daar? Was iemand haar gevolgd? Ze lijken dichtbij te zijn. Hoogstens twee rijen verderop. 
Plotseling klinkt één van de stemmen wat harder. Ookal kan Caitlin niet precies horen wat er wordt gezegd, de stem heeft een boze ondertoon. Een fractie van een seconde later hoort ze twee opeenvolgende zoefende geluidjes. Het geluid van een spreuk, dat geluid kent ze maar al te goed. Stilte volgt en Caitlin staat nog steeds stokstijf te luisteren terwijl haar hersens op razend tempo werken. Wat was het beste voor Caitlin om te doen? Moest ze kijken wat er aan de hand was of moest ze doorgaan. Dat laatste lijkt haar niet het slimst, maar ook bij de eerste keuze was de kans te groot dat haar plannetje mislukte. 
Toch kiest Caitlin ervoor om terug te gaan. Dit opstakel moest ze opruimen eer ze verder kan gaan.

Dus langzaam, zonder enig geluid te maken, loopt Caitlin terug, richting de stemmen die inmiddels gestopt zijn. Voor de zekerheid verschuilt ze zich zo goed mogelijk achter de kasten die ze op haar terugweg tegenkomt.
En daar ziet ze iets. Er staat een erg mager meisje met een toverstok in haar hand. Twee gedaantes liggen op de grond. Caitlin probeert te zien wie daar liggen en kan ondanks het schemerige licht ontdekken dat de twee gedaantes Lana en Milosh zijn. 
Ze draait haar hoofd van Lana en Milosh naar het meisje. Het meisje ziet er niet uit als iemand die deze twee ‘engeltjes’ zou vervloeken. Alleen haar gezicht. Haar gezicht staat vol pure afkeer, walging.

Normaal gesproken zou ze het geen probleem vinden dat Lana en Milosh vervloekt werden, ze was immers zelf eveneens in de verleiding gekomen. Maar het zien van de blik van het meisje, geeft Caitlin een onbehaaglijk gevoel. 
Het is wel duidelijk dat de drie Caitlin gevolgd waren… En waarschijnlijk was het meisje nog steeds op zoek naar haar. Er zit niks anders op, Caitlin grijpt in haar gewaad naar haar toverstok, houdt deze stevig vast en stapt naar voren. 
‘Zo… Wat was jij van plan?’



-----------------------------------


Remus




http://img354.imageshack.us/img354/2953/thorn4wr.jpg

Thorn scheurt zijn blik los van Marwan als Christine tegen hem begint te roepen. Hij heeft zichzelf niet echt meer onder controle - na Christine's woorden laat Thorn Christine met een zwiep van zijn wand tegen de muur aanvliegen.
Op dat moment krijgt Thorn opeens enorme hoofdpijn. Hij laat zijn wand vallen en grijpt naar zijn hoofd. V*rd*mm*! Thorn onderdrukt een kreun. Als de pijn weggetrokken is ploft Thorn zo ongeveer op zijn achterste neer, nogal versuft.

http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh glimlacht terug naar Lana en gaat naast haar lopen. Als Lana wat verder loopt blijft Milosh vlak achter haar lopen. Hierdoor hoort hij alles wat er gezegd wordt tussen Lana en 'Roxan'. Milosh fronst zijn wenkbrauwen als Grace zegt dat ze gek wordt van hen. 
Voordat Milosh echter iets kan doen, vuurt Grace-Roxan een of andere spell op hen af. Milosh wordt op de borst geraakt en ziet alles zwart worden.


-----------------------------------


Manouk




OOC: Ik denk niet dat ze dit bij Nederlands goedrekenen voor literatuur, helaas xD

http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara volgt Dizn maar, aangezien hij niets zegt zal hij wel weten wat hij doet. Ze wil hem laten stoppen als ze al het gebroken glas en de rotzooi ziet, maar hij gooit de volgende deur al open.

Wat ze daar ziet had ze nooit verwacht. Temiddenin van glas staan de bewoners van Sado, met nog een paar mensen die voor haar vreemd zijn. Het ziet er naar uit dat er fikse ruzies is geweest, aan de puinhopen en de gewonde mensen te beoordelen.

Dan ziet ze kort achter elkaar twee blauwe lichtflitsen vanachter een kast komen. Ze kan niet precies inschatten vanwaar het komt, maar ze weet het wel ongeveer.

'Roxan? Wat waren die flitsen?' vraagt ze zacht, terwijl ze Roxan aankijkt.


-----------------------------------


Snow White Queen




OOC:: *cough* Alles wat je wilt, liefste weet-ik-veel-wie-er-in-Lons-post-kliedde, maar Grace is toch niet de moeder van Aïsha. Neeh, net niet, dus verzin maar een andere theorie =')
@Noukju:: Damn, het is nochtans de moeite xO

Maar het is dan toch mogelijk dat Aisha het van Jessica heeft en Thorn van Grace? (a)

http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine kijkt Thorn bijna smekend aan. Ondertussen zijn er twee andere jonge meisjes bijgekomen die zich onfermen over Mitch. Christine hoort Aïsha's woorden, en moet haar met spijt in haar hart gelijk geven. Christine wilde zo graag hetzelfde zeggen en beloven aan Mitch, maar dat kon ze niet, aangezien een vreemd gevoel binnen haar zegt dat het grandioos verkeerd zal lopen. Haar stembanden lijken plots ook doorgeknipt.

Dan ziet ze een straal van Thorn op haar afkomen, maar ze doet de moeite niet om die tegen te houden of te ontwijken. Daar was de tijd immers ook niet voor. Christine vliegt een paar meter de lucht in en kwakt erna op een pijnlijke manier tegen de muur, waarna ze naar de grond zakt. Met het idee dat ze nog slechter als dit verdient, blijft ze liggen en staart naar het plafond, zich afvragend wanneer ze eindelijk naar daar mocht.

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace is blij dat ze weer even haar normale dagelijkse blik op haar gezicht kan hangen als Lana en Milosh tegen de vlakte zijn gegaan. Hun verbaasde uitdrukkingen waren galjoenen waard geweest. Ze wilt net naar hen toewandelen en ervoor zorgen dat ze haar nooit meer zouden kunnen dwarsbomen als Caitlin uit de duisternis stapt. Verdorie, daar heb je dat snertkind weer! denkt Grace. Ze kijkt Caitlin even inschattend aan.

"Wat ik van plan ben?" verbetert ze Caitlin. Ze laat haar gezichtsuitdrukking zoals ze was. Opeens het lieve meisje uithangen zou verdachter zijn dan dit.

"Ik wilde deze twee bemoeizuchtige Modderbloeden uit de weg ruimen aangezien ze me al te lang het bloed vanonder m'n nagels halen en denken dat ze heel wat zijn. Ik gok vast dat ze wat met je van plan waren, ze zijn niet te vertrouwen..." zegt ze dan hatelijk terwijl ze haar toverstok wegsteekt in haar gewaad. Als ze Caitlin kon doen geloven dat ze haar (voorlopig) geen kwaad wilde doen, was ze al ver. Langzaam laat ze haar handen naast haar lichaam zakken.

"Maar aangezien jij hier nu staat, kan ik niet meer anoniem de vloer met ze vegen..." zegt ze. Grace moet toegeven dat ze zichzelf nogal krankzinnig vind klinken, maar krankzinnigheid en oprechtheid lagen verraderlijk kort bij elkaar. Grace kijkt Caitlin aan en zet haar gezicht op normale stand, om geen argwaan te wekken.

"Dus, we moeten er ergens anders mee naartoe, vooraleer de anderen ons vinden en ons beschuldigen van poging tot moord of zo. Ik weet toevallig dat je net als ik problemen met ze hebt en dat je het niet zo goed met ze kan vinden. Da's dus verdacht. Daarbij tikt de klok voort. De anderen zullen deze lichtflitsen vast niet ontgaan zijn en wij staan hier een gezellig theekransje te houden en tijd te verliezen."

Grace kijkt even veelbetekenend naar de andere kant van de kamer, alsof ze de anderen al aan kan zien lopen. Daarna kijkt ze Caitlin doordringend aan.

"Het spijt me voor je dat je hiermee betrokken geraakt bent, maar ik zal je moeten vragen om hen te helpen verplaatsen en je mond te houden hierover. We hebben geen andere keuze dan samenwerken. Anders krijg je vast problemen." verklaart ze opvallend waarheidsgetrouw. "En dan zullen we wel samen verder moeten naar die profetie, vooraleer ze ons vinden..."

Ze stapt naar de bewusteloze lichamen van Lana en Milosh, neemt hun toverstokken waarna ze ze wegsteekt in haar kleren, en trekt dan haar eigen stok. Ze tovert op het einde van de duistere gang een niet zo opvallende deur in de muur die voor bezemkast moet doorgaan. Daarna laat ze het lichaam van Lana voor zich uitzweven naar de deur. Ze opent die en laat Lana het liefst zo hard mogelijk op de krappe vlakte neervallen. Aan de deur wacht ze tot Caitlin met Milosh aan komt.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Hoe moeilijk het ook voor Caitlin is om iemand gelijk te geven, Grace heeft een punt. De blauwe spreukstralen zijn vast wel door één iemand opgemerkt van die grote groep. En als ze ontdekken dat Caitlin zich bij de twee lichamen bevindt, is het vrijwel zeker dat Caitlin boven aan het lijstje van verdachten staat.

Scherp kijkt ze Grace aan terwijl Grace Lana nogal wild de kast in gooit. Nog steeds wantrouwend denkt ze na over wat ze moet doen. Met die Grace moet je oppassen, dat is zeker. Maar Caitlin houdt er niet van om andermans ideeën op te volgen. Toch is er geen andere en betere optie open, dus richt ze haar toverstok op Milosh en mompelt Mobilicorpus waardoor zijn lichaam begint te zweven. Net zo wild als Grace Lana de kast in gooide, werpt Caitlin Milosh erin waarna ze Grace controlerend aankijkt.
'Waarom deed je dit en wat wil je ermee bereiken?' zegt Caitlin op een manier alsof ze Grace aan het verhoren is. 'Wil je ze aan een hongersdood laten sterven? Zelfs ik zou zoiets niet doen enkel en alleen uit afkeer.'

Ook is Caitlin niet van plan om samen met Grace naar de profetie te zoeken. En zolang Grace niet weet in welke rij de profetie zich bevindt, kan ze Caitlin niks maken.


-----------------------------------


Olivier




OOC: Ik neem de rol van Nico even heel tijdelijk op me, omdat de RPG anders niet gaat kloppen...

http://img487.imageshack.us/img487/6265/nicof6eh.jpg

Vol spanning staat hij zo opvallend mogelijk bij de groep en kijkt Grace af en toe aan. Tot nu toe gaat alles volgens plan, het was ook niet zo moeilijk om voor Roxan en Mara te spelen, die twee hadden toch niets in te brengen. 

Wanneer hij ziet dat Caitlin van de onrust gebruik maakt om zelf naar de profetie te gaan zoeken beginnen de alarmbellen bij hem te rinkelen. Zijn ogen gaan meteen naar de kant waar Grace staat. Ook zij heeft Caitlin gezien en al gauw gaat ze achter haar aan. Nico besluit om bij de groep te blijven, ze moesten immers ook op de hoogte blijven van de gebeurtenissen hier. 

Hij aanschouwt de dramatische taferelen met een glimlach op zijn gezicht en leunt relaxt tegen de muur. Wat maken de bewoners van Sado het zichzelf toch heerlijk moeilijk.

Maar dan gaat de deur waardoor zij zonet ook de hal binnengekomen waren opnieuw open en geschrokken ziet Nico Dizn in de deuropening staan. gedoe. Dadelijk staan hier 2 Mara's.

Zo snel en onopvallend als hij kan probeert hij van de groep te ontsnappen. Hij slaat snel een andere rij vol profeties in. Hij volgt de rijen opzoek naar Grace, Caitlin, Lana en Milosh. Hij moet Grace zo snel mogelijk inlichten. Voordat de groep naar hen toe zou komen moest 1 paar Roxan en Mara's verdwijnen.

Gelukkig ziet hij hen al snel, alleen niet in gezelschap van Lana en Milosh. "Uh, heey," zegt hij onzeker over of Caitlin wist van hun ware identiteit. "Mag ik jullie mee helpen zoeken?"

http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Langzaam krabbelt Will overeind, ondertussen het tafereel wel in de gaten houdend. Wanneer er plots een spreuk uit Thorn's toverstaf richting Christine gaat loopt hij verontwaardigd op Thorn af. 

"Thorn! Stop!" roept hij. "Christine heeft niks misdaan," zegt hij beschermend.

http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Met steigende verbazing aanschouwt Mike de acties van Thorn. Hij had zich sinds zijn zelfmoordpoging zeer rustig gehouden en zich nergens mee bemoeit. Waarom schoot hij nu ineens uit zijn slof?

Net te laat ziet hij hoe een straal op Christine afkomt en hij is te laat om haar aan de kant te duwen. Bezorgd loopt hij op haar af nadat ze tegen de muur gevallen is. 

"Christine? Gaat het?" vraagt hij bezorgd. Christine zag er al niet al te gezond uit en dit zou haar zeker geen goed doen. "LAFAARD!" schreeuwt hij tegen Thorn. "ZIJ heeft jou toch niets misdaan?"


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine merkt maar amper dat Mike naast haar zit. Dat hij vraagt of het wel met haar gaat, dringt maar als een vaag geluid door in haar hoofd. Ze blijft naar het plafond staren dat er hoog en donker uit ziet. Langzaam opent ze haar mond. Haar lippen bewegen vaag, maar er komt geen geluid uit. Christine slikt moeizaam.

"Ik wil niet meer..." zegt ze amper verstaanbaar.

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace kijkt goedkeurend toe hoe Caitlin Milosh bij Lana gooit. Ze doet de deur toe en sluit die magisch af.

"Waarom ik dit deed, dat weet je al, en wat ik ermee wil bereiken, dat weet je ook. Ze dwarsbomen alles..." zegt Grace dan. "Ik laat ze nu ook niet sterven. Als ik dat doe, gebeurt dat op een menselijke manier of ik doe het niet. Ze redden het wel..." Spijtig genoeg... Als ze slim zijn...

Als Mara aan komt lopen, kijkt Grace even verbaasd op. Grace merkt echter gauw genoeg aan Mara's trekjes dat het Nico is. Ze knikt naar hem.

"Ze is te vertrouwen..." zegt ze dan tegen Caitlin, en ze steekt haar stok weer weg om Caitlin zich wat meer op haar gemak te doen voelen. "Nu, zijn we dan? Zo komt de hele groep eraan en dan heb je niets gehad aan dat sneaky wegsluipen..."


-----------------------------------


Eldarion'




OOC: Oke, mijn naamplaatje doet stom, dus ik post zonder. (A)

Roxan:

Roxan loopt maar achter Dizn de deur binnen, om hem niet kwijt te raken en straks alleen in deze gigantische doolhof te staan. Ze knippert even met haar ogen en beseft dan dat het echt is dat heel Sado voor haar neus staat. Er lijkt wel ruzie te zijn geweest, het was er een enorme puinhoop, het was kortom raar om aan te zien.

'Zo.. gevonden'

Mara begint over flitsen die Roxan helemaal niet gezien had, aangezien ze net binnen was.

'Flitsen?' zegt ze tegen Mara.

'Dat moet me niet opgevallen zijn, maar we kunnen anders wel even gaan kijken?'

Eigenlijk wilde ze helemaal niet gaan kijken. Ze wilde niet het risico lopen om nu, nu ze eindelijk op de juiste plek was, ook nog vervloekt te worden. 


-----------------------------------


Remus




http://img354.imageshack.us/img354/2953/thorn4wr.jpg

Thorn trekt zijn wenkbrauwen even op bij het horen van Will. Hij komt overeind en steekt zijn wand in een zak, vindend dat hij die nu toch niet meer nodig heeft. Na dit gedaan te hebben slaat Thorn haast kalm zijn armen over elkaar en kijkt naar de groep.
Op dit moment begint Mike tegen Thorn te schreeuwen en noemt hem een 'lafaard'. Geirriteerd kijkt Thorn Mike aan. "Houd je mond," zegt Thorn kalm, maar met een onmiskenbare ondertoon van dreiging in zijn stem.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Een ander meisje komt aanlopen en blijkt bevriend te zijn met Grace. Als Grace zegt dat Nico te vertrouwen is kijkt ze Grace scherp aan en twijfelt eraan of Grace überhaupt wel weet wat betrouwbaarheid is. Toch zegt ze er niks over en draait zich vervolgens naar Nico.
'Ja, je mag mee helpen zoeken.'
Caitlin is alles behalve van plan om samen met Grace en Nico naar de profetie te zoeken. Ze weet het immers zelf ook wel te vinden, daar heeft ze absoluut geen hulp bij nodig. Nu moet ze alleen van die twee af zien te komen zonder dat ze het doorhebben.
'Ik weet niet precies waar de profetie zich bevindt, ergens in rij 74, 75 of 76, één van de drie.'
Caitlin loopt verder en staat inmiddels in rij 74. Ze kijkt Grace aan. 'Als jij nou hier gaat zoeken,' vervolgens kijkt ze Nico aan. 'En jij in rij 75. Dan ga ik naar rij 76. Is dat goed?'
'Prima!' vervolgt Caitlin, ookal heeft geen van de twee antwoord gegeven op haar vraag. Daarna loopt ze snel richting rij 76.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn weet niet goed wat er gaande is. Hij ziet een hoop kasten, bollen, rijen en een hoop mensen die blijkbaar in drama verwerkt zijn. Hij herkent Thorn die een vrouw spell'd en die daarna op de grond ligt. Dit wordt gevolgd door Mike die hevig roept en hij ziet nu ook dat Will aanwezig is. 

Hij hoort Mara over flitsen beginnen. Waren er flitsen geweest? Hij had alleen die van Thorn gezien. Hij vroeg zich af of ze eigenlijk naar die profetie op zoek moesten gaan, of moesten ze wachten op de anderen? Lana en Milosh schenen hier nog niet te zijn? Dizn besluit maar met Mara en Roxan mee te drijven en verlaat Thorn en de nogal hevige Mike.

Hij loopt voorbij rij 54. 

"Waar was dat zo ongeveer? Die flitsen? Ik heb geen zin om alle rijen af te lopen en de kans op te lopen daar ik hier honderde ballen aan scherven sla" zegt hij dan tegen Mara. 


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara loopt maar met Dizn mee, aangezien hij blijkbaar schijnt te weten waar hij moet zijn. Tot hij het ineens aan haar vraagt.

'Ik weet het ook niet precies, maar het was verder.'

Ze loopt Dizn voorbij en blijft aarzelend stilstaan voor rij 62. Ze kijkt even naar de plek waar ze vandaan komen, zover ze die nog kan vinden, en dan weer naar de plek waar ze staat.

'Het was hier ergens. Ik weet het zeker.'

Ze kijkt de hele rij af en meent stemmen te horen. Ze blijft stil luisteren, maar hoort dan niets meer.

'Zien jullie is?'

Ze draait zich terug naar Dizn en Roxan 

OOC: Caitlin, Grace & Nico stonden in rij 64, ik heb t opgezocht C;


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn loopt dan maar met Mara mee. Hij had geen idee wat de rest van Sado ging doen en waar dan weer de andere helft zich bevondt. Ze waren allen hier gekomen voor een profetie, maar blijkbaar hield niemand zich daar op dit moment mee bezig. 

Ze stoppen bij rij 62 en Dizn hoor wat verderop stemmen. Hij weet niet of het goed is om ernaartoe te lopen, hij heeft ook geen idee of het wel nuttig is, maar hij wijst Mara en Roxan de weg door maar meteen naar de volgende rij te lopen. Bij rij 63 hoort hij de stemmen steeds dichtbij komen en als hij de hoek om is om rij 64 in te lopen, trekt hij zo snel als hij kon terug.

"Jullie..." is het enige wat hij eruit krijgt.


-----------------------------------


Snow White Queen




OOC:: *leest gelige letters en kijkt vaag*
Ze zijn toch geen zussen, he?  :? 

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Na een paar minuten voor dood in een bezemkast gelegen te hebben, fronst Lana haar wenkbrauwen. Een steek in haar rug zorgde ervoor dat ze weer terug bij bewustzijn komt. Langzaam opent ze haar ogen, maar ziet niets dan zwart en leegte. Even denkt Lana dat ze blind is en slaat lichtjes in paniek. Dan pas merkt ze dat er iets menselijks bovenop haar gedumpt ligt. De geur die ze kan onderscheiden vertelt haar dat het Milosh is. Blijkbaar ligt hij ook voor pampus aangezien hij niet beweegt en nogal langzaam ademt, alsof hij slaapt. Oh, great... denkt Lana even ironisch.

Met moeite probeert Lana zich te bewegen, maar dat lukt niet echt. De ruimte waar ze in lagen was erg krap. Vandaar waarschijnlijk ook dat Lana niets ziet, hoopt ze. Ze heft moeizaam haar arm op in een rare bocht en port even op de persoon boven haar.

"Milosh... Milosh, wordt wakker..." zegt ze met een zwakke stem, in een poging hem wakker te krijgen. Wat was er gebeurd? Twee blauwe stralen... Opeens vervloekte Roxan hen gewoon. Stond ze onder de Imperiusvloek? En waar waren ze nu? Lana's gedachten razen door haar hoofd terwijl ze ondertussen al wilder aan Milosh begint te schudden. 

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace loopt maar schaaps met Nico achter Caitlin aan. Ze had stemmen achter ver zich gehoord, en dat wond haar op. Lana en Milosh konden het niet zijn, toch?

Als Caitlin begint te vertellen in welke rijen ze moeten zoeken, knikt ze even, waarna ze haar de rij in ziet gaan. Ze vist haar voorraadje Wisseldrank even op en drinkt er walgend van, daarna kijkt ze vervolgens even naar Nico.

Grace zet haar vinger onder haar oog en 'trekt' er wat met een doordringende blik aan, waarna ze een hoofdgebaar richting Caitlin maakt om te zeggen dat ze haar in het oog moeten houden. Daarna tovert ze haar fles weg. Grace vertrouwde Caitlin niet. Ze wist al genoeg van Modderbloedjeshaters af  - en deels uit eigen ervaring - om te beseffen dat de meeste Volbloeden niet te vertrouwen waren. En zeker niet omtrent Sado. Nee, Caitlin wilt het slim spelen, maar dan zal ze eerder moeten opstaan.

"En ik hoorde stemmen..." fluistert ze daarna tegen Nico terwijl ze knikt naar de richting vanwaar ze komen. Ze waren nog relatief ver weg, maar Grace haalt haar staf boven.

"Als je iemand ziet, maakt niet uit wie: Verlammen." Ze wilt bijna de rij inlopen en 'zoeken', als ze zich wat bedenkt. Nico was nu ook niet van de slimsten.

"En als je Roxan Verlamt, check dan erna even of ik het ben of niet... Ik heb hun toverstokken bij, en m'n Wisseldrank heb ik ook bij me..." zegt ze met een vette hinterige knipoog.


-----------------------------------


Eldarion'




OOC: Grace heeft Roxans en Mara's toverstok?

http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Roxan loopt met tegenzin achter Dizn en Mara aan, maar is wat achterop geraakt. De profeties boeiden haar meer dan de stralen die Mara had gezien. Ze kijkt langs alle glazen bollen en fantaseert wat erin zou kunnen zitten. Misschien ook iets over onze familie.. Elmaz? 

Dizn heeft al ontdekt wat er aan de hand is, als Roxan aankomt. Ze wil net haar mond opendoen als Dizn zich erg snel terugdraait en knalt tegen Dizn. Ze wankelt en zet een stap naar achter, waarbij ze een profetie raakt. Met een heleboel herrie vallen er ineens veel meer naar beneden. 

'O. Foutje.'

"En als je Roxan verlamt, check dan erna even of ik het ben of niet.. ik heb hun toverstokken.. blabla..."

Snel wendt ze haar blik naar Dizn, daarmee vragend of hij ook hetzelfde hoorde. Ze grijpt uit een reflex naar haar toverstok, maar merkt dan dat die niet op de juiste plek zit. Snel probeert ze haar andere zak, maar daar ook niet. Ze vraagt zich af wat ze nu moet doen en kijkt richting Mara. 


-----------------------------------


Olivier




http://img487.imageshack.us/img487/6265/nicof6eh.jpg

Als Grace tegen hem begint te fluisteren over wat hij allemaal moet doen knikt hij gewillig. "Jaja, wees maar niet bang, ik ga jou echt niet per ongeluk vermoorden," fluistert hij ongeduldig.

"Maar we moeten ook die Caitlin in de gaten houden, zij is in de juiste rij en ze weet dat. Ze heeft ons niet toevallig naar verkeerde rijen gestuurd," fluistert hij zo mogelijk nog zachter.

"Hou jij die drie in de gaten, dan ga ik achter Caitlin aan."

Zonder op antwoord te wachten loopt hij voorzichtig de rij uit. Hij hoort nu duidelijk de stemmen van Roxan, Dizn en Mara in de rij langs hen. Waarom moeten die verdomde kinderen alles weer door de war brengen. En die Caitlin is ook al zo vervelend.

Voorzichtig sluipt hij naar rij 76 en ziet dat Caitlin opzoek is naar de Profetie. Hij blijft muisstil staan en wacht even af.


http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Geschrokken kijkt Mike naar Christine als hij haar woorden hoort. In plaats van medelijden met haar te hebben wordt hij kwaad.

"Waar is die dappere vrouw van vroeger gebleven?" roept hij kwaad. "Waar is die vrouw die altijd doorging, en nooit opgaf? Waar is die vrouw die zich zo goed over de dood van haar man heeft heen gezet?" 

Hij kijkt even om zich heen en merkt nu dat al een hele hoop mensen weg zijn. Hij ziet Lana en Milosh niet meer en Caitlin is ook weg merkt hij verontrust op. 

"Oke," roept hij hard om de aandacht van iedereen te vertrekken. "Laten we niet langer verder ruzieën en verdergaan! Dadelijk gaat die heks van een Caitlin er met de Profetie vandoor, ik zie haar er best voor aan."

"Aisha, Gaia," zegt hij en hij kijkt naar hen. "Willen jullie Linda en Mitch ondersteunen?" 

Zonder dan nog langer te wachten loopt hij in de richting waarin hij net Dizn, Mara en Roxan had zien verdwijnen.

OOC: Wake up people :P


-----------------------------------


Reflex




ooc: Hierbij neem ik Mitch dus even over.

http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha kijkt even naar Mike als hij vraagt of ze Mitch en Linda willen ondersteunen. Nog altijd een beetje beschaamd om het feit dat ze Mike vermoordt heeft kijkt ze snel weg en ze knikt, terwijl ze Mitch omhoog trekt. Ze legt een van zijn armen om haar schouders, zodat hij op haar leunt. "Het komt goed, het komt goed." Brabbelt ze, meer om zichzelf te overtuigen, dan Mitch. 

http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Gelaten laat Mitch het over zich heen komen. Ondertussen is hij nog maar net bij kennis en hij voelt wel dat zijn nichtje hem overeind trekt en met hem begint te lopen, maar het echt beseffen doet hij niet. Aisha's woorden hoort hij wel, maar het is eerder haar stem die hem rustig maakt, dan de woorden. 

http://img134.imageshack.us/img134/854/marwanleith5qj.jpg

Marwan staart naar de ruggen van Aisha en Mitch, die van hem weg 'lopen'. Dan glijdt zijn blik naar Christine die op de grond ligt. Daarna glijdt zijn blik naar Will. Vermoeid sluit Marwan zijn ogen en hij draait zich om, hij lijkt ouder dan ooit tevoren. Langzaam stapt hij weg van de groep, richting een deur waarvan hij net niet had gezien dat die daar zat, misschien zat hij daar eerst echt niet en was hij verschenen voor hem, om te kunnen verdwijnen.

Hij voelt zich laf, om vrouw en kind in de steek te laten, maar ze hebben toch niets aan hem. De vrouw had Mike, het kind had de zusjes. Met een steek in zijn hart duwt Marwan de deur open, maar voor hij de deur kan openen valt die weer in het slot. Machteloos duwt hij tegen de deur, maar die geeft niet mee en moedeloos zakt Marwan langs de deur op de grond.


-----------------------------------


Snow White Queen




OOC:: Ja.. Wake up.. Neem dit niet van me af! 

http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine kijkt Mike niet aan als hij kwaad begint te roepen. Medelijden of zo wilde ze niet, maar ze had op z'n minst verwacht dat Mike het tenminste zou begrijpen. Langzaam maar zeker dringen zijn woorden door in haar verdoofde brein. Het deed haar pijn in te zien dat er helemaal niets meer overbleef van de persoon die ze vroeger was.

"Die is al eeuwen dood..." zegt Christine gesmoord. Met de grootste moeite kruipt ze recht; de klap had haar echt zeer gedaan. Mikes woorden blijven zich herhalen in haar hoofd, waardoor ze zich haast verplicht voelt verder te gaan, al is het voor de laatste keer. Je bent een lafaard... schiet het door haar heen, Je wilt niet en toch ga je door, meeloper...

Christine kijkt slechter dan ooit naar Thorn. Het dringt langzaam door dat de groep sterk geminderd is, en ook dat Marwan weg is. Al kan haar dat langs één kant niet schelen. Wat schaaps en slap loopt ze achter de rest. Ze wil naar Mitch toelopen, maar Aïsha bekommert zich al over hem en Christine voelt zich niet langer de geschikte persoon om Mitch te helpen. En hetzelfde geldt voor de baby. Ze durft gewoon niet. Daarvoor heeft ze te veel fouten gemaakt.

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace knikt naar Nico als hij zegt wat ze moeten doen. Eigenlijk herhaalde hij gewoon wat zij zei. Dat stelt Grace deels gerust, aangezien ze zo weet dat Nico het tenminste weet en niet de domme idioot gaat uithangen.

Grace sluipt geruisloos naar de kast, houdt de anderen in de gaten en werpt zo nu en dan een blik op Nico of Caitlin, als die soms even voorbijflitst. Grace houdt haar stok gereed, klaar om die Modderbloeden als Flubberwormen aan het spit te rijgen.

OOC:: Lame gepost, sorry, ben niet in zo'n goede schrijfbui laatste tijd...


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara tast ook naar haar staf en vloekt zachtjes als deze weg is. Zonder stok begint ze niets.
Ze kijkt voorzichtig om de hoek en ziet daar.. Roxan. Verward kijkt ze naar Roxan, die haar vragend aankijkt, en terug naar de persoon voor die kast daar.
Ze vloekt nogmaals zachtjes en trekt dan heel plotseling Dizn's staf uit zijn hand.

Ze zet zachtjes een stap in het midden van het gangpad.
Paralitis!
Nonverbaal vuurt ze de spreuk richting Graxan en duikt dan terug achter de kast. Ze hoopt dat de spreuk raak is.

OOC: Ik ben weer wakker :)


-----------------------------------


Charlie




Ooc; ben ik even...

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn staat verbijsterd wanneer zijn wand uit zijn handen wordt geritst. Vragend kijkt hij toe. Geen toverstokken meer. Complot is het eerste wat bij 'm opkomt en hoort meteen daarna een Paralitis spreuk. Hij kijkt naar Mara, neemt zijn wand terug en weet dat niet wat ze moeten doen. 

Hij had daarnet Roxan in de volgende rij zien staan, maar Roxan stond hier, naast hem. Hij had ook nog andere stemmen gehoord. Van wie waren ze?

Zonder op antwoorden te wachten, of zonder zelf zijn vragen te stellen, richt hij zich weer op Roxan en Mara. Hij wist dat binnen enkele seconden er een volgende vloek zou vallen en dat Mara en Roxan zonder wand niet veilig waren.

"Wat moeten we nu?" vraagt hij aan Roxan en Mara, vooral aan de laatste. Waarom vuurde ze ook die spreuk af.

Ooc2; Stomme post, I know


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Milosh ligt dus enige tijd boven op Lana als hij min of meer wakker begint te worden door haar stem. Hij opent zijn ogen en krijgt dan ook door dat hij dus op Lana ligt. Snel krabbelt hij overeind, zodat Lana op kan staan. "Sorry, Lana," zegt Milosh.
Hij haalt even diep adem. "Wat is er gebeurd?" vraagt Milosh, meer aan zichzelf dan aan Lana. Hij voelt zich nou niet bepaald geweldig, aangezien hij niet alleen vervloekt is en in een bezemkast gegooid is, maar ook omdat hij een hoofdpijn heeft waar je 'u' tegen zou zeggen.
Hoe dan ook, Milosh loopt - voor zover dat mogelijk is in deze krappe ruimte - naar de deur en probeert hem open te krijgen. Zoals verwacht heeft hij geen succes. Met een zucht leunt Milosh tegen de muur aan, zich afvragend wat ze nu moeten doen.


-----------------------------------


Olivier




Oproep

Ik post hier even een oproep, omdat het toch wel dringend nodig is. :P
Ik heb net even met Dorian overlegt, en meerdere mensen zijn het met ons eens: Sado is zo goed als dood.

Daarom willen we iedereen oproepen om zich te melden als hij/zij nog mee wil doen met de RPG. Als je niks laat weten, lig je uit de RPG. Als je laat weten om nog mee te willen doen gaan we er wel vanuit dat je minimaal 2x per week post, dat lijkt ons heel redelijk als je deze RPG nog leuk vindt.

Charlie: *geniet van deze functie* Hoe durf je ook maar te denken dat ik hier uit ga (A) Oh. Dood aan allen die uit de RPG stappen. (A) Oke, dat laaste meende ik niet :P


-----------------------------------


Snow White Queen




OOC:: Weg met die vieze gele letters en POSTEEEN!!! xOOOO

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana reageert niet echt als Milosh zijn excuses aanbiedt en overeind probeert te krabbelen. Daarvoor is ze te veel aan het nadenken. Zelf kruipt ze ook overeind met een 'Ik weet niet...'-antwoord aan Milosh. Lana voelt zich stijf in haar ledematen.

"Roxan vervloekte ons opeens. Maar ik begrijp het niet... Ik weet niet eens waar we zijn. En ik zie geen steek..." mompelt ze, een beetje hopend dat Milosh hetzelfde zal zeggen, zodat Lana weet dat ze niet blind geworden is of zo. Op de tast zoekt ze naar haar toverstok in al haar kleren, maar die is nergens te bekennen.

"Verdomme! Mijn stok is weer riebedebie!" brengt ze gefrustreerd uit als Milosh de deur probeert open te krijgen. Lana snapt er niets meer van. Roxan... Dat kon niet. Hier was iets aan de hand.

Aan Milosh' zucht en plof tegen de muur leidt Lana af dat hij de poging de deur open te gooien gestaakt heeft. Lana zucht, maakt zich klaar en gooit al haar gewicht in de strijd, maar zonder resultaat. Met luid gevloek trekt en duwt ze aan de deurklink die niet meegeeft. Dan begint ze op de deur de bonken.

"HELP! IS DAAR IEMAND?" roept ze naar de deur terwijl ze er hard op klopt, in de hoop dat er iemand haar hoort. "WE ZITTEN HIER VAST, HELP!" Lana doet nog een paar pogingen, maar niemand lijkt haar te horen. Ze krijgt ook geen reactie terug.

Dan geeft Lana op, legt haar hoofd tegen de deur en sluit haar ogen. Een paar keer bonkt ze gefrustreerd met haar hoofd tegen de deur, waarna ze beseft dat dat ook zinloos is en moedeloos haar armen naast haar lichaam laat zakken. Het huilen staat haar nader dan het lachen. Het dringt opeens tot haar door dat ze werkelijk overal op de hele wereld kunnen zijn. Misschien zijn ze wel niet meer op het Ministerie... 

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace houdt alles en iedereen nauwlettend in de gaten, en bemerkt dan ook dat een rode straal op haar afstevent. Simpel springt ze opzij, waarna ze haar staf tussen een paar profeties in een kast steekt en aldus met een non-verbale Paralitis door de kasten heen in de rij terecht komt waar Dizn en compagnie staan.

Als een vleermuis trekt ze zich terug uit haar rij, waarna ze naar de rij van Caitlin stapt en naar Nico oogt, ten teken dat het nu menens wordt en ze eventueel bijstand kan gebruiken. Even kijkt ze naar Caitlin met een 'In die rij zit geen profetie'-blik.


-----------------------------------


Olivier




http://img487.imageshack.us/img487/6265/nicof6eh.jpg

Wanneer er een straal op Grace wordt afgevuurd en die haar op een haar na mist beseft hij dat de tijd begint te dringen. Het komt er nu op aan.

Hij knikt als hij Grace's blik ziet ten teken dat hij haar heeft begrepen. "Ik ga snel naar Caitlin, voordat die er met de Profetie vandoor gaat," fluistert hij.

Hij loopt verder de juiste rij in en ziet dat Caitlin nog zoekende is. Blijkbaar weet ze dus niet precies waar ze moet zijn. "En, is er in jouw rij iets te vinden?" vraagt hij quasi-nonchalant. 

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij vind dat het erg lang duurt voordat iedereen eens op gang komt en staat ongeduldig te wachten aan de rand van een enorme zaal vol profetieën, verdeeld in een honderdtal rijen.

Dan hoort hij plots geschreeuw in de verte en alarmeert snel de rest: "Ik hoor geschreeuw, kom snel, misschien zijn er mensen in gevaar!" roept hij. Zonder nog langer op de rest te wachten rent hij in de richting van waar het geluid kwam.


OOC: Als alle 'achterliggers' zo snel mogelijk Lana en Milosh bevrijden en zich naar de juiste rij begeven kan het drama beginnen...hopelijk loopt de rpg dan weer :P


-----------------------------------


Eldarion'




OOC: "Lang leve Sado" :')

http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Roxan wil net zeggen dat ze maar op Graxan en de rest af moeten stormen zonder toverstokken, als ze geschreeuw hoort. Ze luistert even van waar het vandaan komt en wie het is. Lana! Even later hoort ze ook Olivier om hulp roepen. Ze kijkt met een blik naar Dizn "hulp is onderweg". 

'Lana zit opgesloten in de kast,' fluistert ze. 'Moeten we ze er niet uithalen?'

Opeens valt haar oog op Dizns toverstok. Hij heeft er dus wel een. Ze krijgt een idee en pakt Dizn z'n toverstok.

'Ben zo terug!'

Ze loopt de hoek om en vuurt een lichtstraal af richting Graxan, wat ze best wel raar vond, aangezien ze precies een straal op zichzelf afvuurde. Gelijk daarna roept ze 'Alohomora' naar het slot waarachter Lana en Milosh en ziet de deur openvallen. 


-----------------------------------


Charlie




Ooc; *vuurt actie af* xD

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn hoort hulp roepen, hoort daarna Olivier en wordt daarna zijn toverstok van uit zijn handen geritst. Hij weet niet wat er gebeurd, maar die ene Roxan was niet Roxan. Hij ziet de echte Roxan een spreuk op Graxan vuren en daarna ziet hij Lana en Milosh een "kast" uitrollen. 

Hij loopt naar Roxan toe, neemt zijn toverstok, en probeert zich dan terug achter een rij met bollen te verbergen. Hij kijkt naar Roxan en vraagt zich af wat ze nu moeten gaan doen. Is wachten op Olivier wel zo'n goed idee?


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana weet niet wat er gebeurt, maar ze lijkt achter de deur ruisende vervloekingen en zelfs stemmen te horen. Aandachtig spitst Lana haar oren, en als ze er zeker van is, begint ze terug te roepen en te slaan op de deur.

Dan vliegt de deur open, waardoor Lana bijna uit de kast valt. Vlug veegt ze haar haar uit haar gezicht en kijkt op, waarna ze Roxan ziet staan. Lana springt opeens recht alsof ze een elektrische schok gekregen heeft en vliegt op Roxan af, waarna ze haar tegen de grond gooit. Daarna kijkt ze Dizn vlug aan en neemt z'n toverstok, waarna ze die ergens tegen Roxans keel zet.

"Geef NU onze toverstokken terug!" roept ze, terwijl ze Roxan met een knie onderhoudt en met haar rechterhand haar lichaam aftast op zoek naar de stok van haar en Milosh. Lana heeft ergens spijt dat ze dit moet doen, maar als Roxan onder een Imperiusvloek stond en niet zou toegeven, zou ze nog een groot gevaar kunnen betekenen en heeft Lana geen andere keus dan haar te Verlammen.

"NU!" roept ze, terwijl ze de stok steviger tegen haar keel zet.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha hoort geschreeuw, maar met Mitch bij zich komt ze niet zo ver. Toch pakt ze haar wand uit haar cloak en houdt ze die in beschermende houding voor zich. Even kort kijkt ze naar Mitch en ze zucht. Vreemd genoeg doen de woorden van Olivier haar versnellen, zo vlug als ze kan trekt ze Mitch naar de rest toe. Kort kijkt ze zoekend om zich heen, overal liggen ondertussen al gebroken profeties op de grond.

"Sorry Mitch, ik moet er naar toe..." Aisha zet haar neef tegen de muur aan en strijkt even zachtjes door zijn haren. Met een ik-kom-zo-terug-blik draait ze zich om en rent ze naar de rest toe. Dan komen er twee Roxans binnen haar gezichtsveld en verbaasd kijkt ze even naar hen en Lana komt op dat moment de kast uit 'rollen'.

"Oh, fijn..." Mompeld ze tegen zichzelf, over de twee Roxan's. "Alsof dit nog niet verwarrend genoeg is!" 

"Lana! Er zijn er twee!" Roept ze een beetje wanhopig, hopend dat Lana, die Roxan al jaren kende, de goede Roxan er wel tussen uit kon pikken.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Alles gaat iets te snel voor Roxan. Ineens vliegt Lana vanuit de kast op haar af en gooit haar op de grond. Daarna krijgt de toverstok van haar eigen broer tegen haar keel. Lieve help. Roxan kijkt Lana met grote ogen aan, wat had ze misdaan? 

'Blijf van me af!'

Ze probeert onder Lana uit te komen, maar daar is ze niet sterk genoeg voor. Hoe maak ik haar duidelijk dat ze bij de verkeerde zit?

'Lana.. wil je me nu echt vermoorden met de toverstok van mijn eigen broer?' zegt ze, half rood aanlopend.

'.. ik heb geen.. toverstok'


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine ziet dat er ver voorop het één en het ander aan de hand is. Als ze ziet hoe Aïsha Mitch aan de kant neerzet tegen de muur en er dan naar toe loopt, neemt Christine meteen een besluit en gaat naar Mitch, waarna ze bij hem neerhurkt. Veel durft ze niet te zeggen, eigenlijk niets. Christine neemt toch Mitch' hand vast en knijpt er zachtjes in. 

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt Roxan waarschuwend aan. Ze zou beter nu toegeven. Maar als Aïsha roept dat er er twee zijn, kijkt ze even verward op naar haar. Even houdt ze oogcontact, waarna ze terug kijkt naar Roxan die ondertussen rood aanloopt en wat mompelt over een toverstok en een broer.

Twijfelend kijkt ze Roxan aan. Waren er er twee? Hoe kan dat? Moest ze dit wel geloven, of was het een smoesje? Lana's greep verslapt langzaam, maar onzeker blijft ze Roxan onder houden, met Dizns stok op haar gericht.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Het gaat voor Dizn plost erg rap. Opeens springt Lana de kast uit en loopt ze naar hem toe. Ze neemt zijn wand uit zijn hand (ooc: rijmheid :')) en richt die daarna op Roxan. Meteen daarna komt Aisha aangelopen en roept ze dat er twee Roxan's zijn.

Dizn loopt naar Lana toe, neemt 'r vast en gooit haar meteen op de grond, zodat Roxan opnieuw kan ademen. Hij bukt zich en neemt de toverstok weer in zijn hand en houdt die nu op Lana gericht. Wat was hier aan de hand?


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Roxan 'ademt' weer als Lana haar greep verslapt en Dizn Lana van haar afgooit. Vliegensvlug staat ze op, voordat Lana haar nog iets aan doet. Ze ziet Dizn staan met z'n stok op Lana gericht. 

'Lana, wat moet je weten om er zeker van te zijn dat ik het ben?' vraagt ze.

Ze denkt na. Misschien was dit niet het slimste om te vragen. Wat nu als Lana haar een vraag stelde waar ze zelf niet het antwoord op wist. Dan zou iedereen denken dat ze iemand anders was. En dan..?


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt Roxan nog steeds ongelovig en verward aan. Daardoor beseft ze niet dat ze van Roxan afgegooid wordt, en even later de rollen zowat omgekeerd zijn, alleen met Dizn in plaats van Roxan.

"Geloof het niet! Ze is gevaarlijk!" brengt ze tegenstribbelend uit terwijl ze Dizn toch wel geschrokken en met grote ogen aankijkt. "Ze vervloekte ons en gooide ons in die kast!"

En dan stelt Roxan haar een vraag. Lana blijft maar liggen. Zelf had ze geen stok en de kracht niet om Dizn van haar af te gooien, en niet tegenstribbelen leek haar dan ook het beste. Even blijft het stil...

"Die dag, bij het weeshuis, op het plein... Toen ik vijf werd... Ik had toen een pakje stoepkrijt. Weet je nog dat we gingen tekenen? Wat hadden we getekend?"

Zelf weet Lana nog verdómd goed wat ze die dag getekend had. Die dag stond zodanig in haar geheugen gegrifd alsof het gisteren was.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara ziet hoe haar straal mist en hoe de straal van Graxan hen op een haar na mist. Ineens springt Lana bovenop Roxan en voordat Mara goed en wel doorheeft wat er gaande is heeft Dizn alweer de redder in nood gespeeld.
Om toch enig nut te hebben snelt ze naar Roxan toe.

'Gaat het? Heb je je bezeerd?'

Ze hoort de vraag van Lana en kijkt hoopvol naar Roxan.

Ze moet het weten.. Ik weet dat ze Roxan is. De echte.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Ja, het gaat,' zegt ze een beetje verward tegen Mara.

Eigenlijk ging het helemaal niet. Wat Roxan dacht, is werkelijkheid geworden. Hoe moet ze in hemelsnaam ooit weten wat ze toen ze vier jaar was, getekend had. Ze probeert om helder na te denken, maar het duizelt haar. Ze wist gewoonweg het antwoord niet en iedereen zou dus denken dat ze iemand anders was.

'Lana, kom op, dit is flauw! 5 jaar, toen was ik 4! Weet je hoelang dat geleden is? Ik onthoud weliswaar veel, maar niet wat ik op m'n vierde op de stoep teken. Sorry.'

Ze kijkt angstig rond en weet niet wat ze moet doen. Straks wordt ze nog vervloekt of echt vermoord met de stok van haar broer..

'Kan je het niet gewoon geloven, dat ik Roxan ben?' zegt ze zacht, maar eigenlijk al wetend dat het antwoord "nee" zal zijn.

Nu krijgen we de problemen. Oke, denk na; wat weet de echte Roxan te vertellen dat de niet-Roxan niet weet en dat overtuiging heeft? ... 


-----------------------------------


Olivier




OOC: Volgens mij staat 'gewone snelheid' niet in het woordenboek van Sado :P  Zo is het dood, en zo zijn we een pagina verder...

http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Mike kijkt nog steeds geërgerd naar Christine die in zijn ogen wel veel veranderd is. Dan hoort hij ineens ook het geschreeuw en herkent zelfs duidelijk de stem van zijn dochter Lana. Hij wenkt Sarah en Ryan om ook mee te gaan en rent vervolgens snel achter de rest aan.

Wanneer Christine bij Mitch blijft loopt hij zonder te twijfelen door. Hij wil nu eerst weten hoe het met zijn dochter is. 

Het tafereel dat hij ziet als hij aankomt doet hem bijna omvallen van verbazing. Dizn zit boven op Lana met zijn toverstok op haar gericht.

"Wat is hier aan de hand?" roept hij verbaasd uit. Hij loopt op Dizn af en voordat hij kan tegenstribbelen duwt hij hem van Lana af. "Wat is hier in hemelsnaam aan de hand?" herhaalt hij ongelovig.

http://img117.imageshack.us/img117/6158/aanvaller1wr7.jpg

Ongeduldig staat hij op zijn post te wachten op het teken. Hij neemt verveelt nog een trekje van zijn sigaret en kijkt op zijn horloge hoe laat het is. Hij heeft geen zin om hier nog de hele dag te wachten, hij heeft nog meer klusjes te verrichten.

Na een tijdje haalt hij voor de zoveelste keer een briefje uit zijn zak. Hij vraagt zich nog steeds af waarom het juist deze mensen zijn.

Mitch Leith
Sarah Burns
Marwan Leith
Ryan Morter
Will Cheesemaker
Linda Brezing

Hij vouwt het briefje terug op en loopt wat rondjes door het kleine kamertje. Het waren ook zijn zaken niet, hij hoefde alleen de opdracht uit te voeren en waarom deze mensen op het lijstje stonden was niet zijn zaak...




-----------------------------------


Charlie




Ooc: Oh. Groenheid xD

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn kijkt verbaasd op als Lana de vraag stelt die uitsluiting zou moeten geven. Hoe belachelijk is het ook. Hoe kan Roxan dit nu nog weten? Ze was amper vier. Voor Dizn wat kan en wil zeggen, komt Mike al aangestormd en duwt hij Dizn van Lana af.

Met toverstok in de hand staat Dizn weer op en kijkt van Lana naar Mike, terug en eindigt dan weer bij Mike. 

"Wat er aan de hand is?" zegt Dizn furieus. Wat een chaos was dit hier. "Lana gelooft niet dat dit de echte Roxan is, maar dit is ze wel. Echt"

Hij kijkt naar Roxan. Hoe zou hij nu kunnen bewijzen dat zij het wel was. Hij was er van overtuigd, hij voelde het gewoon, niemand anders zou dit kunnen voelen, maar hij had wel degenlijk een tweede Roxan gezien. Iets was hier niet pluis, maar dit was wel zeker de echte Roxan.


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Hij kijkt naar Dizn die blijkbaar ook nogal kwaad is. Wanneer die zegt dat Lana niet gelooft dat Roxan de echte Roxan is snapt hij er helemaal niets meer van.

"Waarom zou Roxan Roxan niet zijn?" vraagt hij niet begrijpend en hij kijkt even naar Lana. Ze zou zoiets toch niet zomaar zeggen? Het was haar beste vriendin.

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Ook hij volgt de rest en blijft vlak achter Mike staan. Hij besluit weer over te gaan op het zich niet bemoeien met wat er aan de hand is. Hij heeft het helemaal gehad en tot nu toe bevalt het hem prima. Niemand kan hem meer iets schelen. Hij is alles en iedereen totaal zat.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha staat ongeveer naast Olivier, wat al een wonder op zich is, en kijkt naar het tafereel. Ze rolt even met haar ogen en kijkt naar de rug van Mike, die nogal een domme vraagt stelt, aangezien de andere Roxan nog steeds niet weg is daar.

"Dan vermoorden, verlammen, verpulveren of verweetikveelwatten we toch allebei de versies." Mompeld ze zacht genoeg, zodat Mike of Dizn of zo het niet horen kan. Ergens lijkt dat haar het beste plan, verlammen van de twee versies en later uitzoeken wie de echte is.

"Gelukkig lopen er geen twee van jou rond!" Zegt ze dan op opgewekte toon tegen Olivier, haar haatgevoelens en de drang om hem ter plekke te vermoorden onderdrukkend. 


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt Roxan aan terwijl ze daar op de grond ligt. OK, het was misschien moeilijk voor haar, maar als Lana iets van hun schooltijd zou vragen, was de kans groot dat ver iedereen dat wist en dat dus makkelijk via via te weten zou kunnen komen. Daarbij was hun contact toen zodanig verwaterd dat ze niets weet te vragen.

"Zou jij mij op mijn woord geloven als ik zeg dat ik de echte Lana ben als er er twee rondlopen?" kaatst ze Roxans vraag terug. Lana speelt het hele dubbelRoxan-gedoe liever veilig.

En dan wordt Dizn door Mike van Lana afgetrokken. Lana gaat vlug overeind staan en kijkt Mike aan die verbaasd om zich heen kijkt. Lana kijkt naar Dizn en geeft dan antwoord.

"Hoe zou jij reageren als je opeens nietsvermoedend door je beste vriendin van je sokken geblazen wordt en opgesloten wordt in een véél te kleine kamer, om erna wakker te worden en te ontdekken dat je toverstokken wéér weg zijn, he? We liepen gewoon in de weg!" gebaart ze naar zichzelf en Milosh.

"Voor hetzelfde geld is ze wel de echte Roxan en staat ze onder de Imperiusvloek of zo! Dan weet ze wel alles, en zijn we nog niks!" denkt ze dan hardop. Lana weet het zelf allemaal niet meer. Moest ze Roxan nu geloven of niet?

"Bewijs me dat jij het bent..." zegt ze dan rustig. Niet dat ze iets kan doen zonder stok, maar goed. Ze was nu niet alleen.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn zucht als Mike een domme vraag stelt, ook al heeft hij het vorige tafereel helemaal niet gezien.

"Er loopt hier nog ergens een Roxan rond, een soort van kloon. Niemand wil geloven dat Roxan de echte Roxan is, maar dat weet ik wel," zegt hij dan, als antwoord op Mike. Hij zucht even, want veel verheldering zal zijn uitleg nu ook weer niet gebracht hebben. Daarna hoort hij Lana. 

Nadat ze haar furie heeft uitgekraamd, steekt hij zijn toverstok in z'n binnenzak en kijkt Lana aan. "Geloof me dan op m'n woord dat dit de echte Roxan is en dat ze niet onder Imperius staat"


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Ze is opgelucht als Lana haar niet vervloekt met een Bombarda ofzo. Gelukkig neemt Dizn het voor haar op. Tenminste nog iemand die haar gelooft. Nu de anderen nog, maar daar moest ze nog iets voor verzinnen.

'Lana,' begint ze zachtjes, nog niet wetend wat ze gaat zeggen. 'Ik zou je vanalles kunnen vertellen. Dat ze je huis verwoest hadden en je op straat stond. Dat we door straten vol lijken moesten om naar de Koning der Volbloeden te komen. Dat er een lijk aan m'n eigen huis hing. Dat ik altijd vroeg aan de verschrikkelijke weeshuis-mevrouw of je buiten mocht komen spelen. Dat ik het je niet kon vergeven dat je zonder een woord was verdwenen om naar Hogwarts te gaan, totdat ik je daar tegen kwam.'

'Ik zou kunnen vertellen over onze vermoorde vrienden, die we dood naar Sado terug moesten brengen door het bos. Over Mike, die we in dadt bos tegenkwamen. Over de Cheesemakersfabriek, waar we zoveel hebben meegegmaakt,' gaat ze zacht verder.

'Nou, waarover wil je nog meer weten? Ik hoop toch niet dat je denkt dat ik dit alles uit een Roxan Ravogn boek geleerd heb. Zo'n boek bestaat niet eens!'


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara bekijkt alles afwezig.

Dit kán niet. Roxan is Roxan, dat weet ik zeker. Ik ben al de hele tijd bij haar. Dat is het! Ik ben al de hele tijd bij haar, ik heb haar geen seconde alleen gelaten. Okee, behalve dat met haar vader.

Ze hoort wat Roxan zegt en voegt daar zachtjes, bijna onhoorbaar, aan toe: 'Als iemand haar onder Imperius had gezet had ik het gemerkt. Ik ben in de tijd dat we in het Ministerie zijn al de hele tijd bij haar. En de paar minuten dat ik er niet was, was Dizn er.'

Ze kijkt op naar Lana.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana hoort tegenspraak van haar eigen beweringen van Dizn, Roxan en Mara. Als Roxan zowat de hele zware Sado-geschiedenis begint af te rammelen, kijkt Lana ongemakkelijk naar haar eigen voeten. Als Roxan vraagt of ze verder moet, valt er even een stilte.

Lana schudt langzaam haar hoofd. "N-neen..." verduidelijkt ze haar hoofdgebaar dan. "Neen, ik geloof je." Een schuldgevoel bekruipt haar.

"Sorry... Sorry dat ik je aanviel, dat ik je niet geloofde..." mompelt ze. Lana zet bewust een paar stappen naar achteren en kijkt dan de rijen vol profeties in, een beetje argwanend. Wat staat hun daar nog allemaal te wachten? Waar is die nep-Roxan dan? Zonder stok begint Lana niets...


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

'Het is goed,' zegt Roxan glimlachend. 'Ik zou het zelf ook gedaan hebben hoor.'

Ineens krijgt ze een idee:

'Dizn, pak je tovertok eens en teken eens een kruis op mijn kleren, alsjeblieft. Dan heb ik een "herkenningsteken" voor als er nog iemand twijfelt'

'Iemand had me ontvoerd op de bijeenkomst, samen met Mara. We zijn later naar hier gekomen. Blijkbaar was een andere Roxan me dan voor..'

Nu het nep-Roxan gedoe klaar was, krijgt Roxan eindelijk de kans om goed rond te kijken. Er zijn hier hallen vol profeties. Eigenlijk had ze geen idee wat ze hier deden. Ze was immers al die tijd met die anderen niet meegelopen, maar had bij haar vader en broer gezeten. Ze zochten waarschijnlijk iets. Een profetie?

'Lana, wat doen wij hier eigenlijk. Zoeken jullie een profetie ofzo?'


-----------------------------------


Charlie




Ooc; Wat doen we nu met Mitch? Kan Reflex 'm nog even spelen totdat hij doodgaat (A)
Ooc2; Hoe komen we tot de herrineringen? Is er al een 'opzet'?
Ooc3; Wanneer komt Idril er eigenlijk in ^^"

Ja, ja, dunno

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn is opgelucht als Lana eidenlijk doorheeft dat Roxan wel degenlijk de echte Roxan is. Hij tekent snel een kruis op Roxan als ze dat voorsteld en is daarna blij dat dit afgerond is. Maar wat moesten ze nu?

Hij keek even rond. Mara, Roxan, Lana, Olivier, Mike, Milosh en Aisha waren voorlopig de enige in de buurt.  Moesten ze de nep-Roxan gaan zoeken? Of moesten ze gewoon de profetie gaan zoeken waar iedereen op zoek naar was. 


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Wanneer Aisha weer eens een aardige opmerking maakt, zet hij een neppe glimlach op zijn gezicht. "Heel grappig," zegt hij droog.

"Kun je niet beter je andere lieve neefje gaan helpen? Die zit er nogal dodig bij.."

Hij ziet dan hoe Dizn een kruis over Roxan tekent als ze het er eindelijk over eens zijn dat het de echte Roxan is. Hij slaakt een zucht en vraagt zich af hoelang het zal duren voor RoxanII ook met een kruis rondloopt. Aangezien ruzie tussen de bloedbesmeurden hem alleen maar kan opfleuren besluit hij niets te zeggen over hun domme actie...


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt op naar Roxan als die laat blijken dat het in feite allemaal niet zo erg is. Toch stelt het Lana niet echt gerust. Ze kijkt op naar Roxan.

"Ja... Het zou een belangrijke aanwijzing bevatten die we nodig hebben..." mompelt ze wat flauwtjes.

"We moeten verdergaan vooraleer iemand anders die profetie te pakken krijgt. Ik weet dat die werkneemster er naar op zoek was, en Roxan en ik volgden... Nu ja, de dubbelganger dan... Dus is ze waarschijnlijk al ver vooruit. Dat meisje zeker. Dus we moeten voortmaken voor we te laat zijn."

En zonder te wachten loopt Lana tussen de kasten heen, op zoek naar Caitlin, ervan uitgaande dat de rest wel zal volgen.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia staat afgezonderd van de rest tussen de torenhoge kasten te dwalen waar de profeties in staan opgeborgen. Normaal gezien is het niets voor haar om zich los te wrikken van het groepje, maar de vorwerpen weten wel haar aandacht te wekken. Zwijgend buigt ze zich voorover, waardoor ze gehurkt voor een van de planken komt te staan en bestudeert de intigrerende glazen bollen waar een wazige condens zich in ophoopt. Niewsgierig laat ze haar hand naar eentje toezweven waar wolkjes van pastelkleuren zich in het glasachtig materiaal samenpakt.

Wanneer ze haastige voetstappen naar haar richting toe hoort komen trekt ze haar hand haastig terug, alsof de proefeties in brand staan. Gerustgesteld ontwaart ze Lana's gezicht in de donkere schaduw van de kasten die haar gezicht bedekken. Gaia voelt zich enigzins op haar gemak in haar buurt en dat kan ze maar zelden zeggen.

Een flauwe glimlach krult om haar lippen en ze veert terug recht, terwijl ze met haar toverstok tegen haar vingers laat tollen.
Gaia voelt zich onwillekeurig verlegen dat ze nu met haar toverstok ligt te zwaaien, terwijl Lana de hare kwijt is.

"Ik heb je horen zeggen dat de jouwe verloren is gegaan", zegt ze, verwijzend naar Lana's staf. Ze zwijgt even en wendt haar gezicht terug naar Lana. "Zal ik samen met je mee gaan? Als dat enige bescherming kan bieden..?" Gaia was geen uitstekende heks, maar ze wou zich voor een keertje nuttig maken.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Vuil kijkt Aisha Olivier aan en daarna gaat ze in snelle passen achter Lana aan, ze had Lana nooit een echt goede heks gevonden en omdat Lana zonder wand was werd dat gevoel alleen maar groter en dat hier ook mensen rondliepen die niet bij de groep hoorden verontrust haar. Ze hoort haar zus spreken en ze glimlacht even, maar stopt niet bij hen en loopt door.

Een vreemd gevoel heeft zich van haar meester gemaakt en roekeloos draait Aisha een gangpad in, waar nog veel meer profeties in de kasten opgeborgen liggen. Ze kijkt niet of er iemand is, maar loopt in een langzaam tempo verder. Ze loopt naar een kast toe en glijdt met haar hand over de rand van een plank. Een koude rilling glijdt over haar rug en een zucht ontsnapt haar. 

Langzaam laat ze haar wand zakken, die ze nog altijd voor zich in haar hand had gehad. Ze stopt hem weg in haar cloak en schudt zachtjes haar hoofd. In het gangpad naast deze hoort ze wat stemmen, maar ze besteedt er verder geen aandacht aan.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Will slaat de groep met groeiende ongerustheid gade. Het zit hem niet lekker dat er ineens twee Roxan's rondlopen en hij heeft het gevoel dat er nog veel meer aan de hand is. Af en toe kijkt hij even om naar Christine en Mitch die even verderop zitten. 

Wanneer Gaia verdwijnt kan hij zich nog net inhouden om direct achter haar aan te gaan maar wanneer Aisha achter Lana aangaat, gaat ook hij er direct achteraan. 

"Ik help ook mee zoeken," fluistert hij als hij dichtbij hen is gekomen. Hij ziet Aisha een rij in gaan en vindt dat niet echt verstandig.
"Kom Aisha, we moeten bij elkaar blijven..Lana heeft geen toverstok."


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Achter haar hoort Aisha Will praten en zuchtend draait ze zich om. Vijandig kijkt ze hem aan, voor zover in deze duisternis een gezicht goed te onderscheiden is.

"Nou, genoeg anderen die haar kont kunnen redden, mocht er wat gebeuren.." Zegt ze rustig, terwijl ze zich terug draait en verder loopt, de profeties nog steeds bestuderend. Als er iemand was die nu niet over veiligheid hoefde te komen zeuren, was het Will wel. 

Wanneer ze aan het einde van het gangpad komt, kijkt Aisha even opzij en trekt ze haar wand weer tevoorschijn. Aan deze kant van de hal is het nog donkerder, maar de profeties overal geven wel wat licht. Fronsend loopt Aisha langs de andere kant van het pad terug, naar waar ze net de groep verlaten had.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana stopt haar tocht even en kijkt Gaia aan als ze rechtveert. Haar blik glijdt even naar de profeties waar Gaia naar aan het kijken was, alsof ze hoopt zo op eentweedrie de goede profetie te zien, zodat ze wegkunnen. Ze wilt vragen of ze al iets gevonden heeft, maar slikt haar woorden maar in, aangezien ze als ze iets gevonden had, ze het allicht al geweten had. Na Gaia's voorstel knikt ze en kijkt ze haar terug aan.

"Dat zou wel handig zijn eigenlijk, ja," zegt ze met een glimlach, zichzelf verwijtend wat voor een kip zonder kop ze soms wel niet kan zijn. "Da's vriendelijk van je." Lana had eigenlijk nog nooit echt contact gehad met Gaia sinds ze in Sado ingetrokken was, waar ze toch wel spijt van heeft. Maar met die toestanden ook... Ze is toch wel blij dat het er nu eindelijk eens van komt, ook al was dat hier.

Rustiger dan daarnet stapt Lana verder, met Gaia naast zich. Ze kijkt even hoe Aïsha een ander gangpad indraait en Will wat achterblijft. 

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace - die dus écht niet lomp is en zelf ook vlug een kruis op zichzelf getekend heeft - ziet dat Lana en Gaia een paar rijen verderop zijn. Een gemene grijns zet zich op haar gezicht, sluipt achter een rij profeties in en zorgt ervoor dat ze achter Lana en Gaia loopt. Ze richt haar toverstok op Gaia, mompelt 'Expelliarmus' en vangt behendig de toverstok op.

Grace ziet Lana verbaasd omkijken en lacht even. Nu stonden ze daar allebei zonder stok, als twee arme schapen. Grace richt haar stok op Lana.

"Bombarda!" roept ze, waarna ze Lana in een boogje ver weg in de rij ziet vliegen. De tijd om toe te kijken neemt ze zich niet, maar grijpt meteen Gaia langs achteren vast en zet haar eigen stok tegen haar keel.

"En nu gaan we mooi en braaf wachten..." mompelt ze zoetjes maar toch gemeen in Gaia's oor. "Eén beweging en je bent eraan voor de moeite."

http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana weet niet wat er gebeurt. Als ze een geluid achter zich hoort ziet ze een bekruiste Roxan achter zich staan die Gaia ontwapent. Lana wilt Gaia haar hand vastgrijpen en haar meetrekken in één van rijen kasten als ze weggeblazen wordt en met een harde plof neerkomt. Moeizaam kruipt ze overeind en ziet ondertussen dat Grace Gaia in een greep heeft en haar bedreigd met een stok. Langzaam strompelt ze erop af.

"Laat haar gaan..." zegt Lana waarschuwend, terwijl ze Roxan recht aankijkt, die haar dan weer aankijkt met een 'Doe één ding verkeerd en ze is eraan'-blik. Hoewel er een kruis op haar staat, weet ze toch niet meer wat ze moet denken. Ze weet ook niet wat ze kan doen zonder stok.

"Roxan, of wie of wat je dan ook bent, laat haar verdorie los!" roept ze, in een poging tijd te rekken of gehoord te worden door Will of Aïsha, en het liefst nog allebei.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara hoort geschreeuw van verderop, ze weet bijna zeker dat het Lana moet zijn. Ze tast automatisch naar haar staf, maar die zit natuurlijk niet ineens wel in haar zak. Geïrriteerd controleert ze al haar zakken en tot haar stomme verbazing zit de staf doodleuk in de andere zak.

'Ik heb mijn staf wel. Dus die heeft Grace niet van ons afgepakt toen we werden ontvoerd, Roxan.'

Ze houdt hem goed vast, niemand die het waagt om hem nu nog van haar af te nemen, en kijkt de anderen aan.

'Gaan we kijken wat daar aan de hand is of hoe zit dat?'

OOC: Deb zei dat Mara haar staf wel had. Dus ik verzin dit niet zelf :')


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn schrikt als hij plotsklaps enkele schreeuwen hoort. Meteen schiet Mara in actie en haalt ze uiteindelijk toch haar wand tevoorschijn. Hij kijkt even met een nu-heb-je-hem-plots-wel-weer-blik, maar loopt meteen daarna naar de richting van de schreeuwen, niet wachtend op de anderen die vandaag alleen maar nutteloze dingen kunnen doen en Roxan overal de schuld van geven. 

Dizn stapt enkele gangen door, zoekend naar Lana, want hij weet zeker dat het haar stem was, die kende hij ondertussen maar al te goed. Hij loopt alweer een volgende gang in en gaat hollen. Eenmaal in de opnieuw volgende gang ziet hij Lana machteloos tegenover een Roxan met een kruis die Gaia in haar macht heeft, staan.

Hij neemt zijn wand in zijn hand en loopt naar het doelwit toe. Waarom houd Roxan Gaia onder bedwang. Zonet was ze toch nog bij hem, enkele rijen terug. "Roxan, wat doe je nu?" vraagt hij machteloos als hij op gelijke hoogte van Lana staat. Zonder het te weten richt hij zijn toverstok natuurgetrouw op de aanvaller, hij heeft geen idee meer of ze nu wel de werkelijke Roxan is of of ze onder Imperius staat.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara volgt Dizn, zijn blik negerend. Ze heeft eigenlijk totaal geen zin om met hem mee te gaan, maar ze wil weten wat er aan de hand is.

Ze ziet hoe Roxan Gaia 'onder schot' heeft en de verbijstering van Dizn en Lana.

Dat is Roxan niet. Roxan staat achter je, flitst het door haar hoofd.

'Zien jullie het dan niet? Dat is Roxan niet. Dit is de tweede Roxan, de nepRoxan! Denk ik toch. Roxan staat daar, een paar rijen terug, Dizn. Dat weet je zelf ook.'

Twijfelend bekijkt ze de Roxan die daar staat. Eigenlijk is ze er helemaal niet zo zeker van, maar ze kan gewoon niet geloven dat het écht Roxan is die daar staat.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia klaart op wanneer Lana instemt met haar idee en ze het op prijs stelt dat ze een helpende hand krijgt aangeboden. Met een enigzins verwachtingsvol gezicht oogt ze naar haar staf en voelt zich voor het eerst dat ze het Ministerie heeft betreed daadwerkelijk nuttig. Ten opzichte van alle andere bewoners van Sado heeft ze nog niets speciaals uitgevoerd, maar ze neemt ten volle het besluit dat ze deze kleinigheid goed zal uitvoeren, ook al is ze een nogal bang en breekbaar persoon.

Bewijs nu voor deze ene keer dat je het kan, zegt een vermanend stemmetje in Gaia's hoofd wat verdacht veel op dat van haar moeder lijkt.

Met haar hoofd kordaat opgericht wandelt ze verder door de gangen, terwijl ze nauwlettend elk verdacht geluid of knispering in de gaten houdt. Maar dan gaat het allemaal ontzettend snel; ze voelt de stevige grip om haar staf verslappen en wegschieten. Beduusd en koortsachtig bekijkt ze haar handen en voelt haar adem stokken. Ze durft haar hoofd niet naar achteren te wenden om te kijken wie de dader is, maar een angstvallig voorgevoel kan ze niet onderdrukken.
Maar ze krijgt geeneens de kans om zich om te draaien. Voor ze het weet slaat iemand bruusk een arm rond haar borst en voelt ze de punt van iets scherps tegen haar hals drukken. Huiverend laat ze een gedempte kreet ontsnappen als ze het vettige haar en de stinkende kaaswalm waarneemt (dat laatste als souvenir van haar eigen vader). 

Gaia vraagt zich onwillekeurig af waarom zij niet als alle normale twintigers op kamers is aan het studeren, naar feestjes gaat en vreemde huisdieren neemt. Maar nu hangt Grace in haar nek te hijgen.
Ontzettend beschaamd omdat ze niet eens Lana heeft kunnen beschermen schudt ze har hoofd wanneer Lana tegen Grace in gaat. Geluidloos vormt ze 'doet dat niet', met haar lippen. Ze wou niet dat Lana moest lijden door haar eigen stommiteit, hoewel Gaia er niets aan kan doen dat Grace plots opduikte.


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Als Aisha Lana hoort roepen grijpt ze haar wand kwaad vast, wat moest dat kind nu weer voor een problemen maken. Ze had net nog besloten dat Roxan Roxan was en dat die andere Roxan nu al weer hier was... Met snelle passen beent ze terug naar Lana en Gaia, om Lana te vragen of ze daarmee wil stoppen, maar als ze daarkomt ziet ze een Roxan met Gaia in een wurggreep. Woede borrelt in haar op. Dat is Grace, of of... Roxan hoeft niets met Gaia!

"Laat haar los!" Gilt Aisha door de hal heen, op dit moment kan ze niet helder meer denken en wil ze alleen maar dat dat verdorven stinkvarken haar zus loslaat. Dreigend zwaait Aisha met haar wand naar Grace' rug, in staat elke vloek te gebruiken. Kwaad komt ze dichterbij en prikt ze nu met haar wand in Grace' rug.

"Laat haar los zei ik!" Gilt ze nu in Grace' oor, als na enkele seconde Gaia nog niet losgelaten is.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Roxan loopt achter Dizn aan en ziet het schouwspel voor zich. Dit gaat niet goed. Bestond er nergens een spreuk om de wisseldrank te laten uitwerken? Dit was veel te verwarrend. Achter zich hoort ze Mara zeggen dat ze haar stok wel heeft. Ze doorzoekt haar zakken iets beter dan de vorige keer en vindt ook haar stok. 

Ondertussen denkt Dizn blijkbaar dat de echte Roxan voor hem staat en niet achter hem. "Roxan, wat doe je nu" Hij is haar dus weer aan het controleren. Waarom doet hij dat atlijd. Ik ben nu echt al oud genoeg..

'Dizn.. waarom denk je in hemelsnaam dat ik Gaia iets aan zou doen,' zegt ze droog tegen hem, terwijl ze stiekem hoopt dat hij schrikt bij het ontdekken van z'n vergissing. 

Ze zet een paar stappen naar voren, en gaat bij Aisha en Lana staan.

'Laat haar gaan.'


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Wanneer hij achtereenvolgens een heel aantal mensen Lana achtervolgt, besluit hij dat hij niet achter kan blijven. Hij volgt na Roxan en ziet op een duur een tweede Roxan in beeld verschijnen..ook met een kruis.
'Zie je wel,' denkt hij bij zichzelf.

Als hij er bijna is komt Will ineens een rij uitgerend en wordt hij bijna omvergeduwd...

http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

"Er is helemaal niemand bij haar," snauwt Will nog, maar dan horen ze ineens weer geschreeuw en Will heeft meteen het gevoel dat er iets goed mis is. Verstijfd blijft hij staan.

'Er is iets met Gaia,' schiet er door zijn hoofd. 'Waarom heb ik haar alleen gelaten?'

Hij ziet steeds meer mensen voorbijkomen en rent dan snel in de richting van het tafereel. Hij duwt daarbij bijna Olivier omver maar dat heeft hij niet eens in de gaten.

"BLIJF VAN HAAR AF GRACE," schreeuwt hij plots. "BLIJF MET JE GORE POTEN VAN HAAR AF!" Hij wist gewoon dat het Grace was. Al schreeuwde haar uiterlijk dat het Roxan was. Hij wist dat het Grace was.

Hysterisch duwt hij zich naar voren en kijkt Aisha woedend aan. "Ik had het je toch gezegd!" schreeuwt hij kwaad. "Maar nee, jullie zijn helemaal niet in gevaar!" 

Dan richt hij zich hijgend van het rennen en rood van woede weer op Grace; "Als je haar nu niet loslaat," zegt hij dreigend, wetend dat hij niets heeft waarmee hij kan dreigen. Al jaren werd hij gechanteerd door Grace, niks was er tegen te doen en hij was het nu echt zat. 

"ZEG ME Pindakaas met Boter WAT IK MOET DOEN! ZEG HET!" Furieus als hij is kan hij zich nog net inhouden om Grace niet bij de keel te grijpen. "WAAROM IN HEMELSNAAM VERPEST JE MIJN LEVEN? WAAROM IN HEMELSNAAM WILDE JE UITGEREKEND MET MIJ, EEN BLOEDBESMEURDENVRIENDJE, EEN RELATIE? WAAROM WIL JE MIJN LEVEN BEHEERSEN?" 

De vraag die al jaren in zijn hoofd zat en nog nooit beantwoord was, was er nu uit. Het kon hem niet meer schelen wat er gebeurde. Hij wilde nu eens en voor altijd de waarheid weten.

"Ik doe alles voor je," zegt hij als hij een beetje gekalmeerd is. "Maar blijf van mijn dochters af."

OOC: Zo, kan ik me ook eens uitleven als Will (a)


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg

Nog steeds is Caitlin bezig met ‘zoeken’ in rij 76. Dat ze weet dat de profetie daar niet ligt wil niet zeggen dat de rest dat ook weet. Caitlin moet dus doen vermoeden dat ze geen flauw idee heeft van de profeties bestemming. En daarom zoekt ze braaf door in een rij met oninteressante namen. Simon A.R Bluebottle, Miran W. Dubster, Jonathan P. U. le Blanque. Saai, Saai, Saai.
Vreemde geluiden zijn een paar rijen verderop te horen. En op het moment dat Caitlin bijna besluit om onopgemerkt naar de échte rij te vluchten komt Grace tevoorschijn waarna Nico al snel volgt. Hij kijkt haar nonchalant aan en vraagt, op een zeer irriterende toon, of ze al iets gevonden heeft. 
‘Wat dénk je nou? Dat ik in die paar minuten al deze profeties heb kunnen nakijken? Ik ben goed, dat weet ik, maar zó goed nou ook weer niet.’ Zegt Caitlin geirriteerd.
‘Maar je vlijt me.’ Een voldane grijns siert Caitlins gezicht. ‘Je hebt me erg hoog nietwaar?’

Grace besluit kennelijk om ergens anders heen te gaan en Nico blijft over. Tot Caitlins ontzetting zijn in de verte veel geluiden en stemmen te horen. Iemand schreeuwt, een paar flitsen schieten door de lucht en geluiden van haastige voetstappen denderen echoënd door de ruimte. Het was onontkoombaar, helaas. Grace, Nico en Caitlin zijn niet meer de enigen die zich tussen de profeties bevinden. Geërgerd kijkt ze Nico aan. 
‘Het is ook wat met jullie! Sinds ik met jullie te maken heb, hebben jullie niks anders gedaan dan ruzie maken. En ík ben er niet eens de oorzaak van, dat is nieuw voor me.’
Nico lijkt geen aanstalten te maken om weg te gaan en Caitlin door te laten zoeken. Ze kijkt hem aan. ‘Wat doe je hier nou nog?! Wil je die profetie vinden of niet? Hij komt niet uit de lucht vallen als je dat zomaar denkt!’
Even glijdt haar blik over de grote hoeveelheid profeties.
‘En laat mij ook doorzoeken. We moeten hem vinden voordat de rest dat doet, nietwaar?’
Caitlin wordt nauwkeurig in de gaten gehouden merkt ze wel. En als Nico daar blijft staan kan ze nooit stiekem en onopgemerkt naar de échte rij vluchten, de rij met de échte profetie, rij 87.



-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt naar de geluidloze woorden die Gaia haar toespreekt. Moest ze Gaia dan zomaar in de steek laten? Ze zou gewoon vastbesloten blijven staan en tijd rekken. Ze kijkt wat gerustgesteld - al kun je het zo niet noemen - als Mara, Dizn en ten slotte ook Aïsha aan komen hollen. Iemand zou Roxan toch kunnen ontwapenen?

Dan ontvlamt Aïsha in woede en begint te roepen en te tieren. Dit loopt nog verkeerd af... denkt Lana onwillekeurig. Als Aïsha dan met haar stok in Graces rug begint te prikken, loopt ze naar Aïsha toe. Ontwapenen en bedreigen, OK, maar dan wat subtieler en minder opvallend.

"Niet doen, zo krijg je er nog spijt van!" roept Lana in een poging over Aïsha heen te komen met haar stem en haar te doen bedaren terwijl ze een wilde Aïsha weg probeert te trekken bij Grace, bang dat Gaia zo morsdood voor hun voeten op de grond ligt. "Niet doen!" Lana kijkt Aïsha aan en zegt dan zachter: "Voor je zus haar bestwil..." 

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace verwachtte al dat Aïsha in woede zou uitbarsten. Het irriteert haar aan de ene kant, maar langs de andere kant geniet ze er ook van. Met haar elleboog tracht ze Aïsha een blauw oog te kloppen of haar neus krom te slaan of zo. Bruut draait ze Gaia en zichzelf om en zet de stok nog wat feller op haar keel, zodat ze Aïsha recht kan aankijken, zodat Aïsha Gaia zou zien... Zodat ze mekaar nog eens kunnen aankijken voor de laatste keer.

"Dat zou ik niet meer doen, voor je het weet moeten jullie allebei het loodje leggen, wat te veel van het goede zou zijn," zegt Grace rustig maar toch melodramatisch terwijl ze toeziet hoe Lana en Aïsha half staan te worstelen. "Ik hoopte al - wist - dat je zou komen..."

Grace kijkt Aïsha doordringend aan. Ondertussen komen nog meer mensen aanlopen, waaronder Will. Ha, die Will! De kers op de taart! schiet er door haar heen. Toch negeert ze hem en zijn bedreigingspogingen en kijkt Aïsha aan alsof ze nooit onderbroken geweest is.

"Ik heb je namelijk nodig voor iets dat ons allemaal aangaat. Zie je," gaat ze bijna zakelijk verder, "ik heb de profetie al even geleden gevonden. Er is alleen een technisch probleem: ik kan 'm niet oppakken of ik ben ergens in een... Ach, hoe zal ik het zeggen? Een... totaal andere wereld waar ik momenteel liever nog niet wil zijn." Goh, wat hield ze van poëzie. Ze zwijgt even en kijkt Aïsha aan.

"Het is eigenlijk relatief simpel: Of jij pakt 'm op, geeft hem aan me en je sterft, of je redt je eigen velletje en je zusje is er geweest..." verklaart Grace met een amusante grijns op een toon alsof ze het tegen een kind heeft dat de keuze moet maken tussen dansles of muziekles. "Dus als jullie braaf zijn, hoeft er maar eentje te gaan... Ik geef je even bedenktijd, hoor." zegt Grace, alsof ze er zo nog koffie en koekjes bij gaat toveren. Moest er iemand iets willen ondernemen, had Grace toch niets te vrezen. Het barstte hier van de bad guys. Ze probeert zich met Gaia in haar armen als soortement van pantser voort te bewegen naar de juiste rij. De rest zou wel volgen.

Arme Will toch... denkt Grace, grijnzend bij het idee dat hij hem toch nog terug kon pakken met het enige wat hem nog nauw bij het hart lag: zijn kinderen.


OOC:: Ik walg van Grace, serieus xD


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Achter zich hoort Aisha eerst de echte Roxan en dan haar vader, geschrokken van haar vaders plotselinge uitbarsting naar Grace deinst ze achteruit, met haar wand nog vooruit gestoken. Ze slikt en voelt een traan in haar ooghoek, dan vindt ze echter haar woede terug en kil kijkt Aisha naar Grace.

"Je kunt geen kant op..." Zegt ze, terwijl ze wild met haar wand zwaait. "Laat haar los!" Nu schreeuwt ze weer, waardoor ze alleen maar wilder met haar wand gaat zwaaien.

Een lichtflits schiet uit haar wand richting een van de loodzware kasten in de hal, die begint gevaarlijk heen en weer te zwaaien en honderden profeties vallen van de planken af, voordat de kast ook hun kant op komt vallen.

Dan hoort ze de woorden van Grace en verdwaasd kijkt ze de heks aan. Stil blijft ze staan en smekend kijkt ze haar zusje aan. Gaia... 


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Will kan nog net de met donderend geraas naar beneden komende kast ontwijken en hoort dan met steeds groter wordende ogen de woorden van Grace aan.

"Hoe durf je," brengt hij uiteindelijk uit. "Hoe durf je!" 

Hij volgt Grace die langzaam rij 87 in gaat en probeert ondertussen na te denken. Hij wil absoluut niet dat Aisha de Profetie pakt en hij wil ook niet dat Gaia wordt vermoord. Deze gruwelijke situatie kon alleen door Grace bedacht zijn..

Toen Grace uiteindelijk stil bleef staan viel zijn oog op een opvallende profetie. Hij was iets groter dan de andere en was gevuld met verschillende kleuren rook; blauw, rood en oranje.. 

Onder de profetie stond een tekst:
Profetie over Sado, wie deze Profetie oppakt zal naar de andere wereld gaan...

Will slikte. Het was dus echt zo. Plots zag hij Jessica helder voor zijn ogen. De enige oplossing om zijn dochters te redden was de Profetie zelf pakken.


-----------------------------------


Reflex




http://img134.imageshack.us/img134/854/marwanleith5qj.jpg

Marwan, die de groep gevolgd is en bijna onder de kast geplet werd, staat enkele meters van de groep. Hij kijkt naar de vrouw, die nu veranderd is in een meisje. Spijt staat in zijn ogen, over zijn magere wang glijdt een traan.

"Grace..." Mompeld hij zachtjes, ze hadden gezegd dat zij het was en voor een keer geloofde hij hen. Langzaam zet hij een stap naar haar toe, hij kijkt naar de dochter van zijn Jessica, in de armen van Grace. Een koud gevoel bekruipt hem. Even glijdt zijn blik naar Will, dan weer terug naar Grace.

"Grace..." Zegt hij wat harder, maar nog bijna overstaanbaar, hoewel het wel doodstil is hier. Dan glijdt zijn blik naar Aisha en schuldig kijkt hij naar de smekende blik van het meisje, die naar haar zusje uitgaat. Ik heb wat goed te maken, tegenover hen en tegenover Jessica...

Krachtig zet Marwan een stap naar voren, naar de kast toe, naar de bol die de bol doe hij met zijn lange vingers makkelijk vast zou kunnen pakken. Als hij dichterbij komt ziet hij de rookwolkjes in de verschillende kleuren als het ware tegen het glas van de profetie beuken, alsof ze willen pakken, grijpen en laten verdwijnen. Een brok vormt zich in zijn keel, wanneer hij zijn hand uitsteekt.

Zijn vingers omsluiten langzaam de bol. De bol voelt koud en Marwan rilt. Zou dit een voorproefje op de dood zijn? Zou zo de dood voelen? Langzaam trekt hij de bol van de plank af, de kleuren rook in de bol vermoeid bestuderend.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Wachtend op Nico's antwoord ziet ze in haar ooghoek een grote groep mensen voorbij lopen in een zeer langzame pas. Iemand roept 'hoe durf je!' en de persoon waar iedereen naar lijkt te kijken komt ook Caitlin erg bekend voor: Grace. Hier is iets goed fout schiet er door Caitlins hoofd en ze vergeet resoluut dat Nico voor haar staat en met grote passen loopt ze naar de groep en sluit zich zo onopvallend mogelijk aan. Tot haar grote opluchting schijnt niemand haar op te merken, iedereen is gefixeerd op Grace. Wat had zij in godsnaam gedaan?
Hoe verder de groep rij 87 nadert, des te groter Caitlins angst dat niet alleen zij weet van de profeties bestemming. De groep is nu wel erg dichtbij, angstig dichtbij. 
En dan staan ze stil. In, inderdaad, rij 87. Onaangename kriebels verschijnen in Caitlins buik terwijl ook haar gezicht betrekt.
Wie wist nog meer van de profeties bestemming? Dat kan niet! Vlug kijkt Caitlin om haar heen. Waar ligt het? Waar ligt verdomme die profetie?
Het enige wat haar nog voor de ogen staat is om de profetie te pakken. Ze móet de rest voor zijn. Ze heeft haar werk niet geriskeerd om met niks terug te komen! Ze móet de profetie eerder vinden.
En dan ziet ze de woorden 'Sado' schitteren op een zilveren bordje onder een glazen profetie. 
Zonder na te denken steekt ze haar hand uit en met een grijns op haar gezicht wacht ze op het moment dat haar hand de profetie vastneemt. Over een fractie van een seconde is het van haar!
En op dat moment schiet er een andere hand, die niet van Caitlin is, naar de profetie en pakt, voordat Caitlin dit kon doen, het glazen bolletje.
Caitlins hart staat van de schrik een seconde stil en van grote schrik en ontzetting kan ze nog maar een woord uitbrengen: 'NEE!'



-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Will probeert tijd te rekken om na te denken over wat hij moet doen. Hij praat ondertussen maar wat tegen Grace. "Vuile trut, waarom moet je altijd ons leven verpesten?" herhaalt hij nog maar eens.

Maar dan ziet hij ineens twee handen naar de Profetie grijpen. Hij reageert in een fractie van een seconde en pakt de Profetie ook vast. Hij slaat flink hard op Marwan's arm zodat deze wel zal moeten loslaten.

"Stop!" zegt hij duidelijk. "Niemand hoeft hier te sterven! Dat gun ik dat misbaksel hier niet!" zegt hij met een walgende blik op Grace. 'En ik gun het jou ook niet om bij Jessica te zijn Marwan, dan ga ik liever zelf,' gaat er door zijn hoofd.

"Als zich iemand opoffert, ben ik het!" zegt hij luid en duidelijk, zodat iedereen het kan horen. Hij pakt zijn toverstok en houdt die gericht op Marwan. "Ga weg bij de Profetie," zegt hij langzaam.


-----------------------------------


Reflex




http://img134.imageshack.us/img134/854/marwanleith5qj.jpg

Vuil kijkt Marwan Will aan, Caitlin negeert hij, daar heeft hij niets mee van doen. Overigens weet hij uberhaupt niet wie ze is. Kil blijft Marwan naar Will staren. Als Will slaat laat hij de bol los, waarmee de warmte in zijn lichaam terug komt. In plaats van een stap achteruit te gaan, werpt Marwan zich echter boven op Will.

"Jij!" Probeert hij te schreeuwen, maar het gebeuren van nog maar enkele minuten geleden heeft hem verzwakt. De wand van Will prikt in zijn buik, terwijl hij Will met zijn vuisten op zoveel mogelijke plaatsen pijn probeert te doen.

http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Met de tranen nog in haar ogen, staart Aisha naar haar vader die zichzelf blijkbaar wilt opofferen, maar direct daarop aangevallen wordt door Marwan. Hoewel ze alsmaar weer een hekel heeft aan Will, haat ze Marwan meer en met een zwiep van haar wand trekt Aisha Marwan van Will af en vliegt hij een stukje door de lucht om vervolgens op de grond gesmakt te worden.

Nu Will en Marwan op de grond liggen, stapt Aisha naar de kast toe, haar ogen op haar zus gericht. Weer rolt er een traan over haar wang.


-----------------------------------


Charlie




Ooc; Wat een drukte xD Waar is Mitch nou? (a)

http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn schrikt op als de echte Roxan plots achter hem verschijnt en hem aan kijkt met een blik die hij nog nooit eerder zag. Hij had zich belachelijk gemaakt, telkens weer opnieuw maakte hij zich belachelijk om zijn zus te beschermen, moed te tonen of iets anders die indruk op andere zou nalaten. Hij wilde wat zeggen, maar zweeg en keek alleen maar naar Roxan, die er stillaan blijkbaar genoeg van had. 

Hij hoort wat Aisha zegt, wat Grace terugzegt en hoe anderen Grace proberen om te draaien. Als hij het volledige verhaal van Grace hoort, keert zijn maag om. Waarom wil iedereen zo graag die profetie hebben? Wie 'm oppakt komt in de andere wereld terecht. Wat een ellende ook, ellende die er alleen maar voor mensen uit Sado kan zijn.

Dizn volgt iedereen naar rij 87. Hij heeft een beetje een dubbel gevoel. Hij had een hekel aan de volbloeden en het kon hem niet schelen of het nu Willl of Marwan was die de bol opraapte, hij kende ze amper. Will kende hij van zijn opvliegbaarheid en zijn liefde voor zijn dochters. Maar dan stapt Aisha plots naar voor, een traan rolt over haar wang.

Gaat Aisha nu die bol oprapen? Dit kon toch niet waar zijn? Niemand zou hier moeten voor boeten, alleen Grace zou de bol moeten oprapen, niemand anders. "STOP!" roept hij. Hij heeft geen idee waarom, maar Aisha mag die bol niet oprapen, niemand. Niet Will, niet Marwan, geen enkele.. Behalve Grace.


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg

Gaia voelt zich misselijk als ze Graces rasperige adem in haar hals hoort hijgen. Ze bedenkt zich dat haar vader Gaia en Aïsha's moeder voor zo'n... Meubel heeft ingewisseld en er het bed mee heeft gedeeld. Zo'n idee werkt niet bepaald motiveerd vergeleken met de situatie waarin ze verkeert. Het feit dat niemand echt afschrikt van Graces dreigement weet ze niet echt als positief of negatief op te vatten. Een vlaag van geruststelling en bemoediging schiet door haar heen wanneer ze de stem van haar zus herkent.
Gaia tracht haar hoofd afwerend te schudden; want ze is doodsbang dat Grace Aïsha iets aandoet. Aïsha is de enige in haar leven die haar nooit verlaten of in de steek gelaten heeft. Het zou ondragelijk zijn om zonder haar verder moeten, laat staan in zo'n dorp als Sado.

Wanneer Will als een opholgeslagen kaasfabrikant, wat hij in principe sowieso is, naar Gaia, Grace en Aïsha toe komt lopen kan ze haar tranen niet echt bedwingen, waardoor ze zich nog zwakker en miserabel gaat voelen. Als ze nou een beetje beter op haar hoede was geweest kon dit alles voorkomen worden.

"Verwijt het Aïsha niet.. zij ka-kan er niets aan doenn alsjeblieft ik-", hakkelt ze geschrokken bij de aanblik van haar vader die een woedeuitbarsting krijgt tegen Grace, die het allemaal doodleuk lijkt op te vatten.

Gaia voelt haar eigen toverstaf nog dieper in haar hals priemen en kijkt dan met een droevige, maar vastberaden blik naar haar zus. "Het spijt me.. Vergeet niet dat ik je zo bewonder en wat je allemaal voor me betekent hebt", zegt ze oprecht alsof haar doodvonis alvast getekend is. Want daar gaat ze van uit; waarom zou Grace haar niet doden?

Met haastige passen wordt ze door Grace vooruit geduwt naar de rekken die volgepakt staan met profeties. Ze durft niets meer tegen haar vader te zeggen. Het liefst zou ze zich zelf willen opofferen, gewoon al wanneer haar moeders naam valt. Gaia werpt een korte blik op de profetie die ze zelf haast aanraakte voordat ze Lana aansprak. De profetie met de lichtblauwe dampen wat het bewaarde zag er zo veel vrediger uitt en opzichte van de bol die voor Sado is bestemd.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt Will plotseling geschrokken aan als hij de naam van haar moeder begint te krijsen. He? Roxan staat daar toch? denkt ze, maar nog voor ze haar gedachtes werkelijk heeft kunnen afronden, dringt het bij Lana door dat er nog zoiets als Transformatie bestaat.

Met grote ogen kijkt Lana naar Grace, maar meteen wendt ze haar blik weer af. Ze schaamt zich. Ze schaamt zich rot dat haar bloedeigen moeder zich wéér komt bemoeien en wéér anderen het leven zuur begint te maken. Onbewust stopt ze haar hoofd tussen haar schouders en zou het liefst door de grond wegzakken, om gewoon te verdwijnen. Lana haatte haar.

Wanneer Grace dan in geuren en kleuren verteld wat de stand van zaken is, kruist Lana haar armen voor zich. Een misselijk gevoel maakt zich van haar meester, gewoon bij het idee dat er zo weer doden gingen vallen door Graces toedoen, want zo zou het aflopen. Lana schaamt zich rot dat Grace Gaia, Aïsha en Will zo in haar macht heeft en zelf zo machteloos is.

"Pak die verdomde bol toch zelf en sterf..." mompelt ze wat ineengedoken tegen Grace, wegkijkend van walging en met een gedempte stem, alsof ze zich niet durft laten horen. Hulpeloos kijkt ze toe hoe verschillende mensen opeens beginnen te vechten voor die bol. Haar ogen vullen zich met tranen, waarna ze bruut met haar ogen knippert.

http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine kijkt Mitch aan. Hij zag er slecht uit. Opeens klinkt er geschreeuw van verschillende mensen en Christine kijkt om, alsof ze zo kan zien wat er gaande is. Het klonk niet gezond in ieder geval. Ze hoort ook de stem van Marwan roepen, wat haar enigszins verontrust. Christine kijkt Mitch aan.

"We moeten erheen..." zegt Christine, helemaal niet gerustgesteld en bang voor wat ze te zien zal krijgen. "Ik help je wel." sust ze Mitch, waarna ze hem overeind helpt en hem ondersteunend naar de groep loodst. In de verte kan ze al wat zien. 

http://img487.imageshack.us/img487/2821/gracef8ri.jpg

Grace kijkt naar Will, die duidelijk in de knoop ligt met zichzelf. Ach ja, iedereen staat wel eens voor een moeilijke keuze, he? Grace vindt het alleen maar amusant. Wanneer Gaia snikkend begint te hakkelen, kan Grace zich amper inhouden haar een ‘Bek toe, stuk vuil!’ toe te roepen. Haar aandacht wordt echter gewekt door Marwan en Caitlin die bijna tegelijkertijd naar de bol grijpen, maar worden tegengehouden door Will. Grace besluit dat ze genoeg bedenktijd gegeven heeft, vooraleer het nog misgaat op de één of andere manier.

“Dus, wat wordt het nu, lieve schat?” vraagt Grace zoetjes.


-----------------------------------


Olivier




http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Als Marwan hem op de grond gooit en overal begint te slaan probeert hij hem van zich af te duwen. Hij voelt echter dat zijn oude botten hier niet aan mee willen werken en blijft versuft op de grond liggen. Wanneer Aisha zorgt dat Marwan van hem afkomt haalt hij opgelucht adem.

Dan vraagt Grace hem wat de beslissing wordt en slikt. "Als er iemand gaat ben ik het," herhaalt hij met krachtige toon.


http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Hij volgt de groep wanneer Grace hen meeloodst naar rij 87. Gespannen wacht hij af wat er gaat gebeuren, wat deze vrouw van plan is met wat toch zijn familie is. 
Wanneer de Profetie eindelijk zichtbaar is gaat hij nieuwsgierig dichterbij staan. Hij leest de tekst; Degene die de bol oppakt zal naar de andere wereld gaan.

Als het aan hem lag zou Aisha gaan, hij haatte haar uit de grond van zijn hart. Maar dan ziet hij het verdriet van zijn oom Will. Zijn oom die hem toch altijd had vertrouwt, ondanks dat Olivier Will's dochters haatte. Ergens had hij medelijden met het verdriet van zijn oom, een gevoel dat hij niet gauw had. 

Hij keek achter zich en zag opnieuw Sarah, Ryan en Billy staan, die zich niet veel van het tafereel aantrokken. Er ging weer een steek van pijn door zijn hart. Hij wist hoe het voelde om iemand te verliezen… Hij zag ook Mitch met Christine. Zijn neefje Mitch had hem altijd gesteund als hij het moeilijk had, maar zag er nu zelf zeer beroerd uit. 

Hij keek naar alle mensen om hem heen en besefte dat nu zijn band met Sarah verbroken was en Mitch er helemaal doorheen zat er niemand meer was die hem steunde. Hij was moederziel alleen.

Hij keek terug om en zag Marwan en Will over de grond rollen, Caitlin was erbij. Hij hoorde ook Will schreeuwen: “Als er iemand gaat ben ik het!” Al die mensen hier hielden zoveel van elkaar dat ze zelfs hun leven voor elkaar wilden geven. Dat gevoel had hij maar bij één persoon gekend en dat was Sarah. Alleen de gedachte aan haar deed hem nu weer pijn.

“Nee, als er iemand gaat ben IK dat,” klonk het plots uit zijn mond, hij had het zelf niet eens door. Hij wilde hier niet meer zijn, er was niemand die van hem hield. Iets wat hij had beseft sinds de ruzie met Sarah en hem al een tijdje dwars zat.

Hij keek naar het gezicht van Aisha en kreeg nog de neiging om het haar te laten doen. Maar ZIJ was gelukkig. Zij had Gaia en Will. Hij had niemand.

Hij ademde diep en zette toen twee resolute passen richting de Profetie. Met beide handen pakte hij de bol vast en huiverde. Koude rillingen liepen over zijn rug. Hij besefte dat hij het nu moest doen omdat hij anders door iemand zou worden tegengehouden.

“Mama, ik kom eraan,” fluisterde hij zacht. “Ik wil terug gelukkig zijn.”
Hij pakte de Profetie en tilde hem van de plank. Alles om hem heen begon plots te draaien, hij zag de gezichten van alle Sadobewoners verbaasd kijken en toen loste alles op.

“Wanneer na lange tijd de bevrijding dichterbij gekomen zal zijn, 
en de legende van Sado eindelijk ontrafeld zal worden, 
zullen zij op de grens van heden en verleden het eerste stukje informatie vinden, maar eerst zal één van hen een moeilijke keuze moeten maken die alles te maken heeft met dit mysterie. 
Anders zal Sado gedoemd zijn om voor altijd in handen van de oprichters zijn en zullen zij daar rijkelijk voor beloond worden...”

Olivier bevatte de woorden van de oude man maar half en voor hij het wist was de man in het niets weer opgelost. 

Plots hoorde hij achter zich een stem roepen. Een stem die hij nog nooit had gehoord maar wel herkende. Zijn eigen wil was verdwenen, hij voelde dat een onzichtbare kracht hem naar de stem toestuurde. Hij moest de stem volgen….


-----------------------------------


Reflex




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Aisha weet niet wat er gebeurd, plotseling pakt Olivier de profetie. Een gevoel dat ze nog nooit eerder gevoeld heeft beweegt zich door haar lichaam. Het lijkt alsof haar hart uit haar lichaam gerukt wordt, maar tegelijktijd voelt het anders.

Dan staat ze ineens ergens anders, maar tijd om na te denken heeft ze niet. Alsof het een droom is staart Aisha naar de opstijgende rook, die zich langzaam verspreidt. Ze strekt even haar arm en grijpt in het niets, dan laat ze die weer zakken. Dan pas hoort ze de woorden van de oude man, maar ze dringen ver van tot haar door. Ze merkt ook niet dat de woorden wegsterven en dat de man weer verdwijnt.

Haar ogen zijn op hem gericht, op de zijkant van zijn gezicht. Langzaam loopt hij weg, alsof hij geleidt wordt. Vermoeid volgt Aisha Olivier met haar ogen. Haar adem slaat een keer over. Dan pas kijkt ze de kamer rond, de kamer boezemt haar angst in. De kille stenen stralen kou uit en de hele kamer lijkt verdorven te zijn, alsof de dood zelf er woont.

Als vanzelf glijden Aisha ogen naar Gaia, maar daarna weer naar Olivier.


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara volgt het hele tafereel, maar doet opzettelijk niets. Zodra Olivier de profetie pakt wordt alles wazig. Alles draait en ze heeft het gevoel dat ze valt, oneindig valt.

Ineens staat ze op een podium. Ze ziet de vingers van Olivier de profetie laten vallen en automatisch laat ze woorden tot zich doordringen. Ze probeert ze te onthouden, hoewel ze geen idee waarover ze gaan.

Ze kijkt om zich heen, automatisch zoeken haar ogen Roxan. Ze staat niet ver van haar vandaan. Mara loopt erheen.

'Roxan? Weet je waar we zijn?'

Ze twijfelt er geen seconde aan dat het Roxan is.


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana staat ondertussen machteloos en zenuwachtig te frunniken aan de rand van haar trui. Dit hele gedoe frustreerde haar zwaar, en als het nog lang zou duren zou ze gaan schreeuwen van frustratie.

Een koude rilling loopt over haar rug wanneer Will zegt dat hij het zal doen. Maar meteen daarna reageert Olivier dat hij degene is die zal gaan. Verbaasd en met openhangende mond kijkt Lana op. Wat?! denkt ze, het klonk zo gemeend.

Als Olivier twee resolute stappen zet naar de kast gebeurt het allemaal snel. Lana kijkt verschrikt naar Sarah, beseft dat ze hem wellicht nog hard nodig gaat hebben ondanks ze Ryan heeft, keert haar hoofd terug om naar Olivier en roept: "NEE, NIET DOEN!"

Maar het is al te laat. Olivier heeft de bol vast, Lana ziet zijn blik verstarren. Maar met haarzelf gebeurt er ook iets. Lana heeft het gevoel alsof ze letterlijk in brand stond, alsof ze in een grote vlammenzee terechtgekomen is en nu stond op te branden, alsof ze zelf aan het sterven was. Het deed pijn, maar langs de andere kant ook weer niet. Lana sluit haar ogen en voelt zichzelf ineenzakken.

Meteen erna is het branderige gevoel weg. Lana kijkt even naar zichzelf om te concluderen dat ze nog helemaal intact is. Dan kijkt ze om zich heen. Het eerste wat door haar heengaat is de vraag of ze in Griekenland zijn in een overdekt theater, maar ergens weet ze wel beter. Dan kijkt ze om zich heen. Alle anderen waren hier schijnbaar ook nog, behalve Grace... Lana's ogen flitsen meteen rond tot ze Gaia gevonden hebben, om er zeker van te zijn dat ze niet mee achtergebleven is. Als ze haar ziet, keert ze haar hoofd beschaamd weer weg. Mooi, met haar dus ook geen woord meer reppen gaat het door Lana heen, Grace vervloekend. Haar oog valt op Olivier, nog in leven. Lana snapt er niets meer van. Was dit een deel van één of ander ziek plan?

Lana kijkt om zich heen, op zoek naar een uitgang. Daarboven in de hoek zat een deur. Maar dan hoort ze achter zich een bol kapot ketsen en een stem die ze al eerder gehoord heeft. Bij de treurwilg. Lana draait zich om en kijkt de schim aan, waarbij ze aandachtig probeert te luisteren. De stem en schim vervagen langzaam, en schaapachtig kijkt Lana voor zich uit. Het zorgde er alleen maar voor dat ze er nog minder van begreep.

Stuurloos wandelt Lana naar een van de banken van het 'theater' en zet zich erop neer, om zich wat afzijdig te houden. De woorden bleven zich door haar hoofd herhalen, steeds maar weer. Lana staart zo hevig voor zich uit dat ze niets meer van de anderen opmerkt.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Na de woorden Niemand hoeft hier te sterven! van Will beseft Caitlin dat degene die de profetie pakt zijn leven opgeeft. Vanaf dat moment gaat het allemaal zo snel dat het nauwelijks te volgen is. Met veel moeite probeert Caitlin op te nemen wat er om haar heen gebeurd. Veel geschreeuw, veel onrust en veel angst bezit de groep, maar dan plots krijgt de stilte de overhand. Caitlin krijgt er een naar gevoel van, alsof ze plotseling doof geworden is. Tot haar opluchting ziet ze dat de stilte niet aan haar oren lag, maar aan de mensen die ineens op zijn gaan houden met praten. Iedereen kijkt maar één richting op.
In een korte flits ziet Caitlin Oliviers hand naar de bol grijpen. Hij houdt hem vast en vanaf dat moment draait alles om Caitlin heen. Een licht gevoel in haar hoofd zorgt er bijna voor dat Caitlin haar bewustzijn verliest, maar net op tijd voelt ze de rust om haar heen wederkeren. 
De groep bevind zich nu op een vreemde, voor Caitlin onbekende, plek. Een ronde ruimte beneden, waar iedereen staat en ronde banken om hen heen. 
Verbaast door deze gebeurtenis kijkt Caitlin om haar heen. Wat gebeurde er? Zouden ze nu allemaal sterven?

Een klap en een klinkelend geluid klinkt van Olivier vandaan. Hij heeft de profetie laten vallen en op het moment dat Caitlin zich ernaar toe draait verschijnt er een schim die langzaam begint te spreken. Dit moet de voorspelling zijn beseft ze nieuwsgierig. Zo goed mogelijk probeert ze de woorden op te vangen, maar dit is erg moeilijk. 
De man is uitgesproken en Caitlin heeft het gevoel dat ze niet veel wijzer is geworden. De stilte keert weer terug en Caitlin kijkt om haar heen. Niemand schijnt dit verwacht te hebben. Het gefluister van Mara wijst erop dat Caitlin niet de enige is die niks van dit tafereel snapt.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

Roxan volgt de anderen, maar wel op een afstandje. Het lijkt haar niet het slimste idee om zich nu naast Grace op te stellen om de Sado-bewoners in verwarring te brengen. Ze volgt het schouwspel om de profetie, en doet moeite om er zelf niet op af te stormen en hem te pakken. Een andere wereld, dat klonk nog niet eens zo slecht. Misschien wel vrediger dan deze, waarin ze nog steeds een volbloed zou moeten vermoorden. 

Maar Olivier pakt de profetie. Even krijgt Roxan het gevoel alsof ze van hier naar de andere kant van de wereld verdwijnselt, maar even later staat ze in een amfitheater. Ze kijkt verdwaasd rond, maar kan er niets van maken. Ook van de woorden van de oude man snapt ze niet veel. Moeilijke keuze? Welke keuze dan? Mara spreekt.

'Nee, dat weet ik niet.. Olivier blijkbaar wel,' zegt ze met gefronste wenkbrauwen, kijkend in de richting van Olivier. Hij liep wel heel vastberaden op iets af.

'.. waar is Grace?' mompelt ze erachteraan.


-----------------------------------


Olivier




OOC: Eindelijk is het zover :), de vorige keer werd het hem/mij op het laatste moment ontnomen door de KdH, maar nu gaat het lukken :P  

http://img214.imageshack.us/img214/5969/chantalez4.jpg

“Kom maar Olivier, hier is het veilig,” fluistert ze. 
Ze kan de tranen in haar ogen nauwelijks bedwingen als ze na al die jaren weer recht voor haar zoon staat. Hij leek sprekend op haar man en maakte een knappe uitstraling (ach, moeders vinden dat altijd :P). Ze moest moeite doen om niet naar hem toe te rennen om hem te omhelsen, maar ze wist dat dat niet mocht. Als ze eenmaal de grens overschreden had kon ze niet meer terug en zou ze voor eeuwig over de aarde moeten spoken.

“Olivier mijn jongen, kom alsjeblieft met me mee,” vraagt ze nu met iets meer dwang in haar stem. 

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Met een schok draaide hij zich om toen hij de stem opnieuw hoorde. Tranen liepen over zijn wangen toen hij daar degene zag die hij alleen van foto’s kende. Degene die hij al jaren mistte in zijn leven.stond nu voor hem. Hij hoefde niet eens meer na te denken, hij ging naar de andere wereld…

Tranen sprongen in zijn ogen bij het zien van zijn moeder. Olivier huilde niet vaak - eigenlijk nooit, zeker niet in het bijzijn van half Sado – maar het kon hem niets deren. Het viel hem niet eens op dat half Sado om hem heen stond. Hij zag alleen zijn moeder. Voor de anderen was het een raar gezicht aangezien zij zijn moeder niet konden zien. Zijn moeder stond onder een stenen poort waarin een gordijn hing. De poort naar de andere wereld…

Hij zette enkele passen voorwaarts en was nu vlakbij zijn moeder. Hij wilde haar omhelsen, maar toen hij vlakbij was was ze plots verdwenen. Hij hoorde alleen haar stem.

http://img214.imageshack.us/img214/5969/chantalez4.jpg

Volgens plan verdween Chantal snel achter het gordijn toen Olivier vlakbij was. Ze moest hem zien mee te lokken.

“Kom Olivier, je vader is er ook. We willen je wat vertellen,” zei ze om hem verder mee te lokken. Ze wachtte gespannen af, zou haar zoon eindelijk weer in dezelfde wereld als haar zijn?

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Zijn vader was er ook! Olivier’s geluk kon niet meer op. Eindelijk kon hij zijn vader zien, iemand wie hij dolgraag altijd bij zich had willen hebben. Zijn vader was een voorbeeld voor hem, al kon hij alleen op de verhalen van zijn opa afgaan.

Zonder nog langer na te denken stapt hij onder de boog door het gordijn heen, de gewone wereld zonder liefde achter zich latend. Hij voelde meteen de warmte toen hij een ruimte vol mist binnenliep.

Hij volgde langzaam zijn moeder die steeds verder ging over een soort van pad. Toen hij haar plots niet meer zag keek hij paniekerig om zich heen. Waar moest hij nu heen?

Maar dan ziet hij ineens een andere boog voor zich, vele malen groter als de vorige. Net voor die boog staat een gedaante die hij nog maar vaag kan onderscheiden. Hij versnelt zijn pas en algauw herkent hij de gestalte van een man. Even denkt hij dat hij het zelf is, maar dan weet hij wie het is; zijn vader…

http://img214.imageshack.us/img214/8417/klausur3.jpg

Hij stond al een tijdje ongeduldig te wachten bij de poort toen zijn vrouw eindelijk weer verscheen. Hij gebood haar om terug te gaan en even later verdween ze door de grote boog.
Vlak daarna zag hij de gestalte van zijn zoon steeds groter worden. Vol trots begroette hij zijn zoon met een glimlach op zijn gezicht toen deze vlak voor hem stond.

“Mijn zoon, eindelijk ontmoeten we elkaar,” brengt hij uit. “Wat heb ik lang op deze dag gewacht.”

“Luister goed Olivier, je bent hier niet zomaar.” Hij zij even niets en keek zijn zoon aan. Ondertussen probeerde hij te bedenken hoe hij zijn verhaal moest brengen.

“Vroeger toen ik ongeveer net zo oud als jij was, was ik altijd trots op mijn vader. Ik wilde hem helpen om de macht over Sado te behouden,” begon hij zijn verhaal.

“Helaas werd mij die taak afgenomen door onze geliefde buurvrouw, zoals je ondertussen ook weet. Ik vraag me nog steeds af hoe een volbloed een andere volbloed kan vermoorden.

Ik was blij dat er in ieder geval een zoon was die mijn taak zou kunnen overnemen. In het begin leek alles goed te gaan, Olivier, je leerde veel van mijn vader over onze levensopvatting. Maar er kwam een punt dat het misging. Het punt waarop je dat zogenaamde volbloedmeisje Sarah ontmoette. Je weet dat je opa jullie relatie in het begin heeft gedwarsboomd en haar zelfs heeft proberen te vermoorden, maar dat is helaas niet gelukt.”

Hij keek even naar Olivier om te zien hoe hij op deze woorden zou reageren, op een of andere manier hield zijn zoon nog steeds van haar.

“Vanmorgen heeft hij je opnieuw gewaarschuwd, zoals je weet, en ik hoop dat je zijn advies eindelijk eens wilt aannemen. Je moeder en ik staan namelijk volkomen achter dit idee. Als je haar afzweert kun je terugkomen op het goede pad. Trouw een mooie volbloed en zorg voor nageslacht, zorg dat je opa, ik en je moeder weer trots op je kunnen zijn!” 

De laatste woorden spreekt hij met iets meer kracht uit. Hij wil Olivier duidelijk maken hoe belangrijk hij dit vindt.

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Olivier luisterde aandachtig naar de woorden van zijn vader. Het was duidelijk een wijs man waarvan hij veel had kunnen leren. Echter, wanneer hij over Sarah begint voelt Olivier een lichte woede opborrelen. Hoe durft zijn vader zo over haar te spreken. Zijn grootvader had ook van haar af moeten blijven. Olivier onderbreekt zijn vader toch niet, hij wil eerst naar zijn verhaal luisteren.

Wanneer Klaus over die ochtend begint heeft Olivier het beeld ineens weer duidelijk voor de geest. Zijn opa had hem een voorstel gedaan in het steegje vlakbij Sarah’s huis; als hij Sarah zou vermoorden zou hij zich terug mogen aansluiten bij zijn opa en zouden ze samen de bloedbesmeurden uitroeien.

http://img214.imageshack.us/img214/8417/klausur3.jpg

“Je zult nu een definitieve keuze moeten maken Olivier. Ga je voor de bloedbesmeurden, of ga je voor de Volbloeden,” zei hij luid en duidelijk, hij keek Olivier recht in de ogen aan.

“Wanneer je ervoor kiest om met mij mee te gaan door deze poort zul je hier voor altijd moeten blijven. Je zult blijven steken in het verleden waar je mij en je moeder nog had, waar je nog alles deed voor dat domme wicht dat totaal niets om je geeft.

Je kunt er echter ook voor kiezen om terug te gaan, ik geef je dan dit blad mee.” Hij haalde een uit een boek gescheurde bladzijde uit zijn mantel en liet die aan Olivier zien.

“Dit is de eerste aanwijzing om het Mysterie van Sado op te lossen. Er zijn nog 4 uitgescheurde bladzijden. Wanneer je kiest voor het heden kun je zo dadelijk deze bladzijde meenemen om aan de anderen te laten zien. Zorg dan dat je de opdracht vervult en de macht over Sado verbroken wordt. Sluit je terug aan bij je opa en jullie kunnen samen heersen over het dorp dat ons eigenlijk ook toebehoort.” 

Smekend kijkt Klaus naar zijn zoon, hopend dat hij terug op het goede pad terechtkomt en zijn trots weer helemaal herstelt kan worden.

“Mijn zoon, je moeder en ik zouden zó verschrikkelijk trots op je zijn als je dit zou willen doen. En je opa heel zeker. Het is nog niet jouw tijd om hier te blijven, je hebt nog een heel leven voor je.”

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Na deze pleidooi van zijn vader slikte Olivier en keek zijn vader bedenkelijk aan. Wat moest hij nu doen? Moest hij kiezen voor het heden of het verleden? Natuurlijk wilde hij dat zijn vader trots op hem zou zijn, natuurlijk wilde hij dat zijn opa trots op hem zou zijn, maar wilde hij nog wel terug naar de andere wereld? Wat had hij daar nog te zoeken.

‘Je opa en jij zullen heersen over Sado,’ galmde door zijn hoofd.

In één keer hakte hij de knoop door; “Ik doe het,” zei hij vastbesloten. “Ik zorg dat je trots op me kunt zijn, pap.” 

Hij pakte de bladzijde uit handen van zijn vader en liep toen direct weg, bang dat hij zich zou bedenken. Op weg terug naar de kleine boog keek hij nog eenmaal om naar zijn vader.

“Doe mama de groeten, we zullen elkaar ooit weer terugzien,” zei hij emotioneel. Nu hij na al die jaren zijn ouders ontmoet had was het hard om hen weer te moeten verlaten. Maar hij mocht niet als een lafaard bij zijn mammie gaan zitten. 

Na even te hebben gelopen dook de boog op in de mist en Olivier ging terug over de grens naar het heden. Een nieuwe toekomst ging hem tegemoet.

Hij stond weer terug op het podium en zag alle Sadobewoners rondom de boog staan of zitten. “We hebben de eerste aanwijzing,” was het enige wat hij zei. Hij pakte het papier vast en begon voor te lezen:


Hoofdstuk 5 – Het Mysterie van Sado

Iets wat vele mensen in Sado al lange tijd bezighoudt is ‘het Mysterie van Sado’ zoals het ondertussen genoemd werd. In het begin was alles vredig en rustig, zoals je in eerdere hoofdstukken kon lezen. De drie koppels – volbloeden, halfbloeden en modderbloeden – ontmoette elkaar bij de enorme treurwilg en stichtte een dorp. Ze leefde vredig samen en er leek niets aan de hand te zijn. 

Op een dag is het op een of andere manier misgegaan, er gebeurde steeds meer dingen die de onvrede in het dorp stimuleerde. Er waren allerlei burenruzies en epidemieën waarvan de bewoners elkaar de schuld gaven, zo ontstond er langzaam een steeds grotere haat tussen de dorpsbewoners.

Het zwartste gat in de geschiedenis van Sado was de dag waarop de aparte wijken werden ingesteld. Mensen van verschillende bloedsoorten mochten niet meer bij elkaar wonen. Iedere volbloed kreeg zijn eigen wijk, met eigen voorzieningen. Alleen de drie oerfamilies woonden nog langs elkaar omdat zij regelmatig moesten vergaderen.

Er zijn allerlei theorieën die de ronde doen, er zou een vloek op Sado rusten die iedereen uit elkaar dreef, maar ik heb zo mijn eigen theorie. Deze zal ik in de komende bladzijden toelichten.

En volgens mijn theorie is dit hele ‘mysterie’ begonnen op Zweinstein’s Hogeschool voor Hekserij een Hocus Pocus. Volgens mij is alles begonnen met die ene gebeurtenis, een dag die iemand de mensen duidelijk heeft willen doen vergeten. Ik begon mijn speurtocht dan ook op Zweinstein, waar ik net als iedereen zoveel herinneringen aan heb.

De legende van Sado: Hoofdstuk 5 – Het Mysterie van Sado  pagina 46

Na de laatste zin van de bladzijde te hebben voorgelezen kreeg Olivier het gevoel dat hij weer 12 was, hij zag Zweinstien duidelijk voor zich.. 

OOC: Voila, tijd voor de Zweinsteinherinneringen. Gelieve de herinneringen van AL je personages in één post te zetten. Je kunt zelf weten hoe je het invult; bijv. met een goede en een slechte zweinsteinherinnering

Je krijgt t/m zondag de tijd om je herinnering(en) te posten!


-----------------------------------


Reflex




ooc: volgens deb was het goed 

http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker.jpg

Plots draaien er herrineringen om haar heen. Verwoed wil Aisha ze wegschudden, maar het lukt niet. Beelden van haar hogwarts periode schieten aan haar voorbij. Vanaf het moment dat ze op de hogwarts express stapte, tot op het moment dat ze afstudeerde. Alle belangrijke momenten waren er. Steeds sneller schieten de herrineringen voorbij in een soort van duisternis en het ene moment verschijnt er een lach op het gezicht van de Aisha in het heden, dan een grimas en soms, soms glijdt er een traan over haar wang. 

Plots lijken de herrineringen te vervagen, maar niet veel later beseft Aisha dat het niet waar is. Een herrinering blijft over... Een herrinering die eigelijk nog elke dag haar gedachten beinvloed, alsof de gebeurtenissen van slechts gisteren waren. Aisha’s gezicht is vol verdriet, wanneer ze terecht komt in de eerste seconde van haar herrinering. Ze voelt zich weer helemaal 15.

Het triwizard tournement vindt dit maal op Hogwarts plaats, het is kerst en zo’n anderhalf uur geleden hebben zes jonge mensen het Yuleball geopend. Momenteel draait er heftige muziek, van een van de jongste bands die de toverwereld rijk is. De sterren staan al een tijdje aan de hemel en buiten lopen al een heel stel giegelende stelletjes. De duizenden lichtjes in de grote kerstboom, verlichten de Grote Zaal.
Het was haar 5de jaar geweest. Aisha had gehoopt dat deze avond leuk zou worden, maar na tien minuten had haar danspartner haar al verlaten voor een of andere chick van Slytherin uit het zesde jaar. Verveeld had Aisha vervolgens door de Grote Zaal geslenterd, terwijl iedereen het leuk leek te hebben. Af en toe nam ze wat drinken, nu liep ze de Grote Zaal uit, om wat frisse lucht te gaan halen. Buiten lette er niemand op haar. Er hingen dronken jongens voorover in de struiken, waarschijnlijk waren ze aan het overgeven. Verderop, in andere struiken, zaten koppeltjes te flikflooien. Aisha hoopte voor hen dat ze niet in de kots waren gaan zitten, dat was waarschijnlijk niet al te fijn voor ze geweest.
Enkel een minuut was ze buiten geweest, toen er achter haar een jongensstem had geklonken.
“Als dat mevrouw de halfblood niet is..” De jongen had gedronken (volgens Viool teveel kaas gesnoven (A)), ze rook het niet alleen, maar hoorde het ook aan de manier waarop hij sprak. Ze wist wie het was, de populaire Slytherin, althans in haar ogen was hij dat geweest, ze kende hem niet echt. Frapant wel hoe zelfs in dronkenschap aangeleerde denkwijzen niet verdwijnen, had ze gedacht.
Rustig was ze doorgelopen, maar dat was een schop tegen het zere been, waarschijnlijk, want de jongen kwam haar wankelend achterna. Hij stak zijn hand uit en greep haar arm vast. Overdonderd door die actie, had Aisha de jongen aangekeken. Het was een knappe jongen, dat had ze altijd al wel gevonden, en misschien was het wel daarom dat ze hem haar vast liet houden zo.
“Rustig.” Zei de jongen. “Je gaat toch nog niet weg.” Als dat haar nu zou gebeuren, zou ze de grijns van de jongens gezicht hebben geveegt, toen deed ze dat echter niet. Zwijgend had ze hem aangekeken. Enkele seconden hadden ze zo gestaan, toen had de Slytherin haar andere arm ook vast gegrepen.
“

http://img134.imageshack.us/img134/854/marwanleith5qj.jpg

Marwan zakt op de grond, zijn gedachten lijken vaag te zijn. Plots verscherpt alles en komen er herrineringen boven drijven. Als in trance staart Marwan voor zich uit. 

Hij was veertien en het was warm weer, zo voor het begin van mei. Marwan zit met zijn vriend Will in het hoge gras en samen lachen ze om van alles en nog wat. Niet ver van hen vandaan zitten wat meisjes van hun jaar, waaronder het meisje waar Marwan al een tijdje ‘wat’ mee had. Af en toe knipoogt hij even naar haar, zoals hij oudere leerlingen wel eens zag doen naar hun vriendinnetjes. Hij was nog niet zo ervaren, ze hadden pas twee weken iets en hiervoor had hij nog nooit eerder een vriendinnetje gehad. Op de momenten dat hij knipoogde zag hij hoe haar vriendinnen giegelden, maar Jessica glimlachte vooral even kort.

In het heden glimlacht Marwan.

Twee jaar later, op zijn zestiende. Het was bijna kerst en bijna iedereen ging naar huis. Voor zijn neus stond Jessica, ze zag er mooi uit. Ze had een donkerrode das om haar hals en haar haar had ze opgeknoopt. Ze leek wat te willen zeggen, maar het scheen haar niet te lukken. Af en toe keek ze naar Will, die naast Marwan stond. Toen kwam het hoge woord eruit, het was vanaf nu uit tussen hen. Ze zag het niet meer zitten. Marwan voelde een steek en de vakantie die hij altijd op hogwarts doorbracht was rot geweest. Alleen, want Will was er niet, had hij in de common room zitten huilen. 

Het was nog geen jaar later geweest, dat de vriendschap tussen hem en Will kapot was gegaan. Will was er vandoor gegaan met haar, zijn grote liefde.


-----------------------------------


Eldarion'




http://img352.imageshack.us/img352/6489/roxan41mj.jpg

‘Hogwarts,’ zegt ze zacht, met gemengde gevoelens.

Haar gedachten gaan terug naar de tijd dat ze haar brief kreeg. Na de zoveelste keer alleen door Sado gelopen te hebben, omdat Lana ‘spoorloos verdwenen was’, kwam ze thuis en zag ze haar brief liggen op de stoffige oude kamertafel. Ze hield van het interieur van het oude huis, het huis van haar opa en oma waar Roxan woonde. Ze was toen haar ouders al verloren. 

Ze las de brief, maar wist niet goed wat ze er nu mee aanmoest. Een toverschool? Maar ik kan toch niet toveren? Ze besloot het aan haar opa te vragen, die in de oude schommelstoel de krant zat te lezen met een verdachte glimlach op z’n gezicht. Hij zag haar de kamer binnen komen en begon al te praten voor ze haar mond nog maar open kon doen. 

‘Roxan, meisje, ik kan niet zeggen hoe gelukkig ik was toen ik de brief zag liggen. Ongetwijfeld kom je me nu vragen wat hij betekent. Nou, ik zal je zeggen, je bent een heks! En wel de derde van het gezin, je broers zijn ook tovenaars. Zelf ben ik een snul, dat betekent dat mijn ouders wel magische krachten had, maar ik ze niet geërft heb. Ik was zo bang dat de magie de familie uit zou gaan..’ vertelt hij, terwijl verder aan een stuk door gaat en Roxan aandachtig luistert.

(…)

‘Ravogn, Roxan’

Ze was op Hogwarts en stond op het punt om ingedeeld te worden. Met een ‘big smile’ stond ze voorin de Grote Zaal, hoewel ze wel een beetje zenuwachtig is. Ze loopt naar de stoel en zet de hoed op, die gelijk tot over haar neus zakt en begint te praten. “…”

‘Griffoendor!’

Roxan, blij dat ze niet naar Zwadderich moest, liep naar de tafel van Griffoendor, waar hevig geapplaudiseerd werd. Als ze daar zit, kijkt ze rond. Tussen alle onbekenden ziet ze ineens een gezicht wat haar bekend voorkomt. Lana! Gelijk is ze niet meer boos op Lana, omdat ze zomaar is weggegaan. Ze kon er niets aan doen. Ze zwaait naar Lana en begint dan te eten.

(…)

Kerstvakantie, tweede jaar. Roxan laat in de leerlingenkamer verveeld kerstcadeautjes vliegen. Iedereen was naar huis, maar zij zat er nog. Wegens omstandigheden kon ze niet naar huis. De deur gaat open en er komt een meisje binnen. Roxan kent haar alleen van gezicht.

‘Hoi, ik ben Fleur en ik zie dat jij ook alleen bent, heb je misschien zin om mee te gaan zwerkballen?’

Roxan had nog nooit gezwerkbald, maar wilde deze uitnodiging niet afslaan. En nieuwe mensen leren kennen, dat was nooit erg. Ze besloot mee te gaan.

‘Oke, da’s goed. Ik heb het alleen nog nooit gedaan. Mijn naam is Roxan, trouwens.’

‘Ach, da’s niet erg! Ik leer het je zo’

Op het veld aangekomen, leent Roxan een bezem van de school. Hoewel hij een beetje schokte, zou ze er best op kunnen vliegen. Fleur leerde haar de basistechnieken en zei dat ze maar eens moest proberen of ze zichzelf de lucht in kreeg. Roxan probeerde het, en vloog binnen de korste keren het zwerkbalveld rond. Fleur stond toe te kijken en klapte in haar handen. 

(…)

‘En start!’

Alle ballen vliegen omhoog en de spelers gaan de lucht in. Roxan, die inmiddels jager was geworden, speelt haar eerste wedstrijd. Zwerkbal bleek haar goed af te gaan en op aanraden van Fleur was ze dus in het team gegaan. 

(…)

Zo gauw deze herinnering in haar hoofd kwam, vervaagt hij ook weer. Ze wil er niet aan denken. Haar eerste zwerkbalwedstrijd was een ramp. Een volbloed van drie jaar ouder uit Sado had haar van haar bezem geblazen en toen ze wakker werd, lag ze op de ziekenzaal. Typisch.

Roxan kijkt weer rond in het amfitheater. Het was een beter idee om te bedenken wat ze hier deed dan wat ze in het verleden had gedaan. 


-----------------------------------


Lacrimosa




http://img.photobucket.com/albums/v251/reflexie/cheesemaker3.jpg


“Wat lees je?”

Gaia schrikt op uit haar gedachten als er twee handen de kaft van haar boek obvatten. Gelaten laat ze het uit haar handen glijden en kijkt toe wanneer Loubna (Debpower koos de naam :’)) nieuwsgierig haar blik laat glijden over de pagina’s en dan een moeilijke grimas trekt wanneer ze met gespleten ogen de Latijnse benamingen tracht te lezen. Loubna tuit zuinig haar mond en gaat in kleermakerszit op Gaia’s bed zitten. Er valt een korte pijnlijke stilte wat de laatste weken meermaals voorkomt tussen de twee, tot Gaia’s spijt.

“Ik ben bezorgd om je”, gaat Loubna aarzelend van start, terwijl ze haar karamelkleurige handen over de beddenlakens van Gaia laat strijken, zodat ze tijd kan winnen om iets aan haar verklaring toe te voegen. “Je bent sowieso al zostil en introvert en na.. Hetgene wat er met je zus is gebeurd zeg je helemaal niets meer. Je kan me alles toevertrouwen, dat weet je”.
Zwijgend slaat Gaia haar ogen neer op het leergebonden boek wat ze haast liefkozend op haar schoot heeft gelegd. Altijd als ze een van haar sombere buien heeft, legt ze zichzelf het motief op dat ze moet studeren. Maar hierdoor wordt ze meer en meer sociaal geïsoleerd en wordt haar prestatiedrang enkel groter. Loubna weet dat het Gaia’s grote droom is heler te worden en daar is ze zo op gefocust dat de zwangerschap van Aïsha haar zelfs niet in de weg zal staan.

“Maak je niet druk over mij, daar zou ik me alleen maar schuldig over voelen”, zegt Gaia met een roodaanlopend gezicht. Loubna heeft al eens gepolst of Gaia weet wie de vader is van het kindje, want in tegenstelling van de meeste leerlingen is ze er niet van overtuigd dat er zomaar even iemand zwanger wordt. Maar Gaia wist wel hoe Olivier voor het tornooi naar haar zus keek en ze zag na alle gebeurtenissen ook met welke walging en verafschuwing Aïsha naar hem oogde als ze hem tegenkwam op de gang. Maar Gaia deelde haar speculaties en ideeën met niemand, zoals altijd. Terwijl de gedachtes en verwijten steeds meer en meer door haar hoofd rondspoken, tot het ondragelijk wordt.

Loubna grijpt energiek als altijd Gaia’s handen beet en staat lenig op van het bed. Ze glimlacht breed, waaruit Gaia op haar beurt kan concluderen dat ze weer een plan voor ogen heeft.
“Ik heb een uurtje geleden gehoord dat er volgende week een feestje zal komen. Je weet wel, stiekem, zonder leerkrachten-“ voegt Loubna achteloos toe, omdat ze dat feit ontiegelijk spannend vindt en haar grenzen wilt verleggen. Maar ook om Gaia klaar te stomen, maar zij gaat er op haar beurt enkele bezorgder en bezorgder om kijken. “Het is enkel bestemd voor leerlingen van ons jaar en alle afdelingen zijn welkom. Hopelijk komt dat ene meisje van Zwadderich niet opdagen… Oh Gaia het lijkt me zo leuk! Laten we samen gaan, ik ben er zeker van dat je je dan even kan ontspannen."
Duizelig door al hetgeen wat Loubna als een spraakwaterval op haar liet afstromen staart Gaia naar de handen van d’r vriendin en bijt twijfelend en kritisch op haar onderlip. Ze haatte feestjes; ze was geen kuddedier en heeft zich altijd een beetje willen afzetten van groepsvormingen. Een regelrecht zuipfeestje in een gebarricadeerd klaslokaal, terwijl je voortdurend de angst hebt om betrapt te worden lijkt haar geen manier van vermaak. Even bekijkt ze naar Loubna’s reebruine ogen die hoopvol in de hare staren. Met een haast onderzoekende blik blijft ze het gezicht bestuderen, alsof ze het voor altijd zou willen bewaren of vereeuwigen. Verstoord wendt Loubna haar gezicht af, wijt Gaia’s vreemde gedrag aan alle toestanden wat ze heeft moeten verduren en zegt daarna als bevestigingsvraag. 

“Wel? Ga je mee?”
“Ja, tu-tuurlijk”, stamelt Gaia verlegen en laat haar hoofd vervolgens langzaam zakken. Ze zou naar het feestje gaan, maar niet omdat ze het zelf graag wilt.

~~~

Keurend bekijkt Gaia haar spiegelbeeld op de vooravond van het feestje. Ze heeft zich welgesteld een week druk gemaakt over de gebeurtenis, maar neemt zich steevast voor dat het leuk zal worden en dat ze samen met Loubna plezier zal maken. Het zal een avond worden waarbij ze niet aan haar ouders zal denken, haar zus, haar studies.
Gaia steekt de loshangende plukken die voor haar gezicht dwarrelen nogmaals op en merkt tot haar verassing dat het eigenlijk wel leuk staat, aangezien ze haar haar altijd verhullend voor haar gelaat laat hangen.
Met een haastig beweginkje rukt ze zich los van de spiegel wanneer er een duidelijk hoorbaar geluid vanuit de deuropening komt. Loubna schuifelt de slaapzaal binnen en is gehuld in een prachtige, duurogende pastelblauwe jurk. Aan de nerveuze trek rond haar lippen kan je zien dat ze iets op haar geweten heeft liggen, maar Gaia heeft de glasheldere overtuiging dat er deze avond helemaal niets kan mislopen.

“Gaia? Ehm, ik zal niet met jou naar het feestje kunnen gaan”.

Gaia laat haar schouders lichtelijk zakken en bekijkt haar vriendin ongelovig. Dat meende ze toch niet…
Wanneer Loubna beseft dat Gaia niet zal vragen naar de reden van haar plotse afwijzing praat ze door.

“Wel? Weet je die ene jongen van Griffoendor? Hij had me gisteren gevraagd en je weet wat dat betekent”.
“Dat je met hem samen gaat?”
“Ja… Vind je het erg?”
“Waarom zou ik het erg vinden”.

Laconiek wendt Gaia haar gezicht vast en weet dat Loubna niet lang geaarzeld had bij het aanzoek van de jongen in kwestie. Wanneer ze Loubna zonder nog meer woorden te verspillen de kamer verliet ziet Gaia nog even dat ze de jongen met een brede glimlach kust. Zonder iets te zeggen haalt Gaia met een bruuske trek d’r opgestoken kapsel los en pakt het boek terug van het nachtkastje. Het dringt tot haar door dat ze hoopte dat Loubna niet de jongen kuste, maar haar. 


-----------------------------------


Remus




http://img151.imageshack.us/img151/8896/milosh6qj.jpg

Als Milosh en Lana min of meer de kast uittuimelen, is het een enorme chaos. Milosh kan het voor geen meter volgen, totdat Lana er achter komt dat de Roxan die voor hen staat dus blijkbaar de echte Roxan is.
Hoe dan ook, de groep gaat weer op weg en Milosh weet het op de een of andere manier te presteren hen kwijt te raken. Met een frons op zijn gezicht dwaalt Milosh door paden tussen de rijen met profetieën heen. Als Milosh dan geschreeuw hoort, wordt zijn frons dieper. Hij krijgt opeens een slecht voorgevoel. Snel haast hij zich richting het geluid, maar voordat hij er aan kan komen, staat hij opeens in een vreemde ruimte die hem aan een amfitheater doet denken met de andere inwoners van Sado.
Op dat moment rijst de geest van de man bij de treurwilg op. Verbaasd kijkt Milosh naar hem als hij begint te spreken. Hij begrijpt er niets van, en niet veel later begint Olivier de eerste aanwijzing voor te lezen.
Zwijgend luistert Milosh naar hetgeen Olivier voorleest. Als hij klaar is, voelt Milosh hoe hij onwillekeurig teruggezogen wordt naar het verleden. Naar zijn jeugd. Naar zijn tijd op Hogwarts.

Met een lichte frons kijkt Milosh naar de nieuwe Prefects. Zijn taak als Headboy was onder andere hen kennis te laten maken met hun taken, maar Milosh heeft niet het idee dat hij er vreselijk geschikt voor is. Niet in het minst vanwege zijn terughoudende, vaak stille karakter.
Naast hem praat de Headgirl opgetogen met de Prefects, terwijl ze hen alvast een korte samenvatting geeft van wat ze moeten doen. Verrassend genoeg heeft ze enkele toenaderingspogingen richting hem gemaakt, maar Milosh heeft haar voor het merendeel genegeerd. Ze is te praatgraag, te open. En hij snapt sowieso niet waarom ze überhaupt met hem zou willen praten. Het is niet dat hij haar aanmoedigt dat te doen, toch?
Een zucht onderdrukkend wriemelt Milosh ongemerkt achter zijn rug wat met zijn vingers. Waarom moest de Headmaster hem eigenlijk Headboy maken? Het levert alleen maar problemen op. Problemen waarvan Milosh zich niet in staat voelt ze aan te pakken.
De Headgirl is opgehouden met praten en kijkt hem aan. “Milosh…? Zou jij Lana kunnen vertellen wat de bedoeling is? Dan vertel ik het wel aan Tom, terwijl de anderen hier blijven en bespreken wat… we net gezegd hebben.”
Ze zouden de Prefects apart nemen en hen dan inlichten over hun taken. Of nu ja, het was meer om te weten wat hun karakter ongeveer was. Nog iets waar Milosh tegen op ziet. Hij heeft lichte hoofdpijn, wat waarschijnlijk komt doordat hij vannacht niet echt goed geslapen heeft. Hierdoor is zijn humeur nogal gedaald.
“Nou, kom maar… Lana,” zegt Milosh, terwijl hij de coupé uitloopt, niet wetende dat het meisje dat achter hem aan loopt degene is die zijn leven voor altijd zal veranderen.

Milosh is erg opgewonden. Hij zal bijna op de trein stappen om voor het eerst naar Hogwarts te gaan! En dat niet alleen, zijn vader heeft hem naar het station gebracht, en stond nu naast hem. Milosh had zich er eigenlijk min of meer op voorbereid dat hij zelf op het station zou moeten komen, maar nee.
Met een brede glimlach kijkt Milosh omhoog, naar het emotieloze gezicht van zijn vader. Zijn vader kijkt terug, zonder terug te glimlachen. Castor Brenfin is enigszins trots dat zijn zoon – hoe waardeloos hij ook mag zijn, zoals Castor vindt – naar Hogwarts gaat. Maar Milosh blijft een halfblood. Hij blijft uitschot. Hij blijft… waardeloos.
“Milosh,” zegt zijn vader uiteindelijk, “het is tijd om op de trein te stappen.” Er klinkt nog steeds geen spoortje van emotie door in zijn stem.
Plotseling grijpt de kleine hand van Milosh de grote hand van zijn vader, zonder iets te zeggen. Nog steeds met een glimlach kijkt de jongen zijn vader aan.
Castor is – zacht uitgedrukt – verrast. Enkele seconden doet hij niets, maar dan trekt hij bruusk zijn ene hand weg, terwijl hij met de andere Milosh een harde duw naar voren geeft.
Milosh struikelt, valt bijna, maar grijpt zijn hutkoffer vast. Zonder om te kijken begint hij zo hard hij kan met de hutkoffer naar de trein te rennen. Milosh was in staat zijn vader te vergeven voor wat hij had gedaan. Hij was in staat hem te vergeven voor wat hij had gezegd. Maar de zoveelste afstoting… de zoveelste maal dat zijn vader afstand genomen heeft... Er moet een einde aan komen.
Boos verbijt Milosh zijn tranen, en blijft staan. Snel werpt hij een blik over zijn schouder. Zijn vader staat er niet meer.

Milosh zucht. Hij heeft in zijn verleden veel dingen meegemaakt, en er zijn zowel blije als verdrietige dingen gebeurd. Dingen die hem lieten voelen alsof alles goed was, alsof hij een draak zonder wand zou kunnen bevechten en winnen. En dingen die hem in de diepste afgronden van pijn hebben gestort waar hij zelf weer uit moest klimmen.
Maar die dingen zijn voorbij. Milosh moet zich concentreren op het heden en de toekomst. Milosh kijkt de ruimte rond, naar de mensen van Sado. Hij haat sommigen van hen. Anderen zijn weer zijn vrienden. Automatisch glijdt zijn blik naar Lana.
Milosh moet zich niet wentelen in de dingen die vroeger zijn gebeurd. Wat nu is, is nu. Het is goed om lering te trekken uit gebeurtenissen van je verleden, maar je moet niet echt in het verleden gaan leven. Want Lana en hij zullen gaan trouwen, ongeacht wat er gaat gebeuren, belooft Milosh zichzelf. En hij zal zich richten op het vreemde mysterie van Sado.

http://img354.imageshack.us/img354/2953/thorn4wr.jpg

Thorn hangt maar een beetje bij de rest. Hij is nogal in de war van wat er allemaal gebeurd is, en hij is van mening dat het het beste is om nu een beetje afstand te houden en maar gewoon mee te gaan.
Verbaasd kijkt Thorn naar alles wat er gebeurd tussen Grace, Will, Marwan, Aisha, Gaia, Olivier en een heel stel anderen. Het komt niet echt in hem op om de rest te helpen; hij blijft gewoon staan.
Als Olivier dan opeens de profetie vastpakt en ze opeens in een andere ruimte staan, is Thorn zo mogelijk nog verbaasder. Olivier doet dan nogal vreemd, waarna hij opeens de eerste aanwijzing voor begint te lezen. Zonder enige reden moet Thorn opeens aan zijn tijd op Hogwarts denken.

Zenuwachtig staat Thorn in de rij. Hij heeft amper oog voor de andere mensen die in de rij staan; zijn blik is gefixeerd op de Sorting Hat. Voor Thorns gevoel slinkt de rij uiterst langzaam. Uiteindelijk wordt er ‘Savage, Thorn!’ geroepen. Thorn vraagt zich af waarom de naam ‘Cheesemaker’ niet gebruikt wordt. Dat is zijn vaders achternaam, toch?
Snel loopt Thorn naar het krukje, gaat er op zitten, en zet de Sorting Hat op zijn hoofd. Het is even stil, en dan begint er opeens een stem te praten.
“Savage, hè?” mompelt de stem, alsof hij zijn bedenkingen heeft.
J-ja, denkt Thorn. Het lijkt hem niet de bedoeling dat hij hard op gaat praten, dus denkt hij het maar. Hij ziet wel of de Sorting Hat het ‘hoort’ of niet.
“Juist. Je bent niet erg moedig, hé?” gaat de hoed dan verder. “Geen Gryffindor dus, hoewel er wellicht diep in je wel wat moed in je begraven zit.” Thorn weet niet of hij dit als een compliment of niet moet opvatten, dus reageert hij maar niet.
“Hm…” zegt de Sorting Hat. “Je bent ook niet geduldig. Je bent helemaal niet geduldig. Je weet je hersenen wel te gebruiken, ja, maar ik denk dat Ravenclaw toch niet helemaal bij jou past. Je hebt wel ambities, maar weet niet zeker hoe ver je wilt gaan om die te bereiken. Nou, ik denk dan maar… ja, ja. SLYTHERIN!” roept de hoed opeens hard.
Thorn zet snel de hoed af en staat op. Hij voelt zich na dit ‘gesprek’ met de Sorting Hat niet echt op zijn gemak. Terwijl hij naar de Slytherin-tafel loopt, merkt hij nu pas op dat er gejuicht wordt. Thorn zet een grijns op zijn gezicht en gaat naast een tweedejaars zitten.

Thorn haalt even een hand door zijn zwarte haren. Zijn schooltijd was de beste tijd van zijn leven. Die werd gekenmerkt door de vriendschappen die hij opbouwde, de gesprekken die hij voerde, de grappen die hij maakte. De rivaliteit tussen Gryffindor en Slytherin was zelfs leuk geweest, nu Thorn er aan terugdenkt.
Wat zou Thorn graag naar die eenvoudige tijd terug willen gaan. Zonder dingen om zich zorgen over te maken, afgezien van het feit dat je je huiswerk niet gemaakt had of weer eens strafwerk had. Maar dat kan niet. Thorn kan niet teruggaan naar die tijd, ook al zou hij het graag willen.
Stil steekt Thorn zijn handen in zijn zakken terwijl hij naar de anderen kijkt. Hij vraagt zich af wat ze nu moeten doen.


-----------------------------------


Carpe Diem




ooc Hierbij neem ik Mitch weer terug, sorry Charlie, hij gaat dus nog niet dood. 

http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

Van alle commotie om zich heen, krijgt Mitch weinig me. Zijn moeder, is bij hem en heeft hem ergens mee naar toe genomen. Vaag ziet hij dat zijn broertje, een één of andere bol op tilt, hij had geen flauw idee wat daar de bedoeling van is. Vaag kijkt hij naar de anderen. Hij vindt het toch geruststellend, dat zijn moeder bij hem is. Dat is een vreemd gevoel, hij had vroeger veel meer naar zijn vader getrokken. Zijn moeder was gewoon zijn moeder geweest, met zijn vader deed hij altijd leuke dingen en kon met alles bij hem terecht. Ineens voelt hij iets vreemds en hij heeft het idee dat hij ergens anders is, als daarnet. wat er dan allemaal gebeurde volgt hij weer niet. Van het papier die Olivier voorlees, daar hoort hij vrij weinig van. Hij is toch te veel verzwakt door alle verwondingen. Waarom helpt Dizn hem niet? Dat is toch een heler? Die hoort toch voor gewonde mensen te zorgen?

Ineens is hij terug op Hogwarts. Mitch ging vandaag terug naar huis, op speciaal verzoek. Het was geen vakantie of zo, maar hij had een brief gehad van zijn vader, al was  de handschrift wel vreemd, maar daar had hij niet veel over na gedacht. Mitch had toestemming gehad, om daar heen te gaan........ Een dag later was hij terug, zijn gezicht stond star, in plaats dat hij zijn ouders had gezien, had hij het huis ingestort gevonden. De vrachtwagen had nog in de gevel gestaan en hij had twee lichamen gezien. Ze waren onherkenbaar verminkt. Ongezien was hij weer terug gegaan naar school, om een paar uur later weer weg te gaan. Wat had het voor zin om op school te blijven? Hij heeft niemand meer, dagenlang zwerft hij door de straten van een dorp, waarvan hij zich de naam niet meer herinnerd. Hij slaapt onder bruggen, in portieken, bedelt, om geld te krijgen, steelt brood en fruit. Nadat hij uit frustratie een steen veranderd, in een hond, om in ieder geval, een levend wezen bij hem te hebben. Wordt hij opgepakt door een paar mannen van het ministerie, naar een korte verhoor. Waarvan hij zich weinig meer herinnerd, wordt hij op gehaald door zijn afdelingshoofd. Op school hadden ze gedacht dat hij in Londen was, om de begrafenis bij te wonen en dat hij zolang bij de buren bleef. Mitch heeft de begrafenis gemist, heeft nooit afscheid kunnen nemen van zijn ouders. Op school gaat het de eerste paar weken erg slecht. Maar algauw weet hij de draad weer op te pakken, met behulp van zijn beste vriend. 

Het volgende jaar zit hij in zijn examen jaar. Naar een verwarrende zomervakantie, waarbij hij hele dagen door Londen zwerft en nergens een rustige plek vindt. Weet hij ook wat hij wil doen naar de examen jaar. Vast besloten begint hij aan het jaar en zorgt dat hij goed slaagt voor verweer tegen de zwarte kunsten en bezweringen. Wat hem uit eindelijk lukt. De laatste dag op Hogwarts. Die dag heeft een dubbel gevoel, aan de ene kant is hij blij dat hij de school kan ontvluchten, maar aan de andere kant, laat hij iets heel vertrouwds achter. De alle laatste dag, nog éénmaal loopt hij door het hele kasteel, mist het afscheidsfeest, die hem weinig interesseert. Hij neemt op zijn manier afscheid van het kasteel. In één van de verborgen ruimtes, verstopt hij een kist met daarin zijn schat. In de kist zitten al zijn bezittingen, uit zijn jeugd. Een dagboek, een boek met muziek teksten, zijn eerste gitaar, een paar boeken en nog meer van dat soort dingen. Op deze manier sluit hij zijn jeugd af en is vast besloten om nooit meer om te kijken. Mitch verwacht niet dat er ooit iemand zou zijn die, die kist zal vinden. Hij was goed verstopt en er waren niet veel studenten, die zo onderzoekend, als hij was geweest. Voordat hij deze ruimte had gevonden, was er al jaren niemand meer geweest getuigend de stof die op de grond lag


ooc moet even weer aan hem wennen dus als ik iets verkeert heb gedaan sorry

Charlie: Aarg, wat jammer nou. Nee hoor, welkom terug ^^


-----------------------------------


Manouk




http://img370.imageshack.us/img370/3658/marabanner3mk.jpg

Mara probeert de woorden van Olivier in haar hoofd op te slaan als ze ziet hoe alles om haar heen weer begint te draaien. Dit keer draait alles zo snel dat ze enkel kleuren langs ziet schieten en ze wordt er duizelig, bijna misselijk van. Alles draait steeds langzamer en dan herkent Mara er iemand in. Zodra ze door heeft wie het is sluit ze haar ogen, knijpt ze hen dicht, maar nog blijft het beeld op haar netvlies gebrand.

'Mara! Ik heb je gemist!'
Twee armen sluiten zich om haar hals en haar gezicht verdwijnt in de donkerbruine haren van Josephine.
'Het was leuk, maar ik heb je zo gemist!'
Langzaam laat Josephine haar los, zodat ze weer normaal kan ademen.
'Ik ga nooit, nooit, nooit meer zonder jou weg in een vakantie. Die uilen konden me niet bereiken denk ik. Toen ik thuis kwam lagen er stapels met post. Heb je mijn brief nog gehad?'
Mara knikt met een glimlach. Ze haalt de verkreukelde brief uit haar zak.
'Ik heb hem zo vaak herlezen dat hij nu amper leesbaar is.'
Voor ze het weet is ze weer vastgeklemd in een knuffel.
'Je bent de beste vriendin die ik me kan wensen.'
Ze lopen over het besneeuwde schoolterrein en laten zich zwijgend onder een boom neerzakken. Met hun rug tegen de stam geleund kijken ze over het schoolterrein. Hier en daar wat voetstappen, half dichtgesneeuwd, verderop liepen wat groepjes herenigde vrienden richting de deur. Ze blijven net zo lang stil zitten tot ze het zo koud hebben dat ze amper kunnen opstaan. 
Josephine is terug en het is goed. Daar hebben ze geen woorden voor nodig.

Mara schudt haar hoofd en ziet vaag het beeld wazig worden. Dit wil ze vergeten, dit deel van haar leven is voorbij. Over, klaar, afgesloten.
Ze ziet het beeld helderder worden. Of nee, een ander beeld. Zodra ze de treincoupé herkent laat ze zichzelf door haar knieën zakken. Ze knijpt haar ogen dicht, nog verder dicht, ze probeert ergens anders aan te denken. Maar het beeld wordt helderder.

'Dat was het dan. School is voorbij. Zeven jaar gestudeerd en nu zijn we vrij.'
Met zijn zevenen zitten ze in een coupé gepropt, met hun overvolle reistassen in het rek. De trein mindert vaart en dan doet iedereen ineens zenuwachtig. Lisa kucht opvallend. 
'Is er wat?'
Mara kijkt ze verbaasd aan. 
'We moeten… wat zeggen'.' 
Lisa kijkt naar de vloer. 
'Zeven is een rotting aantal... Je moet een even aantal hebben, voor een reis als de onze. Altijd zal er eentje afvallen, we kunnen met een even aantal in koppels werken.' 
Mara voelt hoe ze verstijfd.
'We moeten iemand achterlaten.. Eén iemand van ons is anders dan de anderen.  Niet storend, maar het is een verschil. Die persoon mag gewoon niet meer mee. Dat kan niet. Echt niet.'
Mara trekt wit weg. Josephine! Zij is geen Huffelpuffer, zij is hier de enige Ravenklauwer. Ze kunnen dat niet doen. Nee. Niet haar beste vriendin. 
'Het spijt me zo, Mara. Je bent geen volbloed, dat gaat problemen opleveren.'
De trein komt tot stilstand. Mara heeft het gevoel alsof Lisa haar een klap in haar gezicht heeft gegeven. Ze voelt Josephine's hand, die de hare pakt en er troostend in knijpt. Ze voelt de tranen in haar ogen prikken, een brok in haar keel opkomen. 
'Waarom?' 
Ze krijgt het er met moeite uit. 
'Het spijt me zo, Mara…' 
Ze staan allemaal op. De tassen worden op hun ruggen gehesen, ze stappen de coupé uit. Expres wordt er niet omgekeken, alleen een klein 'Dag,' gemompeld. 
'Ga je mee, Josephine?' 
Josephine knijpt nog eens. Ineens staat ze op. Ze geeft Mara zwijgend een zoen op haar voorhoofd. 
'Ik wist dit niet. Ik ga je missen, Mara… Ik mis je nu al. Ik zal elke seconde die ik niet bij je ben, aan je denken.' 
Ze laat Mara's langzaam hand los, hijst haar tas op haar rug en stapt op de gang. Ze kijkt nog een keer om, terwijl ze haar hand opsteekt om te zwaaien. Hij trilt.
'Dag Mara.' 
Ze zwaait en verdwijnt uit het zicht. Mara blijft stil zitten, terwijl ze haar tranen binnen probeert te houden. Ze zal er niet om huilen, niet om die verraders. Niet om de meisjes die ze al die jaren als vriendinnen heeft beschouwd. Dan schiet de zin die Josephine haar die middag nog zei door haar hoofd.. '
'We gaan een nieuw leven beginnen. En ik zal het met niemand liever beginnen dan met jou. Met jou en niemand anders.'

Mara voelt hoe een traan langs haar wang glijdt terwijl het beeld wazig wordt. Ze opent haar ogen en ziet om haar heen half Sado. Ze vestigt haar blik op een punt op de grond en voelt hoe de traan langs haar neus omlaag loopt.


-----------------------------------


Charlie




http://img234.imageshack.us/img234/1996/dizn23zt.jpg

Dizn ziet nog net dat Olivier de bol volledige van het plankje neemt, maar daarna begint alles te draaien en beland hij in een kamer, samen met zijn lotgenoten. Op het eerste zich leek dit op een amfitheater, maar naarmate hij de omgeving verder afspeurde, wist hij dat ze nog steeds in het Ministerie waren. 

Dizn luistert afwezig naar de stem uit de bol, terwijl hij kijkt naar de blauwe, rode en oranje dampen die stilletjes wegzweven. Nadat het verhaal ten einde was, bleef hij verbaasd kijken, niet wetend wat hij nu moest doen.

Was dat het? Was dit de profetie die alles zou veranderen? Hij had geen enkel idee wat de profetie wilde zeggen en hij besloot zich er verder ook geen zorgen om te maken. Tenslotte had hij het volledige doel van de reis toch al gemist en het leek er niet op dat ze door de profetie het volledige Mysterie van Sado zouden kunnen oplossen. 

Hij kijkt even rond, zoekend naar Roxan. Blijkbaar was iedereen naar hier getransporteerd. Een moment van rust brak aan, er was niemand die ook maar een woord zei, het was muisstil. Maar plots stond Olivier er weer, nadat hij van het schouwspel was verdwenen. Hij las de eerste aanwijzing voor. Toen overheersten de herrineringen de andere gedachten van Dizn... 

Het is 1 september 1993, Dizn was 11 en kon elk moment worden ingedeelt. Ongeduldig verwisselde hij zijn steunpunt en stond nu voor de zoveelste keer op zijn linkerbeen. Zenuwachtig en knarsend bekeek hij de anderen. Blijkbaar was er iedereen erg nerveus. Hij hoopte enkele bekende gezicten te zien, maar blijkbaar had niemand die hij kende hetzelfde als hem meegemaakt.

Hij was geschrokken toen er en brief voor hem was aangekomen. Z'n moeder wist niet wat er gebeurd was en had alles een flauwe grap gevonden. Uiteindelijk, Dizn heeft nog steeds geen idee waarom, besloot ze toch maar op de brief in te gaan, blijkbaar hadden haar gedachten van positie verwisseld.

Nu stond hij hier, voorraan in een klein groepje van eerstejaars, bang afwachtend tot hij zou worden ingedeelt. Professor McGonagall had hen komen halen in de Hal en had hen naar deze mysterieuze en wondermooie plek geleidt. Het plafond was er niet, wat Dizn vreemd vond, want het was er helemaal niet koud, maar blijkbaar was er een manier geweest die alle neerslag buiten hield. Ofwel was er nog een volledig andere reden voor en had Dizn het volledig bij het verkeerde eind. Nu hij er meer over nadacht, dacht hij wel dat het laatste van toepassing zou zijn.

Hij hoorde gekuch en opeens werd de volledige zaal stil, Dizn wist dat dit hét moment was...

Dizn kijkt rond. Hij moest even lachen bij de gedachte dat hij die dag bloednerveus geweest was, simpelweg om bij de juiste afdeling te komen. Hij had niet veel geweten over de tovenaarswereld, maar in de trein was hij te weten gekomen dat de slimme kinderen altijd bij Ravenclaw kwamen. Stiekem had hij erg gehoopt dat dat zijn afdeling zou worden. Wonderbaarlijk genoeg was hij werkelijk bij de slimmerikken gevlogen...

1996. Dizn zit in z'n derde jaar. Hij liep slenterend naar de kerkers. Toverdranken stond op het programma, en dat was nu niet bepaald zijn favoriete vak. Ook al waren z'n punten erg goed, bij alle vakken trouwens, toch had hij altijd met een wrang gevoel de kerker binnengestapt. Gelukkig had hij nog even tijd om gewoon ergens te lanterfanten, want de les zou pas over tien minuten beginnen.

Hij ging tegen de muur staan, toen z'n maag omkeerde. Langs de andere kant zag hij de persoon aanwandelen die alle haat en wraak in Dizn naar boven kon duwen. Elmaz was vergezeld door drie andere jongens, vijfdejaars en allemaal zeker twee koppen groter dan Dizn, die zelf al lang en slungelig was. Hij probeerde zich nog snel uit de voeten te maken, toen Elmaz z'n naam al reeds riep.

"Hé, Dizn," riep hij, het werd stil in de gang, alle ogen waren op Dizn en op Elmaz gericht. Iedereen wist wat er te gebeuren stond. Dizn zou worden afgerammeld door z'n eigen halfbroer. Niemand had geweten dat ze familie waren, want dat hield Elmaz geheim en Dizn gehoorzaamde alleen maar, om niet nóg meer mot te krijgen. "Heb je weer toverdranken, he? Moet ik je dode pappie roepen, dat hij je kan beschermen tegen Sneep?"

De volledige gang barstte in het lachen uit. Dizn stond er voor de zoveelste keer alleen voor, maar deze keer deed hij iets wat hij nog nooit had gedaan. Hij nam z'n toverstok stilletjes in z'n hand. 

"Ben je je tong verloren," begon Elmaz weer en het geluk kon je wel horen, "Oh, juist ja, wat jammer nou. Die heb je helemaal nooit gehad." En net op dat moment sprong Dizn recht en hield hij zijn wand op Elmaz gericht, die het blijkbaar alleen maar prettiger begon te vinden.

"Oh. Wil je mij proberen te vervloeken? Help. Wat ben ik bang," zei hij alleen maar en het gelach in de gang kende geen einde meer. Alsof een geest het lichaam van Dizn vulde, sprak hij met alle kracht de meest vernederende spreuk uit die hij kende.

"FURNINCULUS," riep hij met al z'n kracht. Een paarse vlammenstraal raakte Elmaz recht in z'n gezicht, waardoor hij met een kwak op de grond smaktte. Opeens was alles stil. Niemand durfde nog een woord te zeggen. Elmaz stond op en voelde dat er iets mis was. Z'n hele gezicht kwam onder de zweren te zitten, steeds meer en meer. Dizn kon z'n lach niet bedwingen en het enige wat Elmaz kón doen, was de gang uitlopen en zich drie dagen niet meer laten zien.

Het was de allereerste keer dat Dizn een overwinning had behaald bij het 'Afranselen van je eigen halfbroer'. Het was een doorbraak geweest. De volledige school moest niets meer van Elmaz hebben, hij had onder gedaan voor iemand die twee jaar jonger was. De grootste afgang die een vijfdejaar maar kon maken.

Dizn voelde haat opborrelen. Elmaz. Hij was z'n gesprek met z'n vader nog niet vergeten. Elmaz had een complot gesmeed, puur uit wraak en haat voor z'n familie. De vloek had zich op zowat de volledige Ravogn-familie gevestigd en de enige remidie was een tovenaar van een ander soort doden, gruwelijker en hatelijker kon niet. Dizn wist gewoon dat Elmaz geweten had tot hoever de vloekzou reiken. 

Toen werden de gedachten van Dizn onderbroken door de stilte die half Sado over zich liet komen.

Ooc; Zie hier, de meest inspiloze post ooit (A)


-----------------------------------


Olivier




OOC: Aangezien deze post al best uh..lang is post ik deze vast, Mike en Olivier komen op het laatst ^^


http://img391.imageshack.us/img391/8316/will9wy.jpg

Verschrikt kijkt hij vanaf de grond toe wanneer Olivier de Profetie van de plank pakte. Niemand mocht zich opofferen voor Grace! Maar het was al te laat. Olivier had duidelijk zijn beslissing genomen, Will kon daar niets meer aan doen.

Toen begon hem ineens alles te draaien en even later stonden ze in een grote zaal, een kille grote zaal. Verdrietig zag hij toe hoe Olivier door de boog ging en Will voelde aan dat deze poort naar de andere wereld leidde. Verrast keek hij dan ook op toen zijn neefje even later terugkeerde en een verhaal begon voor te lezen van een papier.

Direct werd hij teruggezogen naar een tijd die voor hem wat langer geleden was als de meeste achter hem. Een tijd die hem gemaakt had tot wie hij was, de Will die iedereen nu kende.

Doodnerveus was hij geweest op de eerste dag. Zijn vader had hem op het hart gedrukt dat hij moest zorgen dat zijn vader trots kon zijn. Will zou worden ingedeeld bij Zwadderich als een ware Volbloed en zou hun familienaam in stand moeten houden. De 11-jarige jongen die toen nog geen eigen mening had gevormd had alleen maar geknikt na deze woorden van zijn vader, hij begreep niets van wat zijn vader wilde.

Tot nu toe was daar nog weinig van terecht gekomen. Toen op de eerste avond de naam “Cheesemaker, Will” werd omgeroepen in de Grote Zaal was hij eerst gestruikeld over zijn eigen voeten van de zenuwen en even later was hij ingedeeld bij…Huffelpuf. Zijn vier jaar oudere broer Klaus was ziedend geweest dat zijn jongere broertje niet in de ware afdeling zat en had een brief naar hun vader gestuurd. Deze had op zijn beurt een brief naar Will gestuurd met het dreigement dat hij nodig moest veranderen, hij mocht niet zo’n slap persoon worden. 

De eerste maanden deed Will zeer goed zijn best voor school; hij haalde herhaaldelijk ‘Boven Verwachting’ en “Uitmuntend’ voor zijn toetsen en was het lievelingetje van vele leraren. Bij leeftijdsgenootjes maakte hij echter weinig indruk, dat kwam vooral door zijn verlegenheid en door het feit dat hij een beetje in zichzelf gekeerd was. De enige persoon waar hij echt contact mee had was Sid, die jongen kon het blijkbaar niets schelen wat anderen van Will dachten. Hij was een modderbloedje dat nog helemaal niets van toveren wist en werd steeds uitgelachen door andere om zijn zwakke prestaties in de lessen. Tijdens de tweede week had hij Will gevraagd hem te helpen met zijn huiswerk. Sindsdien waren ze beste vrienden geworden. De enige andere persoon die aandacht voor hem had was een jongen genaamd Marwan. Maar Will beschouwde hem niet echt als vriend, hij deed altijd met de 'leuke' jongens mee, waar Will absoluut niets van moest hebben. Toch was hij af en toe blij als Marwan met hem praatte.

Het was een gure avond ergens midden december geweest die alles voor Will had veranderd. Zoals wel vaker zat hij midden in de nacht nog in zijn eentje in de leerlingenkamer een boek te lezen. Plotseling waren er een aantal mensen door het portretgat gekomen die daar niet thuishoorden…

“Waag het niet om ons te verraden,” dreigde zijn broer Klaus. “Als je dat doet schrijf ik vader weer en dan zul je er een stuk minder goed vanaf komen als de vorige keer.” Will trok zich niets aan van zijn dreigementen, hij zou dat toch niet doen.

Hij zag zijn broer met nog een drietal Zwadderaars zich over de leerlingenkamer verspreidden. Ze doorzochten alle spullen die her en der verspreid lagen. Ze hadden ieder een zak bij waar ze vanalles ingooiden; horloges, schoolboeken, toverschaaksets, ketels voor toverdranken enz. “Dat wordt een goude handeltje jongens,” hoorde Will één van hen zeggen. “We verstoppen het in de geheime kamer achter het portret van de Kale Koning, en dan halen we het morgen op.” Hij zei niets en bleef roerloos op de bank zitten. Wat waren ze nu precies van plan?

Even plotseling als ze gekomen waren, vertrokken de jongens ook weer. Will bleef opnieuw alleen achter en vroeg zich af wat hij moest doen. Hij besefte dat hij beter niet hier kon blijven zitten en vluchtte naar zijn slaapzaal. Toen hij in bed lag besloot hij dat hij zou doen alsof hij van niets wist, anders zouden ze hem misschien wel verdenken. Hij vroeg zich ook nog steeds af hoe de Zwadderaars binnen waren gekomen zonder het wachtwoord.

De volgende morgen werd hij al vroeg wakker van een gebons op de deur. “Kom snel,” hoorde hij een stem roepen. “Er is ingebroken!” 
Slaperig stond hij op en trok op zijn gemakje zijn kleren aan. Toen hij beneden kwam was iedereen in rep en roer; aan alle kanten werd er geschreeuwd en sommige eerstejaars zaten zelfs te huilen in een hoekje. 

Will liep snel naar Sid toe, die in zijn eentje ergens op een bank zat waar verder relatief weinig mensen waren. Alleen wat zesdejaars. Will plofte neer op de bank langs zijn vriend en keek hem ernstig aan. “Is er van jou ook wat weg?” 
Sid knikte. “De zilveren ketting die ik van mijn moeder had gekregen is verdwenen,” bracht hij somber uit. Will voelde zich direct schuldig en besloot dat hij het op z’n minst aan zijn vriend moest vertellen.
“Ik weet wie het heeft gedaan,” zei hij plots. Sid keek hem raar aan en vervolgens vertelde Will het hele verhaal. 
“We moeten het aan ons afdelingshoofd vertellen,” zei Sid direct nadat Will klaar was met zijn verhaal.
“Nee,” dat wil ik niet zei hij resoluut. “Ik kan m’n eigen broer toch niet verraden?”



Sinds die dag had hij nooit meer getwijfeld aan dreigementen. Hij had nooit meer getwijfeld aan het feit of mensen meenden wat ze zeiden. Hij had sindsdien ook nog beter zijn best gedaan om zijn geliefden niet uit het oog te verliezen als zij in gevaar waren. 

Hij keek even om beurten naar Aisha en Gaia. Eén van hen was net ternauwernood aan de dood ontsnapt. Zij hadden nog een heel leven voor zich en moesten nog veel leren. Begrepen ze maar alvast wat hij zolang geleden had geleerd in zijn eerste jaar. Maar ze waren nog zo jong. 

Hij zou er alles aan doen om te voorkomen dat zij dezelfde fout zouden maken, hoe zeer hij ook op ‘de oude zeur’ zou lijken. Hij was het verplicht aan zichzelf, hij was het verplicht aan Jessica en hij was het vooral verplicht aan Sid. De jongen die de fouten van Will met zijn leven had moeten bekopen.


-----------------------------------


Jet




http://img220.imageshack.us/img220/7474/caitlinxz3.jpg


Zweinstein. Zodra ze er aan denkt snerpt een grote steek in Caitlins hart. Ze balt haar vuisten en ziet het allemaal weer terug.

Caitlin was zó gelukkig toen het tijd was om naar Zweinstein te gaan. Ze hoefde haar ouders niet te zien, een heel schooljaar lang niet!
Helaas was de teleurstelling groot. Caitlins eerste twee jaren op Zweinstein in de afdeling van Zwadderich vielen niet mee. Ze ging om met ‘vrienden’ die dezelfde mening hadden als haar vader: Bloedbesmeurden zijn geen mensen, ze zijn het niet waard te leven. Ookal deelde Caitlin deze gedachte niet, ze lachtte mee terwijl enkele modderbloedjes op school werden vervloekt en gekwetst. Caitlin was niks meer dan een groot aanhangsel, een meeloper. Niemand merkte haar op en echte vrienden had ze niet.
Jaar drie leek hetzelfde te verlopen als de voorgaande jaren totdat ze Ann Harris ontmoette in de bibliotheek van Zweinstein. Een meisje van Ravenklauw met twee dreuzelouders: een modderbloedje. De twee raakten aan de praat en Ann bleek twee jaar lang gepest te zijn door de Zwadderaars met wie Caitlin om ging. Ann was net zo onzeker als Caitlin en had eveneens geen vrienden. Ze klikten zó goed met elkaar dat er een uitzonderlijk goede vriendschap ontstond. Een vriendschap die Caitlin nooit gekend had. Voor het eerst in haar leven had ze het idee dat er iemand om haar gaf, dat er iemand was met wie ze bijna alles kon delen. Voor het eerst in haar leven wist Caitlin hoe het was om gelukkig te zijn. 
Toch heeft Caitlin één ding altijd al verzwegen, tegenover iedereen. Hetgene waar ze zich voor schaamde maar toch niet haar fout was, hetgene waar ze nooit aan wou denken.
Haar derde jaar op Zweinstein ging voorbij in een roes, zo gelukkig was ze. Ann en Caitlin deden werkelijk alles samen. Ze lachtten samen, ze maakten huiswerk samen, ze hielpen elkaar met álles. De vriendschap was zo sterk dat het leek alsof ze zussen waren, of beter: siamese tweelingen.
Helaas kwam er een eind aan de vriendschap, nog datzelfde schooljaar: 

Een grote kerkuil strijkt voor Caitlin neer en heft zijn poot op. Caitlin pakt vrolijk en verrast de brief, (ze krijgt nauwelijks brieven) opent die en een grote pijn steekt in haar buik. Het handschrift herkent ze, het is haar vader. Nooit schrijft hij Caitlin, nooit doet hij enige moeite om iets van zich te laten horen. En als hij dat wél doet is er iets serieus mis. Net als nu…
Caitlin,
Vandaag bereikte mij vreselijk nieuws. Iets wat mij shokkeerde tot diep in mijn hart. Mijn dochter gaat om met een modderbloedje?! Is dat wat ik mijn dochter heb geleerd? Heb ik je zó opgevoed, Caitlin?! Modderbloedjes zijn walgelijk, en degenen die met ze omgaan zijn dat eveneens. Je hebt mij en je moeder diep teleurgesteld. Niet dat we al trots op je waren. Hoe ver kan je als dochter zinken in het aanzien van je ouders?! 
Ik wil je, via deze brief, iets duidelijk maken. Je verbreekt DIRECT je vriendschap met de bloedbesmeurde. Vanaf deze brief zeg je geen woord meer tegen haar. En als ik merk dat je je niet aan deze regels houdt, stuur ik je meteen van school. Beter een ongeschoolde heks dan een geschoolde en walgelijke heks die bloedverraad pleegt. Ik wil dat je laat zien dat je een dochter van me bent, want nu zie ik je niet op die manier. 
Als je thuis komt in de vakantie spreken wij elkaar er nog wel over.

Met grote betraande ogen staart Caitlin naar de zinnen. Haar ouders waren woedend. En wat er zou gaan gebeuren als ze deze vakantie thuis komt maakt Caitlin’s hart kloppen en haar lichaam beven. Trillend en zwetend kijkt ze naar haar armen waar denkbeeldige blauwe en rode plekken ontstaan, warm bloed dat over haar handen loopt.
Abrupt staat ze op. Dat mag niet gebeuren! Ze mag niet van school worden gestuurd om vervolgens het hele jaar het slachtoffer te moeten zijn van haar vaders losse handen. Caitlins adem gaat op een razend tempo en ook haar hart klopt alsof zijn leven er vanaf hangt. Vol spijt denkt ze aan Ann… Ann is alles voor haar, maar ze kan niet anders, ze kan echt niet anders.

Deze keuze veranderde Caitlins leven. Caitlin begon Ann te negeren. Ze ging weer om met de Zwadderaars die niets anders dan een slechte invloed op haar hadden. Caitlin begon samen met de anderen alle bloedbesmeurden te vervloeken, te pesten en te kleineren. Ook Ann was slachtoffer. En Ann snapte er niks van.
Caitlin werd leider van het walgelijkste groepje op Zweinstein. Vele Zwadderaars hadden respect voor haar koelbloedigheid, haar gevoelloosheid. Alleen wist niemand hoe Caitlin zich werkelijk voelde. Dat Caitlin een figuurlijke muur om haar heen had gebouwd, een soort masker op had gezet. Van buiten was ze de kille Zwadderaar dat voor niks of niemand bang was, arrogant, kil, sterk in persoonlijkheid. Van binnen voelde ze zich ellendig en huilde ze aan één stuk door. Een ongelukkig, bang en onzeker meisje schuilde er in Caitlin. Maar er was niemand die het zag.
Wat Caitlin nog het meeste pijn deed was het zien van Anns onbegrijpelijke gezichtsuitdrukking, Anns angst voor Caitlin, de tranen in haar ooghoeken als ze Caitlin aankeek. Één keer heeft Ann alle moed bijeengeraapt en is op Caitlin afgestapt tijdens een leswisseling:

‘Caitlin?’ Caitlin herkent de stem uit duizenden. Dit keer had het geen vrolijke toon, een toon die ze vroeger gewend was. Nee, dit keer was hij angstig. Caitlin kijkt om en ziet Ann staan, ze ziet er slechter uit dan ooit tevoren. Anns ogen zijn gefixeerd op die van Caitlin.
‘Caitlin alsjeblieft… Zeg me wat ik heb misdaan. Je was mijn enige vriendin, ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Nu ben ik radeloos.’ Ann zucht en probeert duidelijk haar tranen te bedwingen. ‘Wat is er met je gebeurd Caitlin? Ik wil me zo graag verontschuldigen voor wat ik heb gedaan. Ik weet alleen niet wat het is.’
Tranen prikken in Caitlins ogen. Het liefste wat ze wil is Ann omhelsen, huilen in Anns armen en alles uitleggen, zeggen dat het haar spijt. Maar ze doet het niet. Ze blijft stil staan, kijkt Ann kil aan en zegt niks.
Ann ziet de kilheid en tranen rollen over haar wangen. 
‘Wat doe ik toch fout? Oh, Caitlin… Ik hield van je.’
Op dat moment kan Caitlin haar tranen niet in bedwang houden. Vlug draait ze haar rug naar Ann toe en zegt: ‘Rot op, trut! Ik heb je niks meer te zeggen.’ Ze loopt weg. Bij elke stap voelt ze een messteek harder en harder haar hart doorboren. Achter zich hoort ze een doffe klap. Ann is ingestort. Caitlin kijkt niet meer achterom.

Vanaf toen heeft Caitlin Ann nooit meer gezien. Ann verliet Zweinstein in haar vierde jaar. En Caitlin bleef achter. Ze bleef achter met haar figuurlijke masker die ze sindsdien nooit meer heeft afgedaan.



-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana kijkt suf voor zich uit als Olivier de eerste aanwijzing voorleest. Vaag vraagt ze zich af hoe het komt dat hij nog altijd niet morsdood op de grond ligt en raakt wat bang, maar die gedachte wordt vlug verdreven wanneer Olivier het woord Hogwarts zegt. Hogwarts... Wat zou er gebeurd zijn als ze daar nooit naartoe gegaan zou zijn? Zou ze hier dan gezeten hebben tussen alle anderen, zoekend naar een sprankeltje onbestaande hoop tot bevrijding?

Haar gedachten dwalen verder af, en Lana ziet zichzelf op haar bezemsteel zitten. Zenuwachtig keek ze om zich heen. Van de grotendeels blauwe tribunes aan de linkerkant en de groene aan de rechterkant weerklonk een hels kabaal: gejuich, maar ook boegeroep. Het was haar eerste wedstrijd als Seeker van het team van Ravenclaw, maar die ging nu niet bepaald schitterend. Het was 70 tegen 130 in het voordeel van Slytherin, iets wat de verantwoordelijkheid en de druk op Lana’s schouders nog groter maakte. Terwijl ze haar lippen zenuwachtig bevochtigde, viel haar blik op de Seeker van de tegenstand. Als Lana zich niet sterk vergiste, was hij al een laatstejaars. En zij daar dan als tweedejaars tegen? Gah! Grappig. Het was alleen maar omdat de rest hopelozer was dan zij dat ze de positie in het team kreeg.

Olivier keek Lana hatelijk aan en grijnsde zijn tanden bloot, in een poging Lana angst aan te jagen. Dat lukte, deels, want Lana wendde haar blik meteen weer af. Even was ze zelfs blij dat Olivier zo afgrijselijk keek, want anders had ze nooit aan de andere kant van het veld iets blinkends zien vliegen. Meteen draaide Lana haar bezem om en stevende op de Snitch af, met Olivier achter haar aan. Al vlug vloog hij naast haar, terwijl het gejuich in de tribunes luider werd. Hij lachte even, alsof het een peulenschil was. Lana probeerde te versnellen, wat Olivier dan weer verhinderde door aan haar in te beuken, waardoor ze uit koers kwam. Vlug haastte ze zich weer terug, de drang onderdrukkend hem terug te beuken.

“Waarom doe je de moeite ook? Waarom probeer je het ook maar?” sneerde Olivier gemeen. “Je haalt het nooit van me, je eerste wedstrijdje tegen de beste ploeg van de school… Miserabel…” Oliviers eerste woorden ooit tegen Lana. Ze probeerde hem te negeren, concentreerde zich zo goed mogelijk op de bewegingen van de Snitch. Die maakte opeens een duikvlucht naar beneden, Lana zette de spurt in. Ze had het voordeel dat ze kleiner, lichter en wendbaarder was dan Olivier, waardoor hij meer tijd nodig had om te veranderen van route. Lana probeerde daarvan te profiteren. Terwijl ze haar hart in haar keel voelde kloppen, de adrenaline door haar lijf voelde jagen, trapte ze haar bezem nog eens extra op z’n staart. Vlug stak ze haar rechterhand uit. Lana durfde niet meer achterom te kijken om te zien waar Olivier bleef, maar ze kon hem als het ware in haar nek voelen hijgen. Hij was kortbij. Ten slotte sloot Lana’s hand zich om de Snitch. Ze had hem!

Lana glimlachte even, redelijk zwakjes vergeleken met het feit dat ze zojuist de wedstrijd gered had. Ze keek voor zich uit toen ze verschillende blauw-zilverkleurige doeken blij op een neer zag wapperen. Geen drie seconden later ontdekte Lana de groenheid van het grasveld onder zich, en de pijn in haar rug. Olivier was voor een tweede keer ‘geheel per ongeluk’ aan haar ingebeukt, waardoor ze zich niet meer op haar bezem kon houden. Lana draaide zich om en keek Olivier aan die langs haar neerkwam. Hij spuugde op het veld met een afgrijselijke blik op zijn gezicht.

“Bloedbesmeurd beginnersgeluk…” gromde hij. “Volgende keer maak ik je kapot.” Olivier draaide zich om en beende furieus weg, een angstig meisje achterlatend.

Een paar weken gingen voorbij, waarin Lana niemand iets vertelde over dit incident. Ze had niet echt iemand waar ze het tegen wilde vertellen. Roxan misschien, maar aangezien die haar eigen vrienden had, deed ze het maar niet. Telkens als ze Olivier zag, bleef zo ver mogelijk uit zijn buurt of liep met een grote boog om hem heen. Tot een bepaalde dag, waarop hij haar tegemoet kwam gelopen op de gang en Lana niet terug kon. Bang schuifelde ze naar achteren, tot ze met haar rug tegen de muur stond. Ze moest haar hoofd opheffen om Olivier aan te kunnen kijken. En hoewel ze het bijna in haar broek deed van angst, ze was te trots om zich van hem af te wenden.

“Wel, wat heb ik gehoord?” begon Olivier zijn zoetjes maar toch hatelijke preek. “Hoe durf je me aan te kijken, vuile halfbloed!” Lana hield haar blik op hem gericht. Geen haar op haar hoofd dat eraan dacht nog maar één keer te knipperen met haar ogen.
“Zo, nu ben je nog dapper, he? Op je kamer ’s nachts ben je blijkbaar minder dapper…” ging Olivier treiterend verder. “Huilen voor je mama en papa? Ach, hoe ontzettend zielig!” Oliviers stem werd hoog en pieperig.
“Nee, het is mijn schuld! Mama, kom terug! Papa, neen, niet gaan! Niet doodgaan, niet doodgaan!”

“Da’s niet waar!” riep Lana naar Olivier, het eerste wat zij ooit tegen hem zei, al loog ze dat maar. Lana had regelmatig nachtmerries. Dromen waarin ze het gezellig had met haar ouders, waar ze samen waren. Maar net wanneer het goed ging, keerde alles om, wilde ze dat ze wakker zou worden voor het wéér gebeurde. Steeds droomde ze dat ze stierven, telkens op een andere manier, voor haar ogen, door haar fouten. Telkens weer. Alsof ze moest boeten. Vaak huilde ze terwijl ze sliep, waarna ze wakker werd, met rare blikken van kamergenoten op haar gericht.

“Een bloedbesmeurde, en dan nog geen ouders! Hopelozere mensen lopen er niet rond in de toverwereld!” Olivier lachte gemeen. Heel gemeen. Tranen stonden in Lana’s ogen. Ze zag hem zijn mond openen om nog wat meer te zeggen, maar ze kon het niet meer verdragen. Ze bukte zich en wist zo weg te komen bij Olivier. Hij riep haar nog iets na, maar Lana kon het niet meer horen. Met stromende tranen rende ze weg.

Overstuur liep ze naar haar Common Room, gooide de ingang open en stapte binnen. Een vierdejaars wilde net naar buiten stappen en nog voor Lana het besefte, duwde ze hem bruut aan de kant.
“Ga uit de weg, zie je niet dat ik hier loop?!” blafte ze naar hem terwijl ze hem aankeek met haar betraand gezicht. De jongen keek haar raar aan. Het was die jongen die iedereen altijd al apart gevonden had, uiterst stil, maar toch agressief. Lana raakte nog banger toen ze besefte tegen wie ze een grote mond opzette, stapte naar achteren en keerde hem toen de rug toe vooraleer ze ook nog eens een bestraffing aan haar been had. Huilend plofte ze neer in de zetel in de verst afgelegen hoek van de kamer, zich afvragend of dit gebeurde, puur en alleen omdat ze de Snitch ving. Pas toen drong het door dat Olivier dit via via te weten gekomen zou moeten zijn… Dat Lana helemaal geen vrienden had. Zelfs haar klasgenoten konden geen geheim bewaren. Ze was nog altijd alleen.

Lana kijkt op. Ze begrijpt niet dat Olivier zo tegen haar tekeer ging terwijl hij het grootste deel van zijn leven zélf geen ouders gekend had.

http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine kijkt raar om zich heen. Ze vroeg zich in eerste instantie al af waarom ze mee naar hier geflitst was. Alle ogen zijn op Olivier gevestigd, die iets vaags over Sado aan het voorlezen is. Ze snapt er maar bitter weinig van, om niet te zeggen niets. Ze sluit echter haar ogen wanneer Olivier het heeft over Hogwarts. Dat waren nog tijden… denkt ze verbitterd.

James duikt voor haar gezicht op, maar dan een véél jongere versie. Een tamelijk populaire jongen die wel van alle meisjes – en dan vooral van die van Gryffindor –  de aandacht wist te trekken tijdens zijn schoolcarrière, al deed hij daar niets speciaals voor. Je moest dan ook niet veel moeite doen om bekend te raken wanneer je een knappe zesdejaars met een Quidditchfunctie bent. Zelf bofte Christine dat ze ook een Gryffindor was. Al was ze in vergelijking met hem nog een hulpeloos, zielig en kinderlijk eerstejaartje, niemand kon haar verbieden naar hem te kijken. Maar daar bleef het dan ook bij, zo’n dik jaar lang. Hij keek ook nooit terug, daarvoor waren te veel ogen op hem gericht die niet meer in een kinderkop zaten.

Christine verhuisde naar het tweedejaar, en kwam eigenlijk toevallig met Mike, een vierdejaars, in contact door op de gang letterlijk op hem te botsen en zo haar propvolle tas te scheuren, waardoor alle inhoud zich over de vloer verspreidde. Ze hadden zich beschaamd geëxcuseerd aan mekaar en samen de spullen opgeraapt. Hij herstelde haar tas met een simpele zwiep van zijn stok. Ze glimlachte dankbaar, zweeg even, flapte toen haar naam eruit.
“Christine…” zei ze, waarop de jongen grijnzend reageerde. “Mike…”

En zo kwam het eigenlijk dat Christine en Mike regelmatig contact met elkaar hadden – niet te veel, natuurlijk, ze had ook haar vriendinnen nog – en vrienden werden, iets wat meestal moeilijk was, aangezien Mike een twee jaar oudere Ravenclaw was.

Zo’n drie weken na de botsing zat Christine bij Mike aan de Ravenclawtafel in de Eetzaal, hij legde haar iets uit over Potions dat zij en de rest van de klas ook niet echt snapte. Net toen Mike een soortement van verklaring wilde geven waarom je beter twintig keer naar links roert in plaats van vijf keer met de klok mee, kwam er een grote schaduw over hen heen hangen en keken beiden op.

“Mike, ik stuur vlug even een uil naar ma om te vragen of ze m’n boek dat ik vergeten ben wil nasturen. Moet ik er ook iets voor jou bijschrijven?” James keek Mike even vragend aan, die leek na te denken. Even gleed zijn blik naar Christine, glimlachte kort, en keek Mike dan weer aan.
“Nee, ik heb alles wel, denk ik…” antwoordde hij met een grijns, waarop James met een “OK, later!” overeind kwam en weer terug naar zijn eigen tafel liep. Christine bleef James nastaren tot hij terug op zijn plaats zat, verbaasd dat hij naar haar gekeken en zelfs geglimlacht had. Toen keek ze Mike aan.
 
“Ben jij zijn broer?” vroeg ze meteen, beseffende dat ze eigenlijk geen flauw idee had wat Mikes achternaam was. Mike keek haar even kort aan, knikte toen.
“Yup, voor de volle honderd procent!” reageerde hij om zijn knik meer effect te doen geven, waarna hij zich terug op Christines schrift focuste. Christine liet haar blik echter even hangen op James vooraleer ze zich terug op Potions concentreerde, beseffende dat zij waarschijnlijk weer de enige was die dit nog niet wist.

Weken en maanden gingen voorbij. De band tussen Mike en Christine werd steeds hechter. Zelfs Kerstmis vierden ze samen op school. Het effect daarvan was dat Christine ook steeds meer en meer in contact met James kwam, iets wat ze toen niet bepaald verschrikkelijk erg vond. Al fantaseerde ze vaak, ze had er zich al eeuwen bij neergelegd dat zij veel te jong was voor hem. Vaak zaten ze samen met hun drie en nog een paar anderen aan één tafel, waar ze vaak lol hadden tot ze scheurden van het lachen. Niet veel later kreeg Christine echter veel jaloerse blikken en opmerkingen naar de kop geslingerd, van haar vriendinnen, maar ook opvallend veel van vijfde- en zesdejaars-Gryffindor-meisjes.

“Maar je papt alleen maar met die Mike aan, in de hoop om een beetje in het oog te springen bij die o, zo lieve, knappe, slimme Jamesiepooh!” was de in hoge stemmetjes opgevoerde opmerking die ze vooral van haar vrouwelijke klasgenoten te horen kreeg, nadat ze zeiden dat ze hen had laten vallen als een baksteen. Christine vond het niet echt aangenaam om zo’n beschuldigingen te moeten slikken en ging dus ook in de verdediging.
“Sorry? Ik wist op het begin niet eens dat ze broers waren. Ik heb jullie nooit in de steek gelaten en probeer mijn tijd zoveel mogelijk eerlijk te verdelen. Het spijt me voor jullie dat ik ook nog andere vrienden heb!” bracht ze uit, wat blijkbaar de druppel was voor de anderen. Er kwam een fikse ruzie van. Tot overmaat van ramp kwamen de jaloerse ouderejaars op een avond rond haar staan.

“Seg, snotbel, wie denk je wel niet dat je bent?” zei één van hen, terwijl ze allemaal geïrriteerd keken, alsof Christine vuiligheid was. “Zoek eerst eens een jongen van je eigen niveau en oefen daar een beetje op voor je je aan het grote werk waagt. Je ruïneert echt alles. Wannabe-slet. Denk je echt dat je hét bent? Niks ben je! Op de kleuterklas lopen nog wel wat vrijgezellen rond!” Er klonk een minachtend gelach. Christine wilde iets reageren, maar wist niet wat. Jaloerse meisjes van vier – vijf jaar ouder zouden wel eens gevaarlijk uit de hoek kunnen komen, zeker met toverstokken in hun bereik.
“Neem liever iemand van jullie eigen leeftijd, willen jullie?” hoorde ze opeens een stem van achter de meisjes zeggen, die als door een elektrische schok geraakt haastig opzij sprongen. Ze keken James verbouwereerd aan, Christine ook. Ongetwijfeld zouden de meisjes die uitspraak de meest toepasselijke ooit gevonden hebben. Eén meisje trok haar wenkbrauw op en keek Christine aan.
“Ja, doe wat hij zegt!” durfde ze nog met een scheve grijns te zeggen voor ze allemaal afdropen, toch wel beschaamd voor het feit zo betrapt te worden. Christine en James bleven staan. Onderzoekend nam hij haar in zich op.
“Gaat het met je?” vroeg hij terwijl wat bezorgdheid doorklonk in zijn stem. Christine knikte. Er viel een korte stilte.
“Sorry als ik je in de problemen gebracht heb, dat was niet m’n bedoeling.” vervolgde hij met spijt in zijn stem. Christine haalde haar schouders op. Ze voelde zich op de één of andere manier ongemakkelijk door zijn laatste uitspraak, maar toch gevleid. Hij had het voor haar opgenomen.
“Ach, als zij jaloers zijn, da’s hun probleem toch, niet?” Haar ogen rolden even in haar kassen. “Het is niet dat er iets aan de hand is, toch?” Ze grijnsde dapperder dan ze zich voelde. James glimlachte terug, waarna ze maar zei dat ze naar bed ging en mekaar een goede nachtrust wensten. Nog wat langer bij James blijven hangen zou de poppen écht aan het dansen maken.

Christine kijkt op naar Mike, die zich wat afzijdig houdt en ook in gedachten verzonken lijkt te zijn. Ze heeft er geen moment spijt van gehad dat ze zo’n lieve man heeft leren kennen. Ze voelde enkel spijt voor haar eigen stommiteiten.

OOC:: LAAAAAAAAME!!! Geen inspiratie, sorry. 't Is flauw =(


-----------------------------------


Moniek




http://img74.imageshack.us/img74/2761/linda2vh.jpg

Linda kijkt toe naar alles wat er gebeurt, maar voelt niet de behoefte om iets te doen. Ze ziet dat Olivier de profetie pakt en dat ze dan ineens in een theater staan. Ze hoort de profetie en wat Olivier voorleest, maar ze kan er geen touw aan vastknopen. Ze hoort de naam Zweinstein vallen en moet onwillekeurig terugdenken.

Haar eerste dag op Zweinstein. Ze staat samen met de andere eerstejaars te wachten om gesorteerd te worden. Ze ziet haar broer aan de tafel van Huffelpuf zitten, hij zit nu al in het vierde jaar. Hij zwaait naar haar en ze zwaait terug. Ze weet dat hij denkt dat zij ook bij Huffelpuf zal komen, maar zelf weet ze dat dit niet zo is. Ze is niet wie hij denkt dat ze is. Ze is niet zo'n lieverdje als hij denkt. Ze is eigenlijk alles behalve dat, maar haar oudere broer is alles voor haar, dus ze doet zich anders voor in zijn bijzijn omdat ze hem niet kwijt wil raken. Haar drie jaar jongere broertje was anders, net zoals zij, maar hij verborg het niet. Ook in het bijzijn van haar oudere broer was hij gemeen en Linda weet dat haar oudere broer hem niet mag, hij negeert hem juist zoveel mogelijk. Ze wil niet dat hij ook zo over haar zal denken, dus ze doet zich anders voor. 

'Brezing, Linda!' wordt er geroepen. Ze loopt naar voren en zet de Sorteerhoed op. Ze ziet haar broer verwachtingsvol naar haar kijken, maar ze wendt haar blik af. Ze weet wat er komen gaat.

'Zwadderich!' roept de Sorteerhoed. Ze ziet haar broer verbaasd kijken en zet zelf ook een verbaasde blik op. Ze loopt naar de tafel van Zwadderich en terwijl ze langs hem loopt, kijkt ze hem aan met een blik die wil zeggen 'ik heb werkelijk geen flauw idee waarom ik bij Zwadderich wordt ingedeeld'. Ze mòcht hem gewoon niet kwijtraken.

Het was nu een paar jaar later, Linda zit in haar vierde jaar. Haar jongere broertje is inmiddels ook op Zweinstein en is natuurlijk ook in Zwadderich ingedeeld. Hij wist van haar ware aard af en ze kan goed met hem opschieten. Maar toch is hij haar minder dierbaar dan haar oudere broer. Na de sortering een paar jaar terug heeft ze met hem gesproken, dat ze misschien in Zwadderich is ingedeeld omdat ze veel ambitie had. Dat ze veel liever bij Huffelpuf was ingedeeld. Hij had haar geloofd en zijn beeld van haar was gelukkig niet veranderd. Nu zitten ze samen in de bibliotheek, huiswerk te maken. Hij is druk bezig met leren voor zijn PUISTen.
'Ik ga naar buiten,' zegt ze tegen hem. Hij knikt. Ze pakt haar spullen op en loopt naar buiten, het is mooi weer. Ze ziet haar vrienden - als je ze zo kan noemen, het was meer wat aanhangsel waar ze wel eens mee praatte - zitten en gaat erbij zitten. Niet veel verderop ziet ze haar broertje, die een tweedejaars probeert te vervloeken, maar zonder succes. De tweejaars kent veel meer spreuken dan hij.
'Nee, zo moet je het doen,' zegt ze tegen haar broertje en dan richt ze haar eigen wand op de tweedejaars.
'Tarantallegra!' roept ze en de tweedejaars begint meteen een vreemd dansje te doen. Ze lacht, haar broertje en 'vrienden' ook. 
'Locomotor Mortis,' zegt ze er dan ook nog achteraan en de tweedejaars danst door, maar nu met zijn benen tegen elkaar geplakt. Het aanblik van de tweedejaars die een beetje vreemd staat te springen is erg vermakelijk en ze moeten allemaal erg lachen, maar dan hoort ze een stem achter zich.
'Linda.'
Linda herkent de stem en draait zich razendsnel om, om vervolgens recht in het gezicht van haar broer te kijken. Die blik vergeet ze nooit meer, hij staat voor altijd in haar geheugen gegrift. Een blik van onder andere woede, maar vooral teleurstelling.
'Je was je boek vergeten,' zegt hij, meer niet. Hij laat haar boek voor zich in het gras vallen, draait zich om en loopt weg. Dat was het laatste wat hij ooit tegen haar had gezegd.
'Nee, ik kan veranderen, alsjeblieft, geef me nog een kans,' zegt ze, maar hij hoort het amper. 
'Ik kan veranderen.' 

En ze wás veranderd. Heel erg veranderd. Ze vervloekte nu niet meer zomaar mensen, ze was een stuk aardiger tegen mensen, maar het had geen zin gehad. Hij had nooit meer tegen haar gesproken. Na zijn laatste jaar is hij verhuisd, en ze wist eigenlijk niet eens waarheen. Ze vraagt zich wel eens af waarom ze nou eigenlijk veranderd is, het had toch geen zin. Maar ergens hoopt ze dat hij haar dan toch nog een keer zal vergeven.


-----------------------------------


Olivier




http://img151.imageshack.us/img151/4001/mike5ke.jpg

Nog een beetje geschrokken door de gebeurtenissen zonet luistert hij naar wat Olivier voorleest. Iemand had dus zijn theorieën over het Mysterie van Sado opgeschreven, dat zouden ze goed kunnen gebruiken. Wanneer Olivier verteld dat de schrijver van het boek zijn zoektocht begonnen was op Zweinstein dwalen zijn gedachten af…

Mike’s zoektocht stond op het punt te beginnen. Hij was die dag aangekomen op Zweinstein en gaf zijn ogen goed de kost. Hij vond het kasteel prachtig. Zoals zijn vader en moeder hem op het hart gedrukt hadden volgde hij zijn oudere broer James naar de Leerlingenkamer. Zijn ouders hadden verwacht dat Mike ook in Griffoendor zou komen, maar dat was toch ietsje anders gelopen. Gelukkig wist zijn broer ook de weg naar de Leerlingenkamer van Ravenklauw en bracht hij hem, zij het met enige tegenzin, daar naartoe.

De jaren daarna waren één grote zoektocht geweest voor Mike. De zoektocht door het kasteel, en toen hij wat ouder werd; de zoektocht naar wie hij was. 

Het was in zijn vierdejaar dat hij een meisje leerde kennen, Christine. Hun eerste ontmoeting was een beetje gênant geweest, het was een botsing, en verlegen hadden ze zich aan elkaar voorgesteld. In de maanden daarna waren ze vrienden geworden, en voor Mike was het zelfs meer dan dat. Hij was verliefd geworden op haar, hij was voor het eerst verliefd geworden op een meisje. Maar hij durfde het niet te zeggen, hij wilde eerst ontdekken of zij hem ook leuk vond.

Christine kwam uiteindelijk ook in contact met Mike’s broer James. Iedere keer wanneer James bij hen kwam zitten zag Mike Christine’s ogen schitteren. Hij zat er dan altijd bij en probeerde gezellig te blijven, maar diep van binnen vond hij het verschrikkelijk dat zijn broer meer aandacht kreeg. Zijn broer had altijd meer aandacht gekregen, aangezien hij veel ‘stoerder’ was. Voor Mike had nooit iemand echt aandacht. 

Hij bleef zijn liefde voor Christine echter wel behouden. Wanneer zijn broer er niet bij was had Christine alle aandacht voor hem en dat vond hij heerlijk. Ze hadden samen altijd veel lol.. Wanneer iemand Mike beledigde kwam Christine ook altijd voor hem op. Ze trok zich niets aan van het gelach omdat ‘een tweedejaars een vierdejaars moest helpen’. 

De gedachtes vervaagden weer en Mike keek naar Christine, ze zag er nu veel ouder uit dan ze was en van haar blakende zelfvertrouwen was weinig meer over. Ook besefte hij nu dat hij haar nog niet had zien lachen sinds ze elkaar een tweetal uur geleden hadden ontmoet in het Atrium. Mike besefte dat hij daarstraks veel te hard was geweest voor Christine. Zij had hem altijd geholpen en nu was het weer zijn beurt om haar te helpen. Net als hij dat had gedaan na het overlijden van James.


http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Olivier voelde zich herboren na de ontmoeting met zijn moeder en het gesprek met zijn vader. Tien minuten geleden was hij nog diep ongelukkig geweest, maar nu kon hij zich plots geen betere dag meer herinneren als vandaag. 

Hij zou zijn vader trots maken, dat was één ding dat zeker was. Hij zou zijn opa gaan helpen en samen zouden ze de andere Koningen en Koninginnen verslaan. Maar eerst moest het Mysterie van Sado worden opgelost. 

En er was nog iets, hij moest zich eindelijk eens losmaken van het verleden, zoals zijn vader had gezegd. Het was moeilijk, maar zijn besluit stond nu vast. Hij zag eindelijk in dat het fout was wat hij al die jaren had gedaan. Hij zag eindelijk in dat hij de afgelopen jaren van zijn leven had verspild, vastgeklampt aan die ene nacht aan het einde van zijn zevende jaar op Zweinstein…

Olivier was altijd al een populaire jongen geweest in zijn afdeling. Hij wist dat de bloedbesmeurden in de andere afdelingen daar heel anders over dachten, maar dat kon hem niet schelen. Zijn opa had hem immers geleerd dat hun mening er niet toe doet.

Trots pareerde hij door de gangen met zijn ‘vrienden’ achter hem aan. Eigenlijk waren ze alleen maar zijn vrienden omdat hij ze goed kon gebruiken. Doordat ze met zo’n groot groepje waren, waren alle kleine kinderen en bloedbesmeurden bang voor hen. Hoe vaak had hij hen al wel niet beledigd en voor schut gezet? 

Het groepje keurde alles goed wat hij deed en hij was het gewoon geworden dat ze deden wat hij wilde. De enige die daar niet in meeging was Lauren, zij vond dat Olivier gelijkwaardig was aan de rest. Bovendien was ze te lui om iets voor Olivier te doen.

De enige reden waarom Olivier haar in het groepje liet terwijl ze niet naar hem luisterde was omdat ze een vriendin had die Olivier erg leuk vond. Zij beiden woonden in Sado, net als hijzelf, en Lauren en het meisje woonden zelfs bij elkaar. Haar ouders waren dood ofzoiets en daarom woonde ze nu bij Lauren. 



Nu pas besefte Olivier waarom zijn opa haar niet geschikt gevonden had. Hij had natuurlijk geweten dat Sarah een halfbloedje was. Zijn opa wist op de één of andere duistere manier alles over Sado…

Nadat hij zich snel had aangekleed ging hij de deur uit zonder te ontbijten. Hij was woest! Woest over wat zijn opa had gedaan. En waarom in hemelsnaam? Snel haastte hij zich naar Lauren’s huis om te controleren of hij het niet gewoon had verzonnen, dat hij Olivier alleen maar bang wilde maken. Of misschien was het wel gewoon een droom geweest…

Hij bonste op de deur. Niets. Hij bonsde nogmaals op de deur en riep dat hij binnen wilde. Een slaapdronken Lauren deed uiteindelijk open.
“Wat doe jij hier nou weer?” vroeg ze geërgerd. “Als je Sarah zoekt, die is de deur al uit…ging naar café ofzoiets.”
Zonder verder nog iets te zeggen liet Olivier Lauren verbaasd in de deuropening achter. Hij was al opweg naar het café. Toen hij daar aankwam zag hij haar al zitten voor de raam. Met een ander. Ryan Morter, die twee jaar ouder was als hem. Ze zaten druk met elkaar te praten en hij zag Sarah constant lachen als Ryan iets zei. 
Hij stond even te kijken en draaide zich toen abrupt weer om. Hij rende naar huis en plofte huilend neer op de bank. Een droom viel in duigen, maar hij zou er alles aan doen om haar terug te winnen. Hij sprak echter wel met zichzelf af haar nooit iets te vertellen over die nacht. Die nacht die uit haar geheugen gewist was. Maar Sarah zou hem toch zo ook wel leuk vinden?

Helaas was het later allemaal anders gelopen. Hoeveel pogingen hij ook had gedaan, Sarah kreeg steeds meer interesse in Ryan…
Het was tijd om de afspraak die hij met zichzelf had gemaakt op te zeggen. Met stevige passen liep hij op Sarah en Ryan af, Billy lag nog steeds in Sarah’s armen.

“Sarah, ik heb er genoeg van,” begon hij op luide toon. De woede leek in één klap te komen, alle frustratie over die ene nacht waar hij zich zolang aan had vastgeklapt.

“Ik wil niet langer vage woorden als ‘ik hou van jullie allebei’ Sarah, ik ben het zát,” zegt hij kwaad. “Ik wil nu verdomme weten waar we aan toe zijn.” 

Hij draait zijn hoofd naar Ryan en kijkt hem ook kwaad aan. “Of je kiest voor die eikel,” zei hij met zijn toverstok wijzend op Ryan. “Of je kiest voor mij.” 
“En na alles wat ik voor je heb gedaan, en wat die eikel niet heeft gedaan, zou ik persoonlijk toch voor mij kiezen.” 

Met een uitdagende blik keek hij Sarah recht in de ogen aan. “Als mijn opa het ons niet had belet waren we nu al 6 jaar samen geweest!” 
Hij haalde nog één keer diep adem en besliste toen definitief dat hij het moest vertellen. “We zijn met elkaar naar bed geweest. Zes jaar geleden in de nacht van het afscheidsbal op Zweinstein. Mijn grootvader vond je echter niet geschikt omdat je een halfbloed was, daarom had hij je geheugen maar doodleuk gewist.” Het was eruit voor hij het wist en hij had het zonder enige emotie in zijn stem verteld. Dit waren de harde feiten en hij hoopte dat Sarah er iets van begreep, misschien zelfs iets zou herinneren..

Zijn hart bonsde in zijn keel. “En nu vraag ik je om opnieuw je keuze te maken. Want die nacht bloeide de liefde tussen ons op, liefde die de volgende ochtend gewoon weer leek verdwenen. Dat kan toch niet!” De laatste woorden schreeuwde hij bijna. “Het kan niet zo zijn dat die liefde weer is verdwenen Sarah! We horen bij elkaar!”

“KIES SARAH! Kies voor hem of kies voor mij!”

OOC1: Het waren maar vijf a4tjes :P
OOC2: Nu komt de laatste Rayna-Missy-Sander scene :')  Post niet te veel want het moet nog op 1 pagina passen volgens de Sado-traditie :P


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Alsof hij een stomp in zijn maag kreeg van Olivier keek hij hem lang en ongelovig aan. Daarna keek hij naar zijn geliefde Saar en 'hun' Billy. 
Hij snakte naar adem en voelde als nooit te voren hoe hard de grond was en zijn knieen kreeg hij maar niet onder controle en zocht steun bij de muur.

Waarom moest hem dit overkomen, waarom was zijn geluk met Sarah hem niet gegund? Waarom konden hij en Olivier niet weer gewoon vrienden zijn? Waarom was het allemaal zo moeilijk? Hij hield van Sarah en ook Billy had zijn hart gestolen, zou ze nu voor hem kiezen? Hij wilde het niet... hij wilde dat het simpel was en dat hij en Saar met Billy lekker thuis zat en dat Olivier gewoon af en toe eens lekker langskwam en samen met hem die muggles weer eens een goede poets zouden bakken.

Hij rechtte zijn rug en keerde zich van de muur zodat hij oog in oog met Sarah kwam te staan en nam Billy teder van haar over. Hij wist dat hij nu niets kon zeggen waardoor zijn positie beter zou komen te staan en haar weer voor zich kon winnen. Wat hij nu ging doen, zou het moeilijkste zijn wat ie had moeten doen sinds zijn mam hem ontviel. Hij moest afwachten wat er zou gebeuren...

'Sarah... ik houd van je'


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Diep geschokt kijkt Sarah ontzet naar Olivier.

"BEN JE NU HELEMAAL GEK GEWORDEN? WIE DENK JE WEL NIET DAT JE BENT? VIEZE VUILE SPOELWORM!"

Sarah balt haar vuist, alleen Billy belet haar om Olivier eens een goed pak rammel te geven.

"Jij bent niet helemaal goed in je hoofd jij! Wij zijn helemaal nooit naar bed geweest met elkaar. Sterker nog, ik ben nog m-m-maagd."

Met het schaamrood op haar wangen weet ze eventjes niet waar ze moet kijken, in haar woede heeft ze weer eens iets te veel gezegd. 
In één moment heeft ze zo'n beetje haar hele priveleven aan de wilgen gehangen. Ryan zal zich nu wel afvragen waar hij bij merlijnsbaard aan begonnen is. Een maagd...

"Als je zonodig wil dat ik een keuze maak, en dat ik voor jou kies, had je wel wat beter over je woorden na kunnen denken. Erg vriendelijk waren ze niet."

Woest kijkt ze Olivier aan.

Dat joch is nog verwaander dan ik al dacht. Denken dat ie alles kan eisen. Hij bekijkt het maar.

"Als je zonodig wilt dat ik een keuze maak, dan maak ik die. En je zult er niet blij mee zijn."

Verdrietig kijkt Sarah naar Ryan, wetend dat ze niet voor hem kan kiezen.

"Mijn keuze ligt bij Billy, en bij niemand anders. Ik wil hem een goede en veilige toekomst bieden, en als dan zonder jullie gekissebis moet zodat hij veilig kan opgroeien, dan zie ik geen andere keuze."

Resoluut draait ze zich om, niet beseffend wat voor dramatische keuze ze nu heeft weer gemaakt.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Olivier luistert naar de tirade van Sarah, een tirade waarbij haar omg-mijn-bloemenperkje-en-mijn-porseleinen-servies-tirade niets was. 

Als ze dan echter zegt voor Billy te kiezen schiet Olivier uit zijn slof.

"HOU OP MET DAT WAZIG GEDOE," roept hij kwaad. "KIES RYAN OF KIES MIJ! Ik ben dit klotegedoe meer dan zat." 

Ondertussen probeert hij een manier te bedenken om te bewijzen wat er de nacht van het afscheidsbal gebeurd was. 
"Weet je soms niet meer dat we na het bal same naar huis liepen?" probeert hij. "Weet je niet meer wat er bij de treurwilg gebeurde? Weet je niet dat je meeging naar mijn huis? Weet je Pindakaas met Boter niet meer wat er gebeurde toen we eenmaal boven waren?" 

Plots krijgt hij Ryan in het oog en hij besluit wat stoom op hem af te blazen. "En jij? Waarom blijf je eigenlijk nog bij Sarah? Je houd niet eens van haar! Je doet het alleen om mij te pesten!" 

Diep van binnen wist Olivier dat dat niet waar was, Ryan zou zoiets nooit doen. Maar hij moest het zeggen. Hij moest.

OOC: Iemand die een hersenpan wil uitlenen of iemand die goed is in het wissen van geheugensloten? :P


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

Ryan besefte dat Sarah erg in de war was van dit alles en dat kon toch ook niet anders, ze had meer meegemaakt dan... dan hem. Van dit laatste schrok hij toch wel erg. Wat had hij zich aangesteld de laatste tijd?

Toen Olivier zich zo plots tegen hem uitte, schrok hij wederom. Waarom ging hij zo tegen hem tekeer, hij was degene die ineens zulke leugens naar buiten gooide en dan notabene nog wel tegen Sarah... Sarah, die dit niet verdiend had.

'Zeg... wat bezielt jou Olivier? Dit zou meer een actie voor mij zijn geweest dan voor jou, ben je zo aan de grond dat je leugens moet gaan vertellen om haar voor jou te laten kiezen? Je had toch moeten weten dat dit soort dingen niet werkt bij Sarah? Dat je boos bent op mij, alla... maar dit verdiend Sarah niet. Waarom...?

Hij liep Sarah achterna, maar dit keer niet om haar tegen te houden. Maar om haar te vertellen dat hij haar de ruimte zal geven die ze nodig heeft. Dit keer besefte hij maar al te goed dat als hij ook maar zou proberen haar te overtuigen, dat hij haar alleen maar meer van hem afdreef. Hij zou dit keer geduld en hoop moeten hebben om ooit nog kans te hebben bij haar.

Ze was al thuis aangekomen en toen ze binnen was sloot hij de deur.

'Sarah... je bent een goed mens en ik ben er zeker van dat je een goede moeder zult zijn voor Billy. Ik ga je niet vragen om voor mij te kiezen. Ik ga weer terug thuis wonen, en geef jou de ruimte om te beslissen wat je verder wilt doen met je leven en met wie je dat wilt doen. Ik zal een goede vriend zijn zoals ik dat altijd al had moeten doen.'

Hij draait zich om en wil de deur uitlopen als hij oog in oog staat met Olivier.


-----------------------------------


Olivier




OOC: Uhm, we zijn nog op het Ministerie dus het lijkt me sterk dat Sarah ineens thuis is :P  Maarja, dat wist je misschien niet...nu wel ^^

http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

"IK VERTEL GEEN LEUGENS!" schreeuwt hij tegen Ryan. Bijna automatisch pakt hij zijn toverstok en richt die op Ryan.

"Dat bezielt me! De reden voor dit volgens jou rare gedrag is dat het echt waar is!" 

Hij kijkt even rond alsof hij nu pas door heeft dat de rest van Sado er ook nog is. "Is er iemand goed in geheugensloten breken?" vraagt hij op niet echt vriendelijke toon. "Dan kunnen we aantonen dat het echt waar is..." 

Hij kijkt terug naar Ryan. "Je kunt me van vanalles beschuldigen..maar hierover zou ik nooit liegen!" 
Afwachtend kijkt hij omstebeurt naar Sarah en Ryan, zou Sarah nu eindelijk een besluit nemen?


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img151.imageshack.us/img151/126/lana2kw.jpg 

Lana wordt uit haar gedachten wakker geschud als Olivier opeens begint te schreeuwen, tegen Sarah. Wat is er in godsnaam nu weer aan de hand? Wanneer ze aan Oliviers toon kan afleiden dat het wel menens is, komt ze met een argwanende blik overeind en schuifelt korterbij, met de intensie zich te bemoeien - als het uit de hand loopt - al zou ze niet weten hoe. Want naar haar mening klonk dit alles alsof het niet meer lang bij woorden zou blijven.

Lana schrikt zich echter kapot als Olivier beweert dat ze met Sarah de lakens heeft gedeeld. Nauwelijks kan ze een walgende blik onderdrukken, en als er nog niet veel drama in Sado geweest zou zijn, was ze vast gaan trippen. Lana weet niet echt of ze het moet geloven, maar het klinkt wel verdacht oprecht.

Ze probeert de ruzie te volgen, maar krijgt er amper kop noch staart aan. Lana kijkt Sarah aan terwijl ze op haar lip bijt, als ze een bekentenis maakt waarvan Lana ziet dat Sarah zich ervoor schaamt. Haar uitdrukking blijft zo wanneer Sarah een zware keuze maakt, een keuze die ze niet verwacht had. Met een pijnlijke blik kijkt ze naar Olivier, die voorspelbaar zijn stok op Ryan richt. Niet wetend wat ze moet doen of denken, kijkt ze even naar Billy in de armen van Ryan en probeert ze oogcontact met anderen te maken, tot ze iemand uit de groep ziet springen…

http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine kijkt naar Mitch, tot Olivier aan zijn uitbarsting begint. Als Sarah haar naam valt, kijkt ze meteen naar haar – en de baby. Geschokt kijkt ze toe hoe Sarah uitbarst tegen Olivier en zegt voor Billy te kiezen, hoe Ryan haar kind overneemt, hoe Olivier begint te schreeuwen, hoe hij eist dat Sarah een keuze maakt tussen hem of Ryan, hoe Olivier een stok op Ryan richt. Voor Christine is de maat vol; ze schiet tussen de groep uit en loopt op Ryan af, waarna ze de baby uit zijn armen neemt en beschermend in haar eigen armen tegen zich aandrukt. Al wat ze wilden, maar hij zou niet het slachtoffer worden van hun gekibbel!

“HOU OP! HOU OP! BLIJF VERDORIE VAN MIJN JAMIE AF!” schreeuwt ze naar het drietal terwijl ze hen met een haast krankzinnige blik aankijkt. Wat is er aan de hand in Sado? Ze kijkt naar het kind in haar armen, haar kind, en voelt zich gelukkig dat ze hem weer kan vasthouden. Een traan loopt over haar wang terwijl ze met een vinger langs zijn wangetje strijkt. Het kon haar niet schelen dat iedereen nu wist dat zij zijn echte moeder was, Jamies veiligheid was nu belangrijker. Hoe had ze hem ooit in de steek kunnen laten?

“Ik breng ‘m groot, al is het het laatste, al is het het enige wat ik nog kan! Ik zal verdomme al m’n tijd, al m’n energie en alles wat ik ook maar kan doen erin steken, maar ik zal ervoor zorgen dat ik in staat ben hem op te voeden, al is het het laatste wat ik doe!” Hoe, ze weet het nog niet, ze weet het echt niet. Maar ze vindt er wel wat op. Al moest ze kruipen, ze zal het doen, en in ieder geval niet bij deze freaks.

OOC:: Drama genoeg, Sandertje? =’D


-----------------------------------


Carpe Diem




http://img74.imageshack.us/img74/6392/mitch2hu.jpg

“Wat schiet je daar mee op Olivier”, is het eerst wat hij zegt, hij zucht zacht, “Veronderstel dat ik die geheugenslot, die er volgens jou zit verbreek, denk je dan echt, dat zij anders over jou gaat denken, te tweede kan het verbreken slecht uitpakken.” mompelt hij zacht, of iemand het heeft gehoord heeft, weet hij niet. Hij zwijgt als hij zijn moeder naar het groepje toe ziet lopen en dan ineens zegt blijf van mijn kind af en van mijn Jamie. Hij houd het niet meer. Mitch barst in een haast krankzinnige lach uit. Het is teveel, veel te veel. Net als je het ene hebt geaccepteerd, gebeurt er weer wat verrassend. “Dus nu heb ik een stiefbroer, waren twee halfbroers niet genoeg, Mompelt hij zacht. Hij staat moeizaam op werp Dizn een gelaten blik toe, hij verwacht niet meer dat die jongen hem help en loopt dan naar zijn moeder toe. Hij haalt diep adem, “Wat je ook beslist” zegt hij redelijk gekalmeerd “Ik zal je steunen” Hij legt zijn hand op haar schouder en kijkt haar opbeurend aan. Met moeite weet hij overeind te blijven. Hij zou zijn moeder niet voor de tweede keer verliezen. Hij zoekt even de blik van zijn vader.


Ooc lekker vaag weer


-----------------------------------


Missy




http://img13.imageshack.us/img13/4913/ryan0nc.jpg

'Jij wilt dat iemand dat geheugenslot eraf haalt? Kom op... vraag het maar, je weet heel goed dat ik dat kan. Ik vraag me alleen af wat het voor een zin heeft Olivier, want stel dat je idd gelijk hebt... Sarah is niet meer de Sarah van toen zoals je beschrijft.'

Dan wordt hij verrast met de uitbarsting van Christine...

'Jamie...?' en nogmaals voor de zoveelste keer duizelt het Ryan weer die avond. '... wat bedoel je?' Hij kijkt haar niets begrijpend aan als hij verbaasd in zijn lege handen kijkt en daarna naar Christine die daar Billy vasthoudt, om vervolgens daarna weer vragend naar Sarah te kijken.


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Wanneer Ryan achter haar aan loopt valt er een last van haar schouders, hij is tenminste niet boos om de wanhopige keuze die ze gemaakt heeft.

Als Ryan aanbiedt om weer terug naar zijn eigen huis te gaan legt ze een vinger op zijn lippen. 

'Nee, ik wil niet dat je weggaat. Ik voel me juist zo veilig bij je..'

Maar nog voor ze haar zin af kan maken begint Olivier weer met een tirade op orkaansterkte.

'OLIVIER, HET KAN ME NIET SCHELEN WAT JE DOET! AL STEEK JE DIE TOVERSTOK VAN JE IN MIJN KONT.. HET MAAKT ME NIETS UIT! JE KUNT ME NIET DWINGEN OM EEN KEUZE TE MAKEN ALS IK DAAR NOG NIET AAN TOE BEN!'

Ziedend van woede blaast ze de laatste woorden in zijn gezicht. Maar wat er dan gebeurt slaat werkelijk alles. Een of ander vrouwmens beweert dat Billy, háár Jamie notabene van haar is.

'En waar ben jij nu helemaal mee bezig? Geef BILLY terug! Het is mijn kind!'

Woest en met zwaaiende armen stormt ze op Christine af om Billy te redden.

'Geef die baby hier!' Ze graait naar de haren van Christine om er eens een heleboel van te amputeren maar mist. 'Billy is van mij!'

Sarah pakt Billy vast, geeft een ruk aan zijn lijfje en trekt hem uit de armen van Christine.

'Hij is van mij hoor je dat? Billy lag bij míj op de stoep en zélfs al was het jouw kind, dan is hij nu van mij. Jij hebt hem eerlijk op míjn stoep gelegd en ik heb hem eerlijk op míjn stoep gevonden!'

Sarah slaat haar armen om het kindje heen en briest ditmaal in Christines richting.

Sarah mag Billy met geen mogelijkheid verliezen, dan verliest ze alles. Haar leven, haar toekomst.. een doel om in leven te blijven. 

Dit is mijn laatste kans..


-----------------------------------


Snow White Queen




http://img85.imageshack.us/img85/6507/christine4kc.jpg 

Christine kijkt even vertederd en dankbaar naar Mitch als hij zegt haar altijd te steunen. Maar dan kijkt Ryan haar onbegrijpend aan - iets wat ze best wel snapt - en barst Sarah in woede uit. Christine doet alle moeite om het kind te beschermen, maar Sarah heeft hem al vast voor ze het doorheeft.

"Hij heet niet Billy, maar JAMIE!" schreeuwt ze naar haar terug, machteloos. "En geef hem nu terug, ik riskeer het niet dat hem iets overkomt omdat jullie ruzie maken. Ik wil verdomme niet dat hij de oorzaak of de dupe hiervan wordt door jullie kinderachtige gedoe, GEEF HEM TERUG!"

Sarahs volgende woorden kwetsen haar diep. Met open mond staart Christine haar even aan, zoekend naar woorden.

"Ja, ik heb hem op je stoep gelegd, inderdaad," zegt ze verbitterd terwijl haar ogen vollopen met tranen van woede en verdriet. "En dat was een grote fout besef ik nu. Ik had gehoopt dat hij hier bij jullie veilig zou zijn en meer kansen zou hebben als bij mij, maar ik heb me gewoon vergist! De enige die verantwoordelijk is voor hem, ben ik! Dus ik pak hem nu eerlijk terug!" Christine verheft haar stem onbewust nog meer.

"Hij is niet van jou, hoor je me? NIET! NIET! NIET! Laat hem los!"

En met die woorden neemt ze Jamie terug van Sarah. Het kind begint zacht te huilen, waardoor er een soort van schuldgevoel over Christine heen komt. Ze wendt zich af en maakt aanstalten om te verdwijnen, en nooit meer terug te komen.


-----------------------------------


Olivier




http://img350.imageshack.us/img350/431/olivier24bd.jpg

Olivier deinst nog een paar stappen achteruit als Sarah maar verder en verder tiert en taal hoort gebruiken die hij haar nog nooit heeft horen gebruiken.

Dan ziet hij ineens Christine naar Sarah toekomen en ook zij begint te tieren en te razen. Verbaasd kijkt Olivier van Sarah naar Christine. Hoe konden die twee zo gehecht zijn aan Billy terwijl ze hem allebei slechts een paar weken hebben gekend?

"STOP!" schreeuwt hij plots. "HOU OP MET VECHTEN OM BILLY..OF JAMIE OF WHATEVER." 

Hij haalt even diep adem en hoopt dat de vrouwen hem niet allebei tegelijk zullen aanvallen. "Het gaat nu Pindakaas met Boter niet om die baby, het gaat om ons Sarah!" zegt hij wijzend naar Ryan, Sarah en hemzelf.

"Dit hele gedoe duurt nu al meer dan zes jaar en ik ben het meer dan ZAT! Maak een keuze, draai er niet langer omheen!" 

OOC: Hierna zal Rayna het topic afsluiten. Ik wil zowel Missy als Rayna super bedanken voor de hele hele hele hele leuke tijd die we samen in Sado gehad hebben, er was altijd veel te lachen en te vechten met de volbloeden. Dankjewel!

Vervolgens komt ook het 2-jarig bestaan van Sado eraan (26 december), maar aangezien de meeste dan bij familie enzo zijn wilden we op 27 december om 13.00u een Sadomass op msn houden, en dan wordt ook het 5e topic geopend! Hopelijk tot woensdag dus allemaal.


-----------------------------------


Missy




OOC: Cool... dat lijkt me leuk, maar dan wel IC natuurlijk *puppy eyes*

Jammer dat Ryan niet meer kan reageren maar ik heb hem de laatste paar posts wat OOC gedaan, normaal is Ryan een enorme hufter maar ik vond het wel leuk ter afsluiting. En omdat Ryan natuurlijk helemaal smoor is op Sarah  :wink:


-----------------------------------


Rayna




http://img151.imageshack.us/img151/4631/sarah8cc.jpg

Sarah staart vol walging naar Christine. Nooit zal ze begrip kunnen tonen voor de keuze die Christine een poosje geleden gemaakt heeft. De baby is het mooiste wat Sarah de afgelopen tijd is overkomen en ze kan het zich niet voorstellen dat iemand zomaar een kindje bij iemand op de stoep zou achterlaten.

'Jij VERDIENT Billy niet eens. Je zou NOOIT een goede moeder kunnen zijn! Volgende week denk je dat je weer geen andere keus hebt en laat je Billy nog een keer bij iemand op de stoep achter.'

Stampend loopt ze op Christine af en trekt Billy uit haar armen. Vervolgens marcheert ze naar Olivier, gaat recht voor hem staan en briest in zijn gezicht.

'WEL ALLE FLUBBERWURMEN NOG AN TOE. IK BEN HET HELEMAAL ZAT. IK MAAK GEWOON GÉÉN KEUZE! DAAR! JULLIE ZOEKEN HET MAAR UIT!'

En met die laatste woorden draait ze zich om, pakt Billy nog eens goed vast en verdwijnselt.. voorgoed?


-----------------------------------


