~Cham~




Haajj, allemaal ! Ik ga hier dus een verhaal plaatsten en ik hoop dat jullie het leuk vinden . En ik wil ook graag reacties horen . (PB of reactie topic)
Komt ie :Harry Potter en z'n langste zomervakantie met Ron en Hermelien 


Stuk 1
"HE ! WIL JE EVEN NAAR BENEDEN KOMEN ? "   
Harry zuchtte . Het was Oom Herman die net zo hard brulde . 
Harry botste op de gang tegen Dirk op , maar liep toen vlug naar beneden (Omdat hij geen ruzie wilde ) . 
"Wat heeft dit te betekenen ?" siste Oom Herman .  
 "Wat bedoeld U ?" vroeg Harry .
Hij had werkelijk geen flauw idee wat Oom Herman bedoelde !   
 "Ik bedoel natuurlijk die mensen die er zijn ... ga zelf maar kijken ... maar deze mensen lijken me wel normaal , hoewel , dat meisje vroeg naar jouw -" zei Oom Herman lachend om z'n eigen grap .
 Harry schudde z'n hoofd en liep naar de voor deur . Hij kon z'n ogen niet geloven : Het waren Ron en Hermelien !  
 "HARRY!" Hermelien omhelsde hem  .  "Wat leuk je zo snel weer te zien . " zei ze . Ron grijnsde en gaf Harry een hand . "Dit had je zeker niet verwacht , he ?" lachte hij en Harry schudde z'n hoofd . Hij was veel te blij dat hij meneer en mevrouw Griffel niet eens had gezien . "Hallo meneer en mevrouw Griffel ." zei hij , zodra hij ze in de gaten kreeg . 
"Hallo , Harry ." zei mevrouw Griffel . "We gaan op vakantie met een Cruiseschip ...en wij vroegen ons af of jij misschien mee wilde ." zei ze vriendelijk . Hermelien en Ron keken hem verwachtingsvol aan . "Ja , dat lijkt me tof . Maar ik weet alleen niet of ik -" voordat Harry z'n zin kon afmaken viel Hermelien hem in rede . "Het mocht van je oom ." zei ze.
"Echt waar ?" vroeg Harry verbaasd . 
"Ja" zei Ron .  
  Dit kon wel m'n aller beste vakantie ooit worden ! Dacht Harry . Oom Herman en tante Petunia kwamen bij de deur staan . 
"Gaat hij nou mee of hoe zit dat ?" gromde Oom Herman .   
"Natuurlijk gaat Harry met ons mee , meneer Duffeling ." zei Hermelien met haar liefste glimlach . 
Tante Petunia keek haar even zuur aan en zei toen :" Nou , als hij gaat moet hij maar nu gaan ."   
 "Ik ga even m'n spullen halen ." mompelde Harry . 
"Wij gaan met je mee , Harry ." zei Ron en hij trok Hermelien mee . 
Op de gang van de eerste verdieping hoorden ze Dirk zingen op z'n kamer . Hermelien begon spontaan te lachen .
 Ron grinnikte . 
"Mooi gezongen , Dirkmans ." zei Harry toen ze in de deur opening stonden van Dirk's slaap kamer .  
 "Maar niet goed genoeg voor 'Pop Idol'  "  giechelde Hermelien . En Dirk staarde haar met open mond aan .         
 "Kom op."     Harry , Ron en Hermelien gingen naar Harry's kamer en pakten z'n hutkoffer in .
...

Stuk 2
"Harry en Ron , nemen jullie maar de kamer naast die van Hermelien . " zei meneer Griffel . 
Harry sleepte z'n hutkoffer mee en volgde Ron naar z'n hut . De familie Griffel , Ron en Harry hadden een dek, die ze moesten gaan delen met een echtpaar en twee meisjes , hadden ze gehoord van mevrouw Griffel . 
"Ik ben benieuwd of die mensen wel aardig zijn ." zei Ron .
 "Ik ook . " zei Harry . "Maarre ... hoeven wij niet bij de Orde te zijn?" vroeg hij . 
Dit had hij al heel erg lang aan Ron willen vragen .
 "Nee ." zei Ron . "Mijn ouders zijn nog wel regelmatig op het hoofdkwartier en Lupos,Tops enzo ook ...maar wij hoefden er niet per se bij te zijn ."   
"Oh , Oke . " zei Harry . Plotseling hoorden ze iemand op de deur bonken . 
 "Harry ! Ron !   Maak open ! HARRY!" Het was Hermelien die riep . Ron maakte haastige de deur open . 
"Is er iets?" vroeg hij . 
"Ja , maar dit is interessanter voor Harry " zei Hermelien  geheimzinnig . 
 "Voor mij ? Maar ik-"   
  "Luister nou maar gewoon , Harry ." zei Hermelien ongeduldig .    "De mensen met wie we dit dek moeten delen zijn ook net vandaag aan gekomen . En ik weet wie het zijn ... het zijn twee meisjes van Zweinstein ." zei ze .  "Het zijn Parvati Patil , Cho Chang en haar ouders ."    
 "Parvati en Cho ?!" Harry was totaal overdonderd van dit nieuws .  "Sindst wanneer zijn ze vriendinnen ?" vroeg hij aan Hermelien .   
"Al een hele tijd ." zei ze .
Harry kreunde . 
"Het zal heus wel mee vallen, Harry ." zei Ron sussend . "Zo erg kan het ook niet worden ." 
"Maar komen jullie mee ? Ik ga namelijk een rondje lopen hier op het schip ." zei Hermelien . 
"Ik ga wel mee en Harry ook ." zei Ron . 
Harry wilde gaan protesteren , maar voordat hij het wist stond hij oog in oog met Cho Chang .
 "Harry ? Ron en ik gaan even naar het dek naast die van ons . We zien je daar wel !" zei Hermelien en trok Ron mee . Harry voelde woede opkomen . Hoe kon ze hem nou nu zo laten stikken ? wilde Hermelien soms dat hij en Cho weer bij elkaar zouden komen ? Dat was een droom ... een droom dat nooit uit zal komen ... 
"Hallo , Parvati . Wat toevallig dat jij hier ook bent ." Hij  negeerde Cho en wendde zich  tot Parvati . 
"Ja , ik ben samen gekomen met de ouders van Cho ." antwoordde Parvati . 
Met tegenzin keek Harry Cho aan ... hun laatste ontmoeting was pijnlijk ... 
"Hoi." zei hij droogjes .
 "Hoi." zei Cho nerveus . Ze staarde naar de grond en zag er weer eens heel erg knap uit . Harry voelde een vertrouwde slinger in z'n maag .
 Cho was voorbij ... ik moet door gaan zonder haar ... 
"Ik ga even naar Ron en Hermelien ." zei Parvati zachtjes en liep toen ook weg . 
"Hoe gaat het met je ?" begon Cho opgelaten . 
Harry knikte . "Het gaat goed . En - met jouw?"   
 "Ook wel ." 
 Ze zwegen allebei .
 "Ik heb het uitgemaakt met Michel Kriek ." zei Cho plotseling . 
Ze keek Harry niet aan . 
"Hij - Hij was een beetje agressief bezig "  
"Dat is dan mooi voor je ." zei Harry koeltjes . Hij snapte nog steeds niet waarom Cho hem dit vertelde . Dacht ze dat het weer goed kon komen tussen hun? Mooi niet ! Nooit . 
"Waarom vertel je me dit ?" vroeg hij . 
"Ik eh - " Cho werd rood .  "Ik vind dat ik me dit jaar voor de vakantie heel erg stom heb gedragen tegenover jouw , Harry . Het spijt me . Het spijt me ook dat ik dacht dat jij en Hermelien Griffel meer waren dan gewoon vrienden ... ik was gewoon jaloers , Harry . Maar nu weet ik dat jij , Hermelien Griffel en Ron Wemel beste vrienden van elkaar zijn en ik weet dat dat nou eenmaal belangrijker voor je is dan alleen maar een relatie hebben met een meisje en ... dat waardeer ik enorm ."    
 "Het is al goed ." flapte Harry het eruit , voordat hij er erg in had . 
Cho glimlachte en Harry voelde dat hij op wolken liep . Cho was echt zooo erg knap ...  
"Maar ik ga nu Ron , Hermelien en Parvati zoeken . Kom je mee ?" vroeg hij aan Cho en ze knikte . 
"Wacht nog even -" ze kuste voorzichtig . "Sorry , maar ik kon de verleiding gewoon niet weerstaan ." zei ze zachtjes en werd vuurrood . Harry glimlachte en pakte haar hand ."Kom mee. " 

Ron , Hermelien en Parvati zaten aan het rand van het zwembad . (Hermelien zwaaide zodra ze Harry en Cho zag .) 
"Harry , mijn moeder was hier net ook . Ze vertelde dat we elke dag om zes uur op ons dek moet zijn ... want dan kunnen we samen gaan kijken waar we dan eten enzo " zei ze . 
  Harry knikte . Cho ging naast Parvati zitten .
 "Is het goed gekomen tussen jullie ?" fluisterde Ron tegen Harry . En hij wist waar hij het over had . Over Cho ... 
"Ik denk het wel . Maar we doen het rustig aan ." antwoordde Harry . Hermelien had het blijkbaar gehoord . Want ze schraapte veel betekenend haar keel en keek Harry waarschuwend aan . 
"Wat?" siste Harry geirriteerd . 
"Ik wilde je alleen maar vertellen - Nou , ja . Laat dan oook maar ." zei Hermelien . 
Harry haalde z'n schouders op .  
"Het is bijna zes uur . Komen jullie ?" vroeg Hermelien . 
Ron stond meteen op , maar Harry bleef nog even zitten . 
"Ik eh - Ik kom straks wel . " mompelde hij .  "Gaan jullie maar alvast ." Ron en Hermelien draaiden zich om en liepen (een beetje gekwetst weliswaar ) weg .
 Parvati stond ook op . "Ik eh - Ik laat jullie wel even alleen ." zei ze met tegenzin . 
Harry voelde z'n hart in z'n keel bonken . Nu waren ze alleen ... alleen hij en Cho ,dacht hij . 
"Harry?" begon Cho . Ze ging dichter tegen hem aan zitten . 
"Ja?" Harry staarde haar aan .  Wat is ze toch knap !  Hoewel , Parvati was ook heel mooi ...  
"Harry , ik vraag me wel eens af - Ben jij nog wel verliefd op me ?" Cho werd rood en sloeg haar ogen neer . Ze bloosde . 
Harry voelde zich opgelaten . 
"Ik weet eigenlijk niet eens of ik wel ooit verliefd ben geweest ." zei hij . Cho was terleurgesteld .
 "Echt?" vroeg ze en Harry knikte . 
"Ben jij dan weleens verliefd geweest?" vroeg Harry voorzichtig . Hij dacht aan Carlo . Ze was vast en zeker verliefd op Carlo Kannewasser geweest ... 
"Ja ." antwoorde Cho zacht . Zie je wel !   "Ik ben maar 1 keer echt verliefd geweest . En dat was - dat was op jouw ." 
 Harry was totaal overdonderd . "Je - Je was niet verliefd op Carlo?" fluisterde hij . 
Cho schudde haar hoofd . "Het was Carlo , die verliefd op mij was . Ik vond hem uiteraard wel oke en heel erg aardig enzo . Maar ik was verliefd op een ander - namelijk jouw . Ik vond je lief en aardig en leuk ... en je werd ook zo erg oneerlijk behandeld door iedereen . Ik dacht dat je wel wat hulp kon gebruiken ." lachte ze waterig . 
Harry kon even niks uitbrengen .
 "Dat is eh - vleiend ." fluisterde hij . 
Cho giechelde.. "Zullen we naar de anderen gaan ?" vroeg ze . "Ja ." zei Harry en ze liepen terug . 
 
"Harry en Cho ! Wacht!" 

Harry draaide zich om . 
Parvati stond helemaal buiten adem voor ze . 
"Kan ik even met jullie mee lopen?" vroeg ze . 
 "Ik dacht dat je met Ron Wemel en Hermelien Griffel mee was gegaan ?" zei Cho met opgetrokken wenkbrouwen .        
 "Nou , als jullie het erg vinden - ga ik wel alleen terug lopen . " zei Parvati opgelaten . 
"Nee ! " riep Harry scherp .
 Parvati keek hem aan en vanuit z'n ooghoeken zag Harry dat Cho hem geirriteerd aan staarde .  
" Ik bedoel - we vinden het heus niet erg , Parvati ." Hij voelde dat hij bloosde . 
Parvati glimlachte . 
"Bedankt , Harry . Maar ik loop toch liever alleen ." zei ze, met een heimelijke blik op Cho .
 "Waar zijn Ron en Hermelien , Parvati?" vroeg Harry .     "Die zijn - die eh - ik denk dat je het zelf maar aan ze moet vragen , Harry . " 
...


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 3
Harry plofte neer op z'n bed .
 Ron was nog steeds niet terug gekomen (en dat terwijl hij eerder weg was gegaan !) 
Harry zuchtte en dacht na . Waarom had  Cho net zo geirriteerd gereageerd ? en toen Harry zei "Tot zo."   keek ze hem vernietigend aan ... ??? Kwam het doordat hij het voor Parvati had opgenomen? Dacht ze soms dat Parvati en hij misschien meer waren dan gewoon ...Vrienden? onmogelijk !   
 Harry schudde z'n hoofd .   Waar is Ron ? en Hermelien ? zij weet toch altijd zoveel over meisjes ?  
Hij stond op en even later stond hij voor de deur van Hermelien's kamer . Hij hoorde stemmen praten , maar kon niet goed horen wie het waren . Maar plotseling was het net of hij een schok kreeg . 
Het waren Ron en Hermelien .
"Laten we dit maar niet doen , Ron -"       
"Maar Hermelien ! Alsjeblieft - Harry zal heus niks merken -"      
"Maar Ron - Dat is het niet . Ik kan me voorstellen hoe Harry zich dan zal gaan voelen . Hij zal zich buitengesloten voelen , Ron . Hij zal het niet begrijpen -" 
Harry haalde diep adem en klopte op de deur . 
Het werd binnen doodstil . 
"Binnen." piepte Hermelien . 
Harry ging naar binnen . 
Ron , die eerst op Hermelien's bed zat , sprong meteen overeind . 
"Harry! Wat doe jij hier?" 
 Harry grijnsde en keek hem veel betekenent aan . 
"Had je gehoord wat we net zeiden ?" vroeg Hermelien kalm .   
"Eh- Gedeeltelijk." zei Harry grijnzend . 
Ron was geschokt .  
"Jullie moeten mij nog veel vertellen ." zei Harry . 
 "Ik zal alles uitleggen ." zei Hermelien  . 
"Ga zitten, Harry . - jij ook, Ron ! "  Harry ging op de grond zitten en Ron volgde z'n voorbeeld .  
"Luister, Harry." begon Hermelien zelfverzekerd .  "Ron en ik - Ron en ik - Wij eh -" plotseling was ze heel erg opgelaten en had ze een hoofd als een biet .  
Harry wist  al wat ze hem wilden vertellen . Maar hij wachtte af .  
"Luister, Harry .ik wil dat je dit goed begrijpt . " zei Hermelien . "Ron en ik - "    
"Ron en jij zijn eh- meer dan gewone vrienden ?" flapte Harry het eruit .  Ron was volslagen verbijsterd en kon geen zinnig woord uitbrengen . 
"Harry, ik - Ron en ik zijn nog geen eh - wij zijn nog steeds niets meer dan vrienden . Maar ik denk- ik denk dat we al een hele tijd verliefd op elkaar zijn ." zei Hermelien kalm .  
"Verliefd???" vroeg Harry . 
Ron en Hermelien bloosden en staarden elkaar aan .
 Harry voelde een brok in z'n keel . Als Ron en Hermelien verliefd waren ... 
"Eerst Hermelien, en Ron, heb ik een vraag voor jullie ." begon Harry schor .     "Als jullie eh-  meer  dan gewone vrienden zijn,he? Is het dan afgelopen met onze vriendschap?"    
 "Natuurlijk niet!" antwoordde Hermelien scherp .   "Niets veranderd onze vriendschap,begrepen? Helemaal niets !!!"  
Harry was nog steeds niet gerustgesteld . "Oh, nou ... Oke,dan . Ik ga maar eens wat eten ." 
Harry liep weg . En bleef nog even buiten bij de deur wachten. 
"Zie je wel, Ron! Hij vatte het verkeerd op ... " 
 "Hij zal het heus wel begrijpen -"  
Harry voelde zich ellendig en sloot zich op in z'n kamer .

"Harry ? Wil je me alsjeblieft even binnen laten ?" 
Harry werd wakker . 
Hij was in slaap gevallen ! Hij keek op z'n horloge en zag dat het half 1 was.(midden in de nacht) . 
Wie was het ? Wie schreeuwde er net zo hard?       
  "HARRY ! WIL JE ALSJEBLIEFT NIET ZO KINDERACHTIG REAGEREN ? HERMELIEN EN IK HEBBEN NOG NIKS MET ELKAAR !"  
Het was Ron .   
Harry stond op en deed de deur open . 
"Sorry, ik was in slaap gevallen . Waarom hadden jullie me niet gehaald voor het eten?" vroeg hij . 
Ron keek hem beschaamd aan. "We hadden je wel gehaald . Maar je had jezelf opgesloten op onze kamer ." zei Ron . "En sorry van daarnet ... wat ik net tegen je zei -" zei Ron met gebogen hoofd . 
Harry lachte . "Het is al goed . " zei hij .   "En trouwens, ik vond het eerlijk gezegd niet zo'n goed idee- maar nu ik er goed over nadenk -" Harry begon te lachen en Ron grijnsde . 
"Ik vind het eigenlijk wel grappig . Ik bedoel- ik begrijp het wel , jullie zullen voor altijd mijn  beste vrienden blijven ." zei Harry . 
Ron knikte . 
"Ik ben blij dat je het zo opvat, Harry ." zei Ron en hij grijnsde .  "Maar nu heb ik nog een vraag voor je , Harry . Hoe zit het nou tussen jouw en Cho? Want vandaag tijdens het eten had ze geen woord over jouw gezegd ."     
 Harry haalde z'n schouders op . 
"Ze reageerde geirriteerd toen ik het opnam voor Parvati ." antwoordde hij ."Maar Ron ? Nu heb ik een vraag aan jouw ."zei Harry. 
Ron keek hem verwachtingsvol aan . 
"Waarom kom je nu pas terug ? Het is al half 1 . Wat hebben jij en Hermelien na het eten uitgespookt ?" vroeg Harry . 
Ron werd rood . "Wij eh- waren samen naar een disco geweest ." zei hij . "Meneer en mevrouw Griffel waren ook mee gegaan .En Cho ook  -ze danste de hele avond met een donker harige jongen-  Maar Parvati was al meteen na het eten terug naar het dek gegaan ... ze zei dat ze zich niet zo lekker voelde . Maar ik denk dat zij en Cho ruzie met elkaar hebben ." voegde hij het eraan toe . 
Harry was verrast . "Ruzie ? Parvati en Cho?" herhaalde hij .
 Ron knikte . "Tijdens het eten zeiden ze geen woord tegen elkaar . O, enne... Hermelien en Parvati zitten nu in de kamer hiernaast . Ze hebben daar eten voor je bewaard en daar was ik dus ook even gebleven ." zei hij .  
"Ik ga even naar ze toe ." zei Harry en hij liep de kamer uit . 
Toen hij opnieuw voor de deur van Hermelien's kamer stond hoorde hij gegiechel van Hermelien en Parvati . 
"Echt waar? Oh, wat leuk!"    
"Ja, maar ik weet niet zo goed hoe ik me precies moet gaan gedragen tegenover ...tegenover hem -"           
Harry maakte de deur open . 
"Wil je voortaan kloppen,Harry ?" vroeg Hermelien. 
"Ja, sorry." zei Harry hij keek naar Parvati. 
"Hoi Harry ." zei ze zachtjes . "Hoi." zei Harry ademloos .
 Hij voelde zich vreemd ... zo heeft hij zich nog nooit gevoeld !  
"Eh- Ik had van Ron gehoord dat jullie eten voor me hadden  bewaard?" Vroeg Harry , om de stilte te verbreken . 
Hermelien knikte . Ze haalde wat geroosterde boordjes tevoorschijn, verschillende sausjes, wosrtjes, salades... 
 "Eh- vinden jullie me te klein?" grapte Harry . "Dat jullie willen dat ik hierdoor groei ? Door zoveel te eten?" 
Hermelien en Parvati lachten .
 "Het is best wel veel . " zei Parvati . "We dachten dat je wel honger had."    
 "Dat had ik ook . Maar na een blik op dit ... "  Harry trok een gezicht .  Parvati gaf hem een duw . 
"Na een blik op jouw hoef ik ook niet meer te eten." zei ze . 
Hermelien giechelde, maar Harry begreep niet helemaal wat ze zei . 
"Wat bedoel je daarmee?" vroeg hij .  
"O, Laat maar-" mompelde Parvati opgelaten . 
 "Harry, begin nou maar gewoon met eten! " zei Hermelien .  "Anders heb je dit morgen middag nog niet eens op !" 
...


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 4
"Harry?" 
Harry opende een oog en maaide wild met z'n armen naar degene die dat zei . 
"Ik slaap-" mompelde hij .
 "Harry, we gaan ontbijten . Kom je ?" het was Ron . 
Hij had zich al omgekleed en stond naast Harry's bed .
 "Hallo  Ron" zei Harry slaperig . 
Meestal moest hij   Ron wakker maken en nooit andersom .
"Ga jij maar alvast . Ik kom er zo aan ." zei hij tegen Ron .  
"Oke, we zitten in het restaurant  naast die grote zwembad." zei Ron en hij liep weg . 
Harry sprong uit z'n bed en kleedde zich aan . Hij kamde snel z'n haar (wat vergeefse moeite was) en sprintte naar het restaurant . 
Op het dek botste hij tegen iemand op . "
Wil je de volgende keer wel oppassen ?" vroeg een  stem .  
"Sorry -" zei Harry, hij liep door . 
In het restaurant dwaalde z'n ogen af naar een paar meiden die aan tafel zaten . 
Een meisje met donker haar deed hem sterk denken aan Cho ... 
"HARRY! Hier ! " Ron zwaaide . 
Harry liep lachend naar ze toe . 
"Goedemorgen,  meneer en mevrowu Griffel." zei hij beleefd . 
"Wat zijn Ron en ik dan?" vroeg Hermelien zogenaamd verontwaardigd . 
 "Hallo Ron en Hermelien dan !" zei Harry grijnzend . 
Hij was in een opperst goede humeur vandaag ... 
Het kon hem niet eens meer schelen wat er nu precies was tussen hem en Cho Chang . 
Hij ging tussen Ron en Hermelien zitten . 
"Waar is Cho?" vroeg hij aan Hermelien . 
"Ze zitten in een ander restaurant vandaag ." zei ze zachtjes . 
Na het eten stond Hermelien op . 
"Harry en Ron . Komen jullie mee ?" vroeg ze . 
"Sorry-" zei Ron tegen mevrouw Griffel en hij liep met Harry en Hermelien mee . 
"Ik moet jullie wat vertellen . Nou,ja ..." Hermelien trok de twee jongens mee . "We gaan een eindje lopen ." zei ze . 
Ron nam een hap van z'n  cake .
 "Ron, we zijn misschien wel goede vrienden - maar ik wil niet meer dan dat zijn ." zei Hermelien plotseling . 
 "Waarom vertel je me dit ?" vroeg Ron verontwaardigd . 
"Omdat ik dat gewoon niet wil . Anders lijd onze vriendschap eraan." zei ze .  
Ron pakte Hermelien's rechterhand , terwijl zij haar linkerarm om Harry heen sloeg . 
"Voor altijd vrienden ." zei Ron . 
"Voor altijd ." Herhaalden Hermelien en Harry . 
Met z'n drieen liepen ze zo een tijdje zwijgend over het schip . 
"Hoe zit het nou tussen jouw en Cho ?" vroeg Ron . 
"Het is nu echt over ." zei Harry .  "We hadden vorig jaar op Zweinstein maar een paar maanden wat met elkaar . Maar het was al gauw over - en hier- op dit schip had zij me wel gezoend-" vertelde hij .  "Maar ik- ik wil niks meer beginnen met haar . Het word nooit wat tussen ons . Ik voel echt niets meer voor Cho . Niets ."   
Hermelien kneep hem zachtjes in z'n arm .
 "Ze is het je niet waard,Harry . Ze was wel echt verliefd op jouw - Dat is ze nog steeds-" zei ze .  " Alleen ik denk niet dat zij de enige is ...."   
"Hoe weet jij dat nou?" vroeg Ron scherp . 
 "Ik heb zo mijn bronnen." lachte Hermelien .  "
Wat bedoel je daar nou weer mee ?" vroeg Harry. 
 "Ik bedoel dus dat er wel meerdere mensen zijn die verliefd op je zijn." antwoordde Hermelien .    
Hield ze hem voor gek? was dit wel waar? Als er nog meerdere mensen zouden zijn die op hem verliefd was ... wie zouden het dan zijn?    
 Het leek wel alsof Hermelien z'n gedachten kon lezen !  
 "Het zijn drie meiden ,Harry . Ik ken ze alledrie ... Jij ook en Ron ook-" zei ze . 
Harry keek Ron verbaasd aan .
 "Hermelien ?" vroeg Ron . Hermelien keek hem aan . "Wil je ons alsjeblieft vertellen wie het zijn?"  
Hermelien haalde diep adem . "Cho Chang, Ginny Wemel en - Parvati Patil ."  
Harry stond perplex . "Parvati???" vroeg hij .
 Hermelien knikte . "Ze wilde zelf dat ik dit aan je vertelde. Ze is al een hele tijd verliefd op je,Harry . Al vanaf- vanaf het moment toen jullie met elkaar danstten in jullie vierde jaar op het bal." zei ze .  
Harry kon geen woord uitbrengen . Parvati behandelde hij als een goede vriendin , ze was als ieder ander . 
Voor haar had hij geen speciale gevoelens...
"Ik zou voor haar kiezen,Harry . Ze is misschien niet zo knap als Cho Chang , maar ze is tien keer zachtaardiger en minder gevoelig ... als je begrijpt wat ik bedoel ." zei Hermelien .
Harry zei niets . 
Het was gedeeltelijk waar was Hermelien zei . 
"Ik eh- ik weet niet wat ik hierop moet zeggen." stamelde hij . 
Ron grinnikte . 
Op dat moment zag Harry Parvati en Cho gearmd op hen aflopen . 
Zo te zien hadden ze absoluut geen ruzie meer ...
 "Hoi Harry !" zei Cho . Ze negeerde Ron en Hermelien  volkomen .  
"Hoi ." zei Harry . 
Parvati glimlachte tegen Harry en lachte ook naar Ron en Hermelien . 
 "Kom je mee,Harry? Ron en ik gaan zwemmen ."zei Hermelien . 
Harry wist dat ze dit verzon .
 "O,ja?" vroeg Ron . 
Harry gaf hem een por .
 Ron staarde hem een beetje vaag aan . 
Harry schudde z'n hoofd en Ron kreeg het door . 
"Ja, dat klopt ." zei hij  laat dunkend . 
"Harry, kom je mee?"     Harry grijnsde .
 "Ja !" riep  hij enthousiast .  
"Sorry- Dames-" zei hij tegen Parvati en Cho . 
Hij greep Ron aan z'n rechter arm en sleepte Hermelien mee met z'n linker hand . 

Toen ze op een afstandje waren kreeg Hermelien een giechel bui en barstten Harry en Ron in lachen uit .
 "Dat zag er zeker heel erg doorzichtig uit -"    
 "Hermelien, kon je geen betere smoes bedenken ?"    
"Ik voelde al dat er iets tussen zou komen - dus daarom had ik jullie maar mee getrokken !"   
Nog meer gelach . 
Een paar dreuzels die aan het zonnen waren op het dek keken hun geirriteerd aan vanachter hun zonnebril . 
"Wat is dit ?" vroeg een man zelfs . 
Hermelien stopte onmiddelijk met lachen en keek opeens wel heel erg serieus . 
Haar stralende ogen werden plotseling kil en leeg ... haar lachende mond zakte ... haar blik versteende . 
"Pardon ?!"snauwde ze . 
Zowel Harry als Ron schrokken allebei van haar plotselinge uitbarsting . De man keek haar met opgetrokken wenkbrouwen aan .
 "Ken ik jou ergens van?" vroeg hij . 
 "Nee." zei Hermelien resoluut . 
De man keek haar achterdochtig aan.
"Je doet me aan iemand denken -" fluisterde hij .     "Je hebt iets vreemd ...  iets bijzonders ... jullie alledrie trouwens." 
hij richtte z'n aandacht  op Harry en Ron . 
Z'n blik bleef hangen op Harry's litteken .  
"Jij bent ?" vroeg de man aan Harry . 
Harry keek Hermelien  aan ,zij schudde heftig haar hoofd .
"Ik ben- Ik ben - wacht eens even -"  
Harry besefte plotseling dat er wel iets vreemds  was met deze man .   Waarom vroeg hij naar zijn naam? was hij soms een tovenaar ? Waarom gedroeg Hermelien zich opeens zo anders...?   
"Meneer, waarom vraagt U mij dit ?" vroeg Harry beleefd . 
De man was verbouwereerd om z'n reactie .
 "Mag ik dit soms niet vragen ?" siste hij .     
"Nee, natuurlijk niet ." zei Hermelien sarcastisch . 
Ze rolde met haar ogen . 
"Heb ik jouw soms wat gevraagd ?" snauwde de man . 
Hij begon nu echt wel boos te worden . 
"Modderbloedje ..." voegde hij het er zachtjes aan toe . 
Harry en Ron snakten naar adem . 
Maar Hermelien was blijkbaar niet verrast door het nieuws dat deze man iets van de toverwereld wist . Ze knikte zelfs .
 "Dat ben ik ! " zei ze koeltjes .  "Ik ben niet iemand die bang is voor haar afkomst . Ik heb dreuzel ouders -waar ik trots op ben . Ik ga graag naar school... waar ik ook goed in ben . Ik heb de allerbeste echte vrienden -die ik alles kan toevertrouwen . Ik ben trots op wie ik ben."
 Hermelien lachte zelfvoldaan tegen mensen die toevallig langs liepen . Maar de man was buiten zijn woede .
 Hij kon zich nauwelijks inhouden . 
"Dat is dan erg mooi voor je ." fluisterde hij .
 Hij drukte nerveus  z'n zonnebril steviger tegen z'n neus aan .
 Hermelien glimlachte .
 "Komen jullie mee, jongens? " zei ze tegen Harry en Ron die verward knikten .
 "Goedendag, meneer  Malfidus ." zei Hermelien . 
...

Ik zal proberen zo vaak mogelijk te gaan posten .  :roll:  En bedankt voor de reacties  !


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 5 
Ze draaide zich om en liep weg met Harry en Ron op haar hielen .
 Lucius Malfidus stond helemaal pats! 
"Wat moest dat voorstellen?" vroeg Harry zodra ze uit Malfidus' zicht waren . 
"Dat was Lucius Malfidus." vertelde Hermelien kortaf . 
Harry snapte het nog steeds niet .
 En Ron blijkbaar ook niet . 
"Wat deed hij op een Cruise schip met allemaal Dreuzels ?" vroeg hij .     
"Waarschijnlijk probeerde hij gewoon zichzelf even te verbannen uit de toverwereld . " lachte Hermelien .   "Hij is natuurlijk ontsnapt uit Azkaban . En wij waren toevallig hier op hetzelde schip ... hij was natuurlijk bang dat we hem zouden veraden . Dus- ik denk dat we wel wat moeten doen . Anders sluit hij zich weer aan bij Voldermort ."   
Harry dacht even na . Het klonk wel logisch zoals Hermelien het verteld . Maar is het ook zo logisch ...?    
"Maar Hermelien, hoe kun je nou bewijzen dat hij ontsnapt is uit Azkaban?" vroeg Ron .  
"Ik bedoel- dat is niemand ooit gelukt ...behalve -" 
Ron maakte zijn zin niet af en keek veel betekenent naar Harry die meteen de andere kant op keek .
 "Behalve Sirius ." fluisterde Harry . 
Hij voelde een brok in z'n keel ... hij voelde zich plotseling net zoals een paar weken geleden ... 
Alles was nog zo erg vers voor hem . 
Harry plofte neer op een hangmat en Hermelien en Ron volgden  z'n voorbeeld. 
Ze gingen beiden naast hem zitten ,zodat Harry er tussenin zat . 
Een minuut lang zeiden ze niets . 
Harry voelde zich leeg en wenstte vurig dat Sirius zou terug komen . Maar hij wist dat het niet meer kon ... Hij voelde overlopende emotie . 

Hermelien zuchtte en streek met haar vingers door z'n haar ,Ron sloeg een arm om hem heen en kneep zachtjes in z'n schouder .  

Ik heb echt de allerbeste vrienden ...dacht Harry . 

Ondanks alles voelde hij zich toch wel een beetje blij . 
Een lange tijd bleven Harry, Ron en Hermelien zo zitten ... Hermelien met haar vingers in Harry's verwarde haar ... Ron met een arm om Harry heen ... Harry met een arm om Ron heen en andere arm om Hermelien heen ... 
Een minuut , vijf minuten ... 
Plotseling voelde Harry een hand in zijn nek .
 Hij staarde Hermelien aan , hij dacht dat zij het was . 
Hermelien staarde terug . 
Ze haalde haar hand uit Harry's haar ...
maar hij voelde nog steeds een hand in z'n nek . 
Harry draaide zich bliksemsnel om en keek in de bruine ogen van Cho . 
 "Ga je met me naar de disco vanavond ?" vroeg ze . 
"eh- Nee." zei Harry .
 Hij was totaal overdonderd .
 Cho wierp Hermelien een vuile blik toe en draaide zich toen om .  
Harry schudde z'n hoofd . 
Als hij dit mee maakte (een paar maanden geleden ) zou hij zeker weten achter Cho aan gaan  rennen en geroepen hebben :" Cho , nee ! Wacht even! Ik bedoel- ik wil heel graag met je naar de disco"    
Harry lachte erom . 
Zijn gevoelens voor Cho  is nu dus echt wel over . 
 "Harry? Waar ben je met je gedachten ?"  Het was Hermelien die dat vroeg . 
Ze keek hem glimlachend aan . 
Harry voelde zich opgelaten ... 
Zijn  vrienden hadden hem ook zo erg snel door !!!   

Dagen op het Cruise schip gingen voorbij ..... 
Elke dag begonnen Harry, Ron en Hermelien met een stevig ontbijt in het restaurant met meneer en mevrouw Griffel . 
Na het eten gingen ze dan meestal wat rond hangen en een beetje nieuwe mensen leren kennen . 
En dan gingen ze zwemmen, of  tennisen , of  skaten in het bedekte dek ... of ergens wat drinken en een beetje kletsen, of zonnen  ... s'avonds om zes uur gingen ze dan eten . Na het eten blijven meneer en mevrouw Griffel op hun eigen dek . 
Terwijl Harry,Ron en Hermelien dan naar een disco gaan of een Cafeetje .  

Op een morgen werd Harry wakker gemaakt door geschreeuw .
Het was Parvati .
"NEE ! NIET WAAR ! HERMELIEN ZOU DAT NOOIT ZEGGEN , CHO ! NOOIT!"                      
 "OH, IK KAN JE VERZEKEREN VAN WEL !   ZIJ IS ALLES BEHALVE EEN NET MEISJE !   ZIJ HEEFT HARRY VAN MIJ AFGESTOTEN , ZIJ HEEFT RON WEMEL VERSIERD- EN NU WILT ZE DAT WIJ , PARVATI- DAT WIJ GEEN VRIENDINNEN MEER MOGEN ZIJN !" Brulde Cho . 
Harry schoot in zijn T-shirt en broek en rende het dek op . 
Waarschijnlijk hadden ze gevochten . 
Cho stond met een rood hoofd tegen haar deur aan en keek Parvati furieus aan. Parvati zat stilletjes op de grond en sloeg haar ogen neer, terwijl haar arm bloedde . 
Harry haalde diep adem . 
"eh- waar slaat dit op ?" vroeg hij koeltjes aan Cho . 
"Het heeft niets met jouw te maken ." zei ze opeens een stuk kalmer .  
"Ik had  net wel toevallig een keer mijn  naam horen vallen." zei Harry , wiens gezicht plotseling vertrokken was van woede . 
Hij keek even naar Parvati en besefte toen dat hij haar naar Eerste Hulp moest gaan brengen .
 "Parvati ." zei Harry overbezorgd .  "Gaat alles wel goed met je  ?- ik bedoel -" hij schraapte zijn keel . 
 "Ik breng je wel naar het E.H.B.O"   
Parvati stond op . 
Harry pakte haar bij haar arm vast en nam haar met zachte dwang mee naar het  E.H.B.O  .
 "Mevrouw -" zei Harry tegen een zuster . "Ik-"    
"Ah! Ik zie al wat het is ... ik lap haar zo weer op !" 
de zuster nam Parvati mee in een kamertje . 
Harry plofte rusteloos op een stoel neer .  Hadden Ron en Hermelien dan niets gehoord ?  

Nogmaals bedankt voor de reacties! Maar ik kan nog wel wat tips gebruiken,hoor. Ik ben niet perfect .
                              C Yah,
                                      Cham


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 6
"Het is gelukkig niet zo heel erg diep ." zei Harry . 
Hij zat naast Parvati's bed .  
Het was inmiddels al twee uur (s'middags) . 
Ron en Hermelien waren gaan duiken met meneer en mevrouw Griffel en Cho had  inmiddels al een andere knappe (dreuzel) jongen aan de haak geslagen . 
"Nee, gelukkig niet nee." zei Parvati . 
Ze was een beetje opgelaten en Harry wist waarom ...  
"Wat eh-  waarom kregen Cho en jij eigenlijk ruzie ?" vroeg Harry voorzichtig .          
 Parvati rolde met haar ogen .  
 "Vanochtend vertelde ze me dat Hermelien Griffel een slechte invloed had op jouw en Ron en -mij . Maar ik sprak haar tegen en toen - toen kwam jij ook ter sprake , Harry . "    zei ze .      "Ze was bang om jouw kwijt te raken en geloofde nog steeds niet dat jij haar had gedumpt -" 
"Ik had haar helemaal niet gedumpt !" riep Harry vol ontzet uit .   "Ik bedoel- we hadden nooit wat moois gehad samen ."  
Parvati staarde hem fronsend aan . 
 "Weet je, Harry . Toen Ron en Hermelien hier waren vanochtend ... vroeg Hermelien of ik met haar en Ron en - en jouw -of ik met jullie wilde gaan duiken . Morgen zei ze , geloof ik ." zei ze opgelaten . 
Harry grijnsde . 
"Leuk idee . Wil je dat ?"    
 "Ja, heel graag ."  
Harry lachte .
 "Ga je dan nu met me mee ? Dan gaan we even een rondje wandelen op het schip ..." zei  hij .  
Parvati glimlachte . "Ja hoor, Harry." 

Harry schoof het gordijn opzij en begon zich (expres)  luidruchtig aan te kleden .
 Ron kreunde en ging onmiddelijk rechtop zitten . 
"Harry, schei eens even uit, zeg ." mompelde hij . 
Harry lachte en Ron raakte nu echt geirriteerd . 
"Oke- Oke - jij je zin . Ik sta al op !"      
Harry liep de kamer uit en ging het dek op . 
Het was best wel fris zo vroeg in de ochtend . Hij trok z'n donker blauwe vest aan . 
Dit is beter !  
Hij wilde net een stapje verder zetten toen hij Cho zag . 
Ze stond daar ... Op het dek, hand in hand met een blonde jongen . 
Ze keken diep in elkaars ogen . 
Harry kon het niet langer aan zien en ging toen naar het restaurant . Daar zag hij Hermelien zitten aan hun vaste tafeltje, met een grote kop thee . 
Ze zag hem en zwaaide . 
"Heb je er vandaag zin in ?" vroeg ze meteen .    
"Ja !" zei Harry enthousiast .
 Hij begreep onmiddelijk  wat Hermelien bedoelde . 
Ze zouden vandaag gaan duiken ...met Parvati ... 
Om een een of andere reden voelde Harry zich compleet zelfverzekerd . Hij was blij , blij dat hij ging duiken ... met Parvati ...   
"Harry ?"  Hermelien keek hem bezorgd aan .  "Harry - Gaat alles wel goed met je ?"               
 "Ja, alles eh- prima ." antwoordde Harry .  
Hermelien was blijkbaar nog steeds niet gerustgesteld . 
"Ik vroeg je wat -Harry ." zei ze . 
Harry voelde dat hij rood werd . Was het dan echt zo opvallend geweest ? 
 "Eh- sorry , maar wat vroeg je nou precies ?"  
Hermelien zuchtte . 
"Ik vroeg hoe laat we zouden gaan duiken . " zei ze ongeduldig . "Ik bedoel- we zijn om half een eh - bij de bestemming waar we gaan duiken . Echt in zee bedoel ik, he ? Heb je dat ooit wel eens gedaan ?"  vroeg ze .
 Harry schudde beschaamd z'n hoofd . 
Hermelien haalde haar schouders op . 
"Ik eigenlijk ook nooit . Maar er gaan begeleiders mee ." zei ze . 
Harry knikte . 
Op dat moment kwamen meneer en mevrouw Griffel het restaurant binnen . 
"Goedemorgen, Harry en Hermelien !  ." zeiden ze .        
"Goedemorgen ." zeiden Harry en Hermelien in koor . 
 "Zal ik maar eens eten gaan halen ?" vroeg mevrouw Griffel . 
"Ja, hoor . Ik rammel !" zei Hermelien .
 Ron schoof bij ze aan . "Goedemorgen allemaal !" zei hij .  "Dag, Hermelientje ." en hij plantte een zoen op haar wang . 
Meneer Griffel keek er even naar en wendde zich toen tot Harry .                                  
"Zeg, Harry ?" begon hij . 
Harry keek hem aan . 
"Bevalt je vakantie op een Cruiseschip je een beetje ?" vroeg hij . 
 "Ja! Zeker weten !" zei Harry gretig . 
Hij meende het echt .
 Dit was een geweldige tijd .. een geweldige ervaring om z'n gevoelens en krachten te ontdekken ...  
"Dat is dan mooi ." zei meneer Griffel en hij glimlachte .  "Ik had gehoord dat jullie vanmiddag gaan duiken ?" vroeg hij aan Harry die knikte .
 "Dat klopt . Het is toch wel met profesionele begeleiders , he ?"

Harry en Parvati waren nog op de boot .
 Ron en Hermelien waren de zee al in gegaan .
 "Kom, wij gaan ook !" zei Harry . 
Hij pakte Parvati's hand . 
Ze staarden elkaar even aan en sprongen toen het water in ... zonder begeleiders ...  
 Wat Harry zag kon hij niet geloven . 
Onder water was het leven echt gewoon te mooi om waar te zijn ! Kleurrijke vissen , glanzende planten ... Hij keek om zich heen en zag Parvati nergens ........   
Harry kwam ging boven water en deed z'n   'helm'  en duikbril af .
 Hij tuurde nogmaals om zich heen , maar nu dan boven water . 
 Iemand begon in paniek te gillen .
"Help !"  
 Harry zag een paar meter verderop een wanhopige, spetterende Parvati . 
Hij zwom naar haar toe . 
Harry greep haar bij haar schouders . 
"Gaat alles goed met je ?" vroeg hij . 
Parvati's ogen begonnen zich te vullen met tranen .
"Ik - ik ben zo bang , Harry ! " 
en ze sloeg haar armen om z'n hals .   
"Vissen zijn best griezelig, he ?" fluisterde ze .    
 "Ja, in zee zijn er zelfs giftige vissen . Maar hier valt het allemaal nog wel mee ." zei Harry . 
Hij had Parvati nog altijd even stevig vast en zij legde haar hoofd op z'n rechter schouder .  
"Je hoeft echt niet bang te zijn, Parvati ." stelde Harry haar gerust . 
 "Ik ben bij je - stil maar -" 
...

Stuk 7
Parvati liet hem los en keek hem aan diep in zijn ogen . 
Maar Harry had haar nog altijd vast bij haar schouders . 
Voorzichtig bogen ze automatisch naar elkaar toe en raaktten elkaars lippen aan . 
Ze sloten hun ogen .  
Harry voelde haar zoete lippen, hij verdronk in haar geur ....
Zijn handen gleden over haar rug ...
hij wist niet waarom hij dat deed .
 Plotseling liet Harry haar abrupt los . 
"Ik denk dat we dat maar niet moeten doen ." fluisterde hij tegen een terleurgestelde Parvati .  "Ik- ik bedoel- het spijt me . Maar ik heb nooit gedacht -" 
 Harry staarde opgelaten naar het schip . 
Parvati sloeg haar ogen neer .  
"Ik ben al heel erg lang verliefd op je ." zei ze .  "Ik kon gewoon de verleiding niet weerstaan --" zei ze met een flauwe glimlach .  
Dat had Cho ook gezegd een paar weken terug ... dacht Harry .  "Sorry , maar ik kon de verleiding gewoon niet weerstaan ." had ze gezegd .....   
"Ben ik dan zo erg onweerstaanbaar ?" plaagde Harry haar . 
Parvati werd rood .  
"Soms wel ." zei ze . 
Maar Harry werd weer serieus . 
"Ik meen het,Parvati - Het - Het spijt me ." 
hij zwom weg en klom het schip op . 
Hij had nergens meer zin in ... hij moest Ron en Hermelien spreken !

"HARRY !" riep Hermelien . 
Zij en Ron renden naar hem toe . "
We dachten dat je wel wat langer bleef duiken ." zei ze .  
"Was het dan niet zo spannend tussen jullie onder water ?" vroeg Ron pesterig . 
Harry gaf hem een por . 
"Je weet dat ik haar als een gewone vriendin zie ." zei hij . 
Ron lachte . 
 "Ik moet jullie wat vertellen-" begon Harry .  
Ze liepen met z'n drieen naar hun dek en keken uit over de zee . 
"Ik- ik voel me er heel erg rot over -" stamelde Harry . 
 Ron en Hermelien keken hem niet-begrijpend aan . 
"Ik -eh -er was net iets gebeurd ." fluisterde Harry . 
Ron wachtte gespannen af, maar Hermelien wist duidelijk wat er ging komen . 
"Hadden jullie gezoend?" vroeg ze . 
Harry wist niet wat hij moest zeggen .
 Hij was al eens eerder in zo'n situatie beland ... vorig jaar op Zweinstein in de leerlingen kamer ...over Cho ... 
 Harry keek naar Ron, die dezelfde gelaatsuitdrukking had als van toen . Harry keek naar Hermelien die hem fronsend aan keek . 
Ze wachtten allebei af ... 
"Ja ." antwoordde Harry opgelaten . 
 Ron grijnsde .
 "Maar - Maar het was geen eh - echte zoen . Ik bedoel - " 
Harry sloeg zijn ogen neer .    
"Met Cho was dat meer eh-  Met Parvati voelde het anders ... het voelde- goed ." vertelde  hij .
 Ron gniffelde .
 Maar na een blik van Hermelien sloeg hij zijn ogen ten hemel .  
"Ik snap wat je bedoeld, Harry ." zei Hermelien .  "Maarre ... waar wilde je voornamelijk over praten ?" vroeg ze (nog steeds met een lichte frons ) . 
Harry slikte . 
Het was moeilijk .....
Maar Ron en Hermelien kon hij vertrouwen .   
"En toen - had ik het onderbroken ." besloot hij zacht .   
 "Hoe bedoel je ?" vroeg Ron .  
"Ik snap wat je bedoeld, Harry ." zei Hermelien weer , met een blik op Ron . "Maar waarom deed je dat ? Voelde je niets voor haar ? Of was je gewoon bang omdat het Parvati was ?"  vroeg ze .   
Harry dacht na .
 Waarom deed hij dat ? Waarom ???  plotseling wist hij het . 
"Omdat ik nog steeds wat voel voor Cho ." zei hij .  "Het zou niet eerlijk zijn ."  
Ron en Hermelien staarden hem allebei aan met opgetrokken wenkbrouwen . 
 "Echt ?" vroeg Ron . 
 "Echt ." antwoordde  Harry gedecideerd .  
Hermelien zuchtte .
 "In dat geval kunnen wij je niet helpen, Harry . Ik bedoel- ik kan je hiermee niet helpen ." zei ze .
 Ze stond op en liep weg .  
Harry voelde de wind door zijn haren gaan..... 
Hij staarde over de blauwe zee . 
Hij staarde naar de horizon .  Had Hermelien gelijk ? Moest hij dit zelf oplossen ?    
Ron zuchtte en liep toen  achter Hermelien aan .
 Ja .  besloot Harry verdrietig . Hij moest dit helemaal alleen oplossen .....Dan had hij ook nog dat probleem met Lucius Malfidus... Hij moest dit werkelijk alleen oplossen ......

Ik hoop dat jullie het nog steeds leuk vinden,hoor. Eigenlijk heb ik dit verhaal al bijna helemaal af... maar ik probeer gewoon elke dag een beetje te posten. En het word heus wel wat spannender... dit laatste stuk verraad veel wat er verder zal gaan gebeuren .:P dus lees maar goed. 
-xxx-   
~Cham~


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 8 
Het was Maandag middag .
 "Ik begrijp het niet ." zei Ron .  
Hij en Harry maakten een wandeling op het schip . 
 "Waarom had jij het onderbroken ?"  
Harry slaakte een diepe zucht . 
Ron stelde deze vraag (vanaf die keer ) elke dag !!!
 Hij keek Ron geirriteerd aan . 
"Dat had ik toch al gezegd !" snauwde hij . 
Hij was het zat !  
Ron zweeg . Maar na een tijdje begon hij weer . 
"Ik begrijp het nog steeds niet -" mompelde hij . 
Harry keek hem aan met een blik van ongeloof .  
"Ik bedoel- Als je zelf wist dat je nog wat voelde voor Cho ... waarom ging je dan zoenen met Parvati ?" vroeg Ron . 
Hij negeerde Harry's geirriteerde blik . 
Harry fronstte zijn wenkbrouwen . 
Dit was een goeie vraag . 
Waarom ging hij toch zoenen met Parvati ???  
"Nou ?" drong Ron aan . 
Harry gaf nog steeds geen antwoord . 
"Ik denk dat dat vanzelf ging - maar ik beschouw Parvati echt niet meer dan een gewone vriendin ." zei hij .  
Ron grinnikte . 
"Echt niet ?" vroeg hij met een brede grijns van oor tot oor .
 "Echt niet ." herhaalde Harry . 
Ron vertelde dat hij met Hermelien bij het zwembad  had afgesproken en dat hij daarom maar eens moest gaan . 

Harry liep een eindje verder en ging helemaal ergens boven op een dek staan, waar een soort balkon was gebouwd   . 
De wind blies in zijn oor, de frisse geur van de Zee steeg op ... 
 "Harry ?" zei een zachte stem . 
Harry draaide zich abrupt om . 
Het was Parvati . "Hoi ." zei Harry  .
 "Hoi ." zei Parvati .
 Ze kwam naast hem staan en leunde op het balkon  . 
 "Best raar, he ?" begon Parvati . 
Ze staarde naar de zee .     
 "Dat we gezoend hebben en zo ... maar dat de wereld het eigenlijk niet weet ."  
Harry keek haar verbaasd aan  . 
"Wat bedoel je ?" vroeg hij . 
Parvati werd rood en sloeg haar ogen neer .
 "Laat maar -"  
Ze zwegen allebei . 
"Dat is inderdaad best wel raar --" zei Harry na een tijdje . 
Nu was het Parvati's beurt om hem verbaasd aan te kijken . 
"Dat we gezoend hebben bedoel ik ."       
"Ik kan het maar niet uit m'n hoofd zetten, Harry . " zei Parvati verdrietig .     
Harry keek naar beneden en zag Cho met een jongen hand in hand lopen . 
Ze praten geinteresseert met elkaar ...   
"Ik begrijp het ." hoorde Harry zichzelf zeggen .          
 "Ik weet eigenlijk niet waarom ik het onderbroken had, Parvati ." zei hij zacht .    "Ik vind je heel aardig - Dat meen ik . Maar ik vond het zo raar . Ik bedoel - ik heb je altijd al gezien als een gewone vriendin ...of een aardig meisje uit mijn klas . Ik had echt nooit hierover nagedacht . En toen je me kustte - het - het voelde goed ."  
Hij voelde zich erg opgelaten .   
Parvati's ogen glinsterden .
 "Het voelde heel erg oke ."  zei ze . 
 Harry knikte .   
Parvati was eigenlijk heel erg mooi... dacht hij  .
  
Langzaam stak Harry zijn handen uit en zette die op haar heupen .
 Hij trok haar naar zich toe .
  "Wat ben je mooi ..." fluisterde hij .
 Parvati giechelde zenuwachtig .  
"Jij ook ..." fluisterde ze terug .  
Seconden lang bleven ze elkaar  aan kijken .
 Harry boog zijn hoofd en kustte haar zachtjes .
Parvati duwde hem zachtjes van haar af . 
Ze keken elkaar stralend aan . 
Harry drukte Parvati tegen zich aan . 
Ze konden elkaars Hart tekeer horen gaan . 
Parvati legde haar handen achter Harry's hoofd en kroelde met haar vingers in zijn (al warrige ) haar . 
Ze hoorden voetstappen .
 Harry en Parvati maakten zich los uit elkaars armen, draaiden zich om en stonden oog in oog met Cho ...

Cho keek  van de een naar de ander . 
Parvati schraapte haar keel . 
"Ik ga maar weer eens-" mompelde ze met gebogen hoofd en ze liep weg . 
Harry kon geen woord uitbrengen, nog na genietend wat er zonet was gebeurd ... 
"Harry ?" zei Cho zacht .
 Ze zette haar handen tegen zijn schouders en duwde hem tegen een muur aan . 
Harry staarde haar aan .
Ze gooide haar haren los,deed Harry's bril af en zoende hem vol op de mond ! 
Harry duwde haar van zich af .
 Maar Cho ging nog een stapje verder... 
Ze knoopte zijn  licht blauwe blouse los . 
Harry wilde protesteren maar Cho drukte er gauw een zoen op . 
Ze opende haar mond en haar tong wrong zich in z'n mond.
Harry hield zijn lippen stijf op elkaar .
 Hij had  nu dus echt geen zin om te gaan tongzoenen, hoor !   
 Hij kon haar niet van zich af duwen . 
Ze drukte zich tegen hem aan. 
Toen Cho merktte dat Harry er helemaal geen zin in had liet ze hem even los . 
Harry staarde haar geschrokken aan .        
"Ben je helemaal gek geworden ?" fluisterde hij .  
Cho staarde hem verontwaardigd aan . 
"Dit had ik altijd al willen doen -" zei ze zacht .
 Harry rukte zich los uit haar omhelzing, greep z'n blouse en liep met grote stappen weg .
 Hij hoorde nog maar net dat Cho zat te snikken . 
Maar dat kon hem niets meer schelen ... 
Hij had een nieuw doel voor ogen . Echte liefde .

Harry liep met stevig passen door .
 En toen hij op hun dek aan kwam, zag hij dat Parvati op hem stond te wachten .
 Ze rende naar hem toe en drukte een dikke zoen op zijn wang . 
"Wat wilde ze van je ?" vroeg ze .   
 "Waar is je bril ? En je haar staat alle kanten op en je blouse is helemaal gekreukeld !"    
  Harry zweeg .
Hij was nog helemaal buiten adem van wat er net was gebeurd met Cho .   
Het was opwindend ... 
"Parvati, we moeten praten ." zei hij ernstig . 
Pavati's  glimlach verdween .  
Harry pakte haar hand en nam haar mee naar z'n kamer . 
Maar voor de deur hoorden ze stemmen .
 Het waren Ron en Hermelien .
 "Nee ! Ik wil het niet ... als we dat doen zouden we voor altijd onze vriendschap met Harry kunnen verpesten ."     
 "Maar Hermelien, hij-weet-het-niet !"     
"Maar toch doe ik het niet !"   
Harry en Parvati keken elkaar glimlachend aan . 
"Dan gaan we maar op mijn kamer praten ." zei Parvati.


Stuk 9
"Goedeavond, Harry ." zeiden de ouders van Hermelien, Hermelien zelf en Ron in koor . 
Harry grijnsde . 
Hij voelde zich helemaal  top!   
 Parvati en hij hadden net alles goed uitgepraat,  Cho had haar excuses aangeboden (ook tegenover Parvati) ... en nu was het etenstijd ! 
Harry ging tegenover Ron en Hermelien zitten .
 "Waar kom jij zo laat vandaan ?" vroeg Hermelien met een blik op zijn (nog! ) warriger haar en zijn gezicht zonder bril.   
"Ik heb even wat uitgepraat - samen met Parvati -" mompelde hij, terwijl hij een Sandwiches pakte .   
  "Uitgepraat ???" kaatste Hermelien scherp . 
  "Praten ?" herhaalde ze met nog steeds een blik op zijn haar .
 "Nou, ja -" begon Harry opgelaten .( Hij streek nerveus met z'n hand over z'n haar .)  "We gebruikten onze lippen in iedergeval ."    
Ron barstte in lachen uit en Hermelien grijnsde breed .  
"Oke, dit is duidelijk, Harry . Dankjewel ." zei ze giechelend . 
 "Hoe zit het eigenlijk nou tussen jullie ? Ron en Hermelien ?" vroeg Harry, in een poging tot een ander onderwerp te wagen .  
Ron schudde zijn hoofd . 
"We hebben het over jouw ." zei hij .    "Waar is je bril ?"  
 "Dat vroeg ik me nou ook af ." zei Hermelien .
 Harry haalde z'n schouders op .
 "Eh- mevrouw Griffel, mag ik even naar het dek gaan om mijn bril te gaan halen ?" vroeg hij .    
  "Ja, hoor,Harry .Kom je dan wel straks hier eten ?" vroeg mevrouw Griffel . 
Harry stond op en knikte . 
"Ben zo terug ." mompelde hij tegen Ron en Hermelien . 
Harry liep naar het dek waar hij opwindende dingen had gedaan samen met Parvati en ...Cho ...   
Hij zag z'n bril op het balkon liggen .
 Net toen hij zijn bril wilde opzetten hoorde hij een vreemd geluid ... het geluid van stemmen ... twee stemmen ... ongetwijfeld van dooddoeners ...
...

Het volgende stuk zal snel komen (hoop ik) . Op dit moment heb ik het namelijk erg druk . Ik moet schoolspullen kopen en ik moet nog allemaal brieven van school enzo beantwoorden ... nou,ja. Jullie krijgen binnenkort het volgende stuk te lezen ! :lol: 
Doeii
~Cham~


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 10
Harry probeerde te verstaan wat ze zeiden, maar na een fractie van seconde werd alles plotseling doodstil.
 Harry stond op en liep terug naar het restaurant. 
Maar toch voelde hij zich om een een of andere reden niet zo goed . 
Ging het om Parvati...?  
Hij wist het zelf niet eens . 
Toen hij in de deur opening van het restaurant stond zag hij dat Ron en Hermelien al weg waren en alleen meneer en mevrouw Griffel zaten. 
Hij had geen zin om te gaan eten en besloot maar naar zijn dek te gaan .
 "Harry, er is een brief voor je ." zei Ron zodra hij Harry zag binnenkomen . 
 Harry liep naar zijn bed en begon het te lezen . 
Harry Potter, 
Als je niet onmiddelijk ophoud met mij bespioneren ... dan weet ik wel wat beters te doen voor jouw .
Vertel me waar Perkamentus en zijn vriendjes vergaderen en vertel me wat de 'profetie' betekent !
Jij weet het, Potter .
En als je dat niet gauw doet zal ik iets dierbaars van je meenemen .
Goedendag verder, Potter 
De groeten .
..........

Harry slikte en staarde naar de brief . 
Las hij het goed ? Moest hij vertellen waar het hoofdkwartier was van de Orde van de Feniks ? En vertellen wat de Profetie betekende ? Hij was sprakeloos... 
Ron greep de brief en las 'm hardop voor . 
Toen hij was uitgesproken was hij ook sprakeloos. 
Zijn gezicht was verbijsterend . 
"Maar Harry-" begon hij . "Dat kan hij toch niet maken ? Ik bedoel- dit kan hij niet menen !"     
"Dit kan hij wel menen, Ron." zuchtte Harry . 
"Wat moet ik gaan doen ?" vroeg Harry een beetje in paniek . 
 Ron probeerde kalm te blijven, maar dat was vergeefse moeite .
 "IK WEET HET NIET, HARRY !" brulde hij plotseling .
 "Wat zal hij meenemen ?" vroeg hij angstig .  
Plotseling kreeg Harry een hol gevoel in zijn maag .  
"Jouw?" fluisterde hij.     "Ik denk dat ze jouw mee nemen ! In ons vierde jaar tijdens het toernooi werd jij ook meegenomen, omdat jij heel erg belangrijk voor me was .Dus dit keer zal Lucius Malfidus dat ook doen !" 
Ron staarde angstig voor zich uit . 
Hermelien stapte binnen . 
"Kijk eens wat ik heb gekregen van Parvati !" riep ze trots . 
Ze draaide een rondje om haar nieuwe shirt te showen.  
"Weet je, wat ik ook-" maar ze zweeg onmiddelijk bij het zien aan Ron's gezicht .
 "Vind je het hier niet leuk ?" fluisterde Hermelien .  "Vind je deze Cruise niks?"    
 "Wat moet ik doen?" smeekte Ron. 
 Hermelien keek hem verbouwereerd aan. 
"Wat moet je wat doen?" vroeg ze verward.
 Harry kon geen zinnig woord uitbrengen en liet dus de brief aan Hermelien lezen .
 "Lees-" zei hij kortaf.
 Hermelien begon te lezen. 
Terwijl Harry en Ron roerloos voor zich uitstaarden. 
 "Ja,maar jongens!" riep Hermelien toen ze dit had gelezen .  
"Dit is flauwekul ! Met Perkamentus en zijn Orde kunnen de dooddoeners ons niks maken !" ze ze minachtend. 
 Harry en Ron waren nog steeds niet overtuigd.
 "Kom op,zeg ! zijn jullie bang?" vroeg Hermelien . 
Ron haalde zijn schouders op .
 "Wij denken- dat het niet IETS dierbaars is ...maar IEMAND die dierbaar is voor Harry . En- en twee jaar geleden was ik dat." zei hij. Hermelien stond perplex.
 "Wat?" vroeg ze zwakjes. "Meen je dat echt?" plotseling was ze helemaal haar sterke houding verloren en was zij ook bang . 
 "Maar ik vertrouw op Perkamentus."zei ze zacht .
 "Ik ook. " zei Harry schor.   "Ik bedoel- wij allemaal!"   
Stilte.....
 ze hoorden mensen luidruchtig het restaurant uitkomen . 
Ze hoorden jongens tegen elkaar schreeuwen, meisjes die lachten, kinderen die huilden, volwassenen die geamusseerd praatten... 
Harry verbrak de stilte .
 "We gaan ze terug pakken !" besloot hij .  
Ron en Hermelien keken geschrokken op .
 "En hoe wil je dat gaan doen ?" vroeg Hermelien .
  Harry schudde zijn hoofd .   
"We kunnen ze wel aan . Het belangrijkste is dat we altijd ALTIJD bij Ron moeten blijven, we moeten zelf een plan bedenken en ... de Orde op de hoogte brengen ." zei hij gedecideerd . 
 "Oke !" zei Ron . 
 "Oke, dan schrijf ik wel een brief aan de Orde. " zei Hermelien meteen .  
"Mag ik Hedwig lenen?" vroeg ze liefjes .
 En Harry lachte . "Ruil die kat in voor een nuttig beest, Hermelien !" 
...


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 11 (Deel 1 dit stuk speeld zich af in het hoofdkwartier van de Orde)

"Remus, er is een uil gekomen . Maak jij 'm maar open ik ben even op kantoor !"   Tops spurtte naar haar tas .   "Als ik mijn tas kan vinden natuurlijk ." zuchtte ze . 
Lupos zag onmiddelijk dat het handschrift van Hermelien was . 
"Het is van Hermelien Griffel." zei hij tegen Tops . 
Ze had plotseling geen oog meer voor haar tas en las over Lupos' schouder mee :

Hallo allemaal,
Hier op het Cruiseschip is geweldig ! Harry, Ron en ik vermaken ons prima ! 
Er is iets wat wij jullie moeten door geven ... Het is ernstig.
Lucius Malfidus is ontsnapt uit Azkaban  (Dat weten jullie inmiddels al) 
Maar hij verschuild zich op dit moment op het Cruiseschip . Samen met een paar anderen dooddoeners hadden wij hem gezien.
Harry ontving net een briefje . Waarin stond dat hij moest vertellen waar de Orde was en wat de Profetie betekende . 
En als Harry dat niet doet nemen ze een dierbaar iemand mee . (Wij vermoeden dat ze Ron bedoelen)
Breng Perkamentus onmiddelijk op de hoogte ... Harry en ik zullen goed op Ron letten en jullie moeten snel actie ondernemen !
Groetjes,
Hermelien Griffel . 

"Weet je wat dit betekent?" fluisterde Lupos.  
Tops sprong overeind. 
"Dat Harry en Ron in gevaar zijn !" antwoordde ze .  "Ik ga NU naar Perkamentus !"    
"Oke, dan breng ik de andere leden op de hoogte ." zei Lupos .
 Hij pakte een veer en inkt en schreef zo snel mogelijk een brief aan Arthur Wemel . 


Stuk 11 (Deel 2 dit stuk speeld zich af op het schip) 

Harry lag in een grote hangmat, Ron zat aan het rand van het zwembad en Hermelien las een boek terwijl ze zat te zonnen . 
"Een vakantie als dit is relaxed." zei Ron bijna onverstaanbaar .  
"Dat klopt." lachte Hermelien .
 Harry zei niets . 
Hij keek hoe een paar meisjes zaten te volleyballen en concentreerde zich daarna op zijn glas Cola . 
Ron spetterde met zijn voeten in het water en maakte speelse geluiden ...  
"Wist je dat de Cambridge Cannons gisteren een wedstrijd hadden gewonnen ?" vertelde hij .  
"Nee, dat wist ik niet." mompelde Hermelien afwezig .  
 "Dan weet je dat nu ." beet Ron haar toe . 
"Hoe weet je dat?" vroeg Harry geintereseerd.
 Hij was gek van Zwerkbal ... sindst zijn allereerste training .
  "Ik had een brief gekregen van Fred die me dat schreef." antwoordde Ron .     
 "He, jongens!" riep David. 
"Hey, maat." zei Ron . 
David was een  dreuzel jongen die ze hier een paar dagen geleden hadden ontmoet ; hij was lang, blond en had blauwe ogen .

Harry mocht hem niet zo en concentreerde zich weer op zijn Cola . 
"Gaan jullie mee volleyballen?" vroeg David .   
"Nee, dankje." antwoordde  Harry verveeld . 
Hermelien en Ron keken hem verbaasd aan . 
"Ik wil wel mee ."riep Ron enthousiast .  
Hermelien lachte . 
"Ik neem aan dat je geen keus hebt, Harry . Want als Ron gaat moet jij ook ." zei ze . 
Harry knikte geirriteerd . 
"Moet dat echt ?" vroeg hij hooghartig . 
 David trok aan zijn arm en nam hem mee . 
"Een potje volleybal tegen de dames !" riep hij .


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 12
Harry greep zijn fles en nam een forse slok water . 
Ze hadden elke keer gewonnen van de meiden en nu zat David zich weer uit te sloven . 
"Harry, eigenlijk is volleybal best ingewikkeld." zei Ron .
 Hij was buiten adem en zweette heel erg . 
Harry keek naar zijn haar en grijnsde . 
Het was plakkerig .
 "Kom op, we gaan naar ons dek ." zei hij . 
  
Om 6 uur zaten Ron, Hermelien's ouders en Harry in het restaurant .
 De enige die ontbrak was Hermelien zelf. 
"Waar blijft Hermelien toch ?" vroeg mevrouw Griffel keer op keer . 
Harry had geen flauw idee . 
Plotseling begon hij zich zorgen te maken .
 Was Hermelien soms meegenomen door Lucius Malfidus en zijn dooddoeners toen hij en Ron  weg waren om te gaan volleyballen ?           
 Toen meneer en mevrouw Griffel even weg gingen om eten te bestellen wendde Harry zich tot Ron . 
Hij vertelde wat hij dacht . 
"Dat kan je toch niet menen ?" bracht Ron angstig uit .   
 "Dit is wel logisch, Ron . Na jouw was Hermelien waarschijnlijk de  belangrijkste persoon  voor me ." zei Harry .    
"Misschien wel even belangrijk." Ron hapte naar adem . 
"Hoe moeten we dit aan haar ouders vertellen ?" fluisterde hij.
Harry dacht na . 
"We moeten ze de waarheid vertellen . Ze moeten dit wel begrijpen, Ron . Het gaat om hun dochter !" zei hij .    "Maar eerst - moeten we opnieuw de Orde op de hoogte brengen ."  
   
Tijdens het eten begonnen Harry en Ron uitgebreid aan meneer en mevrouw Griffel te vertellen wat ze dachten . 
Toen ze het hoorden schrokken ze wel, maar uiteindelijk begrepen ze het gelukkig  toch wel ...  
"Ik schrijf vanavond wel een brief aan de Orde ." vertelde Harry aan ze .   
 "De Orde?" herhaalde meneer Griffel niet-begrijpend .  
Harry kon zichzelf wel voor zijn kop slaan . 
"Ja, dat zijn een groep tovenaars die tegen het kwaad werken. Ze vergaderen en proberen ons in bescherming te nemen ." legde hij uit .  
"Aha." zei meneer Griffel .  "Ik begrijp het ." 
Na het eten stuurde Harry Hedwig naar de Orde en probeerde Ron alles zo onopvallend mogelijk te laten  voor de dreuzels op het schip .
  Want Malfidus en zijn maatjes waren weer helemaal actief . Er gebeurden  steeds meer vreemdere  dingen en dreuzels belandden steeds vaker in ongewone situaties .  
Met Hermelien erbij was alles vast en zeker een stuk eenvoudiger geweest, dacht Harry .
  Zij was slim en had overal een antwoord op en wist overal een oplossing voor . 

Twee weken later kregen Harry en Ron nog steeds geen reactie van de Orde . 
Hedwig was nog steeds niet terug gekomen . 
Werd zij ook ontvoerd ?  
Harry en Ron namen een belangrijke beslissing . 
Het werd tijd voor drastische maatregelen ! 
Tijd om ZELF terug te slaan ... tegen Voldemort, Lucius Malfidus en de andere dooddoeners . 
Alleen maar om het hoofdkwartier niet te hoeven te verraden, om de Profetie niet te hoeven te verraden en het voornaamste ..... om Hermelien Griffel terug te krijgen . 


Stuk 13 (dit stuk speeld zich af in het hoofdkwartier van de Orde)

"Romeo, Remus, Tops en Arthur ! Komen jullie eens kijken !"  
mevrouw Wemel had een brief in haar hand vast en zwaaide opgewonden naar de mensen die net binnen kwamen . 
Ze sjokten  vermoeid op haar af en ploften neer op de bank . 
"Wat heb je daar, Molly ?" vroeg Tops die als enige opgewekt was .  
"Het is een brief van Harry !" gilde Molly opgewonden . 
 "Moet je eens horen ." ze maakte de envellope open en las het voor aan de leden .
 Iedereen begon aandachtig te luisteren .
"Luister : 
Hallo alle leden van de Orde , 
Vanmiddag gingen Ron en ik alleen maar heel eventjes volleyballen . 
We kwamen terug en Hermelien was verdwenen . Spoorloos . 
We hadden net haar ouders ingelicht die nu vreselijk bezorgd zijn ! 
Jullie kunnen je vast nog wel herinneren dat Hermelien jullie een paar weken geleden had geschreven  over de dooddoeners die weer actief zijn en dat ik een dreig-brief kreeg . -"      

"En of ik dat nog herinner !" zeiden Lupos en Tops in koor . De rest keek hen geirriteerd aan . 

"Kan ik verder gaan ? Ahum...   
Ron en ik dachten, Nee . We weten het wel zeker . Dat Hermelien is meegenomen door de dooddoeners en dat zij degene was wie ze bedoelden .
(Dat als ik ze niet vertelden wat de Profetie betekende enzo ... dat ze dan iets 'dierbaars' van me mee zal nemen . )
Wij dachten dat  het Ron was, maar schijnt bedriegd . 
Ron en Hermelien zijn even belangrijk voor me en ik zal dus alles ervoor doen om Hermelien terug te krijgen . (Dat had ik ook gedaan als het Ron was) 
Ik hoop dat jullie onmiddelijk reageren en anders zullen Ron en ik wel 'persoonlijk' terug slaan . 
Een fijne vakantie allemaal .
Ron en ik rekenen op jullie, 
  Harry ." 
Na het luisteren zweeg iedereen . 
En toen barstte er een hel los . 
"ALLEMACHTIG ! HERMELIEN GRIFFEL-"    
"IK ZAL LUCIUS WEL EEN LESJE LEREN-"    
" ALS IK HEM EN ZIJN DOODDOENERS OOIT NOG EENS-"     
  "HO! Luister allemaal." zei Tops .  "Dit moeten we ook bespreken met de anderen . Ze komen straks terug ." 
Mevrouw Wemel knikte .
 Op dat moment kwamen Alastor Dolleman, Dedalus Diggel, Engelbert Dop en Levenius Lorrebos binnen . 
 "We hebben weer wat gehoord van Harry !" viel mevrouw Wemel meteen met de deur in huis . 
 Dolleman ging op een stoel zitten en haalde allemaal papieren uit zijn tas . 
"Laat eens lezen." gromde hij en hij greep de brief uit mevrouw Wemel's handen . 
Toen hij begon te lezen keken de anderen over zijn schouder mee . Zodra Dolleman klaar was met lezen gaf hij instructies . 
"Arthur, Tops en ik gaan naar het ministerie en jullie weten wat we moeten doen, he ?" mompelde hij .  
  "Molly blijft hier en als er nog meer uilen komen van Harry - dan moet je ons onmiddelijk een uil sturen ! Levenius en Dedalus ... jullie krijgen een belangrijke taak . Vermom je goed, verschijnsel op het schip en zoek Harry- en Ron . Kijk of alles goed is met ze en ... " Dolleman stopte abrupt .    "Wat staat er in de brief, Molly ? Welke datum ?" vroeg hij een beetje bezorgd .
 " 8 Augustus. " antwoordde mevrouw Wemel .
  "Dat is al twee weken geleden !"   
 " Sodeju !" riep Lorrebos . 
Mevrouw Wemel keek hem vernietigend aan.
"Ik maak me echt zorgen ." zeiden meneer Wemel en Tops tegelijk .  
 "Ik ook ." zeiden mevrouw Wemel en Lupos in koor . 
 "Wij allemaal ." zeiden Dolleman en Wolkenveldt . 
Tops begon te lachen . 
Haar lach was aanstekelijk en daarom begon de rest ook te lachen . 
 "Oke." zei Dolleman plotseling .  "Nu beginnen voor het te laat is voor Hermelien Griffel. GO !"  
 De groep verspreidde zich en voerden hun opdrachten uit .


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 14
Harry en Ron zaten op  hun kamer .
 Ron lag plat op zijn rug in bed en Harry hing op een Sofa . 
Ze probeerden een plan te bedenken . 
"Zou Knijster eigenlijk nog op het Hoofdkwartier zijn ?" vroeg Ron na een tijdje .  
"Geen idee . Ik hoop dat hij de kleren heeft " zei Harry hoopvol .   "Laat Hermelien je maar niet zo horen ." lachte Ron . 
Ze zwegen allebei . 
De herinnering aan Hermelien was gewoonweg te ... pijnlijk . 
Harry was weliswaar heel erg op Ron gesteld . 
Toen ze in het vierde jaar ruzie kregen mistte hij Ron immers ook . Maar zonder Hermelien was het ook anders . 
Zonder Hermelien kon je minder vragen stellen over meisjes, er werd ook minder gelachen ...
 Maar zonder Ron was het ook niks . 
Je hing net zo vaak  in de Biebliotheek als in de klas ... en er werd ook minder gelachen . 
Toen besefte Harry plotseling dat hij niet zonder deze twee mensen kon . Zonder Ron kon het niet, zonder Hermelien kon het ook niet !  Alleen met Hermelien erbij...zou alles weer hetzelfde zijn .....

Ze hoorden twee harde knallen en plotseling stonden twee dreuzels voor ze . 
"Wat doet U in onze kamer ?" vroeg Ron vinnig .            
 "Dit is het werk van de dooddoeners ."  fluisterde hij tegen een verbaasde Harry .  
"Nee, Nee, Ron Wemel ." zei de man . 
Hij zwaaide met zijn toverstok en plotseling herkende Harry hem. 
 "Meneer Diggel ?" bracht hij stom verbaasd uit . 
 "Ja, Dedalus Diggel ." boog de man .  
Zijn hoge lila hoed viel haast van zijn hoofd . 
 "En geen dreuzels zoals jullie dachten ." zei de tweede man verontwaardigd .   
"Levenius Lorrebos ?" vroeg Ron gretig .
 Lorrebos knikte .  
Harry was ontzettend blij deze mensen te zien . 
Ze waren van de Orde van de Feniks ! 
"Hadden jullie onze brief ontvangen ?" vroeg hij . 
 "Ja." antwoordde Diggel met een kleine buiging .  
 "Arthur, Tops en Alastor zijn al op het ministerie . En Molly is altijd op het Hoofdkwartier te vinden ." zei hij .   
 "En waar is professor Lupos dan?" vroegen Harry en Ron in koor . 
 "O, juist, ja . Hij was ook gestuurd om te komen ." zei Lorrebos .  "Maar ik denk-"  
...  BOEM!  ...  
 na een oorverdovende knal stond Lupos voor ze .  
Hij liep meteen naar Harry en Ron toe .  
"Gaat alles goed met jullie ?" vroeg hij .   
"Ja, met ons wel . Maar ik betwijfel of het ook zo goed gaat met Hermelien ." zei Ron zuur . 
Lupos liep naar Diggel en Lorrebos toe en ze begonnen te smoezen .  Harry en Ron keken elkaar zuur aan .   
Wat waren zij dan ?  
Blijkbaar lieten ze duidelijk merken wat ze ervan vonden, want na een tijdje gaf Lorrebos Lupos een stoot en keek naar de jongens . 
 "Sorry, jongens ." zei Lupos  verontschuldigend .  "We zijn hier gestuurd om met je jullie te gaan praten . Hoe het precies was gebeurd . Met details bedoel ik ." vertelde hij .     
 "Mogen wij jullie dus een paar vragen stellen ?" vroeg Diggel .
Harry en Ron knikten .
  "Toen jullie gingen lolleyballen -" begon Levenius Lorrebos .  
 "Volleyballen ." verbeterde Harry hem . 
 "Sorry, toen jullie gingen  'volleyballen ' , heet dat zo ? , wat was Hermelien Griffel dan  aan het doen ?"  vroeg Lorrebos . 
 Dat was een goeie vraag,  dacht Harry .  
"zat aan het rand van het grote zwembad ." zei Harry diep- nadenkend .  
"Ze lag te zonnen en tergelijkertijd las ze ook een boek -"    
"Met een Colaatje." vulde Ron aan .   "Haar boek heette 
 ' Een vrijetijdse Leer der Oude Runen boek inclusief een Geschiedenis verhaal met vertaling ' ." dreunde hij op . 
  Harry was net zo verbaasd als Lupos, Diggel en Lorrebos .  
"Hoe weet je dat zo goed ?" vroegen ze allemaal in koor . 
Ron werd vuurrood en staarde naar de grond .
 "O, zomaar ." zei hij opgelaten . 
Harry lachte . Hij wist wel beter !   
"Vertel eens, Harry." begon Lupos .   "Wat waren jij, Ron en Hermelien dan aan het doen voordat jullie gingen eh-  ' volleyballen ' ?" vroeg hij onzeker bij het woord ' volleybal '  . 
Harry grijnsde . 
 "We waren aan het praten . " vertelde hij .   "Praten over dat dit een relaxed vakantie was ."  lachte hij .   
"Ik was aan het pootje baden in het grote zwembad ." zei Ron .  
 "Harry lag in een hangmat en Hermelien was aan het zonnen en las een boek . "  
 "En we hadden alledrie een glaasje Cola ." zei Harry .  
 "En toen ?" vroeg Lupos .  
"En toen kwam David ." zei Ron gretig . Hij bewonderde hem enorm !  
 " Door hem zijn we Hermelien nu kwijt ." zei Harry zuur .  
"Dat is niet waar, Harry . Jij kunt hem gewoon niet uitstaan omdat hij overal beter in is dan jij !" beet Ron hem toe . 
 Harry's ogen schoten vuur . 
Hij was woedend omdat Ron het opnam voor hem . 
 "RON ! HIJ IS NIET OEVRAL BETER IN DAN MIJ !" brulde Harry woedend . 
 "Wat wil je hiermee zeggen ?" kaatste Ron koppig terug .  
"DAT HIJ VOLDEMORT NIET HEEFT VERSLAGEN !" brulde Harry .
 Iedereen snakte naar adem bij het horen van die naam . 
Maar Lupos vertrok geen spier .
 "Genoeg, jongens ." zei hij .   "We zijn hier niet gekomen om jullie gekibbel aan te horen ."  
 Harry en Ron wierpen elkaar nog een laatste vuile blik toe .
 Als Hermelien er was geweest had ze vast en zeker ook gezegd dat Ron het fout had .   dacht Harry woedend .  Hermelien zou vast verteld hebben dat David niet overal beter in was dan hij ...   

Lupos, Diggel en Lorrebos waren naar het andere dek gegaan om met de ouders van Hermelien te gaan praten . 
Ron ging naar het Cafeetje en Harry maakte een lange wandeling  op het schip . 
 "Harry ! " Parvati ging naast hem lopen . "Ik heb het gehoord van Hermelien Griffel ." zei ze zacht . 
Harry knikte .  
"We hebben elkaar al heel lang niet meer gesproken ." zei hij . 
Parvati glimlachte . 
"Nee . " zei ze .    "Vervelend, he ? Dat van Hermelien . Ik weet dat het heel erg moeilijk voor je zal zijn . Ze is tenslotte jouw beste vriendin ."   
"Ja, dat is inderdaad vervelend . Ik vind het vreselijk dat Ron met die David omgaat ." flapte Harry het eruit  voordat hij er erg in had . 
 "David ? O ik mag hem eigenlijk ook niet zo ." zei een andere stem . 
Het was Cho .  
"Ken je David dan ?" vroeg Harry .   
"Natuurlijk  ken ik hem ! Hij kan zo erg goed opscheppen ! " zei ze geirriteerd .  
  "We hadden ook gekeken toen David, Ron en jij gingen volleyballen ." vertelde Parvati .  
Harry was verschrikkelijk blij dat hij niet de enige was die David niet mocht . 
 Voordat hij het zelf door had grijnsde hij breed .  
Cho giechelde en Parvati lachte ook .  
De hele middag bracht Harry samen door met Parvati en Cho .
 Ze maakten wandelingen op het schip, gingen eten op het dek, hingen in restaurantjes, keken naar tennissers... 
Maar Harry luchtte ook heel erg op .
 Omdat Parvati en Cho goed luisterden kon hij hen vertellen over het gedrag van Ron, praten over Hermelien .

Die avond toen Harry in bed wilde stappen kwam Ron binnen . 
" Ik wilde  zeggen dat het me spijt ." zei Ron nerveus  . 
"Ga je gang ." zei Harry koeltjes . 
"Harry, het spijt me dat ik vanmiddag  zo erg tegen je tekeer ging ." zei Ron .
"Het is al goed ." zei Harry . Plotseling was hij niet meer boos .  "Het spijt mij ook ." 
"Maar het spijt mij meer ." zei Ron  zacht . 
"En terecht ." benadrukte Harry grimmig . 
Ron was blijkbaar  geschrokken dat hij zo reageerde . "Harry, ik meende echt niet wat ik ik tegen je zei ." zei hij nerveus . 
"Nee, dat weet ik ." zei Harry sussend .    "Laat maar - We moeten ons richten op ... het doel om Hermelien terug te halen ." 

Heejj, ik hoop dat jullie het nog steeds leuk vinden, hoor . En bedankt voor de reacties PB ! :lol:  Echt dankjewel .
~Cham~


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 15
"Harry, Harry, wakker worden !"
 Iemand zat hem te porren . 
Harry draaide zich traag om en keek in de ogen van ... 
"Parvati ! wat doe jij hier ?" siste hij overdonderd . 
Hij keek op zijn horloge en zag dat het pas vijf uur was . 
 "Het is pas vijf uur -" kreunde hij .  
 "Weet ik, weet ik, Harry ." fluisterde Parvati ongeduldig .  "Maar ik denk dat ik weet waar Hermelien Griffel is ."   
Harry was klaar wakker en ging overeind  zitten . 
"Meen je dat ?" vroeg hij ademloos . 
Parvati knikte . 
Ze stond op en deed een lampje aan .  
Ron was wakker geworden . 
'Wat gebeurd er ?" vroeg hij slaperig . 
Hij schrok toen hij Parvati zag .
 "Parvati !  Ik heb bijna niks aan !" riep hij verontwaardigd . 
 Parvati lachte . 
 "Ik heb iets ontdekt- " begon ze . 
Ze vertelde Ron dat ze dacht dat ze wist waar Hermelien was . (Intussen  schoot Harry stiekem in zijn broek en T-shirt )   
"Maar als je weet waar Hermelien is - "  stamelde Ron . "Dan ben ik je voor eeuwig dankbaar, Parvati ."   
  Harry lachte .
 "Nou, vertel eens . Hoe ben je er achter gekomen ?" vroeg hij aan Parvati .  
 "Ik werd vannacht om kwart over twee wakker en zag een briefje op mijn nacht kastje liggen ." begon ze te vertellen .
 Harry en Ron luisterden ademloos .  "
Het was een brief - het was voor jouw bedoeld, Harry . Het was een dreig- brief . Hier-"  ze gaf Harry een kreukelige brief zien . Harry pakte het aan en las 'm hardop voor :
" Harry Potter ,
Vertel me onmiddelijk waar Perkamentus en zijn vriendjes vergaderen ! 
Vertel me wat de ' Profetie ' betekent . 
Ik had je al eerder gewaarschuwd, Potter . 
Als je nog ooit je vriendinnetje van een ' moddebloedje ' wilt zien, kom dan maar eens langs .
Kom aanstaande zaterdag avond op het dek waar je je bril had verloren . Precies om 18.00 uur . 
En zo niet ... dan zul je later spijt krijgen dat je nooit was gekomen . 
Want dan verlies je je ' modderbloedje ' en krijgen jullie een massa bomaanslag op jullie schip . 
Voor jouw, je Wemel en ... die arme dreuzels...
Groeten,
.......... "

" Dat kunnen ze niet menen !" fluisterde Ron . 
Hij veegde zijn vochtige ogen af .  
"Ik mis Hermelien ." zei hij  wezenloos .
 Parvati klopte hem onbeholpen op zijn rug . 
"Het komt allemaal wel goed, Ron ." zei ze mistroostend .  "Ik vind het ook vreselijk dat zoiets gebeurd ."    
Harry probeerde zijn haar glad te strijken en stond op . 
"Dit moet professor Lupos en de rest ook weten ." zei hij haastig .  "Dat ik nog een dreig brief heb gekregen ."  
 Harry zocht snel in zijn tas .   
"Wat zoek je ?" vroeg Ron verbijsterd .    
"Ik zoek mijn veer, inkt en een stukje perkament ." mompelde Harry .   
 "Dat is niet nodig ." zei een vertrouwde kalme stem . 
 Harry, Ron en Parvati draaiden zich meteen om . 
 " Professor Perkamentus !" riepen ze alledrie verbijsterd maar toch opgelucht uit .  
 Perkamentus  glimlachte . 
 "Harry, kan ik je even spreken op het dek waar jij je bril had verloren ?" vroeg hij . 
Ron en Parvati keken elkaar met opgetrokken wenbrouwen aan . 
 "Professor , hoe weet U -" 
 "Kom mee, Harry ." zei Perkamentus en hij loodste Harry mee met een zachte dwang . 

" Harry, ik weet precies wat er is gebeurd op dit schip ." begon Perkamentus een tikkeltje bezorgd . 
Harry zei niets een staarde naar de Zee met nietsziende ogen . 
"Harry, wat was het eerste dat je voelde toen je wist dat Hermelien Griffel werd meegenomen ?" vroeg Perkamentus . 
"Ik weet het niet precies, professor . " zei Harry nog steeds naar de Zee starend .  "Ik hoopte alleen- ik hoopte dat het niet waar zou zijn ." 
"Dat begrijp ik . Wat voel je nu ?" 
"Ik vind het vreselijk ." antwoordde Harry kortaf . Hij was geirriteerd dat Perkamentus hem om half zes vroeg wat hij voelde . Hij had nog in bed kunnen liggen ...
"Harry, ik ben hier om  met je te gaan praten . Ik weet namelijk dat je heel erg veel aan je hoofd hebt ." vertelde Perkamentus . Hij was duidelijk net zo vermoeid als Harry zelf .    "Dus Harry, is er iets wat je aan mij moet vertellen ?" vroeg hij doordringend . 
Harry was geschrokken .
 Vertrouwde professor Perkamentus hem soms niet ...? 
De laatste keer dat hij dat aan hem vroeg was in zijn tweede jaar .
 Toen hij verdacht werd als erfgenaam van Zwadderich ... 
"Nee, professor . Er is niets ." zei Harry bitter .   Vertrouwde professor Perkamentus hem soms niet ...? 

Beetje kort, he ? :oops:


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 16
Harry en Ron hielden hun adem in .
 Het was Zaterdag avond precies vijf voor zes . 
Ze verschuilden zich achter een muurtje terwijl professor Perkamentus met Lupos praatte .
 "Dus ... voor de laatste keer, Harry . Vertel Lucius maar dat ons Hoofdkwartier op het Ministerie is . Op de negende verdieping ." zei Perkamentus tegen Harry .  
"En zeg maar dat je echt niet weet wat de profetie betekent . Behalve dan dat je weet dat er een voorspelling was en dat de profetie op twee jongens konden slaan . En je weet toevallig niet welke twee  . Begrepen, Harry ?" 
 Harry knikte .
 Hij voelde zich niet goed . 
Maar dit was wel voor Hermelien ...
 "Harry, raak alsjeblieft niet in paniek . Praat met ze ... blijf kalm en praat ... professor Perkamentus en ik staan hier - Ron staat hier en als er iets mis gaat- nou, ja ... het gaat goed ." zei Lupos zenuwachtig . 
Harry glimlachte flauwtjes . 
"Nog een minuut . Ik ga, professor ." zei hij .
 Perkamentus knikte .
 "Sterkte, Harry." siste Ron . 
En Lupos staarde strak voor zich uit .  

Harry stond op en en liep naar het balkon waar hij zijn bril had verloren . Hij leunde er op en staarde nerveus naar de Zee . 
 "Wel, wel, wel, Harry Potter ."  Lucius Malfidus was geariveerd . Hij had zijn gezicht onder een masker verborgen . Een masker van de dooddoeners . 
" Hallo." zei Harry droogjes . 
"Dus je hebt mijn brief ontvangen ?" vroeg Malfidus schamper . 
"Als ik je Uw brief niet had ontvangen was ik hier niet ." beet Harry hem toe . 
"Brutaal ook, onze .. kleine.. beroemdheid ." 
Harry sloeg zijn ogen ten hemel .  " Zijn er nog vragen ?" vroeg hij, alsof hij een luchtig gesprek voerde . 
Malfidus knarstte met zijn tanden . "Ja inderdaad een paar vragen ." zei hij sarcastisch . 
Het bleef een tijdje stil . 
" Waar vergaderen  die ouwe Perkamentus en zijn maatjes ?" vroeg Malfidus doordringend . 
Harry keek hem aan met opgetrokken wenbrouwen . "Waarom wil je dat weten ?" 
"Daarom !" snauwde Malfidus . 
" Wat krijg ik ervoor terug als ik je dat vertel ?" vroeg Harry uitdagend . 
"Je modderbloedje !"
"Wie ?" Harry probeerde hem boos te maken . Hij wilde dat Malfidus Hermelien bij haar naam noemde . 
"je modderbloedje !"
"Hoe heet ze ? Haar naam bedoel ik ?" 
"Griffel modderbloedje !"
Harry onderdrukte een grijns . "Aha." zei hij .  "Nou, als je het zo graag wilt weten -"  hij deed net of hij aarzelde . 
"Vertel het me NU!" siste Malfidus ongeduldig . 
" Ministerie van Toverkunst ." zei Harry onzeker . 
Malfidus was met stomheid geslagen . "Echt ?" vroeg hij gretig en toen Harry langzaam knikte stootte hij een blaffende lach uit .   "Waar precies ?" 
"Negende verdieping ." antwoordde Harry bitter . Hij wilde Hermelien zien . 
"Ik heb nog een vraag, Potter ." zei Malfidus . Zijn stem trilde . 
"Vraag maar ." Harry wist wat er ging komen . 
"Wat betekend de Profetie ?" 
"Ik weet echt niets over de Profetie ." zei Harry .  "Ik weet alleen dat er een voorspelling was gedaan . En dat de profetie op twee jongens kon slaan ." 
Malfidus snakte naar adem . "Werkelijk ?" vroeg hij .  "Wie waren dat ?" 
Harry slikte . "De ene jongen was ik . Maar de andere ? - ik heb werkelijk geen idee ." 
Het werd weer dood stil . 
"Goed werk, Potter !" zei Malfidus tevreden . 
"Ik deed het niet voor jouw !" snauwde Harry .  "Ik had geen keus !" 
Malfidus stootte nogmaals een blaffende lach uit .  " Dit was onze deal ." zei hij . Hij verdrijnselde . 
Harry voelde paniek in zich opkomen .  Onzeker keek hij naar het muurtje . Waar Perkamentus, Lupos en Ron erachter schuilden .  Kreeg hij Hermelien wel terug ? 
Een seconde later hoorde hij een oorverdovende knal en stond Malfidus opnieuw voor hem . 
Samen met ...  Hermelien .   
Malfidus verliet het schip en liet haar en Harry achter . 
 "Wat ben ik blij om jouw te zien !" zei Hermelien .
 Ze omhelsde Harry stevig en begon spontaan te huilen . 
"Ik heb zo'n vreselijke tijd gehad !"  
 "Dat weet ik, Hermelien . " zei Harry opgelaten .  "Dat weten we allemaal ."


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 17
"Drink een grote beker Chocola ." zei Perkamentus  . Ze zaten op Hermelien's kamer . Harry en Ron zaten waren geschokt en zaten samen met Lupos op een bankje. Hermelien lag in de armen van haar opgeluchte ouders . En Perkamentus toverde grote bekers warme Chocola voor iedereen . 
Een paar minuten namen ze zwijgend slokken uit hun dampende bekers . Maar plotseling stelde Ron een vraag . 
"Professor, waarom hadden ze Harry niet meteen meegenomen ? " 
Iedereen lachte .  "Omdat het waarschijnlijk te riskant was . Dan zou iedereen weten dat Voldemort weer terug was .- dat weet iedereen inmiddels al wel - maar als ze Harry mee hadden genomen, zal het wel erg opvallen ."  antwoordde Perkamentus glimlachend . 
Ron knikte . Zijn hoofd was inmiddels vuurrood geworden en hij staarde liefdevol naar Hermelien die grimmig terug staarde .  
"Professor, ik heb een vraag . " zei Harry .  Perkamentus knikte .  "Waarom moest ik meneer Malfidus vertellen dat jullie Hoofdkwartier op het ministerie was ? Negende verdieping ? Wat gaan jullie doen ?"    
 "Dat is een goeie vraag, Harry . " zei Perkamentus .  "Op de negende verdieping word er zwaar bewaakt . Ze hebben zo hun eigen redenen weliswaar-  maar als de dooddoeners en Voldemort daar binnenkort komen is de kans groot dat zij dan worden verbannen naar een andere wereld . "  Harry en Ron keken elkaar grijnzend aan .  "Maar-" vervolgde Perkamentus .  "Niet voor eeuwig . Voldemort keert vast en zeker terug tot hij voor eeuwig word gedood . Het ministerie -en ik - hadden deze zomer een Onvergeeflijke wapen opgebouwd . Het is een krachtige bezwering dat zwaar word bewaakt . " 
Harry, Ron en Hermelien keken elkaar verbijsterend aan . Meneer en mevrouw Griffel begrepen het blijkbaar ook niet .  
 "Dat is moeilijk om uit te leggen . " zei Perkamentus .   "Maar ooit zullen jullie het wel begrijpen ." 
Ze zwegen allemaal .  Harry nam een slok uit zijn beker, Ron pakte een koekje, Hermelien pakte haar boek en zocht iets op, Lupos brak een stuk Chocola in drieen, de ouders van Hermelien hielden hun dochter stevig vast en Perkamentus zat vermoeid op zijn stoel .  
Plotseling vloog een donkere bos-uil door het raam naar binnen . Hij landde voor Perkamentus en liet een brief vallen .  Perkamentus las het snel door en stond onmiddelijk op . "Excuseer ons . " zei hij .    "Remus en ik moeten gaan ."  ze verdwijnselden .
"Jongens ." zei mevrouw Griffel .  "Bedtijd !" 

Stuk 18
De volgende dag werd alles weer normaal . 
Harry, Ron en Hermelien sjokten puffend onder de brandende Zon op het schip en vertelden hoe erg ze elkaar hadden gemist . Hermelien vertelde haar gebeurtenissen samen met de dooddoeners, toen ze werd gevangen genomen .  
"Het was echt vreselijk ." zei ze verdrietig .  "Ik mistte jullie zo erg ! - ik dacht echt elke dag aan jullie ." 
Ron schraapte zijn keel . "Ik dacht ook elke dag aan jouw ." zei hij opgelaten . 
Ze besteedden de rest van de middag aan zwemmen ...

" En wat zeg je dan tegen hem ?" vroeg Harry plagend  aan Hermelien . Ze waren aan het zwemmen .  Hermelien bloosde . "Harry, waarom denk je dat ik nou verliefd ben op Ron ?"  vroeg ze quasi-nonchalant .  Harry grijnsde breed . "Wat denk je nou zelf ?" zei hij gemeen . Hermelien gaf Harry en duw en hield toen zijn hoofd onder water . Ze vochten lachend in het water toen Ron het bad in sprong .  " Wat zijn jullie nou weer aan het doen ?" vroeg hij chagrijnig . Hermelien zwom naar hem toe en sloeg haar armen om hem heen .  "Wat is er nou, schatje ?" vroeg ze  . Ron werd vuurrood .  Maar plotseling had hij het door . Dit was een grap !   "Ik krijg je nog wel !" zei hij tegen Hermelien toen ze begon te proesten . "Ik krijg jullie alllebei wel !"  hij greep Harry's linkervoet zodat Harry voorover viel . Een nieuw gevecht was begonnen . 
Een uurtje later stapte Harry het zwembad uit en greep zijn handdoek . Hij plofte op een hangmat en keek glimlachend naar Ron en Hermelien die nog bezig waren met hun watergevecht .  Alles werd weer hoe het was, dacht Harry .   Hij zag David voorbij lopen met een paar meisjes .  "He, Potter ! Helemaal alleen ? Dat is bij mij niet het geval !" lachte hij gemeen .  Harry rolde met zijn ogen . "Wat kinderachtig, zeg ." zei hij .   "Ik hoef tenminste niet de populaire jongen uit te hangen ." 
"Nee, maar er zijn ook geen meisjes die om je heen drommelen " snauwde David . 
 Parvati en Cho stonden plotseling achter David . ( maar die had niks gemerkt ) . Ze lachten allebei naar Harry en knipoogden .  "He Harry ! Alles goed met je ?" vroeg Cho . Harry knikte glimlachend . Hij had ze door ! Ze wilden hem helpen ...  "Wat een lekkerding ben jij toch ."   "Ja, en zo lief ..."   "Een goeie volleyballer ." 
" Een mooie jongen -"  " ONZE BESTE VRIEND !" brulden twee stemmen . David was totaal verrast . Ron en Hermelien sjokten, helemaal nat weliswaar, hun kant op .
Parvati en Cho hingen naast hem, Ron en Hermelien gingen naast Harry staan .  David staarde verbijsterd toe .  
"Dus ik ben alleen, David ?"  zei Harry koeltjes . 
"Nee nee , zo bedoelde ik het niet -" stamelde David . Een paar meisjes giechelden achter hem . 
"Nee nee nee ! " zei Ron .  "Vast niet . "
"Opschepper ! " zeiden Hermelien, Parvati en Cho in koor . Iedereen lachte, behalve David . 
"Jullie zijn vreemde mensen ." mompelde hij . 
"Dat klopt ." zei Hermelien glimlachend .  "Wij zijn echte tovenaars !" 
Opnieuw lachte iedereen weer, ook de meisjes achter David . Harry wist de ze dit vast en zeker niet geloofden .  Stiekem was hij trots op zichzelf . Trots op wie hij was en wat hij was ... een grote belangrijke levensechte  Tovenaar .


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 19
Harry zat op zijn kamer en luisterde naar muziek . Hij begon zachtjes mee te zingen ... de deur van kamer ging zachtjes open .
  " Is onze ' onschuldige '  Harry soms verliefd ?" vroeg Ron pesterig . Harry zette de muziek uit en gooide een kussen naar hem, die tegen de muur aan knalde .
  "De laatste avond breekt bijna aan ." zei Ron alsof er niets gebeurd was . 
  "Wat ?" vroeg Harry . 
"De laatste avond ." herhaalde Ron .   "We moeten bijna weer terug . Dan blijven we nog een week in 'Het Nest ' en dan gaan we weer naar school ." 
Harry trok zijn wenkbrouwen op . "Ja en ?" 
"Dat betekent - onze laatste avond ... het eind feest voor bezoekers die bijna naar huis moeten ." zei Ron ongeduldig . 
Harry begreep het nog steeds niet . "Ja ?" 
"Dat betekent - MEISJES !" brulde Ron bijna . Harry staarde hem wezenloos aan . 
"Meisjes ?" bracht hij moeizaam uit . 
"Ja !" 
Harry kreeg en hol gevoel in zijn maag . Meisjes ?    " Wat bedoel je ?" 
Ron werd rood . " Ik bedoel dat we meisjes moeten vragen om naar het feest te gaan ." 
" Moet dat ???" 
"Nee, natuurlijk niet ! " zei Ron gepikeerd .  "Maar dat doet iedereen en dat zal wel zo bijpassend zijn ." 
"Wie ga je vragen ?" vroeg Harry met een geforceerde glimlach . 
" Nou - dat weet je best ." mompelde Ron ongemakklijk . 
" Wie dan ?" drong Harry aan . Hij wist het antwoord al ...
"Hermelien ." antwoordde Ron zonder hem aan te kijken . Harry grijnsde . 
"En jij ?" kaatste Ron terug .  "Wie ga jij vragen ? " 
Harry voelde zich opgelaten . Hij praatte niet graag over meisjes . "Eh- ik eh-"
Ron grijnsde zelfvoldaan . "Parvati ?" vroeg hij . Harry draaide zich om . Hij wilde niet dat Ron zag dat hij bloosde . 
"Luister, Harry ." zei Ron nerveus . Blijkbaar  was hij bang dat Harry  zou beginnen met schreeuwen ?  "Jij bent knap . Alle meiden zouden wel met je naar dat feest willen ." 
"Echt ?" Harry voelde zich gevleid . 
"Ja, de vorige keer toen je Cho vroeg wilde zij ook wel met je mee - maar had ze je afgewezen omdat ze met Kannewasser ging, jongen ." vertelde Ron wijs . 
"O dankjewel dat je me eraan herinnerd ." zei Harry grimmig .   "Het was totaal een puinhoop, een vernedering toen ik werd afgewezen door - haar ." besloot hij . 
Ron knikte meelevend .   "Ik begrijp wat je bedoeld, maat ." zei hij .    
"We zien wel als het echt zover is ." zei Harry . 
"Ja, inderdaad . Er zal vast wel iemand zijn -"
" HARRY ! RON ! MAG IK EVEN BINNENKOMEN ?"     Hermelien klopte op de deur en zonder op antwoord te wachten kwam ze binnen stormen .  "We mogen vandaag gaan lunchen zonder mijn ouders ." zei ze opgewonden .   Harry en Ron wisselden een geergerde blik .  "Ooo ... wat uiterst bijzonder  ."  zei Ron sarcastisch . Hermelien staarde hem met opgetrokken wenbrouwen aan en keek toen vragend naar Harry, die zijn schouders ophaalde . 
"Wat is dit ?" vroeg Hermelien aan Ron .  "Vind je het niet leuk ?" 
"Natuurlijk wel . Het was maar een grapje ." 
"Ha-ha-ha ." deed Hermelien verveeld .  "Heel erg grappig ." 
"Ik bedoelde het niet zo -"
"Wat bedoelde je dan wel ?"
"Sorry, Hermelien ik-"
Harry schudde zijn hoofd en liep de kamer uit . 
"Nu heb je Harry ook al uit de kamer gejaagd !" hoorde hij Hermelien nijdig roepen . 
"Dat is niet waar ! Hij ging zelf toch weg ???" 
"Ja, maar waarschijnlijk denkt hij dat wij hem buitensluiten ofzoiets -?" 
"Natuurlijk niet !" Harry stond in de deur opening en keek van Ron naar Hermelien .  "Wat is dit ?" vroeg hij kil . 
"Harry, het spijt ons ." probeerde Hermelien .  "We zijn kinderachtig bezig ." 
"Kinderachtig . Zeg dat wel ." snauwde Harry .  " IK HEB ER GENOEG VAN ! WAAROM KUNNEN JULLIE TWEE NOOIT EENS NORMAAL MET ELKAAR KUNNEN OMGAAN ZONDER TE GAAN KIBBELEN ?" brulde hij .  
Ron en Hermelien waren zo geschrokken dat ze geen woord konden uitbrengen . "Harry, jongen -" zei Ron zwak . 
"En dan zijn jullie ook nog eens verliefd op elkaar ? " zei Harry  .  "Als dat het geval is, hoeven jullie elkaar toch niet af te katten ?"  Hij stormde de kamer uit en sjokte diep in gedachten  naar een ander dek . 

Harry Potter ... een geweldige tovenaar . Dacht Harry verdrietig .    Wat is het toch vermoeiend om Harry Potter te zijn ...  Waarom ben ik nou Harry ?  De wind blies zachtjes in zijn haar, de Zee lucht werd sterker ...   Hermelien en Ron zullen het wel bijgelegd hebben . Die twee ..."Harry ? " Hermelien ging naast hem staan en leunde over het balkon .  Ron dook naast haar op en keek Harry aan met een schuldige uitdrukking . 
"Het spijt ons, Harry . " zei hij wezenloos . 
"Het ons spijt ons echt vreselijk ." zei Hermelien die hem niet aankeek .  "We zullen proberen altijd eerst te gaan praten . Oke ?" 
"Oke ." zei Harry glimlachend . Misschien was het zo erg nou ook weer niet om Harry Potter te zijn , dacht hij .  Harry Potter had wel de meest geweldige vrienden ... echte vrienden ...   "Ron, Hermelien -het spijt mij ook dat ik net zo erg tegen jullie tekeer ging . Sorry ." 
"Maar gaan jullie straks wel met me lunchen zonder mijn ouders ?" vroeg Hermelien over-bezorgd .  Harry kruistte de blik van Ron . Ze grijnsden en schudden hun hoofd .   "Tuurlijk, meissie ! "


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 20
Op een rustige zonnige middag  lag Harry opnieuw in een grote hangmat, waren Ron en David aan het badmintonnen (althans, dat probeerde Ron) en waren Hermelien, Parvati en Cho aan het zwemmen . 
Harry keek naar ze .  Het zal nooit meer wat worden met Cho ... maar ze zag er goed uit .   dacht hij .    Cho spetterde met haar armen en glimlachte breed naar een jongen .    Ze is niet veranderd .  
Parvati en Hermelien waren aan het praten , zag Harry . Al kon hij niet horen wat ze zeiden ... maar zij zagen er ook heel erg oke uit ,  dacht Harry stiekem . Plotseling had hij zichzelf betrapt .    Hermelien ook ...???   Hij werd rood en wenstte vurig dat dit niet al te opvallend was . Maar Ron en David liepen al grijnzend  op hem af . 
Harry zuchtte en draaide zich nijdig om . Hij was verbijsterd door zichzelf .  Hermelien was een goeie vriendin van hem ... niets meer ...Hermelien was van Ron . "Harry, jongen . " zei Ron en hij gaf hem een klap op zijn schouder . 
"Wat nu weer ?" vroeg Harry geirriteerd met een blik op David (die nu zelfvoldaan grijnsde )
Ron keek nerveus van de een naar de ander . 
Harry stond op, draaide zich resoluut om  en liep met grote passen weg . Hij had helemaal geen zin om David te zien ! 

Om zes uur arriveerde Harry in het restaurant . Hermelien en haar ouders zaten al aan tafel te wachten .  
"Waar is Ron ?" vroeg Hermelien verbaasd . 
"Geen idee . " antwoordde Harry grimmig .   "Waarschijnlijk is hij nog ergens samen met David ." 
Ze besloten maar niet op Ron te wachten en begonnen met eten . 
Seconden gingen voorbij ... minuten ... 
 Hermelien stond op . "Ik ben bezorgd . " zei ze gedecideerd . 
Harry knikte .  "Ik ook . Er is toch niets gebeurd, he ?" 
Ze zwegen een paar seconden . Maar toen kruistten de blikken van Harry en Hermelien en beseften ze iets ... 
"Hij is toch niet meegenomen ?!"  riepen ze in koor . 

Stuk 21
"Vlug ! Harry, Harry, HARRY SNEL !" Hermelien beet nerveus op haar nagels, terwijl Harry een brief van haar aan Hedwig probeerde vast te binden . 
"Naar Gromboudplein 12 ." fluisterde hij in Hedwig's oor .   "En wij willen zo snel mogelijk reactie krijgen  !" 
Hedwig vloog uit het raam en Harry keek haar na . 
"Wat moeten we doen, Harry ?" piepte Hermelien . Een traan stroomde langs haar wang ...
" Ik weet het niet . Ik heb geen dreig-brief gekregen . " zei Harry .  "Is dit wel het werk van de dooddoeners ?" 
"Tuurlijk ." zei Hermelien .  "We hebben het schip toch al onderzocht ?" 
"Ja." zei Harry vertwijfeld . "Ja tuurlijk ." 
Diep in zijn Hart voelde Harry zich schuldig . Hij had zich net wel erg kinderachtig gedragen tegenover Ron ...   
Hij keek naar Hermelien en opende zijn mond ... maar hij kon het niet over zijn Hart verkrijgen om haar dit te vertellen .  
"Wat ?" zei Hermelien niet-begrijpend . 
"Laat maar-" zei Harry vlug . 
Hermelien keek hem met opgetrokken wenbrouwen aan .  Harry voelde zich schuldig, opgelaten ...  
Hij draaide zich om en liep zijn kamer in . Nu had hij geen Ron meer met wie hij zijn kamer moest delen . Buiten hoorde hij tot zijn spijt Hermelien zachtjes snikken . 
Dat Ron verdwenen is is net zo erg toen Hermelien verdween ... 


Oke, dit stukje is wel erg kort .  :oops: 
Maar ik beloof jullie dat het volgende stuk zeker weten wat langer word . En sorry voor het lange wachten ... maar ik heb het op dit moment erg druk . (School begint bijna weer ) 
C me laterrrz, 
-X-
Cham. 

Inmiddels heb ik het al bewerkt !


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 22 (Deel 1 dit stuk speeld zich af in het hoofdkwartier van de Orde)

"Nymphadora, vertel Molly maar dat ik eerder weg ga ." zei Perkamentus en hij liep de kamer uit . 
Tops giechelde . Ze was helemaal geconcentreerd in een Tovenaars- komedie .  
Mevrouw Wemel en Dolleman liepen de kamer in .  "Ik zag Perkamentus net weg gaan . " gromde Dolleman . 
"O ja . " zei Tops afwezig .  "Dat moest ik nog doorgeven aan Molly ."  ze staarde nog steeds naar de TV . 
" Wat is dat ?" vroeg mevrouw Wemel .  
Eindelijk wendde Tops haar blik af van de TV .  "Dat is een Televisie ." vertelde ze trots . 
"Hoe kom je eraan ?" 
"Van meneer en mevrouw Griffel gekregen . " zei Tops .  "Je weet wel - de ouders van Hermelien ." 
Een tijdje keken mevrouw Wemel en Dolleman mee naar de komedie serie . 
"Laat Arthur je maar niet horen ." zei mevrouw Wemel plotseling . "Hij word helemaal gek als hij hoort dat je -" 
Een  Sneeuwuil   vloog naar binnen en liet brief vallen op de tafel .   "Hedwig !" riep Tops . 
Dolleman pakte de brief en las 'm hardop voor :
" Hallo allemaal, 
(Hermelien hier) We hebben een probleem . 
Ron is spoorloos ! 
Harry en  ik denken dat hij is ontvoerd door de dooddoeners . (net als bij mij)
Ik maak me echt heel erg veel zorgen ... 
Willen jullie alsjeblieft zo snel mogelijk gaan reageren en zo snel mogelijk onderzoeken of dat wel waar kan zijn ? 
Harry en ik wachten op jullie antwoord en zullen waakzaam zijn . 
Groetjes, 
Hermelien Griffel . " 

"Oke, waar we al bang voor waren is nu werkelijk gebeurd ." mompelde mevrouw Wemel . 
"Laten we de anderen ook maar eens gaan informeren -" 

Stuk 22 (Deel 2 dit stuk speeld zich af op het schip)

"Nee, ik zou ook niet weten waarom ." zei Harry . Hij en Hermelien leunden tegen het balkon en keken naar beneden . 
"Kijk !" riep Hermelien plotseling . Ze liet haar verrekijker zakken en wees naar een groepje duikers, die zo te zien iets hadden gevonden . De mensen dromden om hun heen .  Harry pakte de verrekijker . Maar het was moeilijk te zien wat er zich beneden afspeelde . 
"Harry ! Hermelien !" helemaal buiten adem stond Parvati voor ze .  "Ik was net beneden - Ze- Ze hebben Ron gevonden !"
Harry en Hermelien keken elkaar opgetogen aan .  Ze volgden Parvati en drongen zich door de menigte . 
Wat ze toen zagen was absoluut niet wat Harry had verwacht ... de duikers duwden iemand op een brancard . Harry wist dat Ron het was . 
"Ron !" riep hij en hij wrong zich naar voren .  De duikers gunden hem geen blik waardig en bracht Ron weg . 
Harry zakte moedeloos op de grond neer . Met gebogen hoofden en vertrokken uitdrukkingen kwamen Parvati en Hermelien naast hem zitten . 
"Dit had hij niet mogen doen ."


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 23
Twee dagen later wisten meneer, mevrouw Griffel, Harry, Hermelien, Parvati en de anderen nog steeds niet wat er precies was gebeurd met Ron . 
Hij was al twee dagen lang niet meer wakker geworden . Maar de dokters zeiden dat hij nog leefde . Hermelien had een brief aan de ouders van Ron gestuurd . Ze vertelde wat er was gebeurd . 
Op de morgen van de derde dag zaten Harry en Hermelien dicht tegen elkaar aan aan het rand van een leeg zwembad . Ze keken elkaar expres niet aan en zeiden helemaal niets . Harry staarde naar het water en zag het spiegelbeeld van Hermelien, die stiekem naar hem keek .  Hij draaide z'n hoofd een beetje en ze keken elkaar recht in de ogen aan ...
"Ik weet helemaal niet wat ik moet gaan doen, Harry ." fluisterde Hermelien .
 Ze pakte zijn hand . Harry voelde zijn Hart in zijn keel kloppen ... Dit betekent vast niets ... stelde hij zichzelf gerust . 
"Wat bedoel je ?" vroeg Harry nerveus . Hij had nog nooit samen met Hermelien zo'n intiem moment gehad . Hij was totaal geshockt .
"Ik bedoel- dat er meerdere mensen zijn voor wie ik net zoveel voel als Ron ." zei Hermelien zacht .    "Ik bedoel dat er ook iemand anders is om wie ik bezorgd ben, om wie ik veel geef -en - Iemand met wie ik een jaren lange meer-dan-vrienden relatie heb ! " 
Harry voelde zijn binnenste een slinger maken . Bedoelde Hermelien hem ? Onmogelijk . 
"En nu weet je niet meer wie je moet gaan kiezen ?" vroeg Harry schor . 
"Ik wil helemaal niet gaan kiezen ." zei Hermelien . Haar hoofd rustte op de schouder van Harry . 
"Hoor eens, Hermelien . Je kunt me best vertellen wie je bedoeld ." zei Harry zacht . 
Het werd een seconde stil . 
"Ik bedoel jouw, Harry ." antwoordde Hermelien . Ze sloeg haar armen om zijn hals en barstte in snikken uit . 
Harry klopte onbeholpen op haar rug en voelde zich behoorlijk opgelaten . Zo bleven ze een tijdje zitten .  Toen ze was gestopt met huilen, liet ze Harry niet los . 
"Ik ben altijd zo erg bang dat jouw iets overkomt, Harry ." zei ze .  "Soms voel ik toch  dat ik ook wel verantwoordelijk voor je ben . Op sommige momenten ..."
Ze liet Harry abrupt los en keek naar iets achter hem . Harry draaide zich om en zag  Parvati . 
"Wat is dit ?" vroeg ze scherp . 
"Wat bedoel je ?" vroeg Harry aarzelend . Hij wilde het antwoord niet eens horen .
"Jij en Hermelien Griffel ?" zei ze . 
"Eh-" 
"Parvati ." begon Hermelien koeltjes .  "Je weet best dat Harry en ik jaren lang al vrienden zijn . En als ik hem omhels, omdat ik verdrietig was om Ron, heeft het toch geen kwaad ? " 
"Nee, natuurlijk niet ." mompelde Parvati .  Maar toch keek ze hen achterdochtig aan . 
"Als je het per se wilt weten ." zei Hermelien .  "We hadden alleen maar wat gepraat . Harry en ik hadden echt niets gedaan, hoor ."
"O zo bedoelde ik het niet-" stamelde Parvati verlegen . 
"Harry is mijn beste vriend . Ik weet dat hij een vriendin heeft en zal z'n relatie nooit kapot maken ." zei Hermelien . 
Parvati knikte en liep toen weg . 

"Ik heb helemaal geen vriendin !" protesteerde Harry . 
"Wat ben ik dan ?" zei Hermelien plagend .  "Ik ben toch ook een vriendin van je ?" 
Harry werd rood . "Je bent mijn beste vriendin, Hermelien ." zei hij zacht .  "En op sommige momenten ... voel ik veel meer voor je . Een moment als dit ." 
Hermelien glimlachte en ze bogen zich voorzichtig naar elkaar toe . Hun lippen raakten die van elkaar aan . Het duurde maar een paar seconden ... wat een eeuwigheid leek . Toen ze stopten keken ze elkaar stralend aan . 
"Harry." begon Hermelien .  "Ik wil helemaal geen verkering ofzo . Dit is eenmalig ." 
"Dat weet ik ." zei Harry .  "Ik voel me schuldig tegenover Parvati en Ron ." 
"Ik ook ." zei Hermelien .  "Ik ben echt niet verliefd op je, Harry . "
Harry glimlachte . Hij was blij dat Hermelien het zo goed begreep .  "Je bent echt mijn allerbeste vriendin ." 
"Harry Potter ." zei Hermelien plechtig .  "Mijn allerbeste vriend . "
En ze begonnen allbei te lachen . 
...

Opmerkingen/ reacties zijn nog steeds altijd welkom in de Reactie topic of per PB'tje ! (de laatste tijd krijg ik namelijk steeds minder reacties  :cry: ) en als ik morgen niet meer dan 5 berichten heb gehad overweeg ik misschien hiermee te stoppen . Want als dit zo door gaat, weet ik natuurlijk niet of jullie het nog steeds leuk vinden . 
-X-
Cham . 


-----------------------------------


~Cham~




Nou ja, ik heb inmiddels al 7 berichten gehad ... en ik heb maar besloten dat ik wel verder ga . (maar dan wil ik wel elke keer minstens 1 reactie horen) Dus ... komt ie :

Stuk 24
Harry en Hermelien zaten nog steeds dicht tegen elkaar aan . Hij met een arm om haar en en zij met haar hoofd op zijn rechter schouder . 
"Harry ! Hermelien ! " het was meneer Griffel . Hij zag z'n dochter zo zitten en staarde er even naar . Harry en Hermelien lieten elkaar meteen los . "Ik moet van dokter Donkers aan jullie vertellen dat Ron weer een beetje bij zinnen is gebracht . Hij is eindelijk wakker geworden en vraagt naar jullie twee ." 
Harry en Hermelien keken elkaar lachend aan . "Maar dit is geweldig !" riep Harry . Ze renden naar het EHBO dek . 
Toen Harry en Hermelien binnenkwamen zagen  ze  Ron helemaal alleen liggen . Een dreuzel arts stond naast zijn bed en praatte zachtjes met hem . 
"Harry ! Hermelien !" riep Ron zwakjes, zodra hij zag wie het waren . Dokter Donkers ging weg . 
Harry en Hermelien liepen naar hem toe . Hermelien lachte naar hem en keek toen verward naar Harry . 
"Ron, het spijt me dat ik eerst zo tegen je tekeer ging . " zei Harry .  "Toen je met David was ." 
Ron schudde z'n hoofd . "Het spijt mij ook ." 
"En Ron, het spijt mij heel heel erg ." zei Hermelien . 
"Voor wat ?" vroeg Ron . 
Hermelien keek Harry veel betekenend aan . "Wat er net was gebeurd ." fluisterde ze . 
"Jah." zei Harry met een brok ik z'n keel .  "Mij ook ." 
Ron begreep er helemaal niet van . Hij haalde z'n schouders op . 
Harry aarzelde . "Ron ." begon hij nerveus .  "Wat was er nou eigenlijk precies gebeurd met je ?"
Het was overduielijk dat Ron er niet over wilde praten . "Ik probeerde mezelf te laten verdrinken ." zei hij . 
Harry was geschrokken . 
"Dat was je bijna gelukt ." zei Hermelien vinnig . 
"Ik wist echt niet meer wat ik moest gaan doen !" zei Ron .  "Ik voelde me vreselijk . Harry had al tegen me geschreeuwd omdat ik met David om ging ... Hermelien wilde al geen verkering met me ... dooddoeners waren al actief... ik was wanhopig ." 
"Ron, natuurlijk wil ik geen verkering met je ." zei Hermelien .  "Ik wilde onze vriendschap niet gaan verpesten . En bovendien -" 
Harry en Ron keken haar verwachtingsvol aan . 
"En bovendien ben jij niet de enigste voor wie ik zoveel voel ." biechtte Hermelien op . 
"Kruml ?" vroeg Ron nors . 
"Nee ." zei Hermelien nerveus .  "Laat maar . Ik bedoelde het niet zo ." 

Tijdens de rest van hun bezoek werd dit onderwerp verzwegen . Maar toch voelde Harry zich niet zo goed .  
 Was hij nu geen betrouwbare vriend meer voor Ron ?  vroeg hij zich keer op keer af .  
"Het is bijna zes uur, Harry ." zei Hermelien .  "Laten we maar gaan eten ." 
"Oke ." mompelde Harry afwezig . 
"Gaan jullie nu al weg ?" vroeg Ron teleurgesteld .    "Komen jullie na het eten weer ?" 
"Ja ." zei Harry vastbesloten . Hij had wat met Ron goed te maken . 

Bedankt voor de mensen die PB berichten hebben gestuurd ! 
Thank yOu !
Cham . 


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 25
Een week later was Ron helemaal weer terug . (dankzij de toverdrank die Harry en Hermelien hem elke avond stiekem toe diende) 
" Nog wat bijzonders gebeurd ?" vroeg Ron . Hij, Harry en Hermelien zaten aan een tafeltje in een donkere Cafe . 
"Niet echt ." zei Hermelien verveeld . 
Harry nam een forse slok van zijn Cola en staarde naar Hermelien . Er is iets met Hermelien,  dacht hij . Ze is niet meer de opgewekte Hermelien zoals vroeger ...
Hij bestudeerde haar stiekem en zag van dichtbij dat ze er heel erg vermoeid uit zag . Ze voelde zich niet op haar gemak met hem ... en Ron . Dat was overduidelijk. 
Toen Ron op stond en mompelde dat hij wat drinken ging bestellen, schoof Harry dichterbij Hermelien en fluisterde doordringend :"Hermelien, is er iets ?" 
Hermelien sloeg haar ogen neer . "Ik denk dat we hem moeten vertellen dat we -" ze zweeg en werd vuurrood . 
"Ik begrijp het ." zei Harry . 
Ron kwam weer terug met drie glazen Cola . "Wat die dreuzels drinken - Cola - heerlijk ." zei hij . 
Harry lachte maar stopte er gauw mee toen hij Hermelien zag kijken . 
"Ron, ik moet je iets vertellen ." begon ze .  "Harry en ik- toen je vroeg of er nog wat bijzonders was gebeurd ... mijn antwoord is 'Ja' ."
"O ja ?" zei Ron . "Vertel ! "
Hermelien hoopvol naar Harry . 
"Ron, we moeten je wat belangrijks vertellen ." zei Harry, wiens gezicht brandde .  
"Maar wees alsjeblieft niet boos - je moet het begrijpen -" smeekte Hermelien . 
Ron staarde naar ze met opgetrokken wenkbrouwen . 
Harry keek naar Hermelien . Jij moet beginnen met vertellen ... dacht hij .  Jij moet het doen ...
Maar blijkbaar dacht Hermelien hetzelfde . 
"Ron, toen jij nog steeds niet wakker was -"  zei Harry .  "Toen was Hermelien heel erg verdrietig om je ." 
Hermelien haalde diep adem .  "En toen zaten we aan het rand van een leeg zwembad - Ik was heel erg verdrietig en moest eh- huilen . " zei ze zacht . 
Ron knikte . 
"En toen ging Harry me troosten . " zei Hermelien .  "Het was nogal eh- nogal een warm moment . Ik bedoel- we zaten dicht tegen elkaar aan enzo ..." 
Ron knikte weer . Maar zijn gezicht stond op onweer . Hij keek nijdig naar Harry . 
"En toen vertelde Hermelien mij dat- dat jij niet de enige bent om wie ze zoveel geeft -" mompelde Harry . 
"Ik vertelde hem dat ik hetzelfde voel voor hem als voor jouw, Ron ." zei Hermelien, lichtelijk geirriteerd toen ze Ron's uitdrukking zag . 
"Wat bedoel je ?" zei Ron scherp, met een blik op Harry . 
"Ik bedoel dat jullie twee even belangrijk voor me zijn !" snauwde Hermelien . Haar grote bos haar schudde ze uit haar gezicht . 
"Je bedoeld dat je ook verliefd bent op Harry ?" vroeg Ron woedend . 
"Nee, natuurlijk niet ! En wat bedoel je nou met ' ook ' ??? IK BEN NOOIT VERLIEFD OP JE GEWEEST !" schreeuwde Hermelien . 
"Waarom vertelde je dat dan aan mij?" kaatste Ron terug . 
"Omdat ik dat alleen maar dacht ." zei Hermelien koeltjes . 
Mensen in het Cafe begonnen mee te luisteren en staarden ze aan . 
"Ben jij nu op Hermelien ?!" vroeg Ron nijdig aan Harry . 
"Nee, natuurlijk niet ." zei Harry geschrokken .    "Ik zou nooit jullie relatie willen kapot maken !" zei hij verontwaardigd, hij volgde maar het voorbeeld van Hermelien . Dit had ze ook tegen Parvati gezegd ... 
"Nee natuurlijk niet ." zei Ron sarcastisch .  "Mijn beste vrienden hebben me gewoon bedrogen ." 
Hij stond op en zonder ook maar iets te zeggen liep hij richting deur ...

"Ik wist dat hij het niet zou begrijpen ." zei Harry . Hij en Hermelien maakten een wandeling op het sport dek . 
"Maar we moesten het vertellen ." zei Hermelien .  "Hij moet het accepteren . Dat heb jij ook gedaan toen we jouw vertelden dat Ron en ik-" 
"Ja ja ." mompelde Harry ongeduldig . 

Hermelien was met haar ouders gaan tennissen en daar had Harry dus totaal geen zin in ! Ron was met David mee gegaan... Parvati en Cho waren gaan zwemmen ...
Harry plofte op  zijn bed neer en ging op z'n rug liggen . Hij voelde zich eenzaam ... hij sloot zijn ogen en zag Sirius voor zich ...
Een grijnzende man met donker haar ...  "Harry, je moet naar buiten gaan en het gewoon DOEN !" hoorde hij hem zeggen . 
Plotseling werd alles heel erg licht en was het net of hij ergens in hemel was beland . 
"Harry, je moet inderdaad naar buiten gaan en het gewoon doen . Je moet niet bang zijn om alleen te zijn ... sommige dingen zijn het waard om ervoor te sterven .Je moet iets doen, zoals Voldemort verslaan en zijn dooddoeners opruimen ." 
...


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 26
Harry deed zijn ogen open en keek verwilderd om zich heen .  Hij zat gewoon op zijn kamer op het schip ... Hij probeerde te bedenken wiens stem dat kon zijn . 
Perkamentus ...? Cornelis Droebel ...? Sirius ...?  ..... Sirius,  besloot hij . Het was de stem van Sirius . 
Hij keek nogmaals goed om zich heen en ging toen weer op zijn rug liggen . Was het een droom ?  Hij sloot z'n ogen .   
Waarom voel ik me nu zo rot tegenover Ron ...?  dacht hij .    Plotseling werd alles licht en zag Harry zichzelf op bed liggen, met gesloten ogen . Was hij nu dood ? 
Hij keek naar zijn handen die bleek waren ... hij had een lichte huid en zweefde ergens boven het schip . 
"Nee, probeer de andere kant -" Harry zag Hermelien en haar ouders tennissen op het sportdek . Hij zag Ron en David op een andere dek hangen, hij zag Cho en Parvati zwemmen ...   Was hij nu dood ...? vroeg hij zich af .  

Het Cruiseschip werd kleiner en kleiner ... 
Na enkele seconden was Harry's geest al heel erg ver weg . Hij was al tienduizend planeten verder en belandde met een zachte plof op een diamanten grond . 
Harry keek verbijsterd, maar ook verwonderd, rond . 
Hij was in een wonderbaarlijke wereld beland . Spook achtige vogels zongen zachtjes liederen . De lucht was ook totaal anders .
 In onze wereld is de lucht blauw ...  dacht Harry .  maar hier ...?      Een groot  net hing boven, met in elk vierkant gat parels in verschillende kleuren . 
Harry wandelde een klein stukje verder .
In het midden trof hij een groot vijfer aan . Maar iets maakte het wonderlijk . De bodem van de vijfer was bedekt met Goud zand, het water was helder ... 
Er dreven honderden Waterlelies in de vijfer, in verschillende kleuren . 
Plotseling voelde Harry een hand op zijn schouder en draaide hij zich abrupt om . Het was Sirius ... 
"Sirius !" Harry omhelsde zijn peetvader .  "Waar ben ik ?" vroeg hij . 
"Je bent in het rijk waar mensen overleden zijn op Aarde . Maar hier voort leven ." zei Sirius . 
Harry staarde hem aan . "Is dit een droom ?" vroeg hij zacht .  "Of een visioen ?" 
"Nee, Nee, Harry ." zei Sirius lachend .   "Op het moment dat je dood gaat op Aarde groeit er hier een Lelie in de vijfer . Mensen worden enkele seconden daarna herboren uit zijn of haar Lelie en leven hier voort . Voor eeuwig ." 
"Ben ik nu dood ?" vroeg Harry scherp . 
"Nee, jij bent Harry Potter ." antwoordde Sirius . "Jij bezit sterke krachten wat andere niet hebben . Jij hecht veel waarde aan 'Liefde' en dat is wat we hier nodig hebben . Zodra jij voldoende liefde hebt en iemand heel erg graag wilt spreken word je automatisch hierheen getransporteerd . " 
Harry voelde al zijn zorgen onmiddelijk verlichten . 
"Kan ik hier vaker terug komen ?" vroeg hij gretig . 
Sirius schudde zijn hoofd . "Dit is eenmalig ." 
Harry keek teleurgesteld naar de mensen die herboren worden uit hun Waterlelie . Het was een prachtig gezicht ...   
"Vind je het heel erg dat je dood bent ?" vroeg Harry . 
"Nee, ik ben niet dood . Mijn lichaam is alleen gestopt met werken ... " zei Sirius .    "Maar hier leef ik ... Je lichaam is niet het allerbelangrijkste, Harry . Niemand gaat echt dood . Je lichaam stopt alleen met werken en dan moet je een andere gedaante nemen waar je in kunt voort leven ... of hier . De meeste mensen-   kiezen ervoor om hier te blijven . Net als ik, Harry . Hier ben ik gelukkig ." 
Harry glimlachte waterig . 
Hij voelde dat zijn voeten van de Diamanten grond kwam . Hij zweefde weer .  
"Tijd om terug te gaan, Harry ." zei Sirius .  "Vertel dit maar geurst aan anderen . Maar ze zullen je nooit echt geloven !" 
Harry bleef naar beneden kijken ...

Hij voelde een stomp in zijn maag en realiseerde toen dat hij weer zijn eigen lichaam terug had . 
Harry veegde zijn gezicht af en staarde door de kamer . Hij hoorde voetstappen ... Hermeliens stem ...
"Harry ! Harry, we gaan eten !" 

Laat me nog steeds weten wat jullie ervan vinden ! 
~Cham~


-----------------------------------


~Cham~




De reacties op mijn vorige stuk (stuk 26)  waren  onvoorspelbaar .  :lol: 
Mensen waren verbaasd dat ik zoiets zou opschrijven ... Ik vond zelf eerlijk gezegd niet zo realistisch om Sirius terug te laten keren ... maar ik wilde het dolgraag ! Dus daarom zat ik gister de hele middag maar te denken ... en plotseling  :idea:  ik meteen opschrijven en gaan posten :P
Maar dank jullie wel voor jullie reacties ! :lol: 
Hier komt het volgende stuk (niet zo ingewikkeld als die van gister ) :

Stuk 27
"Harry ? Voel je - voel je je wel goed ?" vroeg Hermelien bezorgd . Zij en Harry leunden over het balkon en staarden weer naar beneden . 
"Ja, prima ." loog Harry . 
Hermelien keek hem doordringend aan . "Je kunt niet tegen me liegen ." zei ze .   "Vertel het maar gewoon . Gaat het om Ron ?" 
"Natuurlijk niet ." zei Harry verbitterd . Hij had helemaal geen zin om over Sirius te vertellen ! 
Hermelien haalde haar schouders op . "Dan niet -" mompelde ze . 
"Waarom wil je toch alles weten, Hermelien ?" vroeg Harry geirriteerd .  "Je zult me toch niet geloven als ik  het je vertel !" 
"O nee ? Ik ben misschien wel de enige die het begrijpt - maar ik begrijp je wel altijd !" schreeuwde Hermelien ten einde raad .    "Vertel het me ... NU !"
"Ik -" Harry sloeg zijn ogen neer .  "Ik heb Sirius gesproken -" 
Op dat moment kwam Ron . Hij ging tussen Harry en Hermelien staan en leunde starend naar de Zee tegen het balkon .  "Het- het-" stamelde hij . 
Maar Harry en Hermelien wisten wat hij wilde gaan zeggen . 
"Het spijt me !" riepen Harry, Ron en Hermelien in koor . Ze begonnen te lachen en staarden alledrie naar de horizon . 
"Wat wilde je ons vertellen, Harry ?" vroeg Hermelien . 
"Ja, zeg het . Wij zullen het - eh- proberen te begrijpen ." zei Ron . 
"O ja ." zei Harry .  "Luister . Vanmiddag lag ik in mijn bed -"    
 Hij begon te vertellen en wenstte vurig dat zij het zouden begrijpen . Ze moesten wel . 
"En toen zweefd ik terug en werd ik geroepen door Hermelien ." sloot Harry zijn verhaal af .  Ron en Hermelien staarden hem aan met ogen als schoteltjes . 
"Was het je geest die weg vloog ?" vroeg Hermelien . 
"Geen idee ." 
"Had je wel een lichaam, Harry ?" 
"Weet ik ook niet precies ." 
Hermelien keek hem bezorgd aan . "Ik geloof je wel, Harry . Maar zei Sirius nou dat niemand dit zal geloven ? " 
Harry knikte . 
"Ik geloof je ook wel, Harry ." zei Ron .  "Alleen wil ik daar ook een keer heel graag heen gaan ..." 
Harry lachte . "Het is daar inderdaad prachtig . Geen wonder dat Sirius daar gelukkig is -" zei hij . 

Die avond gingen ze op een rustig dek zitten en staarden naar de horizon . 
"Hoe zit het nu precies tussen jouw en Parvati ?" vroeg Ron plotseling . 
Harry werd rood en staarde naar z'n schoenen .  "Ik- weet niet ." mompelde hij . Hij had niet gezien dat Ron en Hermelien een veelbetekende blik uitwisselden . 
"Harry, ik heb je inderdaad de laatste tijd minder over Parvati horen praten ." viel Hermelien hem in rede .   "Jullie hebben toch geen ruzie, hoop ik ?" 
"Nee, natuurlijk niet . " mompelde Harry, wiens hals brandde . 
 Hermelien glimlachte . "Ik zou haar maar gauw een keer vragen om even met elkaar te gaan praten ." zei ze . 
"Hoezo ?" vroeg Harry .  "Gaat alles goed met haar ?" 
"Jaja, dat wel . Maar ze vraagt regelmatig naar je ." antwoordde Hermelien .  
Harry voelde zich niet goed .  Wat probeerde Hermelien nou te zeggen ?   "Ik- weet niet-" 
"Harry, je moet  gewoon een keer met Parvati gaan praten !" zei Hermelien bazig .   "Of je haar leuk vind of niet - ze mist je ." 
"Oh oke ." mompelde Harry afwezig . Hij was diep geshockt dat hij plotseling weer een gewone tiener was ... een jongen met liefdes-problemen . 
 Ik ben niet veel anders dan Ron en Hermelien ...  dacht hij opgetogen .  
"Maar hoe moet ik het haar dan gaan vertellen ?" flapte hij het eruit .  "Ik bedoel- Parvati is zoveel anders dan Cho . Het verbaasde me al dat ze vriendinnen zijn -" 
"Harry, we moeten haar gewoon ergens tegenkomen . En dan gaan Ron en ik wel weg en blijven jullie alleen achter . " zei Hermelien wijs .   "Maar wees alsjeblieft niet tactloos- dat vinden meisjes namelijk niks ." 
Harry knikte . 
Ron staarde naar de hemel .  "Wat vinden meisjes dan wel leuk ?" vroeg hij  quasi nonchalant . 
"Nou, ze vinden het leuk om- om een romantisch vriendje te hebben ." vertelde Hermelien glimlachend .  
"Wat is 'romantisch' genoeg voor een meisje ?" vroeg Harry met op-een-geklemde-tanden .  
"Nou, eh- als je lieve dingen haar verteld- dat ze bijvoorbeeld echt het mooiste is wat je ooit is overkomen-  , als je haar verrast, als je haar knuffelt, als je haar kust, meisjes vinden alles romantisch wat hun vriendje doen !" besloot Hermelien . 
Ron gaapte haar aan .  "Hoe weet jij dat allemaal ?" vroeg hij scherp .  
"Omdat ik toevallig een meisje ben ?" zei Hermelien vinnig . 
"Oh, sorry ." mompelde Ron opgelaten . 
Harry grijnsde . Hij wist dat Ron stiekem nog steeds verliefd op Hermelien was ...  
 "Hermelien-" begon Harry zwakjes .  "Moet ik dat allemaal voor Parvati doen ?" 
"Nee, nee, natuurlijk niet .Maar je kunt wel aardige dingen tegen haar zeggen, haar knuffelen, haar eh- kussen ? " zei Hermelien .  "Zoals je bij mij deed was echt wel romantisch, hoor ." fluisterde ze stiekem tegen Harry, toen Ron even niet luisterde . 
Harry werd vuurrood . "O ja . Vind je dat echt ?" fluisterde hij . 
"Ja ." zei Hermelien verlegen .  "Ik meen het, Harry ." 
Harry werd nog roder .De tips van Hermelien hadden het nog ingewikkelder gemaakt dan het al was  !   
Aan vrouwen heb je niets ... dacht hij nijdig . Maar je kunt niet zonder ze ... 
...


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 28
Harry werd gewekt door oorverdovend geschreeuw .  
" Ik bedoelde het goed, Cho -"   
 "NATUURLIJK DAT ZEGGEN ZE ALLEMAAL !"    
"Ik zweer het je !"     
"JE MAAKT GEEN ENKELE INDRUK MEER OP ME !  MIJN VORIGE VRIENDJE WAS MISSCHIEN WEL TACTLOOS GEWEEST, MAAR HIJ STELDE ME TENMINSTE NIET ZO ERG TELEUR !"  hoorde Harry Cho woedend roepen . Hij wist dat ze het over hem had ...  Of misschien Michel Kriek ...?  
" Cho, vergeef het me - alsjeblieft ."   
"NEE, DIT VERGEEF IK JE NOOIT ! NOOIT !" 
Toen begon de kalme jongens stem ook te schreeuwen . "IK ZAL ZEKER WRAAK NEMEN, VUILE- "
" JOSH !  Laat Cho alsjeblieft met rust, ja !" hoorde Harry Parvati zeggen . 
"Josh, nu is het wel genoeg geweest . Wil je dat ik de politie bel ? " zei Hermelien koeltjes . 
Harry hoorde een knal en toen :" Auw !" 
Hij holde het dek op en was middenin het tafereel beland .  Parvati en Ron leunden ongemakkelijk, moedeloos tegen een muurtje... Cho stond nijdig tegenover de knappe  jongen, met wie Cho al tijden verkering had ... en Hermelien stond achter haar met haar rechterhand tegen haar wang en een pijnlijk gezicht . 
"HARRY ! JIJ KOMT ALS GEROEPEN ! "zei Cho woedend .  "LEER DEZE SUKKEL EENS EEN LESJE !"
Harry trok zijn wenbrouwen op en staarde naar de jongen . "Wat is er gebeurd ?"vroeg hij . 
'"Harry, deze jongen, inmiddels de ex van Cho, is er vandoor gegaan met een ander ." zei Hermelien koeltjes . 
"Hou je mond !"snauwde de jongen tegen Hermelien .  "Harry Potter . Altijd jij weer ..."
Iedereen was met stomheid geslagen . Kende deze jongen Harry ...? Was hij een tovenaar ...? 
"Wie ben jij ?" vroeg Harry . 
"Ik ben Josh ." zei de jongen schamper . 
"Ik geloof je niet ." zei Harry verbitterd .   "Jij bent een tovenaar ." 
"Dat klopt . " zei de jongen .  "Een tovenaar die je maar al te goed kent . Dat Cherm-O-line me niet eens heeft herkend ." 
Ron die net wilde weg lopen,  draaide zich resoluut om . "Jij ?" riep hij scherp . 
Harry, Parvati en Cho waren verbijsterd, maar zeiden niets . 
"Ik had het kunnen weten ." zei Hermelien kalm .  "Viktor Kruml !" 
...

WOW ! :shock: 
Beetje kort, he ? Maar ik beloof jullie dat het volgende stuk zeker 
langer word . Enne ... Srry zo'n kort stuk  :oops: 
-x-
Cham . 


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 29
Niemand veroerde zich .  Niemand had Viktor Kruml ook herkend . Hij was vreselijk veranderd ... bijna knap ...
  "Kruml ." zei Harry en hij deed een stap naar voren .  "Hadden wij geen vriendschap  gesloten ?" vroeg hij koeltjes . 
"Dat is waanzin, Harry Potter . " zei Kruml . 
Iedereen hield zijn/haar adem in .  "Wat doe je hier op een 'dreuzel' Cruiseschip ?" vroeg Hermelien aan hem . 
Kruml keek haar voor het eerst weer met liefde aan . "Ik-"  hij sloeg zijn ogen neer .  "Ik zal het jullie vertellen - maar eerst- wil ik dat Perkamentus dit ook hoort . - Harry Potter, ik ben ik groot gevaar ." 
Harry was verbijsterd . Dit had hij niet verwacht . "Moet ik een brief gaan schrijven ?" vroeg hij voorzichtig . 
Kruml knikte .  "Graag -"  maar op dat moment hoorden ze een harde knal en stond er een man voor ze . 
 "Niet meer nodig ." zei Perkamentus kalm .  "Ik jou jullie goed in de gaten ." zei hij glimlachend, toen hij al die gezichten zag . 
"Professor Perkamentus !" riep Kruml en hij viel op zijn knieen voor Perkamentus neer .  "Professor, er is iets wat ik U moet vertellen ." 
Perkamentus knikte . "Laten we allemaal naar de kamer van Harry en Ron gaan . " 
Iedereen volgde Ron naar z'n kamer . 
Ron, Harry en Hermelien gingen op bed zitten, Parvati en Cho ploften op de Sofa, Kruml en Perkamentus gingen in de fauteuils zitten ... 
"Laten we maar wat eraan toevoegen ." zei Perkamentus en hij toverde zes flesjes Boterbier tevoorschijn en een glas Pompoensap voor zichzelf .       
"Drink smakelijk !" riep hij en iedereen lachte .  "Wat wilde je me vertellen, Viktor ?" vroeg Perkamentus vriendelijk . 
"Laten we aan  het begin beginnen -" zei Kruml zachtjes .  "Na dat het Toverschooltoernooi was afgelopen, ging ik terug naar Klamffels samen met mijn mede studenten . Maar het was mijn laatste jaar en dus ben ik afgestudeerd . Ik wilde verder gaan mer Zwerkbal -" 
Harry en Ron knikten geinteresseert . 
"Maar het team van Bulgarije wilde me niet meer hebben . Ze vonden dat ik niet meer fit was, omdat ik zoveel trainingen had gemist - doordat ik op Zweinstein was voor het Toverschooltoernooi . Ze wilden me geen kans meer geven en gooiden  me uit het team -"
Harry was geshockt .  Alleen maar omdat hij niet fit was ...? Dat is best heftig ... 
"Ik besloot maar in Engeland  Engels te gaan studeren - wat al heel erg lang mijn wens was-  Ik was in Londen en kwam in een doodnormaal levens stijl terecht . Ik leerde veel nieuwe mensen kennen en verbeterde mijn Engels . " zei Kruml . 
"Dat is vast heel goed gegaan . " zei Perkamentus .  "Je hebt zeker goed je best gedaan . Dat kan ik meteen goed horen !" 
"Danku, Professor ." zei Kruml .    "Maar paar maanden geleden werd ik ergens heen gebracht ... het was er donker en ik hoorde een stem . Vreselijk . Hij- Hij -" Kruml stopte abrupt en keek van Harry naar Perkamentus .   
"Voldemort ?" vroeg Perkamentus en Kruml knikte .  
"Hij wilde dat ik wat voor 'm deed ." ging hij verder .  "Hij vertelde me dat Harry Potter en zijn vrienden hier waren -  Ik moest hem in de gaten houden en informatie aan- aan - aan hem  doorspelen . Dat weigerde ik uiteraard . - maar - hij- had me in zijn macht gekregen en vertelde me dat ik net alsof moest doen dat ik het vriendje van Cho Chang was . Om dichtbij - Harry Potter te komen -" 
Cho keek hem nijdig aan . "Je hebt me dus gebruikt !" riep ze . 
"Het spijt me ." zei Kruml zacht .  "Maar op een gegeven moment moest ik een ander meisje nemen, omdat het anders veel te erg opvalt . Hij  was bang dat Cho erachter zou komen dat ik Viktor Kruml was - Ik mocht nooit in de buurt van Cherm-O-line komen trouwens ..." 
"Waarom niet ?" vroeg Ron verbaasd . 
"Omdat de vloek die hij bedoeld heel erg ingewikkeld is . " zei Hermelien onmiddelijk .  "Als je in de ogen van iemand kijkt voor wie je heel erg veel voelt, word de betovering verbroken ." 
"Uitstekend, Hermelien !" zei Perkamentus glimlachend . Hermelien kreeg een blos op haar wang en keek toen naar Kruml . 
"Maar vanochtend kregen Cho en ik ruzie - en toen ik in de ogen van Cherm-O-line keek ... toen wist ik alles weer . Kon ik helder denken ." zei Kruml . 
Perkamentus knikte . "Ik besef nu echt dat je in levensgevaar verkeerd ." zei hij ernstig .  
Kruml knikte . 
"Ik weet waar jij je kunt gaan onderduiken tot het voorbij is ." zei Perkamentus .  "Grimboudplein 12 ." 
Kruml keek hem verbaasd aan . Maar Harry, Ron en Hermelien glimlachten naar elkaar . Dit hadden ze kunnen weten ! 
"Ik breng je er nu heen, Viktor ." zei Perkamentus . 
"Danku, professor ! Danku ." 
Perkamentus zei gedag en liep toen de kamer uit .
 Kruml aarzelde nog en liep toen naar Hermelien . "Ik zal je nog steeds blijven schrijven ." zei hij . Hij kustte haar op haar wang en liep toen achter Perkamentus aan . 
Een opgelaten Hermelien liet hij achter . 
"Ik wist niet dat je nog altijd contact met Kruml had ?" zei Parvati verbaasd . 
"Ik kan niet geloven dat hij -tijdelijk weliswaar- mijn vriendje was geweest !" zwijmelde Cho . 
"Jouw vriendje was ook Harry Potter geweest . Eentje die nog machtiger en bijzonder was dan Kruml  ." zei Ron . 
Cho werd rood en keek naar Harry . Hun blikken kruistten en ze begonnen zenuwachtig te lachen . 
Hermelien en Parvati keken elkaar nors aan . 
"Eh- laten we maar wat gaan drinken met z'n allen ." zei Ron nerveus . 
Harry goot z'n laatste restje Boterbier naar binnen en volgde de rest naar het Cafe . 

"Wat een rare ochtend . " zei Ron, die nauwelijks een geeuw kon onderdrukken .  Ze zaten met z'n vijfen in het Cafe met een glas Cola en waren allemaal wel een beetje slaperig .  
"Zeker een rare ochtend ." zei Hermelien .  "Ik kan maar niet geloven dat Voldemort -" 
Cho en Ron stootten bijna hun glas om en Parvati trok een pijnlijk gezicht .  
Hermelien haalde haal schouders op en vervolgde ."Dat Voldemort nog steeds plannen heeft . Ik bedoel- ik vind het belachelijk . Viktor had vast veel moeten lijden."
"Net als Carlo !" zei Cho zuur . 
Harry voelde een brok in zijn keel .  Mensen die dood gaan lijden niet .  dacht hij .  Misschien is Carlo nu samen met Sirius boven ...? 
Nadat Cho iets over Carlo had gezegd zwegen ze allemaal en keken ze naar Harry . 
"Waarom kijken jullie allemaal naar mij ?" vroeg Harry scherp, die er niet meer tegen kon .  
Iedereen wendde onmiddelijk zijn/haar blik af . 
"Een ochtend als dit zal niet voor niets geweest zijn ." zei Hermelien wijs .  "Vandaag gaat er iets heel erg bijzonders gebeuren . Dat voel ik gewoon ." 
"Nou, Hermelien ." zei Ron geschrokken .  " Geen wonder dat Zwamdrift je haat, ze wilt geen dubbelganger ! Je lijkt inderdaad veel op haar !" 
Iedereen begon te lachen . (al was Parvati wel een beetje beledigd )
"Nee, ik ben het met Hermelien eens ." zei Cho .   "Vandaag gaat er iets gebeuren wat we misschien niet voorspeld kunnen hebben . Iets wat we totaal niet verwachten ..." 

Oke, ik weet niet zeker of ik vandaag nog wel meer zal gaan posten . Maar dit is het maar voor voorlopig ... Ik moet morgen weer naar school. :cry: 
Dan heb ik vast bijna geen tijd meer voor mijn FanFic . Dan moet ik weer gaan leren, schrijven, dansen ...  Ik probeer dan net zo vaak te gaan posten als in de vakantie . Oke ? Dat beloof ik jullie (voor de mensen die mijn verhaal wel leuk vinden bedoelk) 
Ik probeer vandaag nog een stuk te gaan posten .
~Cham~


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 30
Harry lag ontspannen in een groot hangmat, toen Ron zenuwachtig naar hem toe liep . 
"En ?" zei Ron . 
"En wat ?" vroeg Harry . 
"En heb je al ?" 
"En heb ik al wat ?" herhaalde Harry . 
"Heb je iemand, bedoel ik ?" zei Ron ongeduldig . 
"Iemand voor wat ?" zei Harry, die er geen snars van begreep . 
Ron keek hem aan met een blik van ongeloof . "Weet je het echt niet ? " vroeg hij . 
Harry schudde z'n hoofd . 
"Vanavond  is onze laatste avond op het schip, Harry !" riep Ron . 
"Wat ?" zei Harry .  
"Het eindfeest !" riepen ze in koor . 
Harry's mond viel open . Omdat er vanochtend vreemde dingen gebeurden was hij dit totaal vergeten ... 
"Wie moet ik mee vragen ?" vroeg hij wanhopig aan Ron . 
"Ik heb Hermelien gevraagd . " zei Ron .  "Ik hoop dat je dat niet erg vind -" 
"Nee nee ! Dat is niet erg !" zei Harry snel .  "Maar wie zal IK meenemen ?" 
"Eh- Parvati Patil ?" probeerde Ron .  "Of Cho Chang ?" 
Harry schudde z'n hoofd . Hoe had hij dit nou kunnen vergeten ...? Hermelien had gelijk ... vandaag ging er iets bijzonders gebeuren ... namelijk: Dit . 
"Weet je eh- zeker dat het vanavond al zover is ?" vroeg Harry . 
"Ja ." zei Ron gedecideerd .  "Hermelien en haar ouders hebben al alles ingepakt . Ik ben ook al begonnen -" 
"Echt ?! " riep Harry .  "O nee ! Dit meeeeen je niet ..." 
"Ja ." zei Ron .   "Het is nu al vijf uur, Harry . Ik zou maar vlug iemand mee vragen als ik jouw was . Na het eten moet je je voorbereiden . Het feest begint al om acht uur ." 
Harry schrok .  Zo snel al ?   "Het feest begint over drie uurtjes al ?" riep hij zwakjes uit . 
Ron knikte . "Vraag maar snel . Voordat ze bezet zijn ." zei hij en hij liep met gebogen hoofd weg . 
Harry stond perplex . En nu ?  
 Hij nam zich voor Parvati te gaan zoeken, om een poging te wagen . 
"Harry ? " zei een zachte stem . 
Harry draaide zich om en zag Parvati staan . "Oh, hoi . ik was -   ik was net naar je op zoek -" zei hij ongemakkelijk . 
"Ik ook naar jouw ." zei Parvati opgelaten .  Ze zwegen een tijdje . 
 "Heb je al iemand voor het feest ?" vroeg ze . 
"Nee, " zei Harry .  "Ik vroeg me af of jij misschien-"  hij staarde hoopvol in haar donkere ogen . 
"Oh, Harry -"  Parvati werd vuurrood .  "Ik dacht echt dat jij mij snel zal vragen . -nadat we - jeweetwel ." zei ze zacht en ze sloeg haar ogen neer .   "Maar vanmiddag vroeg je me nog steeds niet en vroeg een andere jongen mij ...en - nou, ja -" 
Harry voelde de moed in zijn schoenen zakken . "Dan ga ik maar eens ." zei hij koeltjes . 
"Harry ! Ik wil je geen pijn doen, ik ben echt verliefd op je . Alleen- alleen dacht ik dat je met Hermelien Griffel ging, omdat je mij nog steeds niet had gevraagd -" 
"Laat maar ." zei Harry en hij begon te lopen . 
"Hoe kan ik het goed maken ?" zei Parvati, terwijl ze hem volgde .  "Het spijt me echt . Ik wil heel graag met jouw naar het feest - maar nu-" 
"Parvati ." zei Harry scherp . Hij stond stil en draaide zich toen om .  "Alles wat we samen hadden gedaan -  dat is verleden tijd nu . Laten we dat maar vergeten ." 
Parvati staarde hem aan met vochtige ogen . "Ik kan het niet vergeten ." piepte ze . 
"Dan leer je dat maar ." zei Harry geirriteerd . Hij was woedend omdat Parvati met een ander ging .  Met stevig passen liep hij weer door . 
"Harry, het spijt me . Echt . Ik meen het . " zei Parvati .   
"Het spijt mij ook dat ik met je gezoend heb ." zei Harry nijdig .   "Het spijt mij daarom heel erg . Echt ."  en met die woorden liep Harry weg . Hij sloot zich op in zijn kamer en besloot maar niet meer naar het feest te gaan .  Of is Cho nog beschikbaar ...? 

"Harry ! Harry, kan ik binnen komen ?" Hermelien klopte op de deur . Zonder op antwoord te wachten ging ze naar binnen .  "Is er iets ?" vroeg ze, zodra ze Harry zag liggen . 
"Nee, hoor . " antwoordde Harry .  "Alleen ben ik afgewezen door Parvati ." 
"Je vriendin ?" zei Hermelien . 
"Ze is mijn vriendin helemaal niet !" riep Harry scherp . 
"Wie vraag je nu ?" vroeg Hermelien, alsof er niks gebeurd was .  "Cho?" 
"Als ze nog beschikbaar is ." mompelde Harry verbitterd .


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 31
Tijdens het eten zei Harry geen woord . Ron en Hermelien waren opgewonden, net zoals meneer en mevrouw die zenuwachtig over hun bagage praatten ... 
Harry at stilletjes zijn rijst op en liet zijn biefstuk staan . 
"Hoef je niks meer, Harry ?" vroeg mevrouw Griffel bezorgd . 
"Nee, hoor, mevrouw Griffel ." zei Harry .  Hij had trouwens helemaal geen trek . 
"Harry, eet wat ." zei Hermelien zacht . 
Harry negeerde haar en nam een slok van zijn thee .  "Hoe laat begon het feest ook al weer, Ron ?" vroeg hij, met een geforceerde glimlach . 
"Aaagttuur ." zei Ron met volle mond . 
"Sorry ?"
Ron slikte moeilijk zijn hap eten door . "Acht uur ." zei hij . 
Harry knikte . Hij keek op zijn horloge en zag dat het al zeven uur was . 
 "Ik ga alvast ." zei hij en hij stond op .  "Tot zo ." 

"Harry, " zei Cho .   "Heb je al iemand voor het feest ?" 
Harry was blij haar te zien . 
"Nee, nog niet ." zei hij .   "Jij ?"
"Ja . Ik wel . " zei ze .  
"Met wie ga je ?" vroeg Harry nieuwschierig .  
"Met David . " zei Cho .   "Ik ga met David ."
"Wat ?!" riep Harry uit .    "Met David ? Echt ?" 
Cho knikte verlegen . "Ik wilde graag met iemand naar het feest, Harry . En hij was de enige die me vroeg -" zei ze . 
"Ja-" zei Harry overdonderd .  "Dat snap ik- toch niet ." 
Cho lachte . "Ik kan het wel afzeggen, Harry . Ik bedoel- David . "  ze trok een gezicht .       "Als je toch nog geen partner hebt ... ik zou wel met jouw naar het feest willen  ." 
Harry voelde zich opgelucht . Maar iets zat hem dwars .   Vorig jaar zou hij dat geweldig hebben gevonden ... ja, toch ?  
Maar Harry grijnsde breed .  "Oke, Cho . heel graag zelfs !" 
"Wat je twee jaar geleden misschien gewilt had is nu gelukt ." zei Cho plagend . 
"Ja, dat klopt ." zei Harry .
"je was heel erg nerveus toen je dat aan mij vroeg, Harry ." zei Cho lachend . 
 Harry gaf haar een zachte duw .   "Dat je dat nog weet ." fluisterde hij in haar oor . 
Cho giechelde . "Ik ga nu naar David toe ." zei ze .    "Waar spreken we af ?" 
"Eh- om kwart voor acht op ons dek ?" zei Harry . 
"Heel erg leuk, Harry ! ." zei Cho en ze gaf hem een dikke zoen op zijn wang .  
"Jah ..." zei Harry, zodra Cho weg was .   "Heel erg leuk ."
Hij besloot zich maar om te kleden en liep toen naar z'n kamer . 
Hij zag z'n hutkoffer half open staan en probeerde zo snel mogelijk zijn spullen in te pakken . 
Harry  gooide zijn schoolboeken  in z'n hutkoffer ... z'n kleding hield hij even apart .      

Wat zal ik gaan dragen ? vroeg hij zich wanhopig af . Het was inmiddels al half acht en Ron was al naar Hermelien gegaan . 
Harry koos voor een licht blauw blouse en een spijkerbroek .  Hij ging voor de spiegel staan en probeerde (tevergeefs) zijn haar glad te strijken . 
"Harry, ik zag Cho net op ons dek op iemand wachten ." zei Ron, die binnen kwam met Hermelien op z'n hielen .  
"O ja ?" zei Harry nerveus . Hij had Ron nog niet verteld dat hij met Cho ging . 
"Ze zag er echt goed uit !" zei Ron enthousiast . 
"Net als jij, Harry ." zei Hermelien met een vuile blik op Ron .  "Je ziet er vanavond heel erg leuk uit ." 
"En ik ?" drong Ron aan . 
Hermelien negeerde hem . "Harry, heb je al iemand ?" vroeg ze . 
"Ja ." zei Harry ongemakkelijk .  "Ik ga met Cho ." 
Ron gaapte hem met open mond aan . "Wat ?" riep hij . 
Maar Hermelien glimlachte . "Mooi zo ." zei ze .  "Ik was al bang dat je alleen moest ."
"Ga- ga jij met Cho Chang ?" vroeg Ron overdonderd . 
"Ja. Is dat erg ofzo ?" zei Harry . 
"Nee nee , natuurlijk niet ." zei Ron geschrokken . 
Hermelien haalde haar schouders op . En keek naar haar horloge . "Het is kwart voor acht .' zei ze . 
Harry sprong overeind . "Ik moet gaan ." zei hij . 
"oke, Harry . " zei Hermelien .  "Veel plezier !" 
"Bedankt. Jullie ook ." zei Harry .  "Tot zo ."

Vandaag kon ik best veel posten, omdat ik maar een uur op school moest zijn . (reacties nog steeds van harte welkom) 
Ik probeer elke dag wat te posten . Ok ? 
ByeBye,
Cham . 


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 32
Harry probeerde koelbloedig op Cho af te lopen . Maar zijn hart bonkte in zijn keel . 
Ron had gelijk,   dacht hij .   Cho zag er onweerstaanbaar uit !  Hoewel hij niet meer op haar verliefd was ... 
"Hoi ." zei Harry . 
"Hoi ." zei Cho . 
Ze keken elkaar even aan . 
"Je ziet er goed uit ." zei Harry opgelaten . 
"Dankje . Jij ook ." zei Cho . 
Een opgelaten stilte .  
"Laten we maar gaan ." zei Harry . 
Ze pakten automatisch elkaars hand en liepen toen naar de disco, waar het feest zal zijn . 
Onderweg zagen ze Ron en Hermelien die elkaar nijdig aan keken, ze kwamen David tegen het lijf die gearmd naast  een blond meisje liep ... 
Harry en Cho keken even naar elkaar en glimlachten .  
"Hoe reageerde hij ?" vroeg Harry .  "David, bedoel ik ."
"O ." lachte Cho .  "Hij was echt woest . Maar hij kon me niks aan doen, omdat mijn ouders aan het tafeltje ernaast zaten ." 
"Hij heeft wel snel iemand kunnen krijgen ." zei Harry, best wel onder de indruk . 
"Dat kan jij ook wel ." zei Cho en ze bloosde . 
Harry kreeg een brok in zijn keel en kneep zachtjes in haar hand .  "Dankje ." zei hij opgelaten . 
Op het disco dek was het vreselijk druk . Bezoekers die hier voor het laatst waren, waren allemaal aanwezig .  
Harry en Cho, nog steeds hand in hand, liepen naar binnen . 
 Het was er donker ... de muziek was al begonnen met draaien ... een paar mensen waren al begonnen met dansen .  
Harry staarde naar de dansvloer en voelde dat hij moest gaan overgeven .  Wat hij zag was te pijnlijk ...   Parvati en een donkerharige (dreuzel-) jongen, die zich dicht tegen elkaar aan drukten ... Parvati's hoofd op zijn schouder . 
"Ze zijn aan het slowen ." flapte Harry het eruit . 
"Wat ?" zei Cho . Ze volgde de blik van Harry en zag Parvati ook . 
 "O dat ." zei ze .   "Ik vind het erg vervelend voor je, Harry ." 
Harry wendde zijn blik af .   "Nou, ja -" zei hij . En hij probeerde te lachen .  "Ik ben hier samen met jouw ." 
Cho kreeg een rode blos . "Ja, laten wij maar ook gaan dansen ." zei ze . 
Ze pakten elkaars handen weer en begonnen dichtbij Parvati te dansen . Harry en Parvati's blikken kruistten die van elkaar .  Harry draaide zijn hoofd snel weg maar zag nog net dat Parvati haar partner los liet .  
"Je kunt best wel goed dansen, Harry ." zei Cho zacht . 
"Jij ook . " zei Harry .  "Maar dat je vind dat ik goed kan dansen ? Nee, dankje ." 
Cho giechelde . 
Ze keken elkaar aan .  Harry verdronk in haar ogen . Hij vond Cho nog steeds heel erg knap, leuk ... maar hier zit dus geen toekomst in, dacht hij grimmig . Vlug wendde hij zijn blik af .
  De muziek was afgelopen en er draaide een nieuw nummer . Harry hield Cho nog even vast .  "Ik ga wat drinken halen ." mompelde hij .   "Wil je ook ?"
"Graag ." zei Cho met een brede glimlach . Ze ging aan een tafeltje zitten en wachtte op Harry die drinken ging halen . 
Plotseling voelde Harry een hand op zijn schouder . "En ? Al een beetje gezellig ...?" zei een bekende  meisjes stem . 

Ik vind het hartstikke leuk dat ik zoveel PB'tjes krijg . Maar wat sommige mensen doen is vervelend, hoor . 
Berichtjes zoals :" Goedzo, Cham . Je schrijft goed !"  ... hier heb ik niks aan . Als je dat schrijft mag het best, maar geef wel een reden waarom het zo leuk is en waarom het niet leuk is ... En de tips die ik krijg ... 
TOPPIE !  :lol: 
Thank YoU !
-XXX-
~Chammiej~


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 33
 Harry draaide zich bliksem snel om en zag Hermelien grijnzend achter hem staan . "En ?" herhaalde ze . 
"Best wel leuk, ja ." zei Harry opgelaten . 
Ron dook achter Hermelien op en grijnsde ook breed . "Mooi zo ." zei hij . 
Harry werd rood en keek stiekem naar Cho, die met Parvati praatte .  "En vermaken jullie je wel ?" vroeg Harry aan Ron . 
"Ja-" begon Ron .
"Ik vermaak me totaal niet !" zei Hermelien scherp . Een paar mensen keken haar aan . 
"En waarom dan niet ?" zei Harry verbaasd . 
"Omdat Ron niet eens met me wil dansen -" 
"Ron ." zei Harry zwakjes .  "Op het Bal, op Zweinstein, had je ook al niet met Padma gedanst ! Waarom hier ook niet ?" 
"Omdat ik niet kan dansen ." fluisterde Ron tegen Harry . 
"Ik ook niet . Maar je hebt Hermelien zelf gehoord ... je moet toch wel bepaalde dingen doen om eh- meisjes blij te maken ." zei Harry . 
"Dat weet ik ." zei Ron .  "Maar ik wil geen afgang . Ik kan echt niet dansen !"
"Hermelien, lacht je heus niet uit ." zei Harry en met twee glazen Cola liep hij naar Cho . 

"Hoi, Harry !" zei Cho meteen . Harry negeerde Parvati die tegenover haar zat en schoof (expres) dicht tegen Cho aan . 
"Hoi, hier heb je je drinken ." zei hij, geforceerd liefdevol . 
"Dankje ." zei Cho blozend . 
Maar Harry zag duidelijk dat ze straalde . Stiekem uit z'n ooghoek keek hij naar Parvati, die er ongemakkelijk bij zat . 
"Ga je straks nog dansen ?" vroeg Cho aan Harry . 
"Ja ." antwoordde Harry .  "Maar ik drink eerst even mijn Cola op ."
"Oke."
"Hoi, zal je met me willen dansen ?" vroeg een jongen aan Cho . 
"O ." zei ze .  "Ik ben eigenlijk met hem gekomen -" ze gebaarde naar Harry . 
"Ja of nee ." zei de jongen . 
"Dat vind je toch niet erg, he, Harry ?" mompelde Cho . 
Harry had dolgraag  "JA, HEEL ERG !"  willen roepen . Maar tot zijn verbazing schudde hij zijn hoofd alleen maar .  Cho boog zich naar hem toe en plantte een dikke zoen op zijn wang .  "Ik zie je zo ." zei ze . 
Harry en Parvati zaten opgelaten tegenover elkaar . Ze probeerden elkaar niet aan te kijken . 
"Harry ?" zei Parvati opeens . 
"Ja ?"
"Vind je het eh- een beetje  leuk ?" vroeg ze opgelaten .
"Mwoah ... best wel ." zei Harry . 
"Oh, " zei Parvati nerveus . "Oke ."
"En jij ?" vroeg Harry . 
Parvati sloeg haar ogen neer .  "Ook best wel ." zei ze .
"Harry, het spijt me echt dat ik met een ander gekomen ben -" begon Parvati zenuwachtig . 
"Hoor eens, " zei Harry .  "Genoeg . Ik wil er niets meer over horen . Hoef je trouwens niet meer terug naar je 'date' ? " 
Parvati veegde haar ogen af . Een traan bleef hangen aan haar wimper .  "Ik-"
"Hoef je niet meer terug naar je 'date' ? " herhaalde Harry venijnig . 
Parvati draaide zich om en verdween in de menigte . 
Om een een of andere reden voelde Harry zich vreselijk . Hij had Parvait heel erg gekwetst ... 
"Harry, ik had net gehoord wat je gedaan had ." zei Hermelien . Zij en Ron kwamen bij hem aan tafel zitten .  "Waarom had je dat gezegd ?" vroeg ze bazig .
Harry haalde zijn schouders op . "Ik heb geen idee . Ik -"
" Waarom, Harry ?" drong Hermelien aan . 
"Ik-" 
"Je hebt haar vreselijk gekwetst !" sistte Hermelien .  "Weet je dat wel ?"
"Jah ... ik-"
"Jij bent net zo erg als Ron !" zei Hermelien scherp . 
"Laat mij er buiten ." riep Ron nijdig .  "Harry had vast een reden om zo tegen haar te doen ."
"O ja ? vertel dat maar eens, Harry ." zei Hermelien, met haar armen over elkaar geslagen, alsof ze een juf was . 
Harry slikte .  "Ze - ze is gekomen met een ander ..." zei hij voorzichtig . 
"En daarom behandel je haar zo ?" beet Hermelien hem toe . 
"Nee, " zei Harry .  "Maar- nadat wat we allemaal hebben gedaan enzo -"
"Dat is best heftig, Hermelien ." zei Ron .  "Je moet het begrijpen . Harry en zij hebben al meerdere malen eh- intieme momenten gehad-" 
Harry keek hem nijdig aan . 
"Ik bedoel- zoiets . En nu komt ze met een ander hier op het feest ! " ging Ron verder .  "Dat is best heftig -"
"Dat is inderdaad heftig dat Harry haar zo behandeld ." zei Hermelien eigenwijs . 
Ron wierp haar een vuile blik toe, maar dat maakte blijkbaar geen indruk op haar . 
"Ron, je moet begrijpen hoeveel pijn Harry haar heeft aangedaan ." zei Hermelien .   "Harry, Parvati is echt verliefd op je ." 
...

Ik vind het zo erg leuk dat ik nog elke dag kan posten ! :lol: 
We krijgen namelijk op school in de 1e week nog geen huiswerk 
C Yah
Cham


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 34
Harry draaide zich woedend om en liep met grote passen weg .   Alsof hij niet wist dat hij Parvati had gekwetst ! dacht hij nijdig .  Hij keek om zich heen en zag Cho met de jongen dansen die met Parvati was gekomen !  Harry was verbijsterd, maar ook nieuwschierig waar Parvati nu was ...  
Hij zag de dansvloer vol lopen en besloot maar naar buiten te gaan... even heerlijk het dek op . 
Harry schoof de deur open, liep de trap op en leunde op het balkon . Hij sloot zijn ogen en snoof een frisse windlucht binnen ...  de hemel was donkerblauw ...
Hij hoorde iets achter hem bewegen en zag een meisjes gedaante in een hangmat liggen . Het was Parvati . 
"Parvati -" bracht hij zwakjes uit, en ging naast haar zitten .    "Het spijt me heel erg wat ik zonet tegen je had gezegd ." flapte hij het eruit . 
Parvati ging meteen rechtop zitten en staarde hem aan .  "Waar is jouw 'date'  ?" vroeg ze . 
Harry lachte . "Mijn 'date' is aan het 'daten' met jouw 'date' " zei hij . 
Gelukkig lachte Parvati ook . "Ja ? " zei ze nieuwschierig . 
"Ja ." zei Harry .  "Als onze dates met elkaar aan het daten zijn, zouden wij ook met elkaar moeten daten ." grapte hij . 
"Ja ?" zei Parvati hoopvol .  "Zou je dat nog wel willen ?"
Harry bedoelde het als een grap . Maar nu hij Parvati zo zag ...  
Zijn blik werd serieuzer . "Ja ." zei hij .   "Wij zijn voor elkaar bestemd ." 
Parvati glimlachte en omhelsde hem . "Ik heb je zo gemist ." fluisterde ze . 
"Ik jouw ook ." zei Harry . Hij hield haar vast om haar middel en voelde haar hart sneller kloppen  .  "Het was tijden geleden dat we elkaar hadden echt hadden gesproken ." fluisterde hij . 
"Dat we onze lippen gebruikten-" zei Parvati .  Ze boog zich naar voren en kustte hem zachtjes . 
Eerst voelde Harry zich opgelaten . Hij schrok geweldig ... maar toen werd haar kus beantwoord .  Met zijn handen streek hij door haar haar . 
Ze keken elkaar aan en glimlachten . 
Parvati's huid was bleek in de maanlicht ... ze was ... exotisch .   Harry sloeg zijn armen om haar heen en drukte haar tegen zich aan .  
Het voelde fijn, oke, vertrouwd...  
"Ben je echt zo nerveus als ik denk ?" hoorde hij Parvati fluisteren . 
"Hoezo ?" 
"Je hart gaat flink tekeer ." zei Parvati . 
Harry werd rood . " Weet je wat de oorzaak daarvan is ?" vroeg hij pesterig . 
"Nou ? Dat je je niet op je gemak voelt ?" zei Parvati . 
"Dat is het niet ." zei Harry zacht .  "De oorzaak is dat bij jouw ben . En dan- dan ben ik een ander mens ...  een ander hart die bonkt ." 
Parvati straalde . "Wat ben je romantisch ." fluisterde ze .   "Ik hoor je echt niet zoiets zeggen ." 
"Nee, " zei Harry .  "Maar wel tegen jouw ." 
Parvati sloeg haar armen om zijn hals en legde haar hoofd op zijn schouder . 
"Ik heb dit nog nooit tegen iemand gezegd, Harry... Ik hou van je, " fluisterde ze .  En toen : "Met heel mijn hart ." 
Harry voelde het bloed naar zijn hoofd stijgen . 
 "Ik -" stamelde hij .   "Niemand heeft dit ook ooit tegen mij gezegd, Parvati . Niet tot zover ik me herinner .Maar ik- ik hou ook van jouw ." 
Ze zwegen en hoorden de muziek van binnen . 
"Ik vraag je ten dans, madame ." zei Harry plechtig . Hij stak zijn rechterhand uit, die Parvati glimlachend pakte . 
Ze begonnen langzaam te slowen .   Het was net een sprookje ...  een droom ... dacht Harry stiekem . 
"Harry, in ons vierde jaar, weet je nog ?-" begon Parvati .   "Toen wilde je na een nummer al stoppen met dansen -"
"En toen was jij niet zo blij, geloof ik ." zei Harry lachend . 
Parvati lachte ook . "Zullen we straks naar binnen gaan ? Anders vragen onze 'dates' zich af waar we zijn ." zei ze . 
"Ja oke ." zei Harry en ze liepen de trap af, weer naar binnen ... 


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 35
Het eind feest verliep super (naar Harry's mening) . Cho en de dans partner van Parvati vermaakten zich prima ...   Hermelien en Ron waren inmiddels ook het dansvloer opgegaan ...  
"Dit is mijn beste afscheids feest ooit ." zei Parvati . 
"De mijne ook ." zei Harry .  
Ron en Hermelien schoven bij hun tafeltje aan .  Ze waren helemaal rood van het dansen . 
"Je kunt best wel dansen ." zei Hermelien tegen Ron . 
"O ja ? ik bedoel- dankje -" stamelde Ron opgelaten . 
Parvati giechelde .  "Jullie zijn voor elkaar gemaakt !" riep ze . 
Hermelien werd rood . "Jullie ook ."  zei ze en ze knikte naar Harry en Parvati, die nu rood was . 
Ze bleven nog tot half twee dansen, drinken en kletsen ... en toen was het feest al bijna afgelopen . 
"Ik ga naar ons dek ." zei Hermelien geeuwend . 
"Ik ook ."
Harry, Ron, Parvati en Cho volgden Hermelien terug naar hun dek .

De volgende morgen werd Harry wakker door Ron die met zijn koffers begon te slepen . 
"Wat ben je aan het doen, Ron ?" vroeg Harry slaperig . 
"Mijn spullen naar buiten sjouwen -" zei Ron hijgend .  "We gaan straks weg ... om ongeveer twee uur, geloof ik . De ouders van Hermelien wachten buiten op het dek op ons -" 
Harry sprong zijn bed uit en schoot in zijn kleren . 
Hij begon net als Ron zijn koffer naar buiten te sjouwen . 
"Morgen, Harry ." zei meneer Griffel .
"Goedemorgen, meneer Griffel ." zei Harry . 
"Ja ja, Harry ." zei mevrouw Griffel .   "Laat je koffer maar hier staan . Ron en Hermelien zijn hier ergens boven op het dek . " 
Harry knikte en liep naar boven . Hij schoof de deur open en voelde de wind in zijn gezicht blazen . 
"Harry, kom eens hier ." riep Hermelien zwaaiend . 
Harry liep naar ze toe en leunde tegen het balkon, dat zich op elke dek bevind, hij staarde naar de horizon .  
"Wauw !" bracht hij zachtjes uit . 
"Ja he ?" zei Hermelien . 
"Dit is geweldig mooi om te zien -" zei Ron die naast Hermelien stond . 
"Ik - " begon Harry .  Hij had helemaal geen zin om dit schip te moeten verlaten ... waarschijnlijk wist Ron wat hij dacht ...
"Ja ." zei Ron sip .  "Het is moeilijk om dit schip te moeten verlaten, he ?" 
"Ja, inderdaad ." zei Harry .   "Ik heb hier veel geleerd . Ik heb geleerd dat je geen pijn hoef te lijden als je dood gaat, ik heb geleerd dat jij en Hermelien het allerbelangrijkste voor me zijn ... en ik heb veel meer ontdekt over - over meisjes ." 
Hermelien glimlachte tegen hem .
 "Ik heb hier hechte momenten gehad met veel mensen die belangrijk voor me zijn ." zei ze .   "Ik heb ook veel met mijn ouders gepraat . " 
Stilte . Ze zwegen alledrie en staarden naar de Zee, horizon ... 

"Harry ?" Parvati en Cho waren achter hen gaan staan . 
"Eh- laten wij maar gaan eten ." mompelde Hermelien en ze trok Ron mee .
"Hoi ." zei Harry zacht . 
Parvati en Cho gingen naast hem staan .  
"Harry, het was leuk om met je naar het feest te mogen ." zei Cho .  "Maar ik heb besloten dat wij niet voor elkaar gemaakt zijn . Want dat zijn jullie al -" glimlachend gebaarde ze naar Harry en Parvati .  "Ik besefte me gisteravond . Dat ik niet meer op je verliefd was ...  maar ik ga maar eens naar Ron en Hermelien . Ik zie je wel op Zweinstein, Harry ." zei ze, ze draaide zich om en liep weg . 
"Een moment als dit ..." begon Harry . 
"Ik wachtte de hele ochtend al op een moment als dit -" zei Parvati . 
Harry ging achter haar staan en sloeg zijn armen om haar heen .  Hij voelde de spanning ... het werd tijd ...
"Parvati ." fluisterde hij en hij kustte haar .  
"Mijn beste vakantie ooit ." zei Parvati . 
"De mijne ook . Ik heb namelijk veel ervaring op gedaan - veel dingen geleerd ." zei Harry, hij meende het echt . 

Na het ontbijt bleven Harry, Ron, Hermelien, Parvati en Cho nog even praten op hun dek . 
Het was moeilijk te geloven ... dat ze nu al weggaan ... 
"Ik zal het zeker missen ." mompelde Hermelien .  "De gezellige avonden, saaie middagen ... ja ik mis het nu al ." 
Harry glimlachte flauwtjes . Hij voelde een brok in zijn keel . Dit schip verlaten is net zo erg als Zweinstein verlaten ....  dacht hij sip . 
"Hallo, allemaal !" riep mevrouw Griffel .  "We zijn terug ! Tijd om naar huis te gaan !" 
Iedereen liep braaf achter mevrouw Griffel aan . Harry bleef alleen achter en staarde naar de ingang van zijn slaapkamer . En toen fluisterde hij wat hij al de hele tijd dacht :  
"Het is tijd . Aan alles komt een einde .Ook dit ." 

Zoals Harry al in het verhaal vertelde ... aan alles komt een einde . Ook aan mijn FanFic dus !   Van vele mensen (die mijn verhaal leuk vinden) krijg ik steeds vaker PB 'tjes dat ik na dit verhaal verder moet gaan schrijven . 
Ik heb eens zitten denken en bedacht me eens dat dat misschien wel een goed idee zou kunnen zijn . Ik open geen nieuw topic (daar heb ik geen zin in ) ik ga daarom dus gewoon verder met dit verhaal dat ze weer op school zijn enzo ... maar ik verander wel de titel, oke ? wel zo toepasselijk, he ?  Inspiratie krijg ik altijd heel snel (ik verzin alles gewoon terplekke, terwijl ik typ :P) . 
Dankjewel, voor de mensen die me hebben geholpen ! (ik zal jullie eens vertellen ... hoe meer reacties ik krijg hoe beter ik schrijf . Het klinkt misschien raar, maar hierdoor krijg ik meer het idee dat ik voor mensen schrijf en niet voor mezelf . Dan werk ik nauwkeuriger  :lol: ) 
Ik zal de volgende keer een begin posten van : 
De vloek (vervolg op HP& z'n langste vakantie met Ron&Hermelien)
~Cham~  


-----------------------------------


~Cham~




De vloek 

Stuk 36
"Harry, schuif even een stuk op ja !" Hermelien plofte naast hem op de achterbank van de auto van meneer Wemel, die hij had geleend van het ministerie . 
Harry glimlachte . Hij was blij dat hij weer terug ging naar Zweinstein . Maar hij mistte nog steeds momenten op het Cruiseschip .  Nadat ze terug moesten hadden hij, Ron en Hermelien nog een weekje in Grimboudplein 12 gelogeerd . 
"Gaat alles wel goed met je, Harry ?" hoorde hij Hermeliens stem . 
"Watte ?" zei Harry . 
"Ik vroeg of alles goed met je ging ." zei Hermelien geirriteerd . 
"Hoezo ?" vroeg Harry verbaasd . Hij wilde niet de indruk op Hermelien geven dat hij zat te dagdromen . 
"Laat maar -" zuchtte Hermelien . 
"Ik kan niet wachten om weer terug op school te mogen zijn !" zei Ron .   "Geweldig om bij Hagrid langs te mogen en -" 
"Ron, " zei Harry, waarschuwend met een blik op Hermelien .  "Vergeet niet dat zij ' Hoofdmonitor '  is ." 
Ron zuchtte . "Dat weet ik ook wel ." zei hij zacht . "We moeten uitkijken, jongen . Ze volgd ons op de voet en zal -" 
"Pardon ?!" zei Hermelien verontwaardigd .  "Hebben jullie het hier over mij ?"
"Nee, helemaal niet ." zei Ron koeltjes .  
Hermelien schudde haar hoofd en zette haar gesprek met mevrouw Wemel voort over cijfers en P.U.I.S.T.E.N 
"Laten we er maar vanuit gaan dat ze ons voortrekt ." zei Ron stiekem tegen Harry, die lachte . 

Ze kwamen aan op het station en stapten haastig uit de auto . 
"Ginny en ik gaan eerst ." zei mevrouw Wemel gespannen . Zij en Ginny leunden nonchalant tegen het hek tussen perron 9 en perron 10 . Hermelien en meneer Wemel volgden niet veel later . 
"Laten wij ook maar gaan ." mompelde Harry . 

"Harry ! Ron ! Hier !" Hermelien zwaaide en stapte de trein in . 
"Kom op-"
Harry en Ron wrongen zich door het smalle gangpad en ploften toen buiten adem naast Hermelien, Ginny en Marcel in een coupe . 
"Waarom hadden we zo'n haast ?" vroeg Ron, laatdunkend . 
"Omdat de trein nu al aan het rijden is ." zei Hermelien ongeduldig .   
Harry staarde naar buiten en zag meneer en mevrouw Wemel zwaaien . Hij herinnerde zich maar al te goed dat Sirius een jaar geleden hier ook was . Als hond . 
Harry veegde zijn gezicht af en staarde met nietsziende ogen naar zijn voeten .  De herinnering aan Sirius was pijnlijk ... maar hij wist nu hoe het werkelijk zat, en zal zich minder zorgen hoeven te maken om hem . 

"Mijn Mibulus Mimbeltonia is heel erg gegroeid !" riep Marcel enthousiast .  "Kijk maar ."
Hermelien boog zich geinteresseert naar Marcel toe en bekeek de plant aandachtig .  
"Inderdaad heel erg gegroeid ." mompelde ze . 
Ron haalde zijn schouders op . "Ik verhonger -" zei hij . 
"Nu al ?" zei Hermelien geirriteerd .
"Jah-" 
"Ron, leer eens je in te houden !" 
"Dat doe ik ook maar - maar ik verhonger echt ." beet Ron hem toe . 
"Dat zal wel ." snauwde Hermelien .  "Je hebt net je ontbijt achter je kiezen gehad ." 
"Dat weet ik ook wel maar -" 
"Zit dan niet zo te zeuren, jah ?Ik -"
"Ron en Hermelien !" riep Harry plotseling scherp .  "Willen jullie alsjeblieft ophouden, zeg ." 
Ginny giechelde . En ze begonnen plotseling allemaal te lachen . 
"Erg leuk ." mompelde Ron zuur . 

Ik vertelde nog dat ik de titel zal veranderen van dit verhaal . Maar dat doe ik later pas ... anders is het nog erg verwarrend voor de mensen die dit nog niet weten . Oke ? Dat komt dus later . 
-xxx-
Cham


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 37
Het etenskarretje was aangekomen en Ron stormde het gangpad op . 
Even later kwam hij samen met Parvati en Belinda terug met handen vol snoepgoed en etenswaren ... 
Ginny giechelde . "Hoi, Parvati en Belinda . " zei ze .   "Ron, geef maar wat aan mij -"
Ron deelde onhandig wat snoep uit en begon zelf uitbundig te eten . 
Harry lachte en maakte een pakje Chocokikkers open . Parvati ging onopvallend naast hem zitten . 
 "Fijne week gehad ?" vroeg ze zachtjes . 
"Ja, zeker . " antwoordde Harry . 
Plotseling zei niemand meer wat en keken ze allemaal naar Harry en Parvati . 
"Wat ?" zei Harry geirriteerd .
Hermelien haalde haar schouders op . "Ik vroeg me af of Ginny, Marcel en Belinda het al weten ?" zei ze . 
Harry rolde met zijn ogen . Moest Hermelien het nu weer voor hem verpesten ? 
"Wat weten we misschien niet ?" vroeg Ginny, nieuwschieirg . 
Iedereen zweeg en keek naar Harry . 
"Wat weten we misschien niet ?" herhaalde Ginny, scherp . 
"Ga je gang, Harry ." zei Hermelien bazig . 
"Ik -" begon Harry . Hij keek hoopvol naar Parvati .  "Ik- ik bedoel- wij eh- "
"We eh- zijn- we zijn - eh-" Parvati werd vuurrood en staarde naar Ron, die zijn hoofd schudde . 
"Oke, ik doe het wel ." zei Hermelien .  "Ik neem aan dat als we op school zijn iedereen het al weet ?" 
"Nee, ik bedoel- waarom moet iedereen het weten ?" beet Harry haar toe .
"Omdat ze vroeg of laat er toch achterkomen . Oke ?" zei Hermelien kalm . 
"Oke ." zeiden Harry en Parvati in koor .
Hermelien knikte tevreden . 
"In de vakantie waren Harry, Ron, mijn ouders en ik op een Cruisschip -"   ze begon te vertellen over de vakantie en over Harry en Parvati . 
"En jij en Ron dan ?!" zei Harry nijdig . 
Ron en Hermelien probeerden elkaar niet aan te kijken en waren rood . 
"Ja ?" zei Ginny, nieuwschierig .  "Ja, Harry ?" 
"Wat ze net over mij en Parvati zei kunnen we niet ontkennen ." zei Harry, met een glimlach naar Parvati .   "Maar zo'n soort relatie hadden Ron en Hermelien ook ." 
"Wat ?" Ginny kon haar lach niet meer onderdrukken en bulderde het eruit .   "Wat gaaf !" 
Harry keek naar Parvati, die dicht tegen hem aan zat . Ze had haar gewaad van Zweinstein al aan en had haar glazende haar opgestoken . Ze lachte naar Ginny en Harry voelde zijn hart smelten . Ze was zo erg mooi ...  
Voordat hij wist wat hij deed pakte hij haar hand en keek ze hem glimlachend aan . 
"Ah, dit is zo lief ..." fluisterde Ginny, met een blik op Harry en Parvati .
"Romantisch ..." zuchtte Hermelien en ze leunde tegen Ron aan . 
"Hermelien, ik stik bijna -" mompelde Ron nerveus . Maar niemand scheen hem te horen .
"Had ik maar zo'n romantisch vriendje -" zei Belinda dromerig . 
Harry bloosde .  "Wat heb je deze week allemaal gedaan, Parvati ?" vroeg hij opgelaten . 
Parvati glimlachte . "Aan jou denken . Dag en nacht ..."  
Ze sloeg haar armen om hem heen en legde haar hoofd op zijn schouder . 
"Dit is zo lief ...!"  zuchtte Ginny . Ze glimlachte afwezig . 
Harry voelde zich vreselijk opgelaten en prbeerde niet naar Ron te kijken, die met stomheid geslagen was . 
Op dat moment werd de coupedeur open geschoven en stond er iemand in de deur opening . 
"Malfidus, maak dat je weg komt !" sistte Ron . 
Harry en Parvati lieten elkaar abrupt los . 
Maar Malfidus grijnsde venijnig . "Potter en Patil ." zei hij met een gemeen lachje .   "De perfecte koppel ." 
"Je had Ron gehoord, Malfidus . Maak dat je weg komt !" riep Harry woedend . Hij stond op en duwde Korzel en Kwast opzij . 
"Daag je me uit voor een duel ?" vroeg Malfidus schamper .
"Nee, ik zeg alleen maar dat je weg moet ." zei Harry ongeduldig . 
"Potter, Wemel, Wemel, Patil, Broom, Lubbermans en modderbloedje . " zei Malfidus .    "Dat kan nooit goed gaan . Laten wij hier maar blijven om toezicht op jullie te houden -"
Harry was woedend en greep Malfidus bij zijn kraag . Hij hield zijn gezicht dicht bij die van hem . 
"Je gaat weg, Malfidus . Je vertrekt nu met je lijfwachten . Nu !" hij liet Malfidus los en duwde hem het gangpad op, zodat hij tegen iemand aanknalde . 
"Sorry -" hoorden ze Malfidus, Korzel en Kwast mompelen . 
"Sorry ? Kijk de volgende keer uit, wil je ? Wat een kinderen, zeg . " zei een bekende stem . 
Harry was blij haar stem te horen . 
 "Cho !" riep hij, toen ze hun coupe binnen stapte .  Maar zijn gezicht verstrakte onmiddelijk . Cho was niet alleen ... ze werd vergezeld door Marina Elsdonk en nog een ander meisje . 
"Hoi, Harry !" zei Cho lachend .   "Hoi,allemaal !" 
"Cho !" zei Parvati en ze stond op .  "Gaat alles goed met je ?" 
"Ja, en met jouw ?" vroeg Cho . 
"Met mij ook ." lachte Parvati .  
"Hermelien ? Ron ?" vroeg Cho .  "Jullie ?" 
"Prima . Het gaat goed ." zei Hermelien, met een brede glimlach . 
Ron knikte zwakjes . 
"Eh-" begon Cho . Ze keek naar Ginny en Marcel . 
"Ik ben Ginny Wemel ." zei Ginny .  "Jongere zus van Ron . En dit is Marcel Lubbermans ." 
Cho knikte .  "Jullie vinden het vast niet erg als ik even hier bij kom zitten, he ?" zei ze lachend . 
"Nee, hoor ." 
De Zweinstein express stopte plotseling met rijden en alle lichten vielen uit . Het werd koud ...ijskoud ... 
"Dementors ?" fluisterde Harry . 
"Nee," zei Hermelien vastbesloten . "Oh, my god ..." 
...


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 38
Iedereen zweeg na Hermeliens uitspraak . 
"Wat gebeurd er ?" vroeg Harry . 
"Stil . Verroer je niet . Allemaal niet- zit en blijf waar je bent -" zei Hermelien nerveus .
Harry voelde zweet over zijn gezicht lopen .  Wat gebeurde er ? Wat wist Hermelien wat hij niet wist ...? Waren er Dementors ? Wat gebeurde er nou precies ...? 
Het leek wel een eeuwigheid te duren ...    Harry probeerde op zijn horloge te kijken . 
"Ik bevries zowat -" fluisterde Parvati . 
"Hier-" Harry trok zijn vest uit en gaf het aan haar .  
"Dankje, Harry ." zei Parvati . 
Harry voelde haar ademhaling . Hij sloeg zijn armen om haar heen en trok haar naar zich toe . 
"Ben je bang ?" vroeg hij zachtjes . 
"Beetje -" zei Parvati .  Ze gaf hem een zoen op zijn wang . 
Harry wilde haar dolgraag gaan zoenen . Maar hij kon haar gezicht niet zien .  
"Willen jullie even stil blijven ?" fluisterde Hermelien geirriteerd . 
Parvati  giechelde . 
Harry stak zijn rechterhand uit en streelde haar wang . Hij boog zich voorover en kustte haar . 
"Met stil, bedoel ik ook zonder gesmak, Harry . Geen gezoen in het donker dus !"  zei Hermelien dringend . 
Cho en Ginny lachten . 
Harry voelde zijn gezicht koken . Hij was blij dat het zo donker was ... nu kon niemand zijn gezicht zien ... 
Plotseling voelde hij een hand door zijn haar kroelen . Het was Parvati . 
"Oh, My god !" hoorden ze Hermelien gesmoord zeggen . 
Harry drukte Parvati dichter tegen zich aan .  Wat gebeurde er ? 
Harry hoorde stemmen op de gang . Het waren kille stemmen, die spreuken op leerlingen vuurden . 
"Ze zullen gestraft worden . " zei Hermelien zacht .  "Dat worden ze zeker " 
Hun Coupedeur werd open geschoven . 
"Ze zitten hier ! Hij zit hier !" hoorden ze een opgewonden stem roepen . 
"Goed werk ." zei een andere kille stem .
Harry voelde zijn litteken branden . Hoe kan dat ? Dit is Voldemort toch niet ...? 
Iedereen hield zijn/haar adem in . 
Parvati kroop nog dichter tegen Harry aan en begroef haar gezicht in zijn haar . 
"Ik ben zo bang dat jou iets overkomt -"  fluisterde ze bijna geluidloos . 
Harry hoorde voetstappen .  
"Is dit hem ?" vroeg een stem . 
"Ja, dat is 'm . Hij heeft een meisje bij zich ... zo zo, Potter . Je vader was ook altijd zo arrogant met elke week een ander vriendin ."  zei een dreigende stem . 
"Ik heb niet elke week een ander !" riep Harry nijdig .  "En mijn vader trouwens ook niet !"
"Je vader leerde pas fatsoenlijk met mensen omgaan, toen hij met je moeder ging - je moeder van een modderbloed-"
"Hou je mond over mijn ouders, ja ?" zei Harry .  
"Wel wel wel, Potter . Ook betere manieren kan geen kwaad ." 
Harry negeerde degene die dat zei . Hij hield Parvati vast en staarde in het donker . Zijn litteken prikte verschrikkelijk . 
"We hebben veel manieren gebruikt om jouw te kunnen doden, Potter . Maar op het ministerie was dat de druppel . De Heer van het Duister heeft ons de opdracht gegeven jouw nu onmiddelijk te doden !" 
Harry voelde dat Parvati hem vast greep en haar adem inhield . Hij voelde ook dat Hermelien, die aan zijn andere zijde zat, hem ook vast hield . 
"Als dat jullie opdracht is, zullen jullie me maar moeten doden ." zei Harry scherp . Maar hij was zwak ... er zat niets anders op ...  "Doe het wel ergens zonder deze mensen, alsjeblieft . Het zijn mijn vrienden en ik -  ik wil niet dat ze zien hoe ik sterf -"  hij dacht aan Carlo .   "Het is namelijk niet fijn om iemand dood zien te gaan ." 
Een stem lachte . "Uitstekend !" riep hij . 
Harry voelde zijn hoofd uit elkaar barstten ... zijn pijn bij zijn litteken was ondraagelijk ... 
"Ga alsjeblieft niet dood, Harry ." smeekte Parvati .   "Als je dood ben zal ik nooit meer gelukkig zijn ..."
"Jij daar !" riep Hermelien plotseling .  Ze mompelde "Lumos!" en stond op .  

De coupe was verlicht door een groene licht . Harry zag Lucius Malfidus en nog twee andere dooddoeners in het midden staan tegenover Hermelien ...  Marcel en Ginny staarden verbijsterd naar Harry ... Ron zat in een hoekje en staarde bezorgd naar Hermelien ... 
Harry keek naast hem, en zag dat Parvati nu bij hem op schoot zat met haar armen losjes om zijn hals en haar hoofd op zijn schouder . 
"Malfidus ." zei Hermelien minzaam . Ze deed een stap naar voren . "Ik kon het weten . Als je Harry wilt vermoorden, zul je ons allemaal moeten vermoorden -" 
Iedereen snakte naar adem . Belinda, Marina en het andere meisje liepen snel de coupe uit .  Cho daareentegen greep Marcel en Ginny en ging achter Hermelien staan .  "Ze heeft gelijk ." zei ze .   "Wij zullen Harry nooit alleen laten ." 
"Wij hebben gevochten tegen jullie leger, Malfidus ." zei Marcel .  "Dit moeten we accepteren !"
"Sommige dingen zijn het waard om ervoor te moeten sterven ." zei Ginny . 
Harry's hart sprong op .  Dat was precies wat Sirius ook had gezegd ! 
"Oke, " zei Malfidus voldaan .  "Jullie vragen erom !  Potter, nog wat te zeggen voordat je als eerste sterft ?" 
Harry keek de anderen een voor een aan . Eigenlijk had hij helemaal geen zin om te gaan sterven ... "Ik wil alleen zeggen dat de dood zonder pijn is als je geen slechte dingen heb gedaan ... " zei hij .   "Jullie hoeven niet te sterven . Niet voor mij ... dat is het enige wat ik wil ... dat jullie blijven leven en dit doorgeven aan - "      
Hij keek Ron en Hermelien veelbetekenend aan . "Jullie betekenen echt veel voor me . Blijf leven en ik zal gelukkig zijn ." 
"Wacht !" zei Parvati plotseling .    "Ik wil nog wat tegen je zeggen, Harry . Ik zal voor altijd van je blijven houden - ook - ook als je dood bent ." 
Harry keek haar diep in haar ogen aan . Hij zal haar voorgoed kwijt raken ...    "Een kus voor mijn dood kan geen kwaad ." grapte hij . 
Parvati glimlachte flauwtjes . Ze boog zich naar hem toe en kustte hem . Het duurde eeuwig... het was een afscheids kus ... 
Harry stond op . Hij omhelsde Ron . 
"Ik weet dat je wilt dat we blijven leven, Harry ." mompelde hij schor .    "Maar ik wil je niet achter laten ."
Harry en Hermelien keken elkaar aan .  
"Ik kan het niet geloven, Harry ." snikte Hermelien .   "Ik - ik wil echt niet dat je dood gaat ..." 
"Nog een keer ..." fluisterde Harry in haar oor .  Hermelien begreep wat hij bedoelde . Hun lippen raakten elkaar vlug aan en Harry liet haar meteen los . 
"Je was de eerste op wie ik echt verliefd was, Harry ." zei Cho, toen hij voor haar stond . 
"Dat weet ik ." zei Harry zacht .   "Jij was de eerste van wie ik een kus kreeg -"
Cho omhelsde hem en gaf hem een dikke zoen op zijn wang . 
"Jij was ook de eerste op wie ik verliefd was ." fluisterde Ginny . Een traan biggelde langs haar wang .  "Je bent mijn held, Harry . Je had mijn leven gered ." 
"Dat was de moeite waard ." glimlachte Harry . 
Hij ging tegenover Marcel staan . En toen voelde Harry een gevoel van trots dat hij Marcel zover heeft gebracht . 
"Ik ben trots op je, Marcel ." zei hij .  "Je bent ver gekomen in Verweer tegen de Zwarte kunsten -  en je komt veel verder, dat weet ik ." 
"Je bent een goede leraar, Harry . " zei Marcel .  "Maar wie moet ons les geven als je - je " 
Harry dacht na .  "De SVP moet doorgaan als ik er niet meer ben . Jij word hun nieuwe leraar, omdat- omdat je ver vooruit bent gegaan ... en je moet gesteund worden door deze mensen in deze coupe en Hermelien- omdat zij de slimste is ." besloot hij . 
Marcel knikte en er gleed, net als bij Ginny, een traan langs zijn wang . 
Harry ging voor de dooddoeners staan en was gereed . 
Maar Parvati stond ook op en omhelsde hem . Ze wilden elkaar nooit meer los laten .  
"Wat moet ik zonder jouw ?" zei Parvati verdrietig . 
"Je moet blijven leven, zonder mij ." zei Harry .  Hij voelde zijn ogen vochtig worden en toen hij in de ogen van Parvati keek, stroomden de tranen langs zij wang . 

"Het is tijd ." fluisterde Harry .   "Het gaat jullie goed . En onthoud ... wat ik net allemaal heb gezegd ." 
De anderen twee dooddoeners veegden hun ogen af . 
 Maar Malfidus grijnsde breed .  "Daar gaan we dan !" riep hij opgetogen .   "Ava-"
"Stop ! Maak hem niet dood !"


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 39
Harry keek verwilderd om zich heen en voelde Parvati in zijn arm knijpen . 
"Wie is daar ?" bulderde Malfidus, woedend . 
Dat vroeg Harry zich ook af ...  wie wilde hem in leven houden ... Perkamentus ? Iemand anders van de Orde ? 
Iedereen keek nu naar hun Coupe deur die langzaam zachtjes open werd geschoven . 
"Laat uw toverstok zakken, pa !" zei een onaangename stem . 
Harry was overdonderd, net zoals de anderen en de doodoeners . 
"Malfidus ?" bracht hij zwakjes uit . 
"Lumos !" zei Draco Malfidus en hij staarde naar Harry .    "Inderdaad, Potter . Ik, jah ..." 
"Wat komt mijn bloedeigen zoon ...? Je verpest het helemaal voor me, Draco !" riep Lucius Malfidus woedend .
 Hij richtte toen zijn toverstok op zijn zoon .  "Ik zal je een lesje moeten leren, Draco ." sistte hij . 
Draco Malfidus bleef staan en keek zijn vader strak aan . 
Voordat Lucius Malfidus iets kon doen sprong Harry voor zijn aartsvijand .  
"Ik moet je verdedigen . Nu staan we gelijk ... het zou niet eerlijk zijn geweest ." zei hij tegen Draco Malfidus . 
"Ik moet mijn zoon bestraffen, Potter . MAAK DAT JE WEG KOMT !" brulde Lucius Malfidus . 
"Dat kan ik beter tegen U zeggen, meneer Malfidus . " zei Harry kalm .  "Ik heb U deze zomer al vaak genoeg gezien . Ik wil het niet meer - We waren op weg naar school...  dus maak U maar dat U weg komt ." 
"Ga weg, pa . " zei Draco Malfidus .   "Je zult me een andere keer moeten straffen -" 

"Niemand word gestarft, behalve deze drie dooddoeners !" zei een vertrouwde stem . 
"Professor Perkamentus !" riep Hermelien blij .  "U moet ons helpen -"
"Ik zal doen wat ik kan ." zei Perkamentus .   "Jullie drie gaan met mij mee, meneer Malfidus, Noot en Vleeshschouwer . Onmiddelijk !" 
Perkamentus en de drie dooddoeners liepen mompelend hun coupe uit .  
Plotseling begon de trein weer te rijden en hadden ze weer licht . 
"Harry ! Je leeft nog !" gilde Parvati gesmoord . Ze omhelsde hem en gaf hem een kus . 
Ron en Hermelien omhelsden hem ook . 
"Ja, ik leef nog -" mompelde Harry opgelaten .  "Dat heb ik allemaal te danken aan ..."   
Hij keek naar Malfidus, die met een rood hoofd naar zijn voeten staarde . 
"Aan jou ." zei Harry dankbaar .  "Je hebt mijn leven gered... ik ben je voor eeuwig dankbaar ." 
"Het- het moest eens gebeuren dat we elkaar eens moeten leren kennen . " zei Malfidus .    "Ik bedoel- Ik beoordeelde jouw en dat- dat terwijl ik je niet eens werkelijk ken, Harry ."
Harry staarde hem aan met open mond .  Ze hadden elkaar nog nooit bij elkaars voornamen genoemd ... 
"Bedankt, dat je mij had verdedigd tegen mijn vader, Harry jongen ." zei Malfidus .
 Hij glimlachte voor het eerst hartelijk tegen Harry, die zenuwachtig terug grijnsde . 
"Draco, " begon Harry .   "Ik begrijp nog steeds niet waarom je mij had gered ." 

"Ik kan het uitleggen," zei Draco .   "Ik had mijn vader al tijden niet meer gezien, omdat hij in Azkaban zat . Maar pas weken geleden toen ik weer thuis bij mijn moeder was ... realiseerde ik me pas dat mijn vader door en door slecht was . Ik dacht - ik had altijd gedacht dat hij altijd gelijk had, weet je ." 
Harry knikte . 
"Mijn vader was mijn grote voorbeeld . Ik keek heel erg naar hem op ."  ging Draco verder .   "En toen besefte ik me dat ik heel erg fout was geweest om mensen zo te behandelen als hem . En- en ik dacht onmiddelijk aan jullie . " 
Hij keek schuldig naar Harry, Hermelien, Ron, Ginny, Marcel, Parvati en Cho ... 
"Het- het spijt me dat ik jullie zo behandelde . Maar mijn vader had me altijd geleerd dat de Wemels bloedverraders waren ..." zei Draco zacht . 
"Het is al goed ." zei Ginny glimlachend .  "Ik wist niet dat iemand zo erg kon veranderen ." 
"Dankje . " zei Draco .   "En het spijt me ook dat ik me zo vervelend gedroeg tegenover jullie ;  Lubbermans, Chang en Patil ..." 
"Je mag me best bij mijn voornaam noemen ." zei Cho . 
Draco lachte .  "En Harry Potter ...  Ik was eerlijk gezegd vreselijk jaloers op je en kon je niet uitstaan omdat jij overal beter in was dan ik . Het spijt me dat ik me zo arrogant gedroeg ." gaf hij ernstig toe . 
Harry knikte .   Draco had dus een slechte vader ... 
"Maar waarom had je me nou gered ?" herhaalde Harry de vraag . 
"Omdat ik nu weet dat als we jou niet hadden ... dat jeweetwel nooit meer word verslagen . " zei Draco .   "Ik was jong toen hij  de macht had . Maar jij bent de enige die hem kan verslaan . Ik zal je hierin kunnen steunen ." 
Harry voelde zich sterker dan ooit te voren . 
Hij straalde een gevoel van triomf uit .  Hij was dolgelukkig dat hij Parvati had ... dat hij beste vrienden had ... en dat Draco Malfidus zijn aartsvijand nu heel erg is veranderd ... 
"Er is nog iets wat ik jullie moet vertellen," zei Draco .    "Maar dat kan later pas ... ik wil je graag op Zweinstein onder vier ogen spreken, Hermelien Griffel ."
Iedereen keek ze nieuwschierig aan, terwijl Ron nors voor zich uit staarde . 

"Nomaals, Draco," zei Harry lachend .  "Toch heel heel erg bedankt dat je mijn leven had gered ." 
"Graag gedaan !" 

Reacties zijn nog steeds welkom in het reactie topic of per PB'tje ! 
En ik zou ook wel wat tips kunnen gebruiken, denk ik .  :oops: 
Chammiej


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 40
Hermelien, Parvati, Cho en Ginny gingen in een andere coupe zitten toen Harry, Ron en Marcel zich wilden omkleden . 
"Harry, ik vind het eigenlijk nog steeds niks hoor- dat je vriendschap met Malfidus hebt gesloten bedoel ik ." zei Ron . 
Harry zuchtte . Hij knoopte zijn blouse los en zocht naar zijn vest . 
"Waar is mijn vest ?" mompelde hij . 
"Die had je aan Parvati geleend ." zei Marcel . 
"O ja ." zei Harry en hij trok zijn gewaad aan .  
"Harry, ik vertrouw Malfidus nog steeds voor geen cent ." zeurde Ron . 
Harry draaide met zijn ogen en keek hem strak aan . 
 "Ron luister," zei hij .   "Malfidus is veranderd . En als iemand veranderd moet je dat accepteren ." 
"Dat weet ik, Harry ." mopperde Ron .  "Maar hij is-" 
"Ron ! Je bent gewoon jaloers dat hij Hermelien onder vier ogen wilde spreken op Zweinstein !" zei Harry geirriteerd . 
"Niet waar !" sistte Ron dringend .  "Hij is alleen zo-" 
"Hou er dan over op, wil je ?" zei Harry en hij draaide zich woedend om . 
Waarom wilde Draco Hermelien eigenlijk spreken op Zweinstein onder vier ogen ?   vroeg hij zich plotseling af .    Voerde hij wat in zijn schild ...? 
"Ron, sorry ." mompelde hij .  "Je hebt gelijk ... ik ben vreselijk bezorgd over Hermelien - Ik weet niet wat ik nu moet denken over Draco ." 
"Dat is het ." zei Ron .  "Ik weet het ook niet meer-"
"Kan- kan iemand me helpen ?" piepte Marcel nerveus . 
Harry en Ron keken geschrokken zijn kant op en moesten toen lachen . Marcel had zijn Zweinstein gewaad andersom aangetrokken .  
"Ik wil je wel helpen !" 

"Jongens kunnen we binnen komen ?" 
Zonder op antwoord te wachten kwamen Hermelien, Parvati, Cho en Ginny hun coupe binnen . 
Parvati stond in de deur opening en keek Harry glimlachend aan die terug lachte . 
Ze kwam naast hem zitten .  "Wat zie je er weer goed uit, zoals altijd ."  fluisterde ze . 
Harry werd rood . "Eh- Vind je ? ik bedoel- dankje . Jij ook ." 
Na een tijdje gekletst te hebben stonden Cho en Parvati op . 
"We zijn er bijna en -  wij gaan even bij Marina en Belinda zitten als jullie het niet erg -"
"Nee, dat is prima . " zei Hermelien . 
Parvati en Cho schuifelden de coupe uit . 
"Marcel en ik - gaan even bij Luna langs ..." zei Ginny . 
"Dat is oke ." zei Ron . 
Marcel en Ginny liepen hun coupe uit en nu zaten alleen Harry, Ron en Hermelien . 
"Hmmm..." murmelde Ron .   "Hermelien, weet jij misschien waarom Malfidus je onder vier ogen wilde spreken ?" 
"Nee, echt geen idee ." zei Hermelien met een frons .  "Dat vraag ik me ook af-"
"Misschien wilde hij zijn excuses aanbieden ?" zei Harry .  "Omdat hij je altijd modderbloedje noemde enzo ...?"
"Nee, dat kon hij ook net hier doen ." zei Hermelien . 
"Misschien jouw in het bijzonder omdat hij je altijd zo erg getreiterd had ?" opperde Ron . 
"Nee, " zei Harry vast besloten .   "Ik denk- ik denk dat hij wel wat in je ziet, Hermelien ."
"Wat ?" bracht Ron moeizaam uit .  "O nee, dit geloof je toch niet ..."
"Het zal wel eens waar kunnen zijn -" zei Harry .  "Dat-"
"Harry, Harry, " zei Hermelien hoofdschuddend .  "Ik denk dat je je nu vergist-"
"Nee, Hermelien !" riep Ron plotseling .  "Ik denk dat Harry nu volkomen gelijk heeft !"
"Ik denk dat jij volkomen gek bent geworden ." snauwde Hermelien tegen hem . 
Het gezicht van Ron vertrok en hij keek nijdig naar Harry . 
"Jij ook met je ideen !" riep hij . 
"Jaja, " mompelde Harry afwezig . Hij dacht aan Parvati ... 
 Zij zou ook weleens op iemand verliefd kunnen worden ... misschien op Ron of Marcel of Simon of Daan of ... Draco ??? 
Harry voelde een hand door zijn haar gaan .
 "Parvati ?" fluisterde hij en hij draaide zich om . Het was Hermelien . 
"Liet ik je schrikken ?" vroeg Hermelien met een warme stem . 
Harry schudde zijn hoofd . "Waar is Ron ?" vroeg hij . 
"Ron is naar de WC ." antwoordde Hermelien schouderophalend .  " We zijn er bijna ... sterker nog ... we zijn aangekomen op Zweinstein ." 
...


-----------------------------------


~Cham~




Een Extra stuk voor jullie en dus Extra mazzel voor mensen die van mijn verhaal houden ! 
Geniet er van !  :lol: 

Stuk 41
"Kijk uit waar je loopt sukkel !" zei een nijdige stem . 
Harry draaide zich om en zag een lange gedaante voor hem staan . 
"Sorry," mompelde Harry nerveus . Hij was net uit zijn koets gestapt en kon niemand zien in het donker .  "Sorry, dat ik je niet had gezien ." 
"Jij bent toch niet-" zei de stem plotseling ademloos .  "Harry Potter ?" 
"Ja dat ben ik . " zei Harry geirriteerd en hij volgde Ron en Hermelien naar binnen . 
In de hal lieten ze hun bagage staan en liepen naar de Grote Zaal . 
Harry straalde toen hij binnen kwam . 
Hij zag Perkamentus en de andere leraren zitten aan de oppertafel en zag Draco Malfidus naar hem grijnzen aan de tafel van Zwadderich . 
 Harry lachte terug toen hij aan de tafel van Griffoendor ging zitten . 
"Dat is vast en zeker onze nieuwe leraar Verweer tegen de Zwarte kunsten ."  zei Hermelien . 
Harry keek naar de oppertafel en zag een onbekend gezicht zitten naast professor Stronk . Het was een jongeman van een jaar of vijfentwintig schat hij ... 
"Dat denk ik ook ." mompelde Harry .   "Ik weet het eigenlijk wel zeker-" 
Professor Anderling begon met de sorteer ceremonie . 
Harry klapte net als velen anderen voor  Louisa  Demjeguende die als eerste bij Griffoendor werd ingedeeld . 
Ze plofte zenuwachtig, maar ook opgelucht naast Harry neer . 
"Gefeliciteerd, Louisa !" zei Hermelien die tegenover Harry zat .   "Ik ben Hermelien Griffel ." 
Ze stak haar hand plechtig uit die Louisa giechelend schudde . 
Harry schraapte zijn keel . Hij moest nu ook eigenlijk iets tegen haar zeggen ... "Welkom bij Griffoendor, Louisa . " zei Harry .   "Ik hoop dat je ons kunt gaan helpen met het veroveren van onze Afdelingsbeker, meid ." 
"Ik hoop het ." lachte Louisa . 
De sorteer ceremonie verliep snel ... 
Een stuk of tien leerlingen werden ingedeeld bij Griffoendor . 
Perkamentus stond op en keek de zaal in met een brede glimlach . 
"Welkom op Zweinstein, voor alle eerstejaars en welkom terug op Zweinstein voor alle oudere leerlingen ! Eet smakelijk zal ik zeggen !"  zei hij . 

De borden en bekers voor Harry vulden zich met eten en drinken . 
"Ik val om van de honger ." zei Ron die naast Harry zat . 
Hij schepte een grote hoeveelheid Pasta op zijn bord terwijl Harry Pompoensap inschenkte . 
"Fijne vakantie gehad, Harry ?" vroeg Simon Filister  .
"Ja hoor . Heel erg tof ... en jij ?" zei Harry . 
"Ik ben samen met mijn moeder naar Hongarije geweest, niet te geloven wat die dreuzels daar doen, joh ." zei Simon enthousiast .  Hij begon levendig te vertellen .
"Dreuzels leven heel erg eenvoudig ." zei Hermelien koeltjes, toen Simon vertelde dat ze computers hadden, televisies, stereo's ...  
Harry propte zichzelf helemaal vol en en wreef over zijn buik toen alles verdween en  nu toetjes verschenen .  
Maar hij zag tot zijn verbijstering dat Ron en Daan Tomas gewoon door aten . 
Gesprekken gingen door... 
Perkamentus stond weer op en keek iedereen weer breed lachend aan . Het werd muisstil . 
"Ik veronderstel dat iedereen nu al meer dan vol zit ." zei hij hartelijk . Met een onopvallende blik op Ron en Daan .    "Ik heb een paar dingen te melden ...regels op school zullen jullie eraan moeten houden . Het verboden bos is een uiterst bijzonder geval . Kom er niet in de buurt ." vertelde  hij nadrukkelijk .  "En ik heb tot mijn genoegen een nieuwe leraar voor Verweer tegen de Zwarte Kunsten gevonden . " kondigde hij aan .   "Ik stel jullie voor aan Maarten Hamilton .Oftewel voor alle leerlingen : professor Hamilton !" 
Er klonk donderend applaus . 
 De jongeman die naast professor Stronk zat stond op en lachte tegen de volle zaal . Hij ging weer rustig zitten en keek verwachtingsvol naar Perkamentus . 
Hermelien zuchtte en keek afwezig naar de oppertafel . 
Harry keek naar Ron om een geergerde blik uit te wisselen . Hun blikken kruistten die van elkaar en wendden die weer snel van elkaar af, terwijl Harry zijn lach smoorde door een forse slok Pompoensap te nemen . 
Perkamentus kondigde nog een paar dingen aan en toen werd het tijd om naar hun slaapzalen te gaan . 
De eerste jaars volgden de klassenoudsten . 
Harry, Ron en Hermelien sjokten traag achter hen aan .
"Harry !" zei een stem waar Harry al de hele tijd op wachtte . 
"Parvati ! Waarom zat je helemaal aan de andere kant tijdens het eten ?" flapte hij het eruit . 
"Omdat ik bij Belinda en de anderen zat ." antwoordde Parvati .   "Dat vind je toch niet erg, he ?" 
"Nee nee." lachte Harry .  Hij pakte Parvati's hand, terwijl ze leunend en lachend achter Ron en Hermelien aan liepen . 
"Hoi Harry ." zei een opgewekte stem . 
Harry en Parvati draaiden zich om . 
"Hoi Louisa ." zei Harry verbaasd .  "Moet je niet met de andere eerste jaars zijn ?" 
"Jawel ." zei Louisa .  "Maar ik zag ze nergens en-  kan ik nu met jullie meelopen ?" 
"Dat is oke ." antwoordde Parvati glimlachend . 
"O ja ." zei Harry tegen Louisa .  "Dit is Parvati . Mijn vriendin ." 
Louisa staarde haar even aan met niet echt vleiend ongeloof .
 "O," zei ze bijna teleurgesteld .  "Hallo ." 
Ron en Hermelien kwamen naast hen lopen . 
"Parvati, heb je Waarzeggerij nou eindelijk eens laten vallen ?" vroeg Hermelien plagend aan haar . 
Parvati gaf haar een por en giechelde .  
 "Ik zou niet durfen ." zei ze .    "En heb jij nou Voorspellend Rekenen eindelijk laten vallen ?" 
"Nooit van mijn leven, Parvati !" zei Hermelien zogenaamd verontwaardigd .  "He, maarre-"
"Hermelien Griffel !" riep een stem achter hen . 
Ze draaiden zich allemaal om . 
"Draco !" zei Harry .   "Lekker gegeten ?" 
"Dat zou je wel willen he, Potter ? Maak dat je weg komt !" zei Draco gemeen . 
Harry schrok maar zag toen aan zijn gezicht dat hij het niet meende . 
"Blijf uit mijn buurt, Malfidus . " speelde hij mee .  "En laat Hermelien met rust ." 
Draco lachte . "Maar nu even serieus, he allemaal ." zei hij .  
"Kun je dat ?" vroeg Parvati . 
Draco keek haar ondeugend aan en schudde toen zijn hoofd .
 "Niet zo brutaal tegen mij, Patil ." zei hij . 
Harry lachte . "Maar wat was er dan zo dringend ?" vroeg hij nieuwschierig . 
"O dat ." mompelde Draco plotseling ernstig .   "Ik  wil je graag onder vier ogen spreken, Hermelien . Het liefst zo snel mogelijk ." 
"Eh-"  Hermelien dacht na .  "Wat dacht je van morgen ?"
"Dat is oke ." zei Draco opgelucht .  "Ik zie je morgen om acht bij de Astronemie toren ."
"Afgesproken ." zei Hermelien . 
"Maar ik moet er nu vandoor, jongens !" zei Draco haastig .  "Byebye !"
"Tot morgen, he ?" 
"Doei !"
"Dahaag !" 

In de leerlingenkamer van Griffoendor wilde Harry onmiddelijk de jongenstrap opgaan . Maar toen bedacht hij zich ineens ... 
"Parvati," zei hij . 
"Ja ?" zei Parvati . 
Ron, Hermelien en  Louisa bleven op de trap wachten en keken nieuwschierig achterom . 
Plotseling voelde Harry zich heel erg onzeker en opgelaten . 
Hij staarde naar Parvati die het onmiddelijk begreep . Ze liep glimlachend op hem af en omhelsde hem . 
"Welterusten ." fluisterde ze . 
 Ze boog zich naar hem toe en hun lippen raakten heel zachtjes en eventjes die van elkaar aan . 
"Welterusten ." zei Harry zuchtend . 
Ze lieten elkaar los en Parvati ging naar boven . 
"Dat was zo lief van je, Harry ." zwijmelde Hermelien .  Zij draaide zich ook om en volgde Parvati . 
Louisa daareentegen draaide zich resoluut om en liep met grote stappen de tarp op . 
Harry haalde zijn schouders op en ging naar zijn slaapzaal, waar Ron in zijn pyjama op hem wachtte . 
"Harry, ik denk dat je me moet gaan helpen ." zei hij bezorgd . 
"Tisser ?" mompelde Harry die geeuwde . 
"Jij hebt al meerdere malen met meisjes gezoend-" begon Ron . 
"Nee hoor . Alleen een keer met Cho en een paar keertjes met Parvati ." zei Harry vlug . 
"Maar jij hebt ervaring, Harry jongen ." zei Ron .  "Ik wil- nou, ja ... Hermelien wilt niet meer dan vrienden zijn terwijl ik-"  zijn oren werden rood . 
Harry zag dat en grijnsde . "O," zei hij ondeugend .  "Dus je wilt-"
"Nee nee, Harry ." zei Ron opgelaten .  "Ik wilde alleen maar vragen- eh" 
Simon, Daan en Marcel kwamen luidruchtig binnen stormen . 
"Harry, ben je echt een stelletje met Parvati ?" riep Daan . 
"Natuurlijk !" zei Simon grijnzend . "Ha !  Dat hadden we al moeten weten . Ze waren ook samen naar het bal gegaan !"
Harry voelde zich opgelaten en staarde naar Ron die grinnikte . 
"En ?" drong Daan aan . 
"Eh- jah..." mompelde Harry zacht . 
"Echt ???" Daan en Simon lachten .    "Maar dat is GEWELDIG !" 
Harry dacht plotseling aan Hermelien en Draco ... Waarom wilde hij haar zo graag spreken ? Was het ernstig ...? 

Nogmaals : Kom maar op met die reacties !!! 
Groetjes,
~Cham~


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 42
De volgende morgen in  leerlingenkamer  Griffoendor... 
"He, jongens !" zei Harry opgewekt . 
Hij was bereid energiek te beginnen met een nieuw schooljaar . 
"Hallo, Harry ." zei Hermelien . 
En tot Harry's ongeloof zat ze al in een fauteuil met een boek op haar schoot . 
"Waarom zijn we vandaag zo vrolijk ?" vroeg Ron knorrig . 
"Ik heb me voorgenomen om goed te beginnen !" zei Harry . 
"Dat is uitstekend om te horen, Harry ." zei Hermelien . Ze meende het echt .  "Ik ben blij dat er tenminste nog zulke mensen bestaan ."
Harry lachte . 
Maar Ron was blijkbaar chagrijnig .  
"Dit is fantastisch ." mompelde hij  .  "Great great great !" 
Harry en Hermelien keken elkaar met opgetrokken wenkbrouwen aan . 
"Gaat alles goed, Ron ?" vroeg Hermelien . 
En toen Ron niet antwoordde haalde ze haar schouders op . 
"Laten we maar gaan ontbijten in de Grote Zaal, jongens ." zei ze . 
"Oke ." 

Hermelien en Ginny gingen samen zweerderig fluisterend bij elkaar zitten aan de andere kant van de tafel . 
Harry en Ron zaten zijgend naast elkaar en schepten eten op . 
"Hallo, Harry ." zei een zachte stem .
Harry draaide zich abrupt om en zag Louisa naast hem staan . 
"He, Louisa ." zei hij .  "Kom erbij zitten ." 
"Ja ?" zei Louisa hoopvol . 
En toen Harry knikte plofte ze glimlachend naast hem neer . 
Professor Anderling liep op hen af en deelde hun les roosters uit . 
"O-"   Ron begon hevig toen vloeken . 
Na een blik op z'n eigen rooster wist Harry waarom . 
Op maandag hadden ze eerst Waarzeggerij, een blokuur Toverdranken en Gesciedenis van Toverkunst ...
"Dit is fantastisch ." mompelde Ron .  "Great great great !"
Louisa giechelde en pakte een cracker . 
"Hoe zit het eigenlijk met onze S.L.I.J.M.B.A.L len ?" vroeg Harry aan professor Anderling . 
"Ik zal er met jullie over hebben, meneer Potter ." zei ze en ze keerde hem de rug toe . 
Plotseling zag Harry niets meer . 
"Rarara, wie ben ik ?" zei een heldere stem . 
"Parvati ." zei Harry gedecideerd . 
"Hoe wist je dat ik het was ?" vroeg Parvati beteuterd . 
Harry lachte . "Ik herken jou stem uit duizenden ." zei hij . 
Parvati werd rood . "Ik de jouwe ook-" zei ze en ze gaf hem een vlugge zoen op zijn wang . 
"Dit is fantastisch, " herhaalde Ron . "Great great great !"
En hij liep met grote passen weg . 
"Wat heeft hij ?" vroeg Parvati verbaasd . 
"Eh," zei Harry . "Hij is, geloof ik, vandaag in een pest humeur door onze rooster ." 
"Ja, dat kan ik me voorstellen ." zei Parvati .  "Ik eigenlijk ook ."
"Kan ik straks met je meelopen naar Waarzeggerij ?" vroeg Harry .  "Ik denk niet dat Ron vandaag nog lessen gaat volgen ." 
"Nee ? Hoezo ?" 
"Dat weet je best ."
"O, je kunt wel met mij mee hoor, Harry ." zei Parvati . 
"Oke, bedankt ." 
"Ik ga maar eens-" mompelde Louisa . 
"He, Louisa ." zei Parvati .  "Ik had je niet eens gezien-"
"Geeft niet . Ik ga-" Louisa stond op en liep de zaal uit . 
"Heeft Hermelien al gepraat met Draco Malfidus ?" vroeg Parvati zacht . 
"Nee," antwoordde Harry .  "Maar dat zal niet meer lang duren ..."

Hun eerste schooldag ging ongelovelijk snel voorbij . 
Die avond na het eten zaten Harry, Ron, Hermelien, Parvati, Marcel en Ginny in hun leerlingen kamer . 
Harry en Parvati zaten dicht tegen elkaar aangedrukt op een Sofa... Marcel zat lui in een fauteuil, net als Ginny... Ron lag voor het haard en Hermelien zat stilletjes naast hem . 
"Heb je Malfidus nog gesproken ?" vroeg Ginny plotseling . 
Harry stopte onmiddelijk met kussen en staarde haar verwachtingsvol aan . 
"En ?" zei hij . 
Hermelien zuchtte . 
"Ik moet jullie eens wat vertellen-" zei ze zacht .  "Het zal een shock zijn voor iedereen- maar vooral een shock voor mij ..." 
...


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 43  (Deel 1:  Dit stuk verteld Hermelien aan Harry en de rest...)
" Ik zag hem van verre al ...
Z'n blonde haar glansde in het zonlicht .  Hij was netjes op tijd aangekomen . 
"Hallo." zei ik .  
Een beetje zenuwachtig was ik wel . Ik bedoel, waarom wilde hij me zo graag spreken onder vier ogen ? 
Ik was bang dat hij me voor gek hield . Maar tot mijn verbazing was hij vreselijk ongewoon aardig tegen me . 
"Hoi, Hermelien. " zei hij .  "Laten we maar even gaan zitten ." 
We zochten een leeg lokaal op in de Astronemie toren en gingen zitten aan een oud bureau . 
"Waarom wilde je me zo graag spreken ?" vroeg ik nieuwschierig . 
Ik wenstte vurig dat dat niet het geval was wat Harry en Ron me wijs maakten . Dat hij me leuk vond enzo... 
"Eigenlijk had ik in de trein niet helemaal de waarheid verteld ." zei Draco .  "Er is een reden waarom ik je in al die voorgaande jaren zo erg had- getreiterd ."
Ik zei niets en wachtte gespannen af .  Oh, vreselijk nerveus was ik...
"Ik moet je iets vertellen- ik weet dat je heel erg zal schrikken en boos op me zult worden... maar- maar het gaat om je vader ." zei hij . 
"O ja ?" ik was verrast .
 Dit was iets wat ik absoluut niet had verwacht, he ? Mijn vader is 100% dreuzel... dus wat wilde Draco nou vertellen ? 

"Ja." zei hij . "Ik werd gewaarschuwde voor de naam 'Griffel' toen ik voor het eerst naar Zweinstein ging . Dat vertelde mijn moeder me..."
"Nou, zeg-" ik was nijdig . 

"Ik ben precies vier maanden ouder dan jij, Hermelien . " ging Draco verder .  "Mijn moeder was jaren geleden verliefd op een jongen, 20 jaar was ze toen ongeveer, ze leerden elkaar kennen, omdat- omdat hij haar tandarts was ." 
Ik snakte naar adem . Was dit wat het lijkt...?
"Die jongen was jouw vader, Hermelien . Maar hij vertelde dat hij verder wilde met je moeder, nadat hij had gehoord dat mijn moeder een heks was . - Weken nadat jouw vader mijn moeder had verlaten ontdekte ze dat ze zwanger was van hem . Maar ze trouwde met Lucius Malfidus, hij dacht dat ze zwanger was van hem... en nadat ze waren getrouwd beviel mijn moeder van een zoon- mij ." vertelde Draco verdrietig .    "Mijn naam werd 'Malfidus' de naam van-  de naam van mijn stief vader-  Dit is de reden dat mijn vader nooit van me heeft gehouden . Beiden vaders niet . Ik heb geen vader .... Ik wil mijn echte vader heel graag een keer zien . 
Hermelien, ik ben je halfbroer . Ik heet Draco Griffel . Wij hebben hetzelfde bloed ." 
Ik stond perplex ! Ik was verrast ... ja, zeker weten was ik dat . 
Draco was mijn halfbroer ? Dit geloof je toch niet ? 
"Ik- ik kan het maar moeilijk geloven, Draco ." zei ik . 
"Dat begrijp ik ." zei Draco zacht .    " We zijn veel te verschillend .... maar diep van binnen zijn wij bloedverwanten van elkaar, Hermelien . Ik ben je broer . Vergeet dit niet ." 
Draco draaide zich om en liep toen het lokaal uit . 
Het raakte me behoorlijk wat hij tegen me zei . 
Ik bedoel, wie had ooit gedacht dat Draco Malfidus mijn broer zal zijn ? 
Ik kon het nog steeds niet geloven en hoopte dat alles maar een nachtmerrie was . Ik voelde me schuldig dat ik altijd zo slecht over hem dacht, maar ik voelde me ook aan hem verbonden . Ik had dus een broer, een halfbroer op Zweinstein...
Maar dit moest mijn vader eigenlijk ook weten . Mijn vader moest weten dat hij een zoon had . 
Ik bleef zitten en dacht na . Ik weet niet hoe lang ik daar zat... in dat lokaal.... voor mijn gevoel zat ik daar uren.... 
En toen hoorde ik iemand aankomen en besloot maar hier terug te komen . "

Stuk 43 (Deel 2 weer in de leerlingenkamer van Griffoendor )
Toen Hermelien was uitgepraat bleef iedereen stil zitten . 
Harry keek naar Hermelien en zag nog net dat ze een traan weg veegde . 
"Wat vind je er zelf van ?" vroeg Harry aan haar . 
"Ik vind het een rustgevende gedachte dat ik een familie lid hier heb op Zweinstein . Maar aan de andere kant-  vind ik het vreselijk dat mijn vader zoiets had gedaan, lang voordat ik werd geboren ..." zei Hermelien verdrietig . 
Harry knikte en wierp een veelbetekende blik op Ron . 
"Eh-" stamelde Ron . Zijn oren begonnen rood te worden .   "Ik vind het heel erg voor je, Hermelien ." 
Hermelien keek hem recht in de ogen aan . 
Ron keek wanhopig naar Harry, die hem bemoedigend toe knikte . 
"Ik meen het ." zei Ron . 
Hermelien knikte en begon spontaan te huilen . Ze sloeg haar armen om hem heen en begroef haar gezicht in zijn vuurrode haar . 
Harry glimlachte en begon als eerste te klappen . Parvati, Ginny en Marcel volgden zijn voorbeeld...  
"Dit is zo lief-" zuchtte Ginny .  Ze kneep in Marcel's arm en glimlachte toen hij haar geschrokken aankeek . 
"Hermelien, " zei Ron nerveus toen ze elkaar los lieten .  "Hoe wil je dit aan je vader vertellen ?"
"Ik verzin er wel wat op," zei Hermelien .  "Dit moet mijn vader weten, en Draco moet hem ook een keer ontmoeten-"
"En toch vind ik dit onmogelijk-" zei Marcel .    "Draco Malfidus  als je halfbroer..."

Zoals jullie merken post ik de laatste tijd heel korte stukjes . Daar kan ik niks aan doen want ik heb het echt heel heel erg druk !
Maar ik hoop dat jullie het niet erg vinden en bedankt voor jullie reacties ! 
Binnenkort meer...
-X-
Cham. 


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 44
"He, jongens-" begon Ron . 
Hij, Harry en Marcel  zaten op hun slaapzaal en luisterden naar het gesnurk van Simon en Daan . 
"Ja ?" zei Harry . Hij trok zijn kleren uit en plofte in bed . 
"Wat vinden jullie er eigenlijk van ?" zei Ron nonchalant . 
Harry haalde zijn schouders op . 
"Dit had ik natuurlijk niet verwacht-" mompelde hij . 
"Ikke ook niet ." zei Marcel .   
"Maar luister, " zei Ron .    "Ik was er echt van overtuigd dat Draco Malfidus verliefd was op Hermelien . Wat Harry dus zei-"
Marcel lachte . "Ik eigenlijk ook ."
"Het was maar een voorstel." zei Harry grijnzend . 
Ze bleven een paar seconden luisteren naar Simon en Daan . 
"Maar toch is dat best vreemd ." zei Marcel .  Hij pakte een stoel en schoof die naast Harry's bed . 
"Ja, inderdaad ." zei Ron . Hij hurkte naast Marcel en staarde naar Harry die op zijn bed zat .    "Ze zijn veel te verschillend ."
"Ik vind het helemaal niet zo vreemd dat ze familie van elkaar kunnen zijn ." zei Harry .  "Ik bedoel, mijn tante was de zus van mijn moeder . Ze lijken echt 0,0% op elkaar !"
Ron knikte . "Dat is wel weer waar . " zei hij . 
"Maar als je naar hun uiterlijk kijkt-" mompelde Marcel .  "Hij heeft glazend blond haar en zij heeft een grote bos bruine krullen..."
Ron grinnikte . "Malfidus zeurde vroeger wel dat hij een volbloed tovenaar was . Maar eigenlijk is hij een halfbloed- net als jij, Harry ." 
"Dat weet ik ." zei Harry schouderophalend .   "Hij wist dat hij bloedverwant met Hermelien was-  maar waarom had hij haar dan uitgescholden voor- voor-"
"Modderbloedje ." zei Ron onbehaaglijk . 
"Dat vraag ik me ook af ." zei Marcel . 
Harry luisterde naar het gesnurk van Simon en Daan en voelde zich slaperig worden . 
"Ik ga slapen, jongens ." mompelde hij . 
Ron en Marcel knikten . Ze schoven hun stoelen weg en klommen in hun eigen bed . 
"Trusten,"
"Doei,"
"Trusten,"

De volgende ochtend stond Harry op en keek om zich heen toen hij naast z'n nachtkastje stond.
 Iedereen was al naar beneden gegaan, de slaapzaal was leeg . 
"Net goed..." mompelde hij nijdig .  
Hij schoot in zijn kleren en sprintte naar beneden . 
"Goedemorgen, Harry ." zei Hermelien, met Knikkebeen in haar armen . 
Ze wachtte onderaan de trap, wat Harry heel erg aardig van haar vond . 
"Goeiemorge," gromde hij .   "Waar is Ron ?"
"Ron is allang naar de grote zaal gegaan voor het eten ." zei Hermelien . 
"O ." was het enige wat Harry kon zeggen . 
"Kom je mee ? Dan gaan wij ook wat eten ." zei Hermelien . 
"Oke ." 
"He, Harry !" riep een opgewonde stem . 
Harry draaide zich om en zag Katja Bell . 
"Hallo, Katja ." zei hij . 
"Ik ben aanvoerder van het Zwerkbalteam !" riep ze . 
"Echt waar ?" zei Harry .  "Gefeliciteerd !"
"Dankje . " zei Katja .  "Maar de proeftrainingen voor nieuwe spelers zijn al vanmiddag . En- nou, ja . Ik wil gewoon dat je er bij bent . Oke ?" 
"Oke ." zei Harry . 
"Doei ."
"Doei ." zeiden Harry en Hermelien in koor . 
"Wat leuk dat ze aanvoerdster is geworden ." zei Hermelien tegen Harry toen ze op weg naar de Grote Zaal waren . 
"Ja," zei Harry .  "Maar dat kon ook niet anders, he ? Katja zit het langst van ons allemaal in het team . Zij zit nu in haar zevende jaar-  Fred, George, Angelique en Alicia zijn allemaal afgestudeerd . We hebben veel nieuwe spelers nodig ." 
"Dat is waar ." zei Hermelien .   "Ik hoop dat jullie dit jaar net zo'n sterk team opbouwen als eh- in jullie derde jaar ."
Harry knikte . Hij wist wat ze bedoelde . Vorige jaar was niet bepaald een spetterend jaar voor alle Zwerkballers... 
"Ik hoop maar echt dat dit jaar beter gaat ." mompelde hij .  "Dat betwijfel ik . Zwerkbal is erg vijandig en dan moet ik ook nog eens tegen je broer spelen-"
"Halfbroer ." verbeterde Hermelien hem . 
"Ook goed ." 
Ze liepen zwijgend naast elkaar tot ze in de Grote Zaal kwamen . 
"He, Harry en Hermelien !" zeiden Hannah Albedil en Ernst Marsman in het voorbijgaan . 
Aan de tafel van Ravenklauw zwaaide Cho en aan de tafel van Zwadderich stond Draco Malfidus op en liep naar ze toe . 
"He, gaat alles goed met je, Hermelien ?" vroeg hij bezorgd . 
"Ja ." zei Hermelien zacht . Ze keek Harry expres niet aan . 
"Ik hoop dat je maar niet heel erg geschrokken bent . Wees gewoon blij dat je nu iemand hebt op Zweinstein die familie van je is ." zei Draco . 
Hermelien lachte . "Het geeft me een veilig gevoel dat ik hier familie heb ." zei ze . 
"En dat is maar goed ook ." zei Draco . Hij grijnsde tegen Harry en liep toen terug naar de tafel van Zwadderich . 
"Weet je," zei Hermelien toen ze gingen zitten .  "Wat de sorteerhoed vorig jaar zei - dat we onze krachten moesten binden enzo met andere afdelingen...  dat is best wel geslaagd ." 
"Inderdaad ." zei Harry .  "We kunnen goed opschieten met leerlingen van Huffelpuf, Ravenklauw en... Zwadderich ." 
"Zwadderich -" zei Ron aarzelend toen hij naast Harry ging zitten .  "Daar ben ik maar niet zo zeker van."
"Wat wil je daar nu weer mee zeggen ?" vroeg Hermelien ongeduldig . 
"Ik bedoel- dat ik Malfidus nog steeds niet helemaal vertrouw-"
"Ron, je moet nu eenmaal accepteren wat veranderd is !" 
"Maar dat wil toch niet zeggen dat Malfidus plotseling aan onze kant staat ?!" riep Ron nijdig .  "Of wel ?"
"Wel ! " riep Hermelien schril .  "Hij is wel mijn broer, ja !"
Er begonnen mensen in de zaal op hen te letten . 
"Dat hij je broer is wil niet zeggen dat hij opeens aardig is !" zei Ron met overslaande stem . 
"Wel waar ! Hij is veranderd, Ron !" 
"Niemand kan zo plotseling veranderen-"
"Hij toevallig wel ! Ik geloof hem 100% en daar heb je niets op te zeggen . Alles wat je nu zegt kan me niet meer tegenhouden !"
"Maar Hermelien ik-"
"GENOEG !" brulde Harry . 
Alle leerlingen in de Grote Zaal keken hen nieuwschierig aan en zelfse de leraren stopten met praten . Het was muisstil en iedereen staarde ze aan . 
"Jullie moeten nu ophouden met dat eeuwige gekibbel van jullie ." zei Harry koeltjes . 
"Je hebt me vernederd, Harry ." zei Hermelien met op een geklemde kaken . "Iedereen kijkt naar ons -"
"Net goed ..." sistte Harry venijnig . Hij greep een paar stukjes cake stond op en liep met grote passen de zaal uit . 
Terwijl hij weg liep voelde hij de ogen van anderen in zijn rug prikken . 
"Harry," zei een stem achter hem, toen hij halverwege de trap was .  "Harry, over wat er net in de zaal zich afspeelde-"
...


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 45
"Ik denk eigenlijk wel dat je het waarschijnlijk goed bedoelde- maar- maar je had ze misschien ook minder voor schut kunnen zetten ." zei Cho . 
"Dat weet ik ook wel ." zuchtte Harry .  "Alleen word ik gek van dat eeuwige gebekvecht van die twee !"
"Dat begrijp ik ." zei Cho zacht .  "Daar word iedereen wel gek van ."
Harry lachte . "Juist, ja. Goed dat je het snapt ."
"Iedereen in de zaal praat er nu over-" vertelde Cho . 
"Dat kan me niks schelen-" zei Harry .  Maar diep in zijn hart schaamde hij zich vreselijk dat hij Ron en Hermelien zo erg had vernederd... 
"Ze zijn he morgen weer vergeten, joh ." stelde Cho hem gerust .  "Maak je je maar geen zorgen ."
"Nee," zei Harry nog steeds niet overtuigend .  
"Ik ga maar eens terug ." zei Cho . 
"Cho ?" zei Harry zacht . 
"Ja ?"
"Je bent nog steeds een hele goede vriendin van me." zei Harry opgelaten . 
Cho glimlachte en omhelsde hem .  "Dat is oke ."

Tijdens zijn eerste les transfiguratie kon hij Ron en Hermelien niet aankijken . 
Hij ging apart zitten achterin de klas en stelde zich voor om stilletjes te gaan werken . 
"Harry," zei Hermelien . Zij en Ron gingen zonder te vragen naast hem zitten .  
"Het spijt me ." zei Harry voordat ze nog iets konden zeggen .  "Het spijt me echt ."
"Het is al goed ." zei Hermelien waardig .  "Het spijt ons ook dat we zo vervelend deden ."
"Oh." zei Harry .  Hij keek even met opgetrokken wenkbrouwen naar Ron die onmiddelijk z'n keel schraapte en diep adem haalde . 
"Het spijt mij ook, Harry ." mompelde hij . 
Harry grijnsde . "Het is al goed ." zei hij . 
Tijdens de les deelde professor Anderling resultaten uit van hun S.L.I.J.M.B.A.L   examen . 
Harry scheurde zijn envelloppe open en las het gretig door :
Geachte heer Potter,
Dit zijn de Examen resultaten van de toetsweek voor de Zomervakantie . 
En tot onze genoegen, en ook die van U neem ik aan, bent U geslaagd voor alle vakken en bent U voor elk vak aangenomen voor de P.U.I.S.T klas . 

Betekenissen van letters op een rijtje :
Uitmuntend
Boven verwachting
Acceptabel
Slecht
Dieptreurig
Zwakzinnig

Transfiguratie: schriftelijk: A
                      praktijk: B

Toverdranken: schriftelijk: A
                       praktijk: A

Bezweringen: schriftelijk: B
                      praktijk: B

Geschiedenis van Toverkunst: schriftelijk: A

Verweer tegen de Zwarte kunsten: schriftelijk: U
                                                     praktijk: U
Waarzeggerij: schriftelijk: A
                      praktijk: S

Verzorging van Fabeldieren: schriftelijk: A
                                             praktijk: A
Kruidenkunde:schriftelijk: B
                      praktijk :B
Astronemie: A   (wegens bijzondere redenen examen niet helemaal afgemaakt)

Met vriendelijke groeten, 
Het Examen -team . 

Harry voelde een warme golf van binnen . Hij glimlachte breed en keek Ron en Hermelien stralend aan . 
"En ?" drong Hermelien aan . 
"Ik ben voor elk vak geslaagd ! " fluisterde Harry . 
"Ikke ook !" zei Hermelien opgewonden .  "En ik heb geen een onvoldoende ."
"Ik wel ." zei Harry .   "Een S voor Waarzeggerij in praktijk ."
"Ik ben ook voor elk vak aangenomen !" zei Ron gesmoord . Hij veegde een traan van z'n wang af en keek Harry blij aan .  "Op Kruidenkunde na dan . Maar dat wilde ik toch niet-"
Hermelien keek hem ongelovelijk aan . "Ben je echt-"
"Geweldig dat je bent aangenomen voor alles, Ron !" zei Harry blij . 
"Jij ook, Harry !" zei Ron . Hij keek nogmaals trots in zijn eigen brief .  "Dit moeten mijn ouders weten."
Professor Anderling maande iedereen tot stilte toen de klas rumoerig begon te worden . 
"Ik vind dat iedereen het dit jaar uitstekend heeft gedaan ! Dat je een of twee tekort punt hebt is niet erg . Dat kan ik jullie verzekeren ." zei ze .   "Ik feliciteer daarom iedereen van harte dat ze zijn aangenomen in mijn P.U.I.S.T klas en van andere vakken ." 
Iedereen begon te klappen en Harry klapte extra hard mee . 
"Dit is geweldig ." fluisterde hij tegen Ron .
"Ja," zei Ron .   "Ik had echt niet verwacht dat ik maar een tekortpunt zou krijgen."
"Ik dacht dat ik het helemaal had verpest ." vertelde Harry waarheidsgetrouw . 
"Wees blij dat dit onze resultaten zijn !" zei Ron blij .  "Laten we vanavond een feestje bouwen in de leerlingen kamer !"

Wow !  :shock: 
Lekker een behoorlijk hoeveelheid gepost vandaag ... :lol: 
-XXX-
Cham

 :lol:


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 46
Na een feestje in de leerlingenkamer van Griffoendor gingen Harry, Ron, Marcel, Simon en Daan met een goed gevoel naar bed . 
"Mijn beste avond in mijn leven !" zei Simon geeuwend . 
"Ik ben zo blij dat alles zo is geworden . " zei Marcel .   "Ik voel me - heel erg anders .""Dit is nog beter dan de Musical in groep 8 !" zei Daan . 
Marcel, Simon en Ron keken hem verbaasd aan . 
"Dat is een soort afscheids avond op onze Basisschool ." legde Harry uit . 
"Het voelt net alsof ik een wedstrijd in me eentje heb gewonnen ." zei Ron .  "Het voelt goed ."
"En het is nog beter als wij die wedstrijd winnen volgende week Dinsdag !" zei Simon .  "Dan is Griffoendor tegen Zwadderich de eerste wedstrijd van het seizoen ."
"Maar we hebben nieuwe spelers nodig ." zei Harry . 
"Dat is waar ." zei Ron . 
 "Waarom komen jullie niet op die proeftrainingen ?" stelde Harry voor . 
"Dat was ik al van plan-" zei Simon aarzelend . 
"Prima idee !" zei Daan .  "Ik waag wel een poging ."
"Jij Marcel ?" vroeg Harry . 
"Eh- Nee ." zei Marcel .    "Ik word begeleider van een kruidenkunde club ... en dat zal wel heel erg zwaar zijn -"
"Echt ? Begeleider ?" vroeg Harry .  "Cool !"
"Maar komen jullie wel Daan en Simon ?" vroeg Ron . 
"Jepp !" zeiden Daan en Simon in koor . 
"Wanneer is dat trouwens ?" vroeg Daan . 
"Eigenlijk vanmiddag ." antwoordde Harry .  "Maar het is verschoven naar morgenochtend . Oke ?" 
"Oke ."

De volgende ochtend zaten Harry en Parvati in de lege leerlingenkamer op twee fauteuils en wachtten op Hermelien en Ginny die in de Grote Zaal wat eten meenamen . 
"Kijk eens wat we hebben -" zei Ginny . Ze legde de ingepakte broodjes neer en zette een paar flesjes Boterbier neer . 
"Ik kwam net Cho tegen die naar jullie resultaten vroeg, Harry en Parvati ." zei Hermelien .   "En ik vertelde dat jullie voor elk vak zijn aangenomen ."
"Oke ." zei Parvati . Ze maakte een flesje Boterbier open en nam een forse slok . 
"He, jongens !" zei Marcel die uit de portretgat klom .  "Ik dacht al dat jullie hier zaten."
"Broodje ?" bood Ginny aan die Marcel aannam . 
Niet veel later kwam Ron de trap af stormen . 
"Goeiemorgen allemaal !" zei hij opgewekt . 
Harry lachte in zichzelf .   Ron was nog steeds in zo'n goed humeur van gisteren... en het feestje ... dacht hij . 
"Goeiemorgen, Ron ." klonk het een beetje duf .
Ron grijnsde en plofte naast Marcel neer . "Lekker eten !" zei hij en greep een broodje kaas . 

"Harry en Ron komen jullie ?" vroeg Katja bazig . Ze had haar vuurrode Zwerkbal gewaad al aan en wachtte voor de portretgat op hen .  "En jij kunt beter ook meekomen Ginny ." blafte ze . 
Harry, Ron en Ginny slikten hun eten door en sjokten achter Katja aan . 

In de kleedkamer trokken ze zwijgend hun Zwerkbal gewaden aan en namen hun bezems mee . "Oke, jongens ." begon Katja nerveus .  "Luister, de proeftrainingen zijn belangrijk . Wij gaan op de tribune zitten en ik roep iedereen een voor een het velt op om wat te laten zien . En dan op het laatste kiezen we spelers uit . Begrepen ?"
"Ja ." mompelde Ginny .  "Maar wat moet ik dan doen ?"
"Jij hebt een uitzondering, Ginny . Je speeld goed Zwerkbal . Ik stel voor om Jager te zijn . Net als ik ." zei Katja . 
"Ja !" riep Ginny .  "Ik bedoel- dankjewel ."
Katja glimlachte . "Laten we maar gaan-"
Ze gingen op de tribune zitten en keken naar Griffoendors die hun best deden in hun zenuwen . 
Harry glimlachte . Hij was blij dat hij niet zoiets hoefde te doen om in het team te komen ....
Toen het s'Middags was waren alle Griffoendors al aan de beurt geweest . 
"Ik heb een keuze gemaakt ." zei Katja zacht tegen Harry, Ron en Ginny .  Ze legde haar map neer en staarde even naar de zenuwachtige Griffoendors die hen verwachtingsvol aankeken aan de andere kant van de tribune . 
"Laat je indeling eens even zien-" zei Harry . Hij pakte Katja's map en las het snel door . Er stond met slordige letters geschreven :
Team Griffoendor :
Aanvoerder : Katja Bell
Wachter : Ron Wemel 
Jager : Katja Bell
Jager : Ginny Wemel
Jager : Kasper Krauwel
Drijver : Simon Filister
Drijver : Daan Tomas 
Zoeker : Harry Potter

Harry had een gevoel van intense opluchting . Hij mocht weer in het team spelen ... dat wist hij al wel weliswaar, maar nu was het officieel !"Een mooie indeling ." zei Harry tegen Katja toen hij de map doorgaf aan Ron . 
"Precies ." zei Katja .   "Ik was vooral onder de indruk van Simon en Daan . Maar Kasper Krauwel deed het ook niet slecht, hoor ."
"Goed team ." mompelde Ron . 
"Oke," zei Katja opgewonden .  "Laten we dit maar aan de rest bekend maken ." 
Ze stond op en wendde zich tot de Griffoendors die nu gespannen naar haar staarden . 
"We hebben een keuze gemaakt -" zei Katja .  "Mensen die worden opgenoemd moeten even bij ons komen zitten . Het is nu definitief vast gelegd... maar ik wil niet dat mensen opscheppen als ze in het team zitten en ik wil ook niet dat je depressief word als je niet in het team zit ."
Ron grinnikte . 
"Oke, " Katja zuchtte .  "Jij kunt het beter oplezen, Harry . Ik ben veel te nerveus ." zei ze . 
"Maar-" stamelde  Harry . 
"Doe het nou gewoon ." drong Katja aan . 
Harry haalde diep adem . "Hier komen de namen van mensen die zijn aangenomen -" begon hij .   
"Nieuwe Jager : Kasper Krauwel !" 
Kasper stond op en lachte breed . Hij liep opgewonden naar Harry toe . "Dit is geweldig ." fluisterde hij . 
"Nieuwe Drijvers : Simon Filister en Daan Tomas !"
Simon en Daan schudden heftig de handen van Harry, Ron, Ginny, Kasper en Katja toen ze gingen zitten . 
"Dit gaan we vieren !" zei Simon . 
"Nee nee, jongens-" zei Katja hoofdschuddend .  "Als er wat te vieren valt is dat wel als we Dinsdag die wedstrijd winnen tegen Zwadderich ! Gisteravond hadden jullie ook al gefeest . Het word tijd voor wat rust-"
"Dat is waar ." zei Ginny .  "Als we zo door gaan valt er nog heel wat te vieren ."
Harry en Ron lachten . "Dan gaan we toch elke avond vieren ?" zeiden ze in koor . 
Daan en Simon lachten . "Dat mag vast niet van Katja ." zeiden ze in koor . 
Het hele team lach in een deuk . 
"Genoeg-" zei Katja giechelend .  "Ik wil jullie vanavond hier nog een keer zien voor onze eerste traininng en dan plannen we nog een paar trainingen . Alicia en Anglique komen ook naar de wedstrijd kijken-  We moeten het halen Dinsdag !"
"Wat doen Angelique en Alicia eigenlijk ?" vroeg Harry nieuwschierig . 
"Angelique is gevraagd voor Pullover United bij Olivier Plank . " vertelde Katja stralend .  "Ze werd weken geleden door Plank voorgesteld aan het team- mensen zeggen dat die twee wat met elkaar hebben-"
"Echt ?" Harry was verrast .  
Katja knikte . 
"En wat doet Alicia dan ?" vroeg Ginny . 
"Ze is Helers assistente in het Hospitaal in Londen, weet je wel -"
"Cool ." zei Ginny . 
"Laten we maar hopen dat het ook zo goed gaat met ons ." zei Katja .   "Het team bedoel ik- jullie mogen gaan ."
Harry, Ron, Simon en Daan liepen naar de leerlingen kamer van Griffoendor terwijl Ginny nog even bij Katja bleef . 
"We gaan  Malfidus een lesje leren !" zei Simon gemeen . 
"Nou," zei Harry aarzelend .  "Dat weet ik nog niet zo goed, hoor -"
"Wat ?" zei Daan geschrokken .  "Twijfel je aan ons techniek ?"
"Nee nee, natuurlijk niet ." zei Harry .  "Ik was echt onder de indruk van jullie- echt . Maar alleen weet ik niet-"
"Natuurlijk gaan jullie die Zwadderaars inmaken !" zei Hermelien die naast hen kwam lopen . 
"O ja ?" vroeg Harry veelbetekenend . 
"Ja ." zei Hermelien vastbesloten .   "Het kan Draco niks schelen-"
"Draco ?" herhaalde Simon .  "Zijn voornaam ?" 
"Ja," zei Hermelien nonchalant .  "Hij is mijn broer en-"
"Je broer ?" zei Daan geshockt . 
"Ja, dat kan niemand wat schelen dat hij mijn halfbroer is en-"
"Halfbroer ?" herhaalde Simon . 
Ron lachte . "Het word tijd om het ze te vertellen, Hermelien ." zei hij . 
"Dat zal ik zeker doen ." zei Hermelien .  Ze begon te vertellen terwijl ze hun boeken pakten in de leerlingen kamer en naar hun eerste les gingen . 

Tijdens de lunch pauze  in de Grote Zaal stond Perkamentus op en keek de leerlingen aan . 
"Het is tijd voor een belangrijke mededeling voor alle leerlingen-"


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 47
"Er was vanochtend een leerling gevonden door professor Sneep in de kerkers . Ze ligt nu te slapen in de ziekenzaal- maar een paar minuten geleden kwam ze bij zinnen en vroeg naar een persoon . Ik verzoek meneer Potter nu vriendelijk even bij mij te komen- en voor alle anderen... Eet smakelijk !" zei Perkamentus . 
Harry keek zenuwachtig om zich heen en zag iedereen naar hem kijken . 
"Wat heb ik nu weer gedaan ?" mompelde hij geirriteerd terwijl hij naar de oppertafel liep .
"Zou je even naar de ziekenzaal willen gaan, Harry ?" zei Perkamentus vriendelijk .   
Harry knikte verbaasd en liep toen de zaal uit . 
Wie was het meisje dat bewusteloos was geraakt ?  dacht hij wanhopig .  Hermelien ? Nee, zij zat gewoon naast Ron tijdens het eten... Parvati ? Dat moest het zijn. Parvati was er niet tijdens de lunch... 
Harry zo was zo diep in gedachten gezonken geraakt, dat hij niet eens merkte dat hij pardoes tegen iemand aan liep . 
"Harry ! Ben jij het ?"  Parvati stopte al haar boeken haastig in haar tas en omhelsde hem . 
"Eh-" zei Harry opgelaten .   "Ik was eigenlijk op weg naar de ziekenzaal." 
"Ik ga met je mee ." zei Parvati opgewekt . 
"Waar was je tijdens de lunch ?" vroeg Harry pesterig .  "Bij iemand anders ?"
"Nee nee ." zei Parvati lachend .  "Jaloers ? Nee hoor . Ik zat in de Biebliotheek ."
"Jij ook al ?" zei Harry geirriteerd .  Hij wist maar al te goed hoe Hermelien was tijdens de S.H.I.T .
Parvati giechelde .  "Ik kan ook weleens studeren, hoor ." zei ze .   "Maar bij wie ga je eigenlijk op bezoek ?"
"Ik eh- ik weet het eigenlijk ook niet ." antwoordde Harry bezorgd . En hij begon te vertellen over Perkamentus' toespraak . 
Parvati was tot Harry's verbazing vreselijk geinteresseert . 
"O ja ?" zei ze .  "Ik ben benieuwd wie er ook zo verliefd is op jou,  als ik ." pestte ze . 
Harry werd rood . "Helemaal niet verliefd ." sistte hij . 
Parvati streek door zijn haar, dat al warrig genoeg zat, en deed toen de deur van de ziekenzaal open . 
"Meneer Potter !" brulde de stem van madame Plijster . 
Harry en Parvati draaiden zich verschrikt om . 
"Jij gaat nu met mij mee naar binnen en juffrouw Patil- wacht U maar buiten . " 
Parvati schudde haar hoofd en keek naar Harry . "Maar ik-"
"Nee, alleen Potter komt even kijken bij juffrouw Demjeguende ." zei madame Plijster . 
"Demjeguende ?" herhaadel Parvati verstrooid .   "Dat is toch-"
"Louisa, ja ." zei madame Plijster .  "Ga jij maar met mij mee, Potter ." 
Harry sloot de deur voor Parvatis' neus dicht en fluisterde nog even : " Maak je je maar geen zorgen . Het komt allemaal goed . En vergeet niet dat wij voor elkaar gemaakt zijn ."

"Ik laat jullie even alleen ." zei madame Plijster . 
Harry keek naar Louisa die in haar bed lag te slapen en streek door haar donkere haar . 
"Harry ?" fluisterde ze . 
"Ja ." zei Harry .  "Ik ben het ."
Louisa ging rechtop zitten . Ze wreef over haar voorhoofd en keek toen weer naar Harry . 
"Vertel me alsjebleft wat er precies was gebeurd ." zei Harry na een tijdje . 
Louisa knikte maar zei toen :"Ik- ik weet niet waar ik moet beginnen-"
"Begin maar bij het begin ." drong Harry aan . 
"Oke," zei Louisa .  "Ik heb geen moeder . Mijn moeder liep bij mijn vader en ik weg toen ik maar een jaar oud was-   Ik had haar nooit goed gekend . "
Harry knikte . 
"Toen ik van de zomer een brief kreeg van Zweinstein dacht ik onmiddelijk aan haar . Ik bedoel- ik ontdekte dat ik een heks was en besefte dus dat Magie bestond . Misschien kwam alles weer goed . Ik besloot maar bij mijn vader weg te lopen, en naar m'n moeder te gaan . Ik zocht haar op in Wales terwijl mijn vader in z'n eentje achter bleef in Londen ."
Harry knikte opnieuw . 
"Toen ik bij mijn moeder voor de deur stond deed zij open . Ze herkende me nauwelijks en schrok toen ik vertelde dat ik het was-" 
Harry knikte en staarde naar Louisa die een traan weg veegde . 
"-ik vertelde haar dat ik naar Zweinstein ging en zij vertelde mij dat ze al een dochter had- die op Zweinstein zat -"
"Wat ?" zei Harry zachtjes en Louisa knikte . 
"Ze vertelde me dat ze met een stel vrienden en vriendinnen op een Cruiseschip zat-"
"Waaat???" zei Harry geshockt . Dit verhaal is echt weird... nog erger dan Draco en Hermelien...
Louisa ging verder . "We hadden uren gepraat, Harry . Uren . Ze vertelde mij dat ze lang voordat ze mijn vader leerde kennen al getrouwd was- met een ander. Ze kregen een dochter : Parvati Patil ."
"Nee..." fluisterde Harry . 
"En vijf jaar later moest mijn moeder voor haar werk in Londen zijn . Ze ontmoette mijn vader en- en-" Louisa schudde verdrietig haar hoofd en snikte .     "Ze- ze- jeweetwel en toen kwam ik . Een jaar later verliet ze ons om terug naar Wales te gaan . Terug bij haar dochter en haar- man ."
Harry en Louisa zwegen een tijd en keken elkaar niet aan . 
"Dit is heftig-" fluisterde Harry . 
Louisa knikte .  "Ze had voor ons allemaal gelogen . Mijn vader, haar echte echtgenoot, Parvati... en ik ." 
"Weet Parvati dit al ?" vroeg Harry . 
"Nee, volgensmij niet ." antwoordde Louisa .   "En toen kwam ik op Zweinstein. Ik ben hier nooit gelukkig gewwest, Harry . Behalve het feestmaal op de eerste avond . Ik zag jou en dacht dat jij mijn enige hoop was... ik ben verliefd op je, Harry . Maar toen stelde je Parvati aan me voor en voelde ik mezelf hartstikke koud worden . Ik dacht aan Parvati jouw vriendin, Parvati mijn half zus-"
Harry slaakte een diepe zucht . 
"We moeten dit aan Parvati vertellen ." zei hij . 
"Ja, wacht," zei Louisa .  "En toen -  vanochtend na de les Toverdranken was ik zo erg wanhopig geworden- dat ik-  dat ik bewusteloos raakte ." 
Harry zei niets . Waarom was zij verliefd op hem ? dacht hij .       Waarom moest het zusje van Parvati nou verliefd zijn op hem ? Hij en Parvati waren toch voor elkaar gemaakt ? Dat was toch duidelijk ? 
"Ik haal Parvati even ." mompelde hij en stond op . 
"Ja ?" zei Parvati nors toen ze binnen voor Louisa's neus stond . 
"Ik- Ik moet je wat belangrijks vertellen, Parvati ." zei Louisa nerveus . 
Parvati keek haar aan met opgetrokken wenbrouwen en wachtte ongeduldig af . 
In een strak tempo herhaalde Louisa alles wat ze tegen Harry had verteld . 
En toen ze was uitgesproken stond Parvati op en keek Louisa nijdig aan . 
"Je wilt mijn moeder gewoon kapot maken, Louisa !" schreeuwde ze . 
"Nee nee dat is niet waar-" smeekte Louisa . 
"Ik luister niet meer naar jou !" riep Parvati furieus .  "En het kan me niks meer schelen of we echt hetzelfde bloed hebben of niet-   Je bent net zo goed geen zus van me ! "
"Parvati, ze bedoeld het goed- " probeerde Harry . 
"Dit is belachelijk, Louisa !  Je hebt het verhaal van Hermelien Griffel en Draco Malfidus gewoon gekopieerd om aandacht van Harry te krijgen !"
 "Dit is serieus-" mompelde Harry hulpeloos . 
"Harry !" zei Parvati scherp .   "Je hoeft niet met haar mee te spelen, hoor ! Als je liever met haar wil dan met mij-  dan is het over ." 
Ze draaide zich resoluut om en liep zonder om te kijken naar de uitgang . 

  :idea:  Voor alle mensen die het moeilijk vinden om de achternaam van Louisa uit te spreken : Demjeguende . zegt= Demtsjiegun (met een klemtoon bij 'gun') 
Beetje vaag uitgelegd  :oops: 
Maar hopelijk wel voldoende toch ?
Ik kreeg namelijk veel PB'tjes van mensen die er moeite mee hadden . 
C YaH,
Cham


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 48
Harry sloeg zijn ogen neer en zag niet dat Louisa zelfvoldaan grijnsde . 
Even later stormde Hermelien de zaal binnen . 
"Harry, ik vind dit echt vreselijk !" riep ze woedend . 
Madame Plijster kwam geschrokken aanlopen . 
"Juffrouw Griffel !" zei ze geschrokken . 
"Laat ons even alleen, mevrouw ." zei Hermelien kil . 
Toen madame Plijster mopperend vertrok wendde Hermelien zich woedend tot Harry . 
"Jij gaat nu meteen met Parvati praten, jongen ! " zei ze schril . 
"Maar-"
" Had je me niet gehoord, Harry ? NU METEEN !" gilde Hermelien . 
Ze duwde Harry richting uitgang en maakte de deur voor hem open .
 "Ze zit in dat lokaal naast de Bieb-" mompelde ze nog . 

Toen Harry weg was ontdekte Hermelien dat niemand nog was opgevallen . 
Louisa draaide met haar ogen en staarde Hermelien nijdig aan . 
Net goed... dacht ze stiekem . 

Harry was totaal verward . 
Hij werd zonet afgewezen door Parvati Patil... het enige meisje op wie hij echt verliefd was...  Hermelien die plotseling zo binnenstormde, alsof er een aardbeving was . 
Harry sjokte langzaam naar het lokaal en net toen hij voor de deur stond hoorde hij een zachte snik . 
"Parvati," zei hij terwijl hij nerveus binnen stapte .  "Het-het spijt me dat ik niet aan jou kant stond ."
Parvati die in een stoel zakte zuchtte . "Ik dacht dat het over was tussen ons ?" zei ze koeltjes . 
"Dat klopt ." antwoordde Harry even koel .  "Maar ik wilde alleen maar mijn excuses aanbieden, als dat niet verboden is ."
Parvati zei niets . 
"Het spijt me echt, Parvati . Ik had jouw kant moeten kiezen ." zei Harry met tegenzin . 
Parvati keek hem aan . "Dat had je al meteen moeten beseffen ." zei ze . 
"Dat weet ik," zei Harry, die de moed opgaf .  "Ik- ik weet niet wat ik moet zeggen . Maar- Louisa klonk zo erg onschuldig en het was zo- overtuigend ." 
"Onschuldig was het wel ." zei Parvati geirriteerd .  "Ze had het goed gespeeld- maar ik geloof er niks van !"
"Parvati, luister ." zei Harry ten einde raad .  "Ik weet het niet, maar om een een of andere reden geloof ik Louisa toch wel-"
"Dat kan niet ." zei Parvati vast besloten .  "Alles wat Louisa net vertelde was puur ''nep' en ik kan het je bewijzen ."
Harry knikte . Hij had bewijs materiaal nodig !
"Oke," zei Parvati zelfverzekerd .   "Ze vertelde dat haar zogenaamde moeder ook de mijne was en dat ik haar enige dochter was- Dat kan niet . "
"En waarom dan niet ?" vroeg Harry . 
"Omdat ik een tweelingzus heb, sufkop !" beet Parvati hem toe .   "Louisa had geen woord over Padma gezegd ."
Harry werd rood . "Dat is waar-" mompelde hij .    Hoe had hij Padma nou kunnen vergeten ...?"Parvati," zei hij .   "Ik vind het vreselijk dat we geen- maar- ik- het spijt me gewoon ."
Parvati glimlachte en omhelsde hem .  "Ik heb het gevoel alsof we elkaar jaren lang niet meer hebben gezien !" fluisterde ze . 
"Ja, ik ook-"
"Harry, het spijt me dat ik het uitmaakte- Je weet het toch ?" zei Parvati .  "Je weet toch dat ik van je hou ?"
"Eh- Ik hou ook vanjou, Parvati . Maar dat had ik al gezegd-" zei Harry opgelaten . 
Hij was blij dat alles weer goed was tussen hem en Parvati... maar hij had nog wat te doen met Louisa...
"Ik ben nog niet klaar met Louisa Demjeguende ." zei hij hardop . 
Parvati lachte en gaf hem een zoen . Die Harry al tijden mistte... 

Toch nog goed gekomen, he ?  :lol: 


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 49
Harry en Parvati bleven nog een tijdje staan in elkaars armen maar lieten elkaar toen abrupt los toen de deur een stukje open ging . 
"Sorry, jongens," zei Hermelien lachend .  "Ik vroeg me alleen af of alles wel goed met jullie ging . Maar dat is nu wel duidelijk ." 
Parvati lachte . 
"Ik moet je wat vertellen, Hermelien- ik bedoel wij moeten je wat vertellen-" begon Harry . 
"Wat dan ?" 
"Alles wat Louisa vertelde was gewoon nep !" 
"Dat wist ik al-" zei Hermelien schouderophalend . 
"Nee, maar waarom deed ze dat ? Waarom deed ze net alsof ze geen moeder had ?" vroeg Harry .
"Misschien heeft ze inderdaad geen moeder-" giechelde Hermelien . 
"Serieus, waarom deed ze dat ?"
"Ik weet het al." zei Parvati geirriteerd .  "Zij is namelijk ook verliefd op Harry en wilde natuurlijk aandacht krijgen van hem door mijn moeder belachelijk te maken !"
Harry's mond viel open . Als dat is wat meisjes doen... 
"Dat klopt ." zei Hermelien .  "Toen Harry net vertrok, zag ik nog net dat Louisa heel erg geirriteerd naar me keek . Zij was natuurlijk boos op mij omdat ik Harry naar zijn eh- "
"Vriendin is het inmiddels ." zei Parvati . 
"Naar z'n vriendin had gestuurd om alles uit te praten ." vertelde Hermelien . 
Harry schudde vol ongeloof zijn hoofd .  
"Maar Louisa leek me zo'n aardig meisje !" zei hij . 
"Dat klopt . " zei Hermelien .  "Maar niet tegen Parvati of ik- omdat wij met elkaar bevriend zijn- en- en soms meer-"
Parvati keek hen nieuwschierig aan . 
"Ik bedoelde natuurlijk jij Parvati !" zei Hermelien haastig .   "Cho kan weleens oppassen, ik bedoel- zij voelde eerst ook veel voor Harry en van haar kreeg hij-"
"Jaja..." zei Harry .  Hij wilde Parvati er niet aan herinneren dat hij ook ooit wat met Cho had gehad vorig jaar...
"Toch moeten we wat doen ." zei Parvati zacht .  "Louisa kan niet alle mensen belachelijk maken die ooit verliefd waren op Harry-"
"Nee, maar hoe is ze echt bewusteloos geraakt ?" vroeg Harry . 
"Ze had gewoon een drankje genomen, denk ik ." zei Hermelien . 
"Laten we maar gewoon naar onze lessen gaan ." zei Parvati .   

De rest van de dag verliep gewoon . 
Na de lessen gingen Harry, Ron, Simon en Daan naar het zwerkbal veld waar Katja, Kasper en Ginny al op hen wachtten . 
Hermelien, Parvati en Cho zochten in de Bieb vervloekingen die ze tegen Louisa wilden gebruiken . 
"Het zal toch nooit gebeuren ." zei Hermelien teleurgesteld . 
"Nee, dat weet ik ." zei Cho .   "Maar dit is wel leuk om te doen ."
"Ja, ik heb een hekel aan Louisa-"

Harry werd op Dinsdag ochtend gewekt door Ron, Simon en Daan die opgewonden schreeuwden en op hun bedden sprong . 
"Tisser ?" mompelde Harry, maar hij had al gauw door dat het zover was...  
 "Laten we meteen naar beneden gaan !" zei Daan toen ze allemaal hun zwerkbal gewaden aan hadden getrokken . 
Onderaan de trap wachtten alle Griffoendors op hen en wenstten hun veel succes . 
Harry, Ron, Simon en Daan besloten hun ontbijt mee te nemen naar de kleedkamers en gingen daar eten . 
"Ik vraag me af wie nu commentaar geeft tijdens de wedstrijd nu Leo Jordaan weg is-" zei Ron met volle mond . 
"Geruchten zeggen dat Parvati Patil dat doet ." zei Simon . 
"O ja ?" zei Harry verrast .  "Ik hoop het-"
Ginny, Kasper en Katja kwamen binnen . 
Even later klonk er een fluit en werd het tijd op het veld te betreden . 
"En hier het team van Griffoendor : Bell, Krauwel, Wemel, Wemel, Tomas, Filister en Potter !" galmde een heldere stem door de menigte . 
Harry keek omhoog en zag Parvati naast professor Anderling staan . Ze zwaaiden allebei . 
Harry's hart sprong op en glimlachte naar Draco Malfidus die precies tegenover hem stond . 
"Ik wil natuurlijk dat ons team wint, Harry ." zei Draco .    "Maar ik gun het jullie hartelijk als jullie eerlijk winnen . Als Hermelien lacht heb ik al gewonnen ."
Harry vond het prachtig wat hij zei . 
"Dankjewel, Draco ." zei hij .  "Je hebt gelijk . Ik zal dat ook precies vinden als jullie winnen-  dit word onze beste wedstrijd ooit, oke ?"
"Afgesproken !" 
Madame Hoogh blies nogmaals op haar fluitje en de wedstrijd was begonnen . 
"Katja Bell in slurk bezit !" galmde Parvati's stem .  "Ze speeld over naar- Ginny Wemel- uitstekend ! Over gespeeld naar Kasper Krauwel, terug naar Bell - en Griffoendor-  O, nee-" 
Harry vloog hoog boven alle spelers rond op zoek naar de Snaai . 
Hij zag een gouden schittering vlakbij de tribune .... meters verderop... 
Harry nam een duikvlucht . 
"Oke ! Harry neemt een duik vlucht ... hij ziet de Snaai ! Harry is echt goed in Zwerkbal, he ? Hij is ook mijn vriendje-"
"Patil ! Hou je mond -" 
"Sorry, professor-  Harry eindigd z'n duikvlucht en- "  
Een moment knipperde Harry met zijn ogen en was de snaai verdwenen . 
"Oh, hij ziet de Snaai niet meer-"


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 50
Harry bleef maar boven rond cirkelen en praatte  af en toe met  Draco die naast hem kwam vliegen . 
"De Snaai blijft spoorloos, he ?" zei hij tegen Harry . 
"Ja," zei Harry .  "Het begint te regenen- ik hoop dat we 'm snel vinden ."
"Hoeveel staat het ?" schreeuwde Draco tegen Parvati . 
"Het staat nu 80-60 voor Griffoendor !" zei Parvati .     "Ginny speeld over naar Krauwel- die de bal verliest-  Zwadderich in Slurk bezit... Oke ! Ron Wemel houd 'm tegen ! Wohoo ! Goedzo, Ron !"
Het publiek begon te krijsen . "Goedzo, Ron ! Goedzo, Ron !"
Harry ontweek een beuker die naar hem werd geslagen en keek geschrokken naar een van de drijvers van Zwadderich . 
"Filister geeft de Beuker een harde stomp -" zei Parvati .   "Katja heeft de Slurk, ze speeld over naar Ginny die netjes terug gooit- Oke, Kasper ietsje naar voren... Katja weer en- GRIFFOENDOR SCOORT !  90-60 -"
Harry grijnsde nauwkeurig en maakte een onopvallende salto op zijn bezem . 
"Harry," sistte Draco naast hem .  "Ik zie de Snaai- daar beneden...oke, wie 'm als eerste krijgt heeft eerlijk gewonnen . Oke ?"
Harry was verbijsterd . "Oke ." zei hij . 
Hij en Draco keken elkaar even aan, knikten en namen beiden een duikvlucht . 
Draco was verder .
 Harry boog zich voorover en ging sneller . Hij was er bijna... hij stak z'n hand uit en sloot zijn vingers om een koude tegenstribbelende gouden snaai . 
"GRIFFOENDOR WINT DE WEDSTRIJD VAN OPENINGS SEIZOEN VAN DIT SCHOOLJAAR ! GRIFFOENDOR WINT !"
Katja en Ginny omhelsden elkaar in de lucht en gilden " We hebben gewonnen !"Simon, Daan, Kapser en Ron wendden zich tot de supporters en lieten zich mee sleuren naar de tribune . 
Harry zat stralend op zijn knieen in het midden van het veld met de snaai in zijn vuist geklemd en in zijn andere hand de hand van Parvati, die glimlachend naast hem zat ... 
Het team van Zwadderich begonnen te schelden en waren allemaal geland . 
Alleen Draco Malfidus zat aan de andere kant van Harry's zijde en glimlachte flauwtjes . 
"Het is jammer dat we hebben verloren ." zei hij .  "Maar ik doe wat ik had beloofd- Gefeliciteerd, Harry !"
"Dankje." zei Harry . 
Hermelien bestormde het veld met een foto camera en lachte . 
"Lachen, jongens !"
Harry die in het midden zat sloeg zijn ene arm om Parvati heen en de andere om Draco . 
Ze lachten alledrie toen Hermeliens camera flitste . 

"Hoe voel je je ?" vroeg Hermelien aan Draco toen ze naast hem kwam zitten . 
Ze keken all vier naar uitgelaten  Supporters die de spelers van Griffoendor naar binnen droegen . 
Harry en Parvati keken elkaar stralend aan en hielden hun gezichten dichtbij die van elkaar . 
"Ik vind het vreselijk jammer, weet je ." zei Draco .  "Maar ik gun jullie het van harte . En als jij lacht en maar gelukkig bent- heb ik al gewonnen ."
Hermelien veegde een traan weg en omhelsde haar halfbroer .  
"Wie had ooit gedacht- " fluisterde ze .  "Dat we familie van elkaar zijn ."
"Ik in ieder geval niet ." antwoordde Draco zacht .  Hij begroef zijn gezicht in haar grote bos haar en Harry vermoedde dat hij van ontroering huilde . 
"Draco, " begon Harry .  "Dit is mijn beste Zwerkbal wedstrijd . Ooit . Ik meen het .""Dankje ."
"Weet je," zei Parvati opgewekt .  "Ik denk dat we in de leerlingen kamer van Griffoendor worden opgewacht met een spetterend feestje !"
"Dan kunnen jullie maar beter gaan ." zei Draco teleurgesteld . 
Het was overduidelijk dat hij liever bij Hermelien wilde blijven . 
"Je kunt best met ons mee feesten, Draco ." zei Parvati .  "Omdat je zo sportief bent- ben je ook hartelijk uitgenodigd door ons !"
"Ja," zei Harry .  "Dat is een goed idee . Kom je ook ?"
"Ik weet niet-" mompelde Draco aarzelend . 
"Kom je alsjeblieft ? Ik weet zeker dat je dat heel erg leuk zult vinden ." zei Hermelien . 

Toen ze alle vier door het portret gat klommen werden ze bestrooid met Confetti . 
"Het is vast wel een goed idee om Hermeliens halfbroer mee te laten feesten !" zei Harry toen iedereen naar Draco keek . 
Het feest was eenvoudig maar erg leuk . 
Er werd gedanst, gegeten, gedronken, gezongen (iets wat erg op een druzel karaoke spel leek, naar Harry's mening)
Ron, Simon, Daan en Kasper genoten van alle aandacht die ze kregen ... Ginny en Katja dansten met verschillende mensen ... 
"Er moeten even een paar mensen gaan zingen !" riep een meisje met blonde lokken . 
Ze dwongen Ron en Hermelien te gaan zingen die opgelaten begonnen maar spetterend eindigden . 
"As we go on, we remember, All the times we had together, and as our lives change, come whatever, We will still be Friends Forever !"
Mensen floten en klapten . 
Harry zag dat Draco stralend naar zijn zus keek en toen lachte naar Ron . 
"Dit is een geweldig feest, Harry ." zei hij .  " Het was een prima idee van Parvati -" 
Ze hadden zoveel te vieren ... het feit dat ze allemaal goed geslaagd waren voor de S.L.I.J.M.B.A.L len werd nogmaals gevierd... Overwinning van Zwerkbal uiteraard... en eeuwig vriendschap en liefde werd ook gevierd... 
Het feest ging door tot diep in de nacht . 
En toen Draco weg ging was het feest onmiddelijk afgelopen . 
Harry ging naar bed met een warm gevoel van binnen . 

De volgende ochtend werd hij wakker en zag dat Ron al naar beneden was gegaan . 
Hij trok zijn gewaad aan en ging naar ook naar beneden . De leerlingenkamer was leeg ....
Waarschijnlijk was iedereen nog moe van dat feest... dacht Harry .   Hij liep naar de grote Zaal en ging naast Ron en Hermelien zitten die, buitengewoon, vrolijk naast elkaar zaten en lachten om alles wat ze zeiden . 
"Hallo." zei Harry . Hij pakte een broodje en propte die in zijn mond . 
"Hoi, Harry ." grinnikte Ron . 
"Waarom zijn we zo vrolijk vandaag ?" vroeg Harry . 
"Ik weet het niet-" zei Hermelien .  "Ik ben gewoon in een goede stemming . Ik moet trouwens nog mijn boek terug halen van Draco ."
Ron lachte en klopte haar op haar schouder . 
Harry fronstte zijn wenkbrouwen en at verder . 
"Meneer Potter, Wemel en juffrouw Griffel ." zei Anderling plotseling achter hen .   "Willen jullie even mee komen ?" 
Ze volgden haar naar haar lokaal waar Sneep ook zat . 
"Wat is er, professor ?" vroeg Hermelien . 
"Ga zitten ." zei Anderling . 
Harry ging tegenover Sneep zitten en snapte er helemaal niets van . 
"Waar is meneer Malfidus ?" vroeg Anderling . 
"Wat bedoel U ?" vroeg Harry . 
"Meneer Malfidus was spoorloos toen professor Sneep hem vanmorgen zocht ." vertelde Anderling . 
Hermelien was geshockt en kon niks uitbrengen . 
"Hij was uitgenodigd op ons feest . " zei Harry .   "Hij ging weg toen het middernacht was . Ron een uur of twee geloof ik . En verder weten we van niets ."
Sneep en Anderling keken elkaar aan . 
Harry was dood ongerust .
 Wat was er gebeurd met Draco Malfidus ? Was hij in elkaar geslagen door zijn mede zwerkbal spelers ? Was hij ontvoerd?   Of had hij een ongeluk gekregen ...? 

En dit voeg ik ff eraan toe : De tekst    "As we go on, we remember, All the times we had together... blablablaa..."  
Die tekst heb ik niet zelf verzonnen maar komt van dat liedje 'Friends Forever' .


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 51
"Jullie mogen gaan, meneer Potter . En- pas allemaal goed op ." gromde Sneep na een uitgebreid verhaal van Anderling . 
Harry draaide zich om en volgde Ron en Hermelien de deur uit . 
"Ik ben echt ongeurst, Harry ." zei Hermelien toen ze de trap op liepen .   "Waarom is Draco plotseling verdwenen ?"
Harry wist dat als dit een jaar geleden gebeurde dat hij en Ron het dan zeker vierden met een Boterbiertje... maar nu was alles zo anders . 
Draco was Hermeliens broer.
"Ik weet niet, Hermelien-" zei Ron .  "Ik geloof dat hij is ontvoerd ofzo ?"
Hermelien sloeg haar hand voor haar mond en rende snikkend weg . 
"Kon je het weer niet laten, Ron ?" zei Harry zacht . 
"Sorry- Ik bedoelde het niet zo-" mompelde Ron . 
"Je ziet toch dat ze heel erg geschrokken is ? " zei Harry .  "Zij en Draco hebben een hele hechte band gekregen na gisteravond . Ze zijn echt bloedverwanten van elkaar en- soms lijkt het alsof ze-"
"Jaja," zei Ron geirriteerd .  "De rest hoef ik niet meer te horen !"
Harry haalde zijn schouders op en ging naar Geschiedenis van Toverkunst . 
Hermelien kwam niet opdagen en Harry maakte zich zorgen ...
Waar was Hermelien ? Ging alles wel goed met haar ...?
"Weet iemand waarom Kobolden dat doen ?" vroeg professor Kist met z'n eentonige stem aan de klas . 
Niemand stak zijn hand op, maar toen schoot Parvati's hand omhoog . 
"Ja ? Juffrouw Greppel ?" zei Kist . 
"Juffrouw Greppel is om een een of andere eden afwezig, professor ." zei Parvati ongeduldig .  "Ik ben Parvati . Parvati Patil-  Kobolden deden dat omdat ze zich anders bedreigd voelden ."
"Keurig . 5 punten voor Griffoendor ." zei Kist mat .    "Zoals ik al zei..."
Harry nam niet eens de moeite om te luisteren en keek naar Parvati die tevreden naar Belinda lachte . 
Ze was echt heel erg mooi.... vooral als ze lachte...
Plotseling kwamen z'n herinneren van de zomer met Parvati op het Cruiseschip terug . 
Hij dacht aan momenten met Parvati, met Cho hoe ze hem vertelde dat ze op hem verliefd was...  en met Hermelien die vertelde dat ze meer waren dan alleen maar vrienden...
Harry wreef met zijn hand over zijn voorhoofd en keek nogmaals naar Parvati . 
"-In 1927 werden ze uiteindelijk toch wel vrij gelaten -" mompelde professor Kist in zichzelf .    "Daarom zijn ze uiterst zeldzaam-"
De bel ging en het werd tijd om naar Waarzeggerij te gaan . 
"He, Harry ." sistte Ron dringend . 
"Ja."
"Zie je dat meisje daar ? Die met dat zwarte haar- ze ziet er best wel oke uit, he ?" 
"Ron," zei Harry hoofdschuddend .  "Weet je, wie dat meisje is ?"
"Nee, ken je haar dan ?" vroeg Ron nieuwschierig . 
"Dat meisje is Cho Chang !" fluisterde Harry . 
"Dat meen je niet -" zei Ron geschrokken . 
Cho en haar vriendinnen liepen langs en  ze lachte naar Harry . 
"Dat is echt Cho . Ze- ze lachte naar je -" stamdel Ron . 
"Ron, denk even na, jongen . Dat is Cho het meisje dat met ons weken lang op een cruiseschip doorbracht ." zei Harry scherp . 
"Dat weet ik, Harry jongen ." zei Ron verbijsterd . Maar hij was nog steeds niet overtuigd . 
"Ron, zet Cho maar gewoon uit je hoofd en kom met me mee naar Waarzeggerij ." zei Harry geirriteerd .  "Je kunt je beter op Hermelien richten ."
"Die heeft Draco al-" zei Ron somber . 
"Draco is haar broer . Ze hebben een andere band met elkaar dan met- met ons ." legde Harry uit . 
Hij liep door in de hoop dat Ron hem geen vragen zal stellen . 
"Over Cho, he -"
"Ron, genoeg over Cho . " zei Harry .  "Er is iets ernstigs gebeurd met Draco en dat vind ik op dit moment veel belangrijker dan jou gevoelens voor Cho ."
"Ik voel helemaal niets voor Cho-" protesteerde Ron . 
"Hou dan je mond alsjeblieft . " beet Harry hem toe . 
Tijdens Waarzeggerij zeiden ze geen woord tegen elkaar. 

En ook de rest van de dag en het avond eten bracht Harry in zijn eentje door . 
Ron ging met Simon en Daan en Hermelien was spoorloos . 
Na het eten stond Harry op en besloot naar de leerlingenkamer te gaan . 
Hij klom door het portret gat en zag Hermelien, in de lege kamer,  met gebogen hoofd voor het haard ziten . 
"Hermelien," zei Harry zacht .  "heb je de hele dag hier gezeten ?"
"Ja-" piepte ze . 
"Je hebt echt heel veel gemist, weet je ?"
"Ja, dat weet ik ." antwoordde Hermelien . 
"Je moet niet zo somber blijven om Draco, Hermelien ." zei Harry troostend .  "Hij is spoorloos maar wij kunen wel samen er iets aan doen ."
"O ja ?" zei Hermelien hoopvol .  "Wat dan ?"
"We verzinnen er wel wat op ." zei Harry en voor hij het wist stortte Hermelien in zijn armen . 
"Ik ben overbezorgd, Harry !" snikte Hermelien met haar hoofd op z'n schouder .    "Ik vind het vreselijk dat het zo gegaan is met Draco-"
"Rustig maar, Hermelien . " zei Harry sussend en hij klopte onbeholpen op haar rug .   "Het komt allemaal wel weer goed met Draco ."
Hij voelde zich behoorlijk opgelaten en dacht terug aan een moment op het schip samen met Hermelien .
De situatie was bijna hetzelfde... 
"Hermelien, je moet je niet zoveel zorgen maken . Ik heb wel ergere dingen meegemaakt- alhoewel, dit is ook heel erg-" 
"Natuurlijk is dit erg ." snikte Hermelien .  "Je bent echt iemand op wie ik altijd kan rekenen, Harry ."
"eh- Dankje ." zei Harry opgelaten .  "Ik kan ook altijd op jou rekenen als ik problemen heb ." 
Hermelien keek hem recht in de ogen aan . 
Hun gezichten waren maar een paar centimeters van elkaar af . 
Ze glimlachten even naar elkaar en raakten toen, automatisch, elkaars lippen zachtjes aan . 
Harry sloot zijn ogen en voelde zich vreselijk schuldig tegenover Parvati . 
Dit was al de tweede keer dat hij haar belazerde met Hermelien... 
Harry maakte zich zachtjes los van Hermelien en ze keken elkaar aan . 
Hun gezichten nog steeds dicht bij die van elkaar...
"Dit kunnen we maar beter niet doen ." mompelde Hermelien . 
Harry zei niets en staarde naar zijn voeten . 
"Ik bedoel- jij hebt Parvati en ik- nou, ja ..." stamelde Hermelien .  "Het is maar beter zo. Nietwaar ?"
"Eh- ja ." zei Harry . 
Hij draaide z'n rode hoofd weg van Hermelien en keek in het haardvuur . 
"Hermelien, ik weet dat het fout was van ons-" zei hij zacht .   "Maar het gebeurde zomaar ."
"Dat begrijp ik ." zei Hermelien .  "Je kunt namelijk erg lekker zoenen ."
Harry werd nog roder . 
"Echt ?"
"Ja," zei Hermelien met een flauwe glimlach .  "Parvati heeft echt wel mazzel met jou als vriendje . Romantisch, een geboren zoener..."
"Ssst !" sistte Harry . 
De portret gat zwaaide open en Ginny kwam binnen . 
"Wat ben ik moe, zeg !"  zei ze geeuwend .   "Hoi ."
"Hallo, Ginny ." zeiden Harry en Hermelien onschuldig in koor . 
Ginny giechelde en liep meteen naar de meisjes slaapzaal . 
Even later begon het vuur  plotseling vreselijk te branden en een lange gedaante kroop de haard uit . 
"Dit is erg-" fluisterde Hermelien .  "Dit is echt erg ."


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 52
Harry staarde met open mond naar de persoon die langzaam op stond en zijn mantel af deed . 
"Lucius Malfidus ." zei Hermelien minachtend .  "Wat kom jij hier nou weer doen ?" vroeg ze geirriteerd . 
"Ik kom jouw en je vriendje Potter halen, modderbloed ." antwoordde Malfidus . 
"Waarom ?" vroeg Harry . 
"Omdat jullie mijn zoon hebben gehersenspoeld ." zei Malfidus met een geknepen stem . 
"Dat is niet waar ." zei Hermelien scherp .  "Draco is jouw zoon niet ."
"Hij was altijd als een zoon voor mij geweest -" protesteerde Malfidus . 
"Maar Draco behoord tot mijn bloed en niet de jouwe ." zei Hermelien kalm . 
"Jullie gaan met mij mee, Potter en modderbloed ." zei Malfidus nogmaals . 
"Waarom ?" zei Harry koeltjes . 
"Omdat jullie moeten en geen andere keus hebben ." zei Malfidus venijnig . 
"Waarom ?" herhaalde Harry, wiens stem kil klonk . 
"Daarom ." antwoordde Malfidus ongeduldig . 
Harry kon het niet laten . 
Z'n woede kookte vreselijk en bereikten uiteindelijk  het toppunt . 
Hij sprong overuind en greep Malfidus' toverstok .  Hij was nu ongewapend . 
"Wat ben ik nu weer bang, Potter ." zei Malfidus schamper . 
Maar Harry zag in z'n ogen dat hij wel een beetje bang was . 
"Je bent bang-" zei Harry . Zijn stem trilde en klonk vreselijk schor .  "Je bent ongewapend en zal met ONS mee moeten komen . Naar Perkamentus . " 
"Nooit, Potter . Ik moet je nu uit de weg ruimen-"
Op dat moment kwamen leerlingen de kamer binnen, ze waren terug van het avond eten en klommen nu een voor een door het portret gat . 
"Kijk !"
"Wat doet Lucius Malfidus in onze leerlingen kamer ?-"
"Wie is dat -"
"Hij bedreigd Potter en Griffel-"
"Het is niet veilig-"
Leerlingen begonnen rumoerig te praten met elkaar . 
"Stilte !" brulde Malfidus .   "Als het moet neem ik jullie allemaal wel mee !"
Het was doodstil . Je kon een speld horen vallen...
"Tijd om mee te komen ." zei Malfidus . 
"Nee," zei Harry gedecideerd .  "Je mag mij meenemen - als je deze leerlingen maar hier laat . En als- als je Draco los laat ."
Hermelien snakte naar adem en schudde hevig haar hoofd . 
"Het zal even erg voor ons allemaal zijn als jij verdwijnt, Harry . Even erg als dat Draco nu weg is ." zei ze . 
"Malfidus," zei Ron .  "Ik heb je dit jaar al genoeg gezien . Maak dat je weg komt en neem Harry niet mee !" 
Harry keek hem aan . 
Hun blikken kruistten die van elkaar en ze grijnsden zenuwachtig . 
"Niet meenemen, Wemel ? Ik moet doen wat er gezegd word ." zei Malfidus lachend . 
"Als je moet doen wat er gezegd word-" begon Ron .  "Dan moet je ook doen wat ik tegen je zeg : Ga weg, laat Draco terug komen en laat Harry hier ." "Alsof ik naar jouw zal luisteren, Wemel ." zei Malfidus sarcastisch .  "Ik luister naar jouw en je vader even veel als ik naar een vlieg luister die zoemt ." 
"Ha-ha-ha !" zei Ron geirriteerd .  "Heel erg grappig . En laat mijn vader er buiten alsjeblieft dankjewel ." 
"Graag gedaan ." zei Malfidus schamper . 
Harry draaide met zijn ogen en richtte zich toen weer op Malfidus . 
"Laat iedereen maar kletsen ." zei hij koeltjes .  "Ik ga vrijwillig met je mee als je Draco hier laat verschijnen . Onmiddelijk ."
"Dat is een deal ." zei Malfidus licht buigend .  
Hij greep z'n toverstok uit Harry's hand en zwaaide er eenmalig mee . 
Draco viel met een plop op het rode tapijt en klopte stof van z'n gewaad af . 
"Draco, O, ik ben zo blij je te zien !" gilde Hermelien .  
Ze knuffelde hem stevig en hij gaf haar een zoen op haar wang . 
Enkele Griffoendors begonnen te klappen . 
"Ik heb je gemist ." zei Hermelien zachtjes . 
"Ik werd s'avonds na het feest opgepakt door mijn zogenaamde vader ." zei Draco zuur met een blik op Lucius Malfidus . 
"Maar goed," zei Lucius Malfidus met een brede grijns .  "Potter gaat met mij mee ."
Harry voelde z'n keel kurk droog worden en keek naar Ron die naast Parvati stond, naar Hermelien en Draco die op het tapijt zaten ... 
Hij had geen keus, Lucius Malfidus was gewapend en had zijn toverstok op hem gericht ...
Harry knikte en volgde Malfidus naar de haard , hij draaide zich voor de allerlaatste keer om met een laatste blik op Parvati en verdween toen tussen het vuur . 

Kort maar vol geheimen voor de volgende keer


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 53 (In dit stuk lees je Dagboek fragmenten uit dagboeken van Hermelien, Ron en Parvati )
                                                                                                                                                          
 Zweinstein, 28 Oktober
Lief Dagboek, 
Viktor had me vandaag een brief geschreven waarin hij vertelde dat hij op de hoogte was van dat gedoe met Harry . 
Ik vind het wel heel lief dat hij nog steeds contact met me probeerd te blijven houden, Viktor bedoel ik . 
Wat er dagen geleden gebeurde was vreselijk . 
Ik voel me net zo erg als toen dit gebeurde met Draco, mijn half broer . 
Harry is nog steeds spoorloos en inmiddels is de hele school op de hoogte,
Inclusief de Orde en Perkamentus die er alles aan doen hem terug te vinden . 
Ik denk dat ik veel meer en meer voor Harry voel dan dat ik eigenlijk wil, weet je dat ?
Mijn gevoelens voor hem beginnen te groeien en zelfs in mijn fantasies zie ik z'n gezicht heel erg scherp...
Ik wil niet meer dan gewoon vrienden zijn met Harry . 
Ik bedoel hij heeft, als ik geruchten moet geloven, verkering met Parvati Patil . 
Of ze al officieel verkering hebben, weet ik niet . 
Maar ze zijn dol op elkaar en dat is duidelijk . 
Soms voel ik een steek van jaloezie als ik ze samen zie . 
Parvati heeft echt zo'n mazzel, weet je . Ze heeft echt alles wat een meisje wilt zijn . 
En ze heeft een voorbeeldig vriendje, die alle meiden willen hebben . 
Maar ik hoef eigenlijk niet te klagen, omdat Harry mijn vriend is . 
Ron gedraagd zich de laatste tijd ook erg vreemd tegenover mij . 
Heeft hij een meisje ontmoet ? Vermoed hij dat ik verliefd op Harry ben ?
Ik weet ook gewoon dat hij Harry heel erg mist . 
Dat ben ik ook, ik mis hem vreselijk . 
Wat zal het erg zijn voor Parvati ... 
Ik had haar vanmiddag niet tijdens de lunch in de Grote Zaal gezien . 
Ze houd zich schuil op onze slaap zaal en kan werkelijk niet meer stoppen met huilen . 
Ik heb, O, ook zoveel medelijden met haar . 
Gisteravond kon ik niet in slaap komen en zag door dat ze in haar dagboek schreef . 
Het lucht echt op als ik even alles kan opschrijven . 
Maar het word laat ...
Groetjes,
Je Hermelien Griffel . 

 Zweinstein, 12 December
Hoi Sjaak,
Ik had je tuurlijk al verteld over Harry enzo...
Hij is mijn beste vriend en zonder hem is de wereld en het leven zo anders . 
Alles ziet er zo anders uit . 
Ik trek tegenwoordig veel meer op met Hermelien en Parvati en heb veel meer geleerd over meisjes . 
Met hun is oke . 
Maar ik mis Harry, met hem erbij hadden we altijd erg veel lol . 
Het was al weken geleden dat Harry vrijwillig met Lucius Malfidus mee ging . 
Ik wilde dat ik net zo dapper en moedig als hem kon zijn, Sjaak . 
Harry gaf zich over om Draco terug te laten komen en om ons in veiligheid te laten leven . 
Ik vraag me weleens af of hij eigenlijk nog wel leeft . 
Gaat alles nog goed met Harry ? Mis hij ons nog ?
Ik heb verschrikkelijk spijt dat ik zo flauw tegen hem deed over dat gedoe met Cho Chang . 
Ik had niet eens mijn excuses kunnen aanbieden . 
Maar nu is het al te laat...
Sjaak, denk je trouwens dat Harry nog boos op me is ?
Ik kan niks meer doen en wil alleen maar dat hij terug komt . 
Nogmaals, zonder Harry is het leven veel te saai . 
En wat ik ook vind, Ik leef met Parvati mee . 
Dat meisje kan echt niet meer lachen sindst haar lover weg is . 
Doei,
Ron . 

 Zweinstein, 14 December 
Dear Diary,
Met mij gaat het niet zo best . 
Ik weet dat ik nu elke dag bij jouw zit te zeuren maar dit is ernstig . 
Harry is nu al weken spoorloos en ik maak me heel heel heel erg veel zorgen om hem !
Hij is mijn vriendje en ik kan me nooit meer concentreren . 
Ik denk elk minuut, elke seconde aan Harry ...
O, o, o, heel erg ongerust ben ik . 
Ik vraag me weleens af of hij nog wel leeft . 
Maar soms weet ik zeker weten 100% dat hij er nog is ...
Als hij er niet meer was had ik dat heus wel gevoeld . 
Harry was echt moedig en dapper geweest . 
Een beetje TE dapper als je het mij vraagt . 
Maar goed, 
Ik mis Harry heel erg en wenst dat hij nu op dit moment terug komt . 
Maar dat zal wel niet ...
Ik ben echt heel erg verdrietig dat hij weg is . 
Waarom leef ik nog ? Waarom leef ik nog als Harry er niet meer is ?
Hij betekende meer voor me dan dat ik liet blijken . 
Mijn gevoelens voor hem kun je niet zomaar beschrijven of vertellen met woorden ... 
het is iets heel erg bijzonders ... iets moois dat nooit meer over zal gaan . 
ik hoef mijn ogen alleen maar te sluiten en ik zie hem onmiddelijk voor me . 
Zijn donkere verwarde haar, z'n verbluffende in amandelvormige  fel groende ogen, z'n lachende mond, zachte lippen...
Ik kan er niet meer tegen en begin nu weer te huilen . 
Laat maar, dit keer is het te laat en zal ik hem nooit meer terug zien . 
Mijn gedachten zullen voor eeuwig bij hem blijven, maar hij zal nooit meer bij mij zijn ...
Parvati . 

Hallo mensen,
Zo zie je maar dat niemand perfect is  :oops: 
Ik heb jullie hulp namelijk nodig voor het volgende stuk . 
Ik weet niet meer zo goed het het verder zal gaan en vraag om een idee ? 
Please, help me . (Ik wil dit verhaal graag afronden en niet zomaar stoppen, snap je . Niet dat ik nu stop maar ik heb geen inspiratie meer... :cry: )
Ik reken op jullie, stuur me zo snle mogelijk een PB met een idee !
-x-
Cham


-----------------------------------


~Cham~




Ik had veel ideen in PB'tjes gehad en ik ben die mensen die mij dat hadden gestuurd heel erg dankbaar ... 
En omdat ik altijd origineel wil zijn en geen ideen wilde pikken van anderen had ik er zelf ook wel wat bij verzonnen . 
Een paar ideen van mensen had ik dus zo gecombineerd en er zelf ook nog wat aan verzonnen . 
Dank jullie wel . 
En geniet ervan !
~Cham~

Stuk 54
Harry had vreselijk honger en staarde uit een klein gesloten raampje . 
Hij zat hier al wekenlang alleen opgesloten . Lucius Malfidus had  gezegd dat hij wat zal regelen ofzoiets...?
Af en toe kwam hij weleens binnen met een bordje eten en een bekertje water voor Harry . 
Maar meer ook niet . 
Harry zat met zijn rug tegen de muur en had z'n hoofd in z'n handen . 
Hij dacht na ... Hij mistte Ron, Hermelien eb Parvati verschrikkelijk veel ...  en Parvati nog het meest ...
Toen hij aan Parvati dacht liet een druppeltje water zich op zijn wang vallen . Zijn ogen voelden vochtig aan...
Waren Ron en Hermelien hem al vergeten ? Was de Orde hier al van op de hoogte ? en Perkamentus ?
Plotseling hoorde Harry van buiten voetstappen lopen . Het was Lucius Malfidus weer . 
Harry bleef stil zitten en liet zijn gezicht verder in zijn handen glijden . 
"Potter, het is voedertijd ." gromde Malfidus . 
Harry keek op en pakte een schaaltje aan met twee boterhammen erin en wachtte tot Malfidus weg zou gaan tot hij begon te eten . 
"Ik kom over een kwartiertje terug, Potter . " zei Malfidus .  "Ik heb veel te regelen voor de Heer van het Duister- dus eet snel door ."
Hij deed de deur met een klap dicht en Harry hoorde dat hij het slot op slot  deed . 
Harry nam een hap van zijn boterham . De smaak was vreemd... het was bitter en... nogal droogjes ...? 
Hij voelde zich draaierig worden, alsof hij zweefde ...
Plotseling was het alsof hij geen controle meer had over zichzelf . 
Hij moest iemand bedienen en gaan helpen ...
"Potter !" riep een kille stem . 
Harry zag een man met blond haar in de deur opening staan die hij niet kende .
 "Ja, meneer ?" zei hij kalm . 
"Potter, eet je brood op !" beveelde Lucius Malfidus . 
"Dat heb ik al gedaan, meneer ." antwoordde Harry braaf . 
"Mooi zo ." zei Lucius Malfidus tevreden .  "Mooi mooi mooi !"
"Kan ik misschien iets voor u doen, meneer ?" vroeg Harry . 
"Dit is uitstekend ..." fluisterde een andere stem achter Malfidus . 
"Danku wel, heer ." zei Malfidus trots . 
"Ik beloon je nog niet, Malfidus . Dus maak dat je weg komt . Ik wil alleen met Potter praten ."  zei de hoge kille stem . 
Harry voelde zijn hoofd tollen en zag Malfidus snel de kamer uit schuifelen . 
De andere man kwam hem vaag bekend voor, maar was het wel iemand voor wie hij kon werken ...?
"Potter, wie ben ik ?" vroeg de man . 
"Geen idee, meneer ." antwoordde Harry . 
"Uitstekend, uitstekend !" joelde de man .   "Ik ben heer Voldemort . Ken je mij nu wel ?"
"Eh-" zei Harry .  "Niet echt... het komt me bekend voor-"
"Mooi zo ." zei Voldemort .  "Ik wil dat je me een paar dingen gaat vertellen, jongeman ."
"Wat dan ?" zei Harry .  
"Ik wil dat je me verteld wat de wachtwoord van de leerlingen kamer van Griffoendor is ." fluisterde Voldemort .   
"Chocolademelk ." zei Harry onmiddelijk . 
Voldemort grijnsde breed .  
"En kun je me ook vertellen waar Viktor Kruml zich schuil houd ?"  vroeg hij . 
Harry wilde het vertellen maar om een een of andere reden voelde hij een brok in zijn keel . 
Dit mocht hij niet vertellen ... dacht hij . Maar een andere stemmetje zei: Waarom niet ...?  Omdat Perkamentusme dat had verteld en ... Wie is Perkamentus ? Nee, dit kan ik niet vertellen ...
"Ik heb werkelijk geen idee, meneer ." zei Harry . 
Voldemort's ogen versmalden zich tot spleetjes . 
"Je weet het wel, Potter ." sistte  hij . 
"Nee ." zei Harry . 
Ze zwegen een paar minuten voordat Voldemort lachte . 
Hij lachte hoog en kil, zonder vreugde ...
"Jij komt nu met mij mee, Potter ! NU !" riep hij . 
Harry stond op en volgde hem de kamer uit . 
Er werd even later aan zijn arm gerukt en zag dat het Malfidus was . 
"Ik heb hier iets voor je, Potter ." zei hij venijnig . 
Hij hield een zwarte mantel omhoog en toverde een wit masker tevoorschijn . 
"Wat is dat, meneer ?" vroeg Harry eentonig . 
"Dat is voor dooddoeners, als je weet wat dat is natuurlijk ." zei Malfidus lachend . 
"Eh-" zei Harry . 
Hij dacht diep na . 
Het was alsof hij een groot gat in zijn geheugen had ... alsof hij alles plotseling was verloren ...
"Potter," zei Malfidus scherp .  "Trek je mantel aan en doe je masker op ... we gaan Zweinstein binnen vallen !"
Harry deed wat hem gevraagd werd en gooide zijn mantel om zich heen . 
...

 :lol:  :lol:  :lol:


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 55  (Dit stuk speeld zich af op Zweinstein )

"Hermelien, mag ik je veer even lenen ?" vroeg Ron verveeld . 
Hij lag op zijn buik voor de haard, waar Harry in was verdwenen, en keek Hermelien vragend aan . 
"Ja, als het maar snel gaat ." antwoordde Hermelien . 
"Hoezo ? Wat ben je dan aan het doen ? Je huiswerk is toch al af ? Wat is er zo dringend ?" vroeg Ron nieuwschierig . 
"Brief schrijven ." zei Hermelien kortaf . 
"Aan wie ?"
"Aan Viktor ."
"Kruml ?!"
"Is dat zo erg dan ?"
"Eh- nee, ik vertrouw hem alleen niet zo erg-"
"Ron !" zei Hermelien scherp .  "Draco vertrouwde je ook al niet . Hij is mijn broer, jongen ! Als je hem niet vertrouwd, vertrouw je mij ook niet ."
"Zo bedoelde ik het helemaal niet-"
"Ron, ik wil helemaal geen discussie hierover ." zei Hermelien verdrietig .   "Harry zou dat niet gewild hebben-"
Ze vonden allebei dat het klonk alsof hij al dood was ...
"Dat weet ik ." zei Ron . 
Hermelien sloeg haar ogen neer toen Parvati de trap af kwam en naar hun liep . 
"Hebben jullie je huiswerk al af ?" vroeg Parvati zachtjes, toen ze naast Hermelien kwam zitten . 
"Eh- ik wel, maar hij niet ." zei Hermelien . 
Parvati zuchtte en staarde in het vuur . 
Hermelien en Ron keken elkaar verdrietig aan . 
"Parvati, ik weet dat je heel erg verdrietig bent ." zei Hermelien .   "Maar het helpt echt niet als je alleen maar droevig bent -"
"Dat weet ik ." fluisterde Parvati .   "Maar ik mis hem zo..."
"Ik mis hem ook ." zei Hermelien zuchttend .  
Ze dacht weer aan de kus van weken geleden ... de kus van Harry, op dezelfde avond toen hij verdween ...
Ron maakte een vreemd geluid en wendde zijn blik af . 
"Ik- ik ga maar eens naar de Grote Zaal ." zei Parvati na een lange opgelaten stilte .   
"Ja," zei Ron .  "Ja, laten wij maar ook eens gaan ontbijten ."
Hermelien knikte afwezig en liep snel achter hen aan . 

De rest van de dag waren ze alledrie heel erg stil . 
Tijdens de maaltijden, tijdens de lessen ...

Weken later werd het eind December en was het bijna kerst . 
Het begon te sneeuwen, iedereen verwachtte een witte kerst ...
"Een gezellige kerstdagen zullen we krijgen, zeg ." mompelde Ron verbitterd . 
Hij, Hermelien, Parvati en Cho zaten op een van de muurtjes in de moestuintjes . 
"Ja," zei Cho .  "En ik heb spijtig genoeg nog nooit eerder een kerst met Harry door gebracht- Ik was eerlijk gezegd wel van plan bij jullie te komen dit jaar-"
"Cho," zei Hermelien hartelijk .  "Dat kan nog steeds, hoor . Als je liever kerst met ons wilt vieren ."
"Dankje ." zei Cho . 
"Ik denk dat ik dit jaar helemaal geen kerst meer ga vieren ."  zei Parvati zacht . 
Cho klopte voorzichtig op haar rug . 
"Harry zou dat niet fijn hebben gevonden ." fluisterde Hermelien .   "Harry zou vast willen dat je gewoon kerst vierde zonder hem . Hij zou het vast niet gewild hebben dat je- dat je over hem zat te piekeren ."
Parvati knikte . 
"Maar ik mis hem zo-" jammerde ze .
Cho zei niets en veegde stilletjes een traan weg . 
"Hier-" zei Ron . Hij haalde een pak koekjes tevoorschijn en deeld een paar uit . 
Een paar seconden bleven ze zitten en aten hun koekjes zwijgend op . 
Toen stond Hermelien op . 
"Ik herinnerde me dat ik nog een berg huiswerk heb . Ik denk dat ik maar eens naar de biebliotheek ga ." zei ze . 
"Ik ga mee -" zei Ron .  "Mag ik je aantekeningen alsjeblieft lenen ?"
Hermelien wierp hem een vuile blik toe en liep weg met Ron op haar hielen . 
"Ik ga ook maar eens naar binnen ." zei Cho .  "Binnen is het veel warmer . Kom je mee ?"
Parvati schudde haar hoofd . 
"Ik- ik blijf liever hier . Even- alleen graag ." zei ze . 
Cho knikte bezorgd en liep toen ook weg . 

Ron en Hermelien zagen professor Anderling door de gangen rennen . 
"Ga allemaal naar jullie leerlingenkamer !" riep ze .   "Onmiddelijk ! Dit is voor jullie veiligheid !"
Ron en Hermelien keken elkaar niet begrijpend aan maar liepen toch richting de marmen trap . 
Ze klommen door het portretgat en gingen bij de fauteuils zitten aan het raam . 
"Wat zal er zo dringend zijn ?" vroeg Ron . 
"Geen idee ." zei Hermelien terwijl ze naar buiten keek . 
Plotseling zag ze Parvati nog op het muurtje zitten in de moestuintjes . 
"Kijk !" sistte Hermelien .   "Parvati-"
"gedoe, we moeten haar naar binnen zien te krijgen ..."
Ron en Hermelien keken om zich heen en wilden net het portretgat uit klimmen toen Marcel voor hen stond . 
"Wat gaan jullie doen ?" vroeg hij . 
"Eh-" zei Ron . 
"We wilden-" verzon Hermelien .   "We doen niks . "
Ze liepen terug naar hun tafeltje en bogen zich naar elkaar toe . 
"Ik denk dat je Harry's mantel moet gaan jatten, jongen ." zei Hermelien . 
Ron knikte . 
Hij stormde de trap op naar de jongens slaapzalen en schopte Harry's hutkoffer open . 
Wat hij toen zag in zijn koffer ontroerde hem vreselijk ...
Hij zag een stuk of tien tover bewegende fotos van Harry en Parvati op het cruiseschip ...
Een tijdje bleef Ron ernaar kijken . Toen zocht hij naar Harry's onzichtbaarheidsmantel en deed de koffer weer dicht . 

Parvati zuchtte en keek naar haar handen die rood waren geworden van de kou . 
Ze sloeg rillend haar mantel om zich heen en tuurde in de verte . Als Harry bij haar was geweest, werd ze al warm van zijn hand op haar wang ...
Aan het rand van het bos zag ze gedaantes sluipen . 
Een stuk of tien verdachte vreemde mensen ...?
"Parvati !" gilde een wanhopige stem . 
Parvati draaide zich om en zag Ron en Hermelien vanuit het kasteel naar buiten rennen . 
"Je moet mee naar binnen, Parvati !" hijgde Hermelien buitenadem .  
"Er is gevaar en iedereen moet binnen zijn-" zei Ron . 
"Kom nu mee-"
"He, wat is dat ?" vroeg Hermelien . 
Ze wees richting het bos en keek naar de gedaantes die Parvati ook zag . 
"Geen idee ..." fluisterde Ron . 
De gedaantes bleken personen te zijn toen ze dichterbij kwamen . 
Het waren ...
"Dooddoeners !" zei Hermelien geirriteerd met een blik op een man die ongetwijfeld Lucius Malfidus moest zijn . 
"Wel, wel, wel..." zei zijn kille stem . 
Hij richtte zijn toverstok op Hermelien .
Parvati en Ron snakten naar adem . 
Maar Hermelien bleef kalm staan . 
"Wat kom je nu weer doen, Malfidus ?" vroeg ze . 
"Ik kom wraak nemen ." zei Malfidus .  "Dat jullie mijn zoon-"
"Hij is jou zoon helemaal niet !" brulde Hermelien scherp . 
Maar toen viel haar blik op een jongere persoon . 
Zelfs onder zijn masker en gehuld in zo'n mantel herkende Hermelien hem onmiddelijk . 
"Harry," bracht ze vol ongeloof uit . 
Ron en Parvati gaapten haar aan en waren verward . 
"Harry, wat doe jij daar ?" vroeg Hermelien zachtjes . 
De jongen deed een stap naar voren en deed zijn masker af . 
Het was inderdaad Harry . 
Harry met wallen onder z'n ogen, Harry met nog warriger haar dan toen ... Harry was totaal veranderd ...een jongen met een vernietigende blik . 


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 56 
Harry staarde naar het meisje met bruine krullen en keek toen naar de lange jongen met rood haar . 
"Ken ik jouw ?" vroeg Harry koeltjes toen hij de jongen zag kijken . 
"Herken je me niet meer ?" vroeg de jongen vol ongeloof . 
Harry negeerde hem en keek opnieuw naar het meisje met bruine haar . 
Was zij niet degene met wie hij altijd alles deelde ...? Had hij wel ooit zo'n iemand gehad ? 
"Harry, ik vroeg waarom je nu aan hun kant staat !" zei het meisje bazig . 
Harry fronstte zijn wenkbrouwen en keek toen in een paar donkere mooie verbluffende ogen . 
Hij snakte naar adem toen hij haar zag . 
"Je bent mooi ." zei Harry . 
Het meisje sloeg haar ogen neer en Harry zag dat ze huilde . 
"Ik wil zo snel mogelijk Draco zien !" beveelde Lucius Malfidus . 
Harry negeerde hem en bleef in de ogen van het meisje kijken . 
Ze was zo erg mooi ... hij wist zeker dat ze voor elkaar gemaakt waren ... alsof ze elkaar al eens eerder hebben ontmoet ...
"Harry," zei het meisje verdrietig .   "Het heeft geen zin als jij je zo gedraagd . Het is beter als ik weg ga-"
"Nee, ga niet weg !" riep Harry plotseling . 
"Ik- Ik dacht echt dat je nog van me hield ..." fluisterde het meisje en ze draaide zich om . 
"Nee..." fluisterde Harry . 
Beelden van hem en Parvati op het cruiseschip kwamen terug . 
"Parvati, blijf alsjeblieft ! " zei hij . 
Harry trok zijn mantel van de dooddoeners uit en gooide zijn masker op de grond . 
 "Ik hou echt wel van je ." fluisterde hij . 
Parvati was met stomheid geslagen en staarde hem aan . 
Toen stormde ze op hem af en omhelsde hem . 
Voordat ze het wisten begonnen ze elkaar te zoenen . 
Het voelde vertrouwd ... meende Harry . En plotseling herinnerde hij zich alles weer, zo helder als wat . 
Ze bleven elkaar glimlachend aankijken toen ze klaar waren en negeerden alles wat er om hen heen gebeurden . 
Hermelien en Lucius Malfidus die tegen elkaar bekvechten om Draco ...  Ron die ongemakkelijk maar dapper tegenover andere dooddoeners stond ...
"Ik heb je zo erg gemist..." fluisterde Parvati . 
"Ik jouw ook..." fluisterde Harry . 
Hij hield zijn gezicht dicht tegen die van Parvati . 
Hij voelde haar ademhaling en voelde haar hart bonken ...
Parvati streek met haar handen door zijn haar en glimlachte tegen hem . 
BOEM !
Harry en Parvati lieten elkaar abrupt los en staarden naar Ron die bewusteloos op de grond lag .
Harry's gedachten werkten op top snelheid . 
Verbeelde hij het zich of zag hij Ron zonet zijn allerlaatste adem uitblazen ...?

Mensen het spijt me dat dit zo'n kort stukje is ... :cry: 
(als lezer zou ik dit zelf niet erg fijn vinden )
Maar ik kan er echt niks aan doen dat ik zo weinig tijd heb ...
Ik beloof jullie dat het volgende stukje zeker langer word !
-x-
Cham.


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 57
"Ron ! Nee !" gilde Hermelien . 
Ze rukte Lucius Malfidus van haar los en rende op Ron af . 
"Gaat alles goed met je, Ron ?" snikte ze wanhopig .  "Ron, zeg iets !"
Lucius Malfidus grijnsde venijnig en wendde zich tot Hermelien . 
"Hij kan voorlopig niets zeggen, modderbloed ." zei hij . 
"Waarom niet ?" vroeg Parvati geshockt . 
"Omdat hij bewusteloos is geraakt door Noot ." zei Malfidus half lachend .   "Goed werk, Noot ."
Een breed uitziende dooddoener deed een stap naar voren en maakte een vreemd gebaar . 
"Hij is niet alleen maar bewusteloos geraakt ." zei Harry .   "Dit is ernstig . We moeten Ron weg brengen-"
"Niets daarvan, Potter !" brulde Malfidus . 
"Maar - Zie je dan niet dat hij bijna dood gaat ?" protesteerde Harry fel . 
"Dat zie ik en het liefst zou ik willen dat er een Wemel dood gaat ! " sistte Malfidus . 
"Dat zou ik niet willen ." zei een andere kille stem .   "Harry, breng Ron Wemel naar binnen ... dit handel IK presoonlijk wel af ."
Iedereen draaiden zich om en zagen Draco Malfidus tegenover zijn stiefvader staan . 
"Draco !" zei Harry opgelucht . 
Hermelien toverde onopvallend een brancard tevoorschijn en bracht Ron naar de ziekenzaal . 
"Ik ben nog niet met je klaar, St. Potter !" zei Lucius Malfidus met een blik op Ron en Hermelien . 
"Wat bedoel je nu weer ?" zei Harry geirriteerd . 
Hij wilde het liefst zo snel mogelijk weg om met zijn vrienden te gaan praten . 
"Dat Wemel niet snel genezen kan worden bedoel ik ." zei Malfidus schamper . 
"Madame Plijster heeft nooit iemand niet kunnen redden, Malfidus !" zei Draco . 
"Je bent mijn zoon, jongen ." zei Lucius Malfidus zacht .  "En dus behoor je ook tot de naam "Malfidus" ."
"Nee," zei Draco .   "Mijn vader had een andere naam . Ik ben een van de Griffels ... Dat ben ik van oorsprong en ik ben dus meer verwant aan mijn moeder dan aan JOUW !"
Lucius Malfidu werd kwaad en zelfs onder zijn masker zag Harry zijn gezicht vertrekken . 
"Jij gaat eraan, jongeman ..." sistte Malfidus en hij sprong op Draco af . 
Plotseling werd iedereen verblind door een fel rood, wit licht en waren de dooddoeners verdwenen . 

"Wat was dat ?" vroeg Parvati aan Harry . 
"Geen idee ." zei Harry . 
Hij keek naar Draco die hijgend op de zat . 
Harry's blik viel op een veer op de grond . 
Hij bukte zich en viel toen op zijn knieen op de grond . 
"We zijn gered..." fluisterde hij vol ongeloof .  
Parvati veegde een traan weg . 
 "Dit-" zei Harry en hij hield de veer omhoog .  "Dit is een Feniks veer ... een veer van Felix de Feniks van...  professor Perkamentus ." 
Een lange stilte volgde . 
Harry bleef geknield zitten met Draco en Parvati naast zich . 
"Ik ben echt vreselijk opgelucht dat je terug bent, Harry ." fluisterde Parvati plotseling . 
Harry keek haar aan en glimlachte . 
Het kon hem niks meer schelen of Draco erbij was of niet ...
Hij trok Parvati naar zich toe en kustte haar zachtjes, zijn kus werd beantwoord door een langere kus van Parvati . 
"Ik- Ik laat jullie even alleen ..." zei Draco en hij liep het kasteel in . 
Parvati duwde Harry achterover en even later lagen ze rollend, zoenend in het sneeuw ...
"Zelfs als het zo koud is kan ik warm worden van jouw..." fluisterde Parvati . 
Harry voelde zijn hart wangen branden en glimlachte . 
"Zelfs het weer past zich aan bij ons ." zei hij . 
Parvati giechelde en bleef in de sneeuw liggen . 
Harry ging naast haar liggen en sloeg een arm om haar heen . 
Ze gaven elkaar weer een lange zoen en zwegen . 
Ze staarden allebei naar de heldere wit blauwe hemel ...
Ze luisterden  naar vogels die zongen, naar bomen met kale takken die ritselden ...
"Harry en Parvati !" zei Hermelien helemaal buiten adem .  "Het spijt me vreselijk dat ik jullie stoor- maar Ron is heel erg gewond geraakt ! Madame Plijster weet ook niet precies welke vloek het is en ... en nu is hij naar het St. Holisto gebracht !"

Ik zou graag wat meer reacties willen krijgen van andere lezers van mijn verhaal . Want ik krijg namelijk steeds reacties van dezelfde mensen (niet dat dat erg is ... want voor die mensen : HARTSTIKKEN BEDANKT !)
Ik wil nieuwe reacties horen ... het mag positief zijn maar ook negatief  :lol: 
Ik wil weten wat ik goed doe en wat beter kan . Snappie ?
C Yah,
Cham.


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 58
Harry en Hermelien zaten ongeduldig en bezorgd aan professor Anderling's bureau en wachtten tot ze klaar was met een brief schrijven naar de Orde . 
"Zal Ron het nog wel volhouden ?" fluisterde Hermelien . 
"Natuurlijk wel ." zei Harry niet echt overtuigend .   "Hij zal wel moeten-"
"Ik weet het niet, Harry ." zei Hermelien piepend .   "Het zag er slecht uit ..."
"Wat was er precies gebeurd ?" zei Harry .   "Ik bedoel- we hoorden een knal en verder niks ."
"Noot had een krachtige spreuk gebruikt tegen Ron die recht tegenover hem stond ." zei Hermelien . 
"Maar het- het kan toch niet dodelijk zijn ?" vroeg Harry . 
Hij kreeg meteen spijt van zijn uitspraak ... eigenlijk wilde hij het antwoord niet eens weten . 
"Dat weten we niet, Harry ." fluisterde Hermelien .  "Dat weet niemand ."
Plotseling begon ze geluidloos te huilen . 
"Ik wil niet dat Ron dood gaat -" snikte ze . 
"Rustig maar," zei Harry opgelaten .  "Ron gaat niet dood ."
Hermelien liet haar hoofd op Harry's schouder rustten en zo bleven ze een tijdje zitten . 
"Ahum," professor Anderling kwam binnen . 
Harry en Hermelien gingen onmiddelijk rechtop zitten en keken elkaar expres niet aan . 
"De Orde is op de hoogte ." zei Anderling .   
"Oke ." fluisterde Harry . 
Hermelien knikte alleen maar en keek met een rood hoofd uit het raam . 
"Eh-" zei Anderling .  "Is er niets wat jullie me willen vertellen ?"
Harry en Hermelien staarden elkaar aan . 
Ze wisten allebei dat ze professor Anderling konden  vertrouwen . 
"Professor, " begon Hermelien .  "Weet U veel over de liefde ?"
Professor Anderling sperden haar ogen wijd open . 
Even vermoedde Harry dat ze wilde gaan schreeuwen ... maar toen zag hij dat ze zwakjes glimlachte . 
"Ja, juffrouw Griffel . " antwoordde ze .    "En of ik dat weet ."
Harry glimlachte flauwtjes en keek naar Hermelien . 
Eigenlijk was zij ook best wel mooi ... dacht hij stiekem .  Mooi op haar eigen manier . 
"Nou, professor . " zei Hermelien aarzelend .   "Ik weet niet zo goed wat ik nu moet doen . Ron is verliefd op mij en soms- soms lijk dat ook alsof ik ook verliefd op hem ben . Maar op sommige momenten als ik Ron en Harry samen zie -  kies ik toch stiekem meer en meer voor Harry . Ik weet ook niet waarom ... Maar Harry is op een een of andere manier belangrijker voor mij . Ik voel meer voor hem dan, Ron . Maar Ron wil ik weer niet kwetsen en Harry heeft al verkering met Parvati-"
"Dat klopt ." viel professor Anderling haar in rede .   "Maar wat wil je hiermee zeggen ? "
"Ik wil helemaal niets !" zei Hermelien .   "Ik weet het helemaal niet ! Ik weet nog niet precies wat ik wil ... Ik wil gewoon vrienden blijven . Meer niet . Maar soms is dat heel erg moeilijk -"
"Dat begrijp ik." zei professor Anderling kalm .    
"En mijn vraag is dus..." begon Hermelien zacht .   "Of U weleens ooit zoiets had meegemaakt toen U nog net zo oud was als ons ?"
Professor Anderling zweeg en keek hen ernstig aan . 
"Ik heb nooit zoiets meegemaakt, juffrouw Griffel en meneer Potter," zei ze .  "Maar- Ik weet maar al te goed dat jouw vader, Harry . Dat jouw vader wel ooit zoiets had meegemaakt ... hij nam me op een avond in vertrouwen en had me zoiets verteld ."
Harry ging een stukje rechtop zitten en staarde haar aan . 
Meende ze dit ...? 
"Potter, jouw vader had in dezelfde positie als jouw gestaan . Alleen was hij populair op school en niet in de buiten wereld ..." vertelde professor Anderling .     "Hij had veel aanbidders ... vooral, vrouwelijke aanbidders... hij was goed in Zwerkbal, had een knap uiterlijk, was intelligent en had een geweldige vriendenclub . Je vader liet zich een beetje meesleuren door zijn roem en genoot ervan met volle tuigen . Maar- diep in zijn hart was hij onzeker en verliefd op Lily... je moeder ..."

Op een avond was ik proefwerken van Transfiguratie, van de zesde jaars,  aan het nakijken . 
Peter Pippeling had, zoals gewoonlijk, een dikke onvoldoende gehaald en ik was bereid hem strafwerk te geven . 
Ik wilde net beginnen aan het proefwerk van Lily Evers toen er plotseling iemand bij mij op de deur klopte . 
"Binnen ." zei ik . 
De deur ging open en tot mijn verbazing stond James in de deur opening . 
"Goedenavond, meneer Potter ." zei ik . 
"Goedenavond, professor ." zei James een beetje bezorgd .     "Heeft U even tijd voor me ? Ik- ik wilde gewoon even met U praten ."
"Over je proefwerk zeker ?" vroeg ik .   "Daar hoef je je geen zorgen om te maken, je hebt een B ."
"Goh," zei James .   "Maar daar wilde ik er niet met U over praten- Ik wilde -  Ik wilde met U praten over mezelf . Over wat ik allemaal aan mijn hoofd heb ."
Ik knikte maar was ook verrast . 
"Ga zitten, meneer Potter ." zei ik .   
James nam ongemakkelijk plaats in de stoel tegenover mij, terwijl ik een fles boterbier tevoorscijn toverde . 
"Wat wilde je me vertellen ?" zei ik . 
"Professor, ik vraag me af ... weet U veel over de liefde ?" vroeg James . 
"Ja, dat weet ik . " antwoordde ik .   
"Ik- ik heb een klein probleem ." zei James .  "Nee, het is een best groot probleem voor mij-"
"Vertel maar ."
"Er zijn meerdere meiden op school die me eh-" James werd rood en keek me niet aan . 
Ik wist heus wel wat hij bedoelde . 
"Die je aanbidden ." zei ik glimlachend .   "Ga door ."
"Maar het punt is dat ik ze helemaal niet wil ... maar dat ik ze ook niet wil gaan kwetsen . Ik- eigenlijk ben ik al heel erg lang verliefd op een ander ." zei James . 
Ik knikte . 
Ik besloot maar niet verder te vragen wie diegene was . 
James was al met zoveel verschillende meisjes uit geweest ! Hij was nooit heel erg lang verliefd op iemand geweest ...
"Professor, ik weet wel wat U denkt ." zei James plotseling .   "De meisjes met wie ik meestal naar Zweinsveld ga, zijn gewoon- zijn gewoon meisjes die ik aantrekkelijk vind . Maar Ik ben nooit verliefd op ze geweest ... Ik ben namelijk al vanaf mijn vijfde jaar verliefd op ..."
James zei weer niets en staarde naar buiten . 
Ik knikte en stond op . 
"Kan ik vragen op wie je verliefd bent ?" vroeg ik . 
Ik dacht dat hij geen antwoord zal geven ...
"Lily Evers ." zei James . 
Ik stond perplex ! 
Die twee konden elkaar toch niet uitstaan ...?
"Wat wil je hiermee eigenlijk zeggen, meneer Potter ?" vroeg ik . 
"Ik wilde het gewoon aan iemand vertellen . " zei James schouderophalend .  "Ik kan het niet aan Sirius of Remus vertellen omdat ze me dan zullen pesten . Ik vertrouwde U en wilde het gewoon niet laten opkroppen ."
"Dankjewel, dat je me in vertrouwen nam, meneer Potter ." zei ik met een glimlach . 
James was meer dan een leerling voor mij . Vanaf dat momen kregen James en ik een speciale band ...

"De relatie tussen James en Lily veranderde in dat jaar ... en in hun zevende, laatste jaar, kregen ze zelfs nog verkering . Ik was blij dat het zo gelopen was . Dankzij hen ben jij nu mijn leerling ." besloot professor Anderling . 
Harry en Hermelien knikten . 
Plotseling stormde Vilder de kamer in . 
"Professor Anderling, " hijgde hij .   "Er is een een of andere brief voor U aangekomen van ene Molly Wemel ?"


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 59
"Geef hier die brief !" zei professor Anderling gestrest .  
Ze greep de enveloppe uit Vilders' hand en scheurde hem open . 
"En ? en ?" drong Hermelien aan . 
Harry hield zijn adem in . 
Wilde hij het antwoord eigenlijk wel weten ...?
Professor Anderling sprong uit haar bureau stoel en joeg hen weg . 
"Ga alsjeblieft weg, meneer Potter en juffrouw Griffel !" snauwde ze . 
"Maar Ron dan-" probeerde Hermelien . 
"Nee nee, ga nu maar !"
"Maar professor- Ron-"
"GA NU ONMIDDELIJK TERUG NAAR JULLIE LEERLINGENKAMER !" brulde Anderling . 
Harry en Hermelien deinsden geschrokken achteruit en botsten tegen Vilder op . 
"S-sorry ..." mompelde Hermelien . 
Harry keek haar bezorgd aan en zag dat ze huilde . 
"Het komt vast wel goed met Ron ." zei hij sussend en sloeg een arm om haar heen . 
Toen professor Anderling de deur dicht deed fluisterde ze nog tegen Harry :" Je bent precies als James, Harry ..."
Harry haalde zijn schouders op en liep gearmd met Hermelien naar de drukke leerlingen kamer . 
Maar tot zijn afschuw werd hij bestookt met vragen . 
"Wat was er nou precies gebeurd, Potter ?"
"Wat speelde zich net buiten af ?"
"Wij konden het niet goed volgen-"
Harry duwde iedereen weg die hem vast greep en nam Hermelien mee naar de jongens slaapzaal waar ze konden gaan praten . 

"Denk je dat Ron heel erg gewond is ?" fluisterde Hermelien . 
Ze plofte naast Harry op zijn bed en staarde naar haar handen . 
"Ik- ik denk dat het niet heel erg ernstig is ." zei Harry .   "Anders had Anderling dat al gezegd ..."
"Nee," zei Hermelien .  "Maar waarom werd ze dan zo gestrest ?"
"Omdat Vilder in haar kamer was ?" opperde Harry . 
Hermelien keek hem aan met een vreemde blik die hij nog nooit had gezien . 
"Denk je ?" fluisterde ze afwezig . 
Ze bleef dromerig naar hem staren, pas een paar minuten later wendde ze haar blik af en sloeg haar ogen neer . 
"Eh-" zei Harry opgelaten .  "Is er iets ?"
"Ja en nee ." zei Hermelien verdrietig .   "Ik weet ook wel dat je verkering met Parvati hebt enzo ..."
Harry knikte . 
"Maar ?" vroeg hij . 
"Maar wij hebben al zoveel eh- hechte momenten samen gehad ..." zei Hermelien zacht .  "Op het schip, op school een aantal keren ... Ik zie je rond dwalen in mijn fantasies en zelfs Ron -  zelfs Ron doet dat niet ."
Harry staarde haar aan . 
"Ik ben heel erg aan je gehecht, Hermelien ." zei hij aarzelend .  "Ik zal ook altijd je leven redden als dat moet- Maar -  maar ik voel al heel erg veel voor Parvati en- als jij ... nou, ja ..."
"Ik begrijp wel dat je niets voor me voelt, hoor Harry ." zei Hermelien vlug .   "Maar ik voel me gewoon heel erg anders bij jouw dan- dan toen ."
Plotseling hoorden ze luidruchtige stemmen van Marcel, Daan en Simon . 
"En had je dan die wedstrijd dan daar gezien, he ? Over die andere speler bedoel ik-"
"Ik ben geknipt voor dat baantje, hoor-"
Harry keek naar Hermelien en duwde haar onder zijn bed . 
"Maak dat de kat wijs ! Ik heb vandaag al zo'n gesprek gehad met de manager en ze nemen mij gewoon -"
"Nee, MIJ !"
Marcel, Daan en Simon kwamen de slaapzaal binnen . 
"He, Harry ." zei Marcel en hij maakte zijn hutkoffer open . 
"Wat gebeurde er nou ?" vroeg Simon aan Harry terwijl hij een inktpot zocht . 
"Eh- niets ." mompelde Harry . 
"Waar is Hermelien eigenlijk ?" vroeg Daan druk schrijvend .  "Ik had haar net nog gezien-"
"Geen idee ." zei Harry geirriteerd . 
Hij wenstte vurig dat iedereen weg zou gaan ... hij wilde met Hermelien gaan praten . 
"Wat zeiden jullie nou precies over een gesprek ?" vroeg Harry, om alle aandacht op Hermelien weg te wuiven . 
"Ja !" riep Marcel gretig .   "De drie bezemstelen, je weet wel dat Cafeetje in Zweinsveld, zoeken leerlingen uit het zesde en zevende jaar van Zweinstein om daar te gaan werken ... gewoon elk weekeinde ofzo ..."
"Cool !" zei Harry . 
"En nu ben ik dus een sollicitatie brief aan het schrijven-" zei Daan . 
"En ik had vandaag al een gesprek gehad ." zei Simon trots .   "Bijna alle leerlingen willen daar gaan werken, gewoon als bijbaantje, maar ik denk dat ik een goeie kans maak ."
"Zo zo ." zei Harry plagend .  "En jij Marcel, ga jij daar ook solliciteren ?"
"Nee," zei Marcel .  "Ik heb het te druk met mijn bijlessen ."
"Heb je bijles ?" vroeg Harry nieuwschierig .  "Waarin ?"
"Ik GEEF bijles, Harry ." vertelde Marcel lachend .  "In Kruidenkunde ."
"Toe maar !" zei Daan nog steeds druk schrijvend . 
"Concentreer jij nou maar op je brief, jongen ." zei Simon . 
Plotseling hoorden ze iemand niezen van onder Harry's bed . 
"Wat is dat ?" vroeg Simon geschrokken . 
Harry's mond viel open . 
Hij was Hermelien totaal vergeten ! 
Simon bukte zich en keek onder Harry's bed . 
"Hermelien wat doe jij hier ?!"


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 60
"Ik eh-" met een rood hoofd stond Hermelien op . 
"Ze eh- we wilden even praten ..." mompelde Harry . 
Maar niemand scheen hem te horen . 
"Wat deed jij onder Harry's bed ?" vroeg Marcel nieuwschierig .   "Luisterde je ons af ?"
"Nee, natuurlijk niet ." zei Hermelien .
"Wilde je zijn presoonlijke geur opsnuiven ?" grapte Daan . 
"Of wilde je Harry verrassen als hij in bed lag ?" zei Simon hoopvol . 
"Waarmee zou ik hem dan moeten verrassen, he ?" zei Hermelien geirriteerd . 
"Een hete verrassing ?" zei Daan grijnzend . 
"Wat bedoel je daar nou weer mee ?" zei Hermelien wiens wangen vuurrood werden . 
"Wat dacht je van eh-" zei Simon en hij gaf Harry een knipoog .  "Jammer genog voor jouw Hermelientje, is onze Harry al bezet ."
"Alsof ik dat niet eens wist !" zei Hermelien nijdig . 
Ze stond op en liep met opgeheven kin naar de deur . 
"Als je maar niet denkt dat je hier nog welkom bent, Hermelientje !" riep Daan haar nog na . 
Hermelien haalde haar schouders op, wierp een laatste nijdige blik op Harry . 
"Vreemd dat ze daar zat ." mompelde Simon . 
"Inderdaad vreemd, jah ..." zei Harry en plofte, met een schuldig gevoel, op zijn bed . 
"Ga je nog solliciteren, Harry ?" vroeg Marcel . 
"Nee," zei Harry .  "Ik- weet niet precies ."
"Als je het wil moet je dat maar gauw doen ." zei Daan, weer druk schrijvend . 
"Vergeefse moeite ." zei Simon met een gemeen lachje .  "Ze nemen mij gewoon aan -"
"Mij ." verbeterde Marcel hem . 
Harry had geen zin in dit gesprek en besloot naar beneden te gaan . 
In de leerlingen kamer zag hij Hermelien eenzaam in een hoekje zitten, opgerold met een groot boek voor haar neus . 
"He," zei Harry zacht . 
Hermeliens hoofd schoot omhoog, maar toen ze zag wie het was las ze weer verder . 
"Eh-" zei Harry . 
"Wat kom je doen ?" vroeg Hermelien kil . 
"Het spijt me dat ik je niet verdedigde, Hermelien ." zei Harry ongemakkelijk . 
"Dat is te laat ." zei Hermelien vinnig .  "Alle jongens denken nu dat ik verliefd op je ben ."
"Dat ben je toch ook ?" fluisterde Harry plagend . 
Hermelien werd rood en zei niets . 
"Sorry ." herhaalde Harry en hij liep weg . 

De volgende morgen werd Harry luidruchtig gewekt door Simon en Daan . 
"Harry ! Harry !" riep Simon . 
"Tisser ?" zei Harry slaperig . 
"Ik had net gehoord wie de nieuwe, mannelijke, medewerker word van de Drie bezemstelen !"riep Daan opgewonden . 
"Hebben jullie me hiervoor wakker gemaakt ?" vroeg Harry geirriteerd . 
"Je hebt al twee lessen gemist, jongen ." zei Marcel die erbij kwam staan . 
"Wat ?" zei Harry . 
"Je heb je verslapen ..." zei Simon .   "Het is al half elf ."
"Waaaaaat ?" riep Harry en hij rolde uit paniek op de grond tegen een kruk aan .  "Auw !"
Simon grinnikte . 
De jongens keken geamuseerd toe, terwijl Harry haastig heen en weer rendde om zijn boeken en gewaad te vinden . 
"Wie word de nieuwe medewerker dan ?" vroeg Harry ongeduldig terwijl hij zijn haar probeerde te kammen . 
"Geen idee ." zei Daan grijnzend .  "Ene Maarten Mikulinas ? "
"Wie is dat ?" vroeg Harry . 
"Geen idee ." zei Daan .  "Het schijnt dat hij een Zwadderaar is en in het laatste jaar zit -"
" O ja ?" zei Marcel . 
"Ja," zei Simon .  "Hij is echt een sukkel ." 
"Hoezo ?" vroeg Harry nieuwschierig . 
"Geen idee . Ik ken hem niet !" grijnsde Simon . 
Harry lachte . 
Interessant nieuws, maar niet heus, dacht hij . 
De jongens liepen met z'n vieren naar Verweer tegen de Zwarte kunsten . 
Maar Harry kon zich absoluut niet concentreren . 
Hermelien zei de hele les niets en keek hem zelfs niet aan ...
"Professor Hamilton, mag ik twee leerlingen  meenemen ?" vroeg professor Anderling . 
Ze stond in de deur opening en haar gezicht was krijt wit . 
"Ja natuurlijk ." zei professor Hamilton .
"Meneer Potter en juffrouw Griffel wil ik even hebben ." 

Vinden jullie het nog steeds Oke ?
Wel zeggen, hoor  :oops: 


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 61
Harry zat aan het rand van Ron's bed in het Londense hospitaal en staarde naar een persoon dat ooit zijn beste vriend was geweest . 
Hij luisterde naar het zachte gesnik van Hermelien en zuchtte . 
"Eens was je altijd zo leuk om mee om te gaan, Ron ." fluisterde Hermelien .  "Dat ben je ook . Maar- ik wil het gewoon niet geloven ."
Harry klopte zachtjes op haar rug en was vreselijk opgelaten omdat ze zo zwaar tegen hem aan leunde . 
Hij voelde zich vreselijk ... 
Hermelien snikte boog zich over Ron heen en kustte hem . 
Plotseling zag Harry beweging onder het deken . 
Ron ademde ! Hij zag zijn ogen voorzichtig een klein stukje open gaan ... 
"Ron ." fluisterde Harry .  
Professor Anderling  knipperde met haar ogen en staarde hem verbijsterd aan .
Ron ging een klein stukje rechtop zitten en keek verdwaasd om zich heen . 
"Je bent in Londen ." fluisterde Hermelien tegen hem .  "Wees niet bang-"
"Meneer Wemel," zei Anderling droog .  "We dachten dat je- Je was al zo lang bewusteloos dat de Helers me een brief hadden geschreven en dat ze dachten dat je-"
Harry schudde zijn hoofd en grijnsde naar Ron die verward terug grijnsde . 
"Waar is Malfidus ?" vroeg hij . 
"Je loopt achter ." zei Harry lachend . 
"Hoezo ?"
"Dat was allemaal al een dag geleden ." antwoordde professor Anderling . 
Ron's mond viel open . 
"Echt ?" bracht hij uit . 
"Echt ." zei Harry . 
Helers en andere verplegers kwamen binnen stormen . 
Een vrolijk uitziende Heler onderzocht Ron en glimlachte breed toen ze de anderen aan keek . 
"Het levensgevaar is geweken !" vertelde ze .  "Er is geen blijvend letsel gevonden ofzo ... Maar we willen hem wel een paar dagen hier houden ."
Harry grijnsde en zag dat Anderling opgelucht naar Hermelien keek die ook lachte . 
"Ron !" mevrouw Wemel kwam binnen en snakte naar adem .  "Je bent er !"
Ze rendde naar haar zoon en gaf hem een stevige knuffel . 
"Ik ben te oud, mam-" protesteerde Ron . 
Iedereen begon te lachen . 
De oren van Ron werden rood . 

Elk weekend kwamen Harry en Hermelien toen vergezeld door professor Anderling naar Londen om Ron te bezoeken . 
Er heersde een gezellige sfeer .
Tot Harry op een middag weer terug op school was ...

In de leerlingen kamer werd hij tegen gehouden door Parvati . . 
Ze nam hem mee naar buiten . 
Ze wandelden zwijgend langs het meer . 
Het werd intiem . 
Harry en Parvati vertelden elkaar even een paar dingen wat ze beleefden . 
Ze lachten en rolden in het sneeuw ...
En de intensiteit werd nog sterker .
Uiteindelijk zei Parvati met schorre stem :" Je kunt me nu maar beter kussen ."
Ze kustten en wanneer ze naar beneden gleden in de sneeuw bleven ze kussen en vergaten alles om hun heen .
Parvati voelde verrukkelijk aan . dacht Harry . 
Met zijn lippen beroerde hij zachtjes haar oog leden, haar wang, overweldigd door de vurige wens haar te beschermen . 
Ze was ongelovelijk mooi ...  Door haar donkere haar en verbluffende ogen zag ze er extreem exotisch uit in de sneeuw ...
"Harry, we moeten praten ." zei Parvati abrupt . 
"Kan het even wachten ?" vroeg Harry . 
Parvati schudde haar hoofd . 
"Is het zo erg dringend ?" 
"Nou," mompelde Parvati .  "Voor ons wel ."
Harry schrok . 
Wat bedoelde ze nou met ons ...?
"Zoals je weet ben ik nieuwe medewerkster in De drie bezemstelen ." begon Parvati . 
Harry knikte . Dit gesprek beviel hem niet . 
"En- Ik denk dat ik verliefd ben geworden op een ander ." besloot Parvati . 
Harry kreeg een brok in zijn keel . 
Hij voelde zijn ogen vochtig worden en draaide zijn hoofd weg . 
"Ik dacht dat we voor elkaar gemaakt waren ." mompelde hij . 
"Dat was ook zo ." zei Parvati zacht .  "Maar ik ben nog zo jong en -  en ik moet vrijheid kunnen hebben ."
Stilte . 
"Ik werk heel erg veel samen met- met een collega en het was me nooit eerder opgevallen dat hij zo mooi en leuk kon zijn ." zei Parvati .   "Ik ben verliefd op Maarten Mikulinas . Begrijp je dat ?"
"Dat begrijp ik ." fluisterde Harry .  Hij begreep het helemaal niet !
"Het is beter dat het over is tussen ons -" zei Parvati geluidloos . 
Maar Harry hoorde haar maar al te goed . 
"Oke," zei hij gekwetst .  "Ik vertrek al ."
"Nee, Harry !" zei Parvati bijna smekend .  "Ik bedoelde het niet zo . We kunnen nog vrienden blijven en -"
"Nee, dankje ." zei Harry koeltjes .  Waarom ging Parvati net nog met hem zoenen als ze op een ander was ? flitste het door zijn hoofd . 
Harry draaide zich om en liep richting het kasteel . 


 :cry:  :cry:  :cry:  :cry:  :cry:


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 62
Een week later was Ron weer terug op school en werd alles weer normaal . 
Harry, Ron en Hermelien volgden de saaie lessen in strenge P.U.I.S.T klassen en bespraken af en toe de SVP lessen . 
Het was moeilijk voor Harry tijdens de lessen van de SVP . 
Dan moest hij in een kamer zitten met Hermelien, Cho en Parvati . 
En kreeg hij weer een schuldig gevoel dat hij Parvati had bedrogen met Hermelien ... Maar waarschijnlijk had zij hem al die tijd ook al bedrogen met Mikulinas . 
Harry had Parvati al dagen lang genegeerd en wist dat zij verdrietig was . 
Wie moet er hier verdrietig zijn ... dacht Harry keer op keer . Jij of Ik ?
Het was echt over tussen hen en hij besloot maar meer op te trekken met zijn beste vrienden . 
"Harry, " zei Hermelien  .   "Heb je dat boek al gevonden voor Marcel ?"
"Eh- nee ." antwoordde Harry afwezig . 
Ze zaten in de kamer van hoge nood en wachtten op alle  leden die naar binnen sjokten . 
Hun hechte  groepje was inmiddels kleiner geworden, doordat Fred, George, Leo, Alicia en Angelique niet meer op school zaten . 
"Oke ." zei Harry vastbesloten iedereen tot stilte te manen .   "Ik weet dat dit moeilijk is voor iedereen een mooie Patronus oner de knie te krijgen, maar het is beter als we veel blijven oefenen ."
Een paar mensen, o.a  Simon en Daan, klapten . 
Cho lachte naar hem en Harry glimlachte zelfverzekerd terug . 
Parvati moest eens weten ...
"Oke, zoek je partner op en beginnen maar !"
Omdat Marina Elsdonk niet meer in de groep mocht blijven van Hermelien stond Cho alleen en keek onzeker naar Harry . 
"Is er iets ?" vroeg Harry . 
"Nee hoor ." zei Cho glimlachend . "Alleen heb ik geen partner om mee te oefenen-"
"Ik doe het wel ." bood Harry  aan . 
Cho's gezicht klaarde meteen op en begon met Harry te oefenen . 
Maar ze wist dat hij er niet met zijn gedachten bij was . 
"Harry ? Je bent er helemaal niet bij !" zei Cho .   "Is er soms iets ?"
Toen Harry geen antwoord gaf begreep ze het meteen . 
"Jij bent heus niet de enige die verdrietig is, hoor . " zei ze zacht . 
"Nee natuurlijk niet ." snaude Harry geirriteerd . 
Hij voelde zich kwaad worden als het om Parvati ging ...
"Parvati is nog steeds verliefd op je ." fluisterde Cho . 
"Denk je dat nou echt, Cho ?" zei Harry .  "Ze is verliefd op die Mikulinas ."
"Dat is niet waar ." fluisterde Cho .   
"Wel waar ." 
"Heb je dan nog nooit liefdesverdriet gehad ?" zei Cho . 
"Nee ." zei Harry . 
"Ook niet op het schip toen het definitief over was tussen ons ?"
"Nee ." zei Harry . 
Cho zuchtte . 
"Ik wel ." zei ze toen . "Ik was er helemaal kapot van dat je voor Parvati koos .... ze was immers mijn vriendin ." 
"O ja ?"
"Ja," zei Cho .   "Ik voelde me rot als ik jullie samen zag en hield mijn ogen open voor andere jongens ." 
Harry knikte grimmig . 
"Het is moeilijk als je word afgewezen . Maar je moet het leren accepteren ." zei Cho . 
"Dat weet ik ." zei Harry . 
"Onze eerste keer was hier, he ?" fluisterde Cho .  "Rond Kerst ." 
Harry glimlachte . 
"Dat herinner ik me nog wel ."
"Ik ook . Als de dag van gister-"
"HARRY ! KOM JE ONS NOG CORRIGEREN OF HEB JE HET VEEL TE GEZELLIG SAMEN MET CHO ?" brulde Hermelien door de kamer . 
Harry vond het een goeie opmerking . 
Hij wierp stiekem snel een blik op Parvati en zag dat ze een traan weg veegde . 
"JA !" brulde Harry zo hard mogelijk terug .  " WE WAREN EVEN AAN HET KLETSEN !"
Hermelien trok haar wenkbrouwen omhoog en liep naar hen toe . 
"Je moet bezig zijn met de les, Harry ." sistte ze .  En tegen Cho zei ze :" Je kunt een tijdje met mij oefenen . Ron is toch al kapot ." 
Cho giechelde en knikte . 
Met tegenzin liep Harry de klas rond . 
"Het is wel moeilijk ." zei Marcel tegen hem .  "Die Patronus bedoel ik ."
"Ja," zei Harry .   "Maar dat veranderd als je veel oefend en je doet het vreselijk goed, Marcel ."
"Dankje ."
Harry liep verder en keek trots hoe iedereen snel vooruit ging . Iedereen behalve ... Parvati . 
Toen Harry haar negeerde, zakte ze op haar knieen op de grond met haar hoofd in haar handen . 
Ik wil je graag helpen, Parvati , dacht Harry verdrietig .  Maar dat kan ik niet . Waarom moest je zo hard tegen me zijn toen je me dumpte ...?
Het was net alsof Ron zijn gedachten kon lezen ... want hij liep naar Harry toe en klopte op zijn rug . 
"Het komt wel goed ." zei hij .  "Het komt wel goed-"
"Nee !" zei Harry zo hard dat iedereen stopte en geschrokken naar hem keek .   "Eh-" 
"Eh-" zei Ron onzeker .  "Harry eh-"
"Ga maar rustig verder, jongens !" zei Harry alsof er niets gebeurd was . 
Iedereen begon weer te praten en oefenden verder met zijn/haar partner . 
"Wat bedoel je ' nee '  ?" vroeg Ron zacht . 
"Het-"  Harry kon het bijna niet over zijn lippen verkrijgen om dit te zeggen . Maar het moest ...  "Het komt nooit meer goed tussen ons ." 
Ron's mond hing open van verbazing en kon geen enkel zinnig woord uitbrengen . 
"Ga maar verder aan je werk ." zei Harry . 
Een uur later waren ze allemaal uitgeput en toverde Hermelien voor iedereen een flesje Botebier . 
Ze gingen allemaal dicht tegen elkaar aan zitten in een kring en praatten even over hun bevorderingen . 
"Mijn Patronus heeft een vaste vorm !" vertelde Ron trots . 
Hermelien keek hem geirriteerd aan en haalde haar schouders op . 
"Dat is prima ." zei Harry .  "Ik weet dat jullie het kunnen en daarom raad ik jullie aan om meer en meer te gaan oefenen . "
Hij keek even naar Parvati die hem strak aan keek . 
Hun ogen ontmoetten die van elkaar . 
Harry wendde zijn blik van haar af .  
Zijn ogen werden kil . Hij sloeg zijn arm om Cho heen en drukte haar tegen zich aan . Uit zijn ooghoeken zag hij hoe geshockt Parvati reageerde ... 
Net goed, dacht hij zelfvoldaan .  Wie had gezegd dat jij mij ook zo moest behandelen ? Nu weet je tenminste hoe ik me voelde ...."Harry, dit is niet fijn voor haar wat je nu doet !" sistte Hermelien tegen hem . 
Harry haalde zijn schouders op . 
"Ik doe dit inderdaad bewust, Hermelien ." zei hij koeltjes .   "Maar Parvati heeft me hard laten vallen ... we hadden elkaar beloofd dat we voor altijd van elkaar hielden ... dat we echt voor elkaar gemaakt waren ... Maar nee, Ik heb me in haar vergist, Hermelien . Parvati had me bedrogen  ." 
...


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 63
Harry zat grimmig op een omgevallen boomstam bedekt met sneeuw en keek geirriteerd naar Hermelien en Ron die echt overbezorgd waren . 
"Waarom wilden jullie me zo graag spreken ?" snauwde hij . 
Ron haalde zijn schouders op en keek naar Hermelien . 
"We wilden met je praten over- over Parvati ." zei Hermelien voorzichtig . 
"O ." zei Harry kortaf . 
"Je bent bijna niet meer aanspreekbaar sindst ..." voordat Hermelien haar zin af kon maken draaide Harry zich woest om . 
"Het spijt me-" piepte Hermelien . 
Harry negeerde haar en liep met grote passen weg . 
Zoials hij al verwachtte renden Ron en Hermelien achter hem aan . 
"Harry," hijgde Hermelien .  "Ik vind dat je Parvati echt niet zo kan behandelen . Het is niet eerlijk !"
Harry bleef abrupt staan . 
"Het is niet eerlijk dat ze me op zo'n manier had gedumpt, Hermelien !" schreeuwde hij . 
Een groep meisjes staarden hem geschrokken aan in het voorbijgaan, waaronder Parvati . 
"Luister, Harry ." zei Ron behoedzaam .  "Ze bedoelde het vast goed ."
"Ikke ook !"
"Nee, Harry ." zei Hermelien langzaam .  "Wat jij doet doe je bewust . Jij wilt haar pijn doen - wraak nemen ."
"Dat kan me niks schelen ." zei Harry . 
Hij draaide zich resoluut om en liep terug naar het kasteel . 
Wat denken die twee wel ... dat ze me kunnen overhalen om aardig te doen tegen ... tegen haar ...? dacht hij nijdig . 

Dagen later zaten Harry, Ron en Hermelien op een bankje in Zweinsveld . 
Hun ruzie was allang bijgelegd, en Harry begon al te wennen aan het idee dat Parvati voor een ander koos . 
Het was een week voor kerstmis . 
"Laten we ons gaan verspreiden ." stelde Hermelien voor .   "Ik wil nu namelijk cadeautjes halen voor jullie en-"
"Ja, dat is een goed idee ." zei Ron . 
"We spreken af om twee uur in de Drie bezemstelen . Oke ?"
"Oke ."
Harry zag dat Hermelien een steeg in liep en dat Ron ongetwijfeld richting het Zoetwarenhuis ging .
Hij besloot zelf maar gewoon even rond te snuffelen . 
Het was prachtig weer ... ideaal Kerst weer . 
Dikke pakken smetteloos sneeuw lagen in de kleine smalle straatjes van Zweinsveld . 
Harry verstopte zich diep in zijn dikke sjaal en vluchtte het Zoetwarenhuis in omdat het  buiten zo koud was .
Ron was nergens meer te bekennen . 
Harry haalde zijn schouders op en keek naar een grote doos . 'Candy-Mix'  stond er .  
Harry maakte stiekem een pakje open en zag dat het allemaal verschillende soorten snoep bijelkaar was !  (Smekkies, Chocokikkers, knal Bonbon's, mini Pompoentaartjes ...)
Hij besloot vier dozen mee te nemen  (voor Ron, Hermelien, Cho en Draco ) .
Hij betaalde snel en haastte zich naar de Drie bezemstelen, waar het lekker warm was . 

"Harry ! Hier !" riep Hermelien . 
Harry liep grijnzend naar hen toe en liet zijn volle tassen zien met kerst inkopen ...
"Gaaf !" zei Ron .  "Ikke ook ." hij liet zijn tas zien . 
Hermelien lachte . 
"Kijk eens ." zei ze en ze liet ook haar volle tassen zien . 
"Ik heb alle cadeautjes al gekocht ." vertelde Harry .  "Dit word een geweldige Kerst !"
Net toen hij dat zij ontmoetten zijn ogen die van Parvati . 
"gedoe !" fluisterde hij toen hij zijn blik afwendde . 
"Maak je je niet zo druk, Harry ." zei Ron .  "Je verdiend wel beter ."
"Dankje ."
"Dat is echt zo . " zei Hermelien .  "Ron heeft gelijk ."
"Willen jullie nog wat drinken bestellen ?" zei een bekende stem . 
Ze draaiden zich alledrie om en zagen Draco Malfidus .
"Draco !" zei Harry lachend .  "Lang niet gezien, zeg ..."
"Zeg dat wel ." zei Draco ook glimlachend .  
"Heb je hier een baan dan ?" vroeg Ron overbodig . 
"Eh-" zei Draco .  Hij kreeg een donkere blos op zijn wang .  "Ja, dat klopt ."
"Is er iets ?" vroeg Hermelien . 
"Nee, " zei Draco .  "Maar wilden jullie nog wat bestellen ?"
"Doe maar drie Boterbier ." zei Ron .   "Ik betaal wel ."
Harry was verrast . 
"O ja ?" zei hij .  "Waarom zo vrolijk vandaag ?"
"Daarom ." zei Ron schouderophalend . 
Draco lachte en liep met de bestelling achter de bar . 
"Eigenlijk heb ik wel trek in een stuk ' Magisch Kerst taart ' ..." zei Hermelien aarzelend . 
Harry stond op . 
"Ik ook ." zei hij .  "Ik zeg dat wel even ."
Hij liep achter de bar en keek om zich heen .  Hij zag een witte deur waar de keukens moest zijn ...? 
Plotseling hoorde Harry twee bekende stemmen . 
"Ja, daarom leek het me beter dat jij hun bestellingen opschreef -" 
"Maar wil jij het dan brengen ?"
"Nee, " zei een wanhopige stem .  "Ik durf Harry niet eens meer recht in de ogen aan te kijken-"
"Waarom niet ?"
"Omdat ik al voordat het over was tussen ons al met jouw-"
Harry verkoos dit te horen en deed razend een stap achteruit . 
Ron en Hermelien keken hem verbijsterd aan toen hij nijdig aan tafel  kwam schuiven . 
"Ja ?" zei Hermelien behoedzaam . 
"Weet je wat ik hoorde ?" zei Harry geirriteerd . Voordat hij het wist gooide hij al zijn emoties eruit van de laatste paar dagen . 
"Ga naar ze toe en praat met ze ." zei Hermelien zodra hij klaar was met vertellen . 
Harry stond op .  
"Dat zal ik zeker doen ." zei hij nijdig . 
Hij liep weer terug naar waar hij het gehoord had en gooide de deur open . 
"Niet te geloven, jongens !" zei hij geirriteerd . 
Draco en Parvati hielde elkaar vast en kustten hartstochtelijk . 
Ze lieten elkaar abrupt los en staarden hem geschrokken aan . 
"Wat doe jij hier, Potter ?" vroeg Draco op dezelfde toon als alle voorgaande jaren . 
"Dat kan ik beter aan jouw vragen, Malfidus ." beet Harry hem toe . 
"Ik kan het uitleggen, Harry ." fluisterde Parvati gespannen . 
"O nee ." zei Harry sarcastisch .  "Jij hebt al meer dan genoeg uitgelegd !"
Hij wist dat deze woorden haar pijn deed en wilde haar dolgraag in zijn armen nemen toen hij zag dat ze in elkaar zakte . 
"Het spijt me, Harry ." zei Parvati ademloos .  "Het spijt me vreselijk-"
"Te laat, Parvati ." zei Harry en hij liep terug naar Ron en Hermelien . 
"En ?" vroeg Hermelien meteen . 
Harry gaf geen antwoord . Hij deed zijn mantel, sjaal om en greep toen zijn tassen . 
"Laten we gaan-" mompelde hij .  "Ik ga ." 
Hij liep naar de uitgang en deed de deur met een klap dicht . 
"Laten wij maar ook gaan-" stelde Ron voor . 
"Nee," zei Hermelien gedecideerd .  "Ga jij maar . Ik heb nog wat af te handelen ..."


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 64
Harry bleef roerloos op een bankje zitten in een van de drukke winkelstraten van Zweinsveld, hij luisterde braaf naar een toespraak van Ron ... maar hij hoorde geen enkel woord ...
Hij dacht aan Parvati en Malfidus .
 Niet te geloven dat die twee ...  hij zag het verschrikkelijke beeld weer voor zich . Malfidus met zijn armen om haar heen, terwijl hij dat nu zo graag bij haar wilde doen.
"Ron," zei Harry .  "Het was een nog betere kerstmis geweest als Parvati en ik nog bij elkaar waren, weet je dat ?"
"Ja ." zei Ron droog .  "Dat weet ik ."
"Harry ! Ron !" een opgewonden Hermelien plofte naast hen neer .   "Ik weet wie Maarten Mikulinas is ."
"Dat kan me niks schelen, Hermelien ." zei Harry uitgeput . 
"Dat kan je wel wat schelen ." zei Hermelien .  "Maarten Mikulinas is een vals opgegeven naam van Draco Malfidus ! Hij had voor een valse naam gekozen omdat hij bang was dat hij niet werd aangenomen als ze wisten dat hij een 'Malfidus' was ."
"Echt ?"
"Echt ." zei ze . 
"Hoe weet je dat ?" vroeg Ron wantrouwend . 
"Omdat ik net met die twee gepraat had ." vertelde Hermelien .   "Harry, Parvati was echt heel erg van streek . Ik wil wedden dat ze nog steeds verliefd is op jouw ."
"Dat kan me niks schelen ." reageerde Harry fel .   "Zij gaat maar lekker je broer aflebberen ."
"Zo mag je niet over Draco praten, Harry !" zei Hermelien woest . 
"Ik mag over Malfidus praten zoals ik wil ." beet Harry haar verveeld toe .    "Wij zijn nooit vrienden geweest . En nu is alles weer zoals het was . Hij en ik zijn aartsvijanden, op Voldemort na...  ik heb geen vriendin meer, zoals alle voorgaande jaren ..."
"Natuurlijk wel ." zei Hermelien geschrokken .  "Je hebt mij toch als je vriendin ?"
Rons' ogen werden als schoteltjes . 
"Bedoel je dat jullie-" stamelde hij . 
"Natuurlijk niet ." zei Harry .  "Ik wil nooit meer iets beginnen met een meisje ."
"Nooit ?" zei Hermelien . 
"Nooit ." zei Harry vastbesloten . 

Die week op school gingen Harry, Ron en Hermelien leven als dood normale leerlingen op school . Net als iedereen . 
Maar  iedereen wist dat het tussen Harry Potter en Draco Malfidus weer raak was . (zelfs de leerlingen die naar huis waren gegaan wegens de kerstvakantie ! waarschijnlijk hoorden ze via via van vrienden toch wat er op Zweinstein gebeurde ...)
Als ze elkaar op de gangen tegen kwamen probeerden ze elkaar OF te vervloeken OF te negeren . 
"Een prachtige kerst word het ." zei Ron keer op keer grimmig . 
Harry negeerde hem en kon zijn gedachten niet meer bij de lessen houden . 
Parvati was naar huis gegaan ...
Hij dacht de hele tijd maar aan Parvati ... elke dag, elk uur, elk minuut, elke seconde ...
Volgens Hermelien wilde Parvati alles ervoor doen om hem weer terug te krijgen ( "Dan wil ik dat ze van de Astronemie toren springt ." had Harry gemeen gezegd )

"Laten we even snel wat eten ." zei Ron . 
Harry smeet zijn boeken in zijn tas en holde achter hem aan . 
"Ik haat Sneep zo verschrikkelijk -" zei hij .  "Ik bedoel- Na die lessen van hem-"
"Laten we buiten gaan eten, jongens ." stelde Hermelien voor . 
"Ja ."
"Wat ?" zei Ron .  "Maar het had net gesneeuwd !"
"Dus ?" zei Hermelien . 
Ze draaide zich om en liep richting de grote houten deur . 
"Ik denk dat ik ook wel frisse lucht kan halen ." zei Harry . 
"Ik neem aan dat ik geen keus heb ?" mompelde Ron nijdig . 
"Je kunt best binnen blijv-"
"Ik ga al !" zei Ron en hij sjokte achter een tevreden Hermelien aan . 
Buiten gingen ze op het muurtje zitten . 
Harry staarde naar Hagrids' huisje dat bedekt was met dikke laag sneeuw . 
"Ik ga wel met Kerst bij Hagrid op bezoek, jongens ." zei Harry zacht . 
"Wij gaan met je mee ." zei Ron . 
"Dat is goed . " zei Hermelien .  "Hebben jullie een cadeautje voor Hagrid ?"
Harry werd rood . 
Hij was Hagrid totaal vergeten ... 
"Eh-" stamelde hij ongemakkelijk .  "Ik- denk dat ik dat ben vergeten-"
"Dat denk ik ook ." mompelde Ron . 
"He, Jongens !" zeurde Hermelien .   "En nu ?"
"Ik denk dat ik maar na schooltijd even naar Zweinsveld ga ." zei Harry .  "In de vakantie mag dat ."
"Ik ga ook dan ." zei Ron met tegenzin .   
"Goed ." zuchtte Hermelien .  "Vooruit, ik ga wel mee om jullie tips te geven ..."
"Dat hebben wij niet nodig, Hermelien Griffel ." zei Ron knorrig . 
Hermelien haalde haar schouders op . 
"Toch ga ik mee ." zei ze bazig . 
Harry en Ron wisselden een geergerde blik met elkaar . 
Hermelien haalde een pakje uit haar tas en gaf hen twee boterhammen . 
"Zijn jullie al een beetje begonnen met het voorbereiden van onze P.U.I.S.T en ? " vroeg ze nonchalant . 
"Hermelien !" brulde Ron vol ongeloof .  "Het is nauwelijks Kerst ! Hoe kun je aan iets denken dat zo ver weg is ?"
"Dat is niet ver weg, Ron ." zei Hermelien kalm .  "Het wacht op ons, Ron . En niet veel later krijgen we te maken met de P.U.I.S.T en ! Waarom denk je anders dat we lessen moeten volgen ?"
"Om ervoor te zorgen dat we ons niet hoeven te vervelen ?" mompelde Ron . 
Maar Hermelien hoorde hem . Ze snoof en praatte de rest van de dag niet meer tegen hem . 
Het kon Harry niks meer schelen wat er gebeurde tussen hen . 
Toch zat er iets niet lekker bij hem .
 Het was de gedachte aan Parvati die hem zo ongerust  maakte ...

Binnenkort meer !  :lol: 
En reageer please per PB'tje of in de reactie topic .
C Yah SoOn,
Cham.


-----------------------------------


~Cham~




Omdat ik gister geen tijd had om een stuk te plaatsen  (terwijl ik mezelf had voorgenomen dat elke dag te moeten doen )  krijgen jullie in 1 keer stuk 65 en 66 tegelijk !  :lol: 

Stuk 65
Op 25 December werd Harry wakker . 
Hij hoorde Ron opgewonden zijn cadeautjes open maken . 
"Vrolijk kerstfeest, Harry !" riep hij toen hij in de gaten kreeg dat hij wakker was . 
"Vrolijk kerstfeest, Ron ." zei Harry . 
Hij schoot in een donkerblauw spijkerbroek en een rood T-shirt .
"Laat ik ook maar eens beginnen -"
Harry maakte zijn eerste pakje open en zag dat het, de gebruikelijke, Wemel- trui was . 
Zijn overige cadeautjes waren ook super ... 

'Leer jezelf verdedigen tegen de Zwarte Kunsten'  boek van Hermelien,
 iets wat erg veel weg had van een (dreuzel) Gameboy dat een 'GameWizzard' heette van Ron, 
een zelf gemaakte Chocolade Cake van Hagrid,
een  splinter nieuwe schooltas van Cho,
een zelfgemaakte betoverende kerstkaart van professor Lupos, 
een sportief donker blauw vest met witte rits, dat Harry meteen aantrok, van Tops ! (met een briefje waarin ze vertelde dat ze die in een dreuzel winkel in Londen had gekocht ) . 

"Geweldig, he ?" zei Ron blij .  "Heb je ook een doos Smekkies van Cho gehad ?"
"Nee," zei Harry .  "Een schooltas ."
"Wauw !" zei Hermelien toen ze binnen kwam .   "Vrolijk kerstfeest, Harry en Ron !"
"Vrolijk kerstfeest, Hermelien !" zeiden Harry en Ron in koor . 
Hermelien giechelde . 
"Maar van wie had je die tas ook al weer gekregen ?" vroeg ze geinteresseert . 
"Van Cho ." zei Harry . 
"Cho Chang ?"
"Kennen we meerdere Cho's ?" zei Harry geirriteerd . 
"Eh- nee ." zei Hermelien die rood aanliep . 
"Bedankt voor je boek, Hermelien ." zei Harry glimlachend .  "En je GameWizzard is vet, Ron !"
"Jullie ook bedankt ." zei Ron lachend . 
"Fantastisch !" zei Hermelien . 
Ze stormde op de twee jongens af en omhelsden hen stevig . 
Harry voelde zich blij . 
Hij  had een gevoel van intense opluchting dat hij zulke goeie vrienden had ... mensen die meer voor hem waren dan vrienden . 
"Gaan jullie mee naar beneden ?" vroeg Hermelien .  "Ik was net al in de grote zaal geweest . Ernst Marsman, Hannah Albedil, Joost Flets- Frimel, Luna Leeflang en Cho zijn ook op school gebleven . "
"Waarom ?" vroeg Ron . 
"Omdat ze dit jaar speciaal voor Harry op school zijn gebleven !" zei Hermelien glunderend .   "Ze wilden Kerstmis met jouw vieren, Harry . Dit is allemaal voor jouw."
Harry stond op en toen viel zijn oog op Rons' glanzende schoenen en Hermeliens' opvallende  rok . 
"Nieuw ?" vroeg hij . 
Ron en Hermelien knikten . 
"Jij ook ?" vroegen ze tegelijk . 
Harry lachte . 
"Ja, ik ook ." zei hij . 

Toen Harry, Ron en Hermelien in de grote zaal kwamen zaten Ernst, Hannah, Joost , Luna, Draco en Cho samen met professor Perkamentus, Anderling, Stronk, Sneep, Banning, Sinistra, Zwamdrift,  en Hamilton  aan een ronde tafel overladen met kleine pakjes en heerlijk eten . 
"Vrolijk kerstfeest allemaal !" zeiden ze in koor . 
"Dankjewel, jullie ook Vrolijk kerstfeest allemaal !" zeiden Harry, Ron en Hermelien tegelijk . 
Iedereen begon te lachen . 
"Ik vind het hartstikke aardig  wat al deze leerlingen hebben voor je gedaan, Harry ." zei Perkamentus stralend . 
"O ja ?" zei Harry quasi- verbaasd .  "Wat dan ?"
"We zijn allemaal op school gebleven om kerst met jouw door te brengen, Harry ." zei Cho . 
"Wauw ! Ik bedoel- Dankjewel, dat jullie dit voor me doen ." mompelde Harry . 
Opnieuw begonnen ze te lachen . 
Tijdens het ontbijt werd er gezellig gekletst en gelachen, maar wat niemand opviel was dat Draco nogal zwijgzaam was . 
Na het ontbijt besloten ze met z'n allen bij Hagrid op bezoek te gaan, Draco zei zachtjes dat hij liever binnen bleef . 

"Kom binne allemaal ! Kom binne !" zei Hagird verrast toen hij ze allemaal aantrof voor zijn deur .   "Wil ie allemaal een koppie thee ?" 
Iedereen knikte en terwijl Hermelien thee zette, deelde Hagird koekjes uit en bedankte Harry hem hartelijk voor zijn heerlijke Cake . 
Na hun bezoek gingen ze samen met Hagrid naar de grote zaal om te gaan lunchen . 

"Wat gaan we doen na het eten ?" vroeg Joost . 
"Laten we naar Zweinsveld gaan !" stelde Hannah voor . 
Plotseling werd Harry mee getrokken naar de hal . 

"Parvati, wat doe jij hier ?" vroeg Harry . 
Hij was vreselijk blij dat Parvati terug was en vergat om afstandelijk te doen . 
"Ik ben speciaal voor jouw gekomen, Harry ." zei Parvati zacht .  "Het spijt me echt dat ik zo hard tegen je was en dat ik tegen je had gelogen en dat ik met Draco-"
Harry knikte . 
"Ik had er veel moeite mee ." fluisterde hij . 
"Ik ook ." zei Parvati .   "Ik besefte me plotseling dat ik veel meer voelde voor jouw dan voor Draco . Dat besefte ik toen ik thuis was en besloot onmiddelijk terug te komen . Ik heb geen moment aan een ander gedacht ."
Harry glimlachte breed . 
"Ik heb me nog zelden zo gelukkig gevoeld ." fluisterde hij . 
"Ik ook ." zei Parvati .   "Ik hou van je ."
"Ik ook van jouw ."
Ze bogen zich naar elkaar toe en kustten elkaar . 
Het was een lange zachte warme kus waarin Harry verdronk ... 
Hij vergat alles om zich heen . 
Toen ze klaar waren hoorden ze een paar mensen klappen . 
Harry en Parvati keken opgelaten naar de leraren en de rest die stralend in de hal stonden . 
"Wij houden ook van je, Harry !" riep Hermelien uitgelaten . 
"En wij ook !" riepen  Hannah en Cho .   "Anders waren we niet speciaal voor jouw gebleven !"
"Dit kan wel een interessante kerst worden ." zei Perkamentus .    
Harry en Parvati lachten . 
Ze keken elkaar diep in de ogen aan beseften plotseling dat ze echt voor elkaar gemaakt waren . 

En dus bleven ze de rest van de dag in Zweinsveld hangen ...
Ze zaten in de Drie bezemstelen, liepen wat winkels in . 
Maar wat iedereen blij en gelukkig maakte was dat er liefde in de lucht in ... rond Kerstmis . 
Harry en Parvati waren niet van elkaar af te slaan, maar ook Ron en Hermelien deden heel erg geheimzinnig, Ernst en Hannah waren stiekem verliefd op elkaar en zelfs Joost en Cho waren een tikkeltje klef ...
 Luna was de enige die singel bleef . 
Maar ook zij was blij . 

Na een lange dag in Zweinsveld keerden ze terug op school en wachtten een heerlijke feestmaal op hen . 
Hun dag eindige met een spectaculaire sneeuwballen gevecht tussen Harry, Ron, Ernst en Joost terwijl de meiden hen aanmoedigden . 
Wat niemand opviel was dat Draco de hele dag spoorloos was . 
Zelfs Hermelien had geen seconde aan hem gedacht ...

Stuk 66
Op 26 December werd Harry gewekt door een gloed van warmte . 
Hij wilde rechtop zitten maar zag toen dat Parvati op zijn borst lag met gesloten ogen . 
Toen herinnerde hij waarom zij hier lag ...
Het was een lang verhaal . 
Harry ging weer liggen maar voelde dat Parvati met haar vingers langs zijn gesloten oogleden gingen . 
Harry deed zijn ogen open en glimlachte . 
"Lekker geslapen ?" fluisterde hij . 
"Mijn beste nacht ." antwoordde Parvati . 
Harry lachte . 
Hij stond op en trok zijn nieuwe kleren aan, die hij had gekregen van de anderen toen ze gingen shoppen op de eerste kerstdag, en hij trok ook zijn nieuwe vest aan van Tops . 
"Wauw !" zuchtte Parvati .  "Je ziet er geweldig uit . "
Harry bloosde . 
"Zoals altijd ." voegde ze het eraan toe . 
"Eh jij ook, hoor ." zei Harry .  "Ik meen het ."
"Ik meen het ook ."  zei Parvati dood serieus . 
Harry trok haar naar zich toe en boog zich naar haar gezicht . 
"Ik heb je gemist ." fluisterde hij en kustte haar . 

"Zo zo ." zei Ron . 
Hij gooide het gordijn open en keek hen geamuseerd aan . 
"Ron !" sistte Parvati geschrokken .  "Ga weg !"
"Dat zal ik wel willen ." zei Ron pesterig .   "Maar Harry heeft toevallig mijn shirt nog ."
"Pak 'm maar snel ." zei Harry opgelaten .  "Hij ligt in mijn koffer -"
Harry en Parvati stonden op en liepen samen naar de lege leerlingenkamer . 
"Bonbon ?" vroeg Parvati aan Harry die in een sofa lag . 
"Eh- ja, lekker ." zei Harry . 
Parvati gaf hem een bonbon en keek naar hem hoe hij het op at . 
"Wat ?" zei Harry . 
"Niks ." zei Parvati glimlachend .  "Maar ik vind het een prachtig gezicht om te kijken hoe je eh- hoe je je normaal gedraagd . Ik bedoel-"
Ze werd vuurrood en staarde naar de grond . 
Harry grijnsde . 
"Kom eens hier ." zei hij en trok haar op zijn schoot .   "Geniet je er ook van als ik eh- anders doe dan wat ik normaal doe tegenover andere mensen ?" 
"Zoals ?" zei Parvati giechelend . 
"Zoals dit-" 
Harry raakte met zijn rechterhand haar zachte wang aan, haar gezicht ...  
Plotseling viel zijn blik op Parvati's hals . 
Zijn handen gleden langzaam van haar gezicht naar beneden ...
Parvati glimlachte en bloosde . 
Ze gaf hem een zoen en streelde met haar vingers zijn hals . 
Harry glimlachte . 
Toen Cho dit bij hem deed op het schip, voelde hij zich doodsbenauwd ... maar nu ...? Hij genoot ervan met volle teugen . 

"Oh ! " zei een hoge stem .  "Sorry !"
Harry en Parvati keken geschrokken naar het silhouet van Hermelien die onderaan de trap stond . 
"Het eh- het geeft niet, hoor ." zei Parvati die rood aanliep . 
Hermelien liep naar het portretgat . 
"Ik ga naar de grote zaal ." zei ze .  "Komen jullie mee ?"
"Ja ." zei Harry met een blik op Parvati, die snel haar blouse dicht knoopte . 
"Waar is Ron ?" vroeg Hermelien . 
"Ik ben hier ." zei Ron . 
Ze liepen naar de zaal en werden begroet door dezelfde mensen van gisteren . 
"Ik ga vandaag een feestje geven !" riep Ernst .    "En jullie zijn allemaal uitgenodigd om acht uur in de leerlingenkamer van Huffelpuff !"
"Behalve alle leraren !" riep Hannah . 
Harry lachte . 
"Ik kom wel ." zei hij . 
"Iedereen komt toch ?" vroeg Ernst ongerust . 
"Jawel, hoor ." zei Hermelien .   "Maak je je daar maar niet druk om ."
Tijdens het eten werd er net zoveel gekletst als op de eerste kerstdag . 
"Waar is Draco ?" merkte Hermelien bezorgd op . 
Niemand zei wat . 
Toen stond Perkamentus op . 
"Ik denk dat we Harry hiervoor nodig hebben -" zei hij bijna fluisterend . 
Maar iedereen hoorde hem duidelijk . 
"Kom met me mee, Harry . Ik zal je instructies geven ..."

Ik hoop dat jullie ervan genoten hadden ! 
Ik weet dat het nog lang geen Kerstmis is voor ons, maar ik verlang nu  zoooo  graag naar kerst ...
Maar goed : BINNENKORT MEER !!!
 :lol: Chammiej :lol: 

P.S 
By the way, 
Ik heb stuk 1 t/m stuk 16 verbeterd . 
Het was nogal onoverzichtelijk en ik denk dat het nu veel duidelijker is ...

De volgende keer verander ik de naam van mijn verhaal .
(Ik zal erbij zetten dat dat het vervolgverhaal zal zijn )


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 67
"Draco Malfidus is ongetwijfeld opnieuw ontvoerd door zijn vader, Harry ." vertelde Perkamentus .   "De Orde had hem en zijn maatjes opgesloten . Maar die zijn er inmiddels al uit ontsnapt . "
"Maar professor-" 
"Wat we niet weten is de reden waarom Lucius Malfidus zijn zoon altijd meeneemt . Zoals iedereen al weet is Draco oorspronkelijk van juffrouw Griffel's bloed . Maar waarom willen de dooddoeners Draco altijd zo graag hebben ? Dat is de vraag die jij moet gaan beantwoorden, Harry . Ik breng je naar het verleden, het verleden op school toen jouw ouders en Lucius Malfidus hier nog op school zaten-"
Sneep  wiebelde onrustig heen en weer op zijn stoel . 
"Wil je dat alsjeblieft voor me doen, Harry ? Jij bent de enige, van ons allemaal,  die ervaring heeft opgedaan met dit soort dingen ... Ben je bereid dit te doen ?" vroeg Perkamentus . 
Harry keek even naar Ron en Hermelien . 
"Ik doe het ." zei hij . 
"Goed ." zei Perkamentus .   "Wat ik zal gebruiken om je daarheen te brengen is een andere soort vorm van een 'tijdverdrijver' . "
"Oke ." zei Harry met een brok in zijn keel . 
"Wacht ." zei Parvati .  "Ik ga met Harry mee !"
"Nee, Parvati," zei Harry ongerust .  "Alsjeblieft dit kan ik heus wel-"
"Ik ga toch met je mee ." zei Parvati gedecideerd . 
"Ik dat geval kun je niet weigeren, Harry ." zei Perkamentus glimlachend .  "Je vriendin is alleen maar ongerust en ik stem toe dat ze mee mag ."
"Maar professor-" protesteerde Harry . 
"Deze amuletten mogen jullie niet kwijt raken ." zei Perkamentus . 
Hij deed een ketting om Harry's en Parvati's hals . 
"Dit is belangrijk met de verbinding van thuis . Als jullie het antwoord hebben moeten jullie de amuletten samen brengen en vurig denken aan iets gelukkigs uit deze tijd ." vertelde Perkamentus .  "Hebben jullie het begrepen ?"
"Ja, professor ." zeiden Harry en Parvati .  
"Dan is het nu tijd om te gaan ." zei Perkamentus en hij draaide de zandloper een paar keer om . 
Harry pakte Parvati's hand . 
Hij kneep zijn ogen dicht en voelde dat hij zweefde ... 

Harry landde met een harde plof op de grond . 
Hij keek om zich heen en zag dat hij onderaan de trap lag . 
Een paar voorbijgangers staarden hem aan en lachten . 
Harry stond op en klopt al het stof van zijn gewaad af . 
"Harry ?" zei een stem . 
"Ik ben hier, Parvati !" riep Harry .  "Waar ben jij ?"
"Hier ." zei Parvati en ze lachte . 
Ze keken elkaar verliefd aan en gingen dicht tegen elkaar aan staan . 
Uit de ramen zag Harry dat het lente was . 
Drukke leerlingen liepen in groepjes door gangen en kletsen volop over de de kerstvakantie . 
Op dat moment ging de schoolbel . 
Leerlingen haastten zich naar de lokalen . 
Harry en Parvati volgden twee jongens een klas in . 
"Nee, als Maanling dit hoord zal hij dat vast niet goed vinden ." zei de jongen, dat Sirius was . 
"Maar Griffoendor gaat winnen ! We moeten een feestje geven -" zei de andere jongen, dat James was . 
"Waarom ben je er zo zeker van dat Griffoendor gaat winnen ?" vroeg Parvati . 
"Omdat Griffoendor ongetwijfeld altijd wint !" zeiden Harry en James tegelijk . 
Ze keken elkaar verbaasd aan en lachten toen . 
"Dat is mijn vader ." fluisterde Harry tegen Parvati .   "En dat is Sirius ."
"Ja," zei Parvati .  "Dat wist ik ."
"He, jongen ." zei James tegen Harry .  "Kom je naast mij zitten ?"
Harry's hart sprong op . 
Zijn vader wilde dat hij naast hem kwam zitten ...
"Oke ." zei hij quasi- nonchalant . 
James lachte en sloeg hem op zijn schouder . 
"Dan kom jij naast mij zitten, meisje ." zei Sirius tegen Parvati .  
"Eh-" zei Parvati blozend . 
Harry knikte onopvallend . 
"Ja, dat is oke ." zei Parvati toen . 
"Oke ." zei Sirius en hij gaf een knipoog naar James . 
James en Harry gingen helemaal voorin zitten, achter twee meisjes waarvan eentje Lily was . 
Sirius en Parvati gingen helemaal achterin zitten, waar ze onopvallend met elkaar konden praten . 
Tijdens de les Transfiguratie probeerden Harry en Parvati contact te houden  door teksten te schrijven en dat te laten verschijnen in hun schriften . 
"Ik werd aangenomen toen ik in mijn tweede jaar zat ." zei James .  "Ze kozen mij als Zoeker omdat ik erg opviel met mijn trucjes enzo ..."
"Cool !" zei Harry .  "Ik werd Zoeker in mijn eerste jaar . Ik was de jongste speler in honderd jaar -"
"Vet !" zei James bewonderend .  "Hoe heet je trouwens ?"
Harry kreeg een brok in zijn keel en schreef : Parvati, hoe heet ik ? 
En die tekst liet hij verschijnen in Parvati's schrift . 
Jij heet gewoon Harry . Harry Potter . 
Stond er plotseling in zijn eigen schrift . 
Harry draaide zich om en staarde haar aan . 
Ze knikte en richtte zich toen op haar werk . 
Harry schraapte zijn keel . 
"Sorry ? Wat zei je ?" vroeg hij aan z'n jonge vader . 
"Ik vroeg wat je naam is ." herhaalde James . 
"Ik ben Harry ." zei Harry nerveus . 
"Cool . " zei James .  "Ik ben James . James Potter ."
"Dat wist ik al ." zei Harry .  
"O, oke dan ." zei James .  "Zie je dat meisje daar ?" 
"Ja ." zei Harry met een blik op zijn moeders achterkant . 
"Dat is Lily Evers ." zei James . 
Hij kreeg een blos op zijn wang en glimlachte flauwtjes . 
"Maar ze wilt me niet hebben-" 
"Natuurlijk wel ." zei Harry . 
Hij wilde zo snel mogelijk zijn ouders bij elkaar brengen . 
"Je moet het gewoon nog eens proberen ." zei hij .  "Je moet romantisch zijn ." 
"En wat weet jij nou wat romantisch is ?" vroeg James geirriteerd . 
"Omdat ik al een vriendin heb ." zei Harry met een diepe zucht . 
"Echt ?" zei James .  "Wie is het ?"
"Parvati Patil ." zei Harry . 
"En wie is dat ?" 
"Dat is dat meisje naast Sirius ." zei Harry . 
James draaide zich om en keek naar haar . 
"Ze is best mooi ." zei hij .   "Maar waarom heb je haar naast Sirius laten zitten ? Ben je gek ?! De hele school weet dat hij echt een meisjes- killer is -"
Harry haalde zijn schouders op . 
"Ik weet dat ze van me houd ." zei hij . 
James zei niets . 
"Lily ziet me niet eens staan ." zei hij plotseling . 
Harry zuchtte . 
"Ik kan je helpen ." zei hij .  "Ik kan je helpen haar te krijgen . "
"Ja ?" zei James . 
"Ja ." zei Harry .  "Maar op een voorwaarde ... als jij me helpt om bij Lucius Malfidus te komen ."


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 68
"Dit vragen we niet vaak, jongen ." zei James na de les toen ze in de hal stonden .  "Maar kom je samen met Parvati bij ons in de groep lunchen vandaag ?"
"Nee, sorry ." zei Harry .   "Maar Parvati en ik lunchen graag alleen ."
"Maar jij bent zo cool !" zei Peter Pippeling tegen Harry . 
"Jij bent een watje ." sistte Harry tegen hem . 
Hij draaide zich om en liep met Parvati weg, terwijl ze nog gelach van James en Sirius hoorden . 
"Jij bent echt cool, Harry !"
"Jij hebt Pippeling gedist, jongen !"

Parvati lachte en pakte zijn hand . 
"Heb je nog wat ontdekt tijdens de les ?" vroeg ze . 
"Ja ." zei Harry toen hij op het gras ging zitten .   "Mijn moeder ziet mijn vader niet eens staan en ik moet hem daarmee helpen . Op voorwaarde als hij ons helpt ." 
Parvati knikte . 
"Je vader is leuk toen hij jong was ." zei ze . 
"Wat bedoel je ?" vroeg Harry plagerig .   "Je mag hem niet van mijn moeder afpakken, hoor . Zonder hen was ik niet eens op aarde gekomen ."
Parvati giechelde . 
"Dat weet ik ook wel, joh ." zei ze .  
Harry glimlachte en trok haar naar zich toe . 
Hij had zijn armen om haar middel en kustte haar . 
"Zo, Potter ." zei een stem .   "Weer een ander ?" 
Harry keek omhoog en keek in de ogen van zijn moeder . 
"Je bedoeld James Potter ?" zei Harry . 
Lily snakte naar adem . 
"Sorry-" zei ze ademloos . "Van achteren leken jullie zo erg op elkaar en-"
"Dat geeft niet ." zei Harry .  "Ik ben Harry . Harry Potter ."
"Toch wel een Potter ?" zei Lily en haar ogen versmalden zich . 
"Je mag James niet, he ?" zei Harry .  
"Nee ." zei Lily aarzelend .  "Nee, ik mag hem inderdaad niet . "
"Kan je misschien een reden opnoemen waarom je hem niet mag ?" zei Harry . 
"James is arrogant ." zei Lily meteen .  
"Maar hij is toch niet arrogant tegen jouw ?"
"Nee, dat niet maar-"
"Geef hem dan een kans ." drong Harry aan . 
Lily leek te twijfelen maar toen liep ze resoluut weg . 
"Het word echt nooit wat ..." zei Harry verdrietig . 
"Natuurlijk wel ." zei Parvati .  "Waarom zit jij hier anders naast me ?"
"Ik vraag me weleens af of ik misschien een vergissing was geweest-"
"Nee, Harry " zei Parvati geschrokken . "Nee natuurlijk niet !"
Ze sloeg haar armen om zijn hals en drukte hem dicht tegen haar borst aan . 
Harry voelde haar hart kloppen . 
"Je bent lief-" zei hij . 
"Jij ook ..." 

"Op versiertoer, jongen ?" zei Sirius . 
"Nee, doe niet zo gek ." zei Harry opgelaten . 
"Sirius, dat is Harry's vriendin . " zei James .  "Je kunt haar niet meer krijgen dus laat maar met rust . Ze is bezet ." 
Sirius haalde zijn schouders op . 
"Dat is dan heel mooi ." zei hij . 
"He, kun je ons al naar Lucius Malfidus brengen ?" vroeg Harry aan James . 
"Waarom willen jullie zo graag naar Malfidus ?" vroeg James . 
"Dat zijn onze zaken, James ." zei Harry ongeduldig .   "Maar breng ons erheen ." 
Op dat moment ging de schoolbel . 
"Komen jullie mee naar Bezweringen ?" zei de jonge Lupos . 
Harry schudde zijn hoofd . 
"Ik eh- Ik kom zo ." mompelde hij en trok Parvati mee . 

"Is er iets ?" vroeg Parvati toen ze onder een boom stonden . 
"Ja," zei Harry .  "Ik denk echt dat ik een vergissing ben geweest, Parvati . Het werd nooit wat tussen mijn ouders ik denk het echt- en dat geeft me geen veilig gevoel -"
"Hier hebben we niks aan, Harry ." zei Parvati ongeduldig .   "We zijn gekomen om erachter te komen waarom Lucius Malfidus zijn zoon altijd al gehaat had ."
"Daar kunnen we niet achter komen ." zei Harry . 
 "Ik denk dat het beter is als we terug gaan -" zei Parvati geirriteerd . 
"Nee !" zei Harry .   "Dit moeten we afhandelen ."
"Bekijk het maar ." 
Parvati greep zijn amulet en bracht die van haar bijelkaar . 

"Jullie waren nauwelijks vijf minuten weg, jongens !" zei Hermelien verbaasd toen ze Harry en Parvati voor hen zag staan . 
"Dat was dan snel afgehandeld ." zei Cho . 
Iedereen begon te klappen maar alleen Perkamentus leek te weten wat er werkelijk gebeurd was . 
"Het was niet goed gelopen, he ?" zei hij ongerust . 
Parvati wierp een nijdige blik op Harry en liep toen de grote zaal uit . 
Iedereen keek nu naar Harry . 
"Wat was er gebeurd ?" fluisterde Hermelien . 
Harry haalde zijn schouders op . 
"We hadden een les Transfiguratie gevolgd samen met mijn vader en zijn- vrienden ." zei hij . 
Sneep leek even woedend naar hem te staren . 
"En toen was het pauze en- " Harry begon te vertellen . 
Te vertellen dat hij dacht dat hij vergissing was en dat Parvati terug wilde . 
Terwijl hij dat vertelde luisterden professor Perkamentus, Anderling, Stronk, Sneep, Banning, Sinistra, Zwamdrift,  en Hamilton  aandachtig ...
zaten Ron en Hermelien aan zijn zijden en steunden Ernst, Hannah, Joost , Luna en Cho hem vreselijk goed . 
"Maak je je maar geen zorgen, Harry ." zei Perkamentus .  "Je was geen vergissing . Ik kan me voorstellen dat je dat nu denkt -  Maar je hebt van je reis naar het verleden geleerd dat je ouders zonder jouw hulp of hulp van enig ander persoon ... dat ze toch vanzelf bijelkaar waren gekomen . Jij bent weg gegaan en toch ben je hier . Alleen maar dankzij jouw ouders ." 
Harry knikte . 
"Parvati en ik hadden al eens ruzie gehad maar tot mijn spijt herhaald alles zich ." vertelde hij neerslachtig aan iedereen .
 Het kon hem niks meer schelen dat de leraren het ook hoorden ! 
"Maar nu is het definitief echt over tussen ons . Ik weet me helemaal geen raad meer ..." 
...........


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 69
"Een geweldige kerst ." zei Harry zacht . 
Ron, Ernst, Joost en hij zaten buiten op het muurtje en staarden naar Hermelien, Hannah, Luna, Cho en Parvati die langzaam door de sneeuw wandelden . 
"Het valt allemaal wel mee, Harry jongen ." zei Joost .   "Het was gister geweldig, niet waar ?"
"Jawel ." zei Harry niet echt overtuigend . 
"Kop op, Harry ." zei Ron .  "Je verdiend vast wel een beter iemand-"
"Ron !" sistte Hermelien die bij was komen staan .  "Ben je nou zo erg tactloos ? Harry is nog verliefd op haar ."
"O ja ?" zei Harry grimmig . 
"Ga weg, Hermelien ." zei Ernst .  "Dit is mannen onder ons . Of ben je soms spion van die dames ?"
"Nee Ernst, doe niet zo belachelijk !" zei Hermelien woedend .  "Ik heb het recht om Harry te helpen, ik ben zijn vriendin -"
"O ja ?!" zei Ron scherp .  "Hoe bedoel je VRIENDIN ?"
Hermelien draaide zich nijdig om en liep weg . 
"Laat haar, Ron ." zei Joost .  "Ze is wat bazig maar een aardig meisje ."
Ron werd rood . 
"Nou ja ..." mompelde hij . 
"Maar zoals Ron al zei," begon Ernst .  "Je verdiend een beter meisje-"
"Had ik gezegd dat het uit was tussen Parvati en mij ?" snauwde Harry . 
"Eh- nee natuurlijk niet ." zei Ernst hij en de jongens waren allemaal verbaasd . 
"Eerlijk gezegd dacht ik van wel ." zei Ron aarzelend . 
"O ." was het enige wat Harry uit kon brengen .  
De jongen  zwegen een tijd en keken naar de meisjes die sneeuwballen naar elkaar gooiden en giechelden . 
Harry zuchtte . 
"Zulen wij ook maar wat nuttigs gaan doen ?" vroeg hij . 
"Ja hoor !" zei Ron opgewekt .
"Laten we de meiden gaan bekogelen !" stelde Ernst voor . 
Harry lachte .
Hij pakte wat sneeuw en maakte er een ronde bal van . 
"HE, KIJK EENS !" riep hij . 
Cho keek zijn kant op en kreeg de sneeuwbal in haar gezicht . 
"HARRY ! IK KRIJG JE NOG WEL !" riep ze half lachend en propte een sneeuwbal onder zijn mantel . 
Harry rilde en probeerde het eraf te halen . 
"Het is nu oorlog ..." zei hij . 

Al snel begon iedereen elkaar te bekogelen . 
Cho en Hermelien hadden het blijkbaar op Harry gemund want ze mikten op zijn gezicht en propten sneeuw in zijn mantel . 
Maar Harry sleog net zo hard terug . 
Hij greep een sneeuwbal van Ron en wreef dat door Hermeliens haar . 
"Harry !" gilde ze . 
Cho grijnsde en hield haar om op te staan . 
" 'k dacht het niet, he !" brulde Ron en bekogelde haar met drie sneeuwballen tegelijk . 
Harry lachte en keek om zich heen . Zoekend naar een nieuwe slachtoffer ...
Plotseling zag hij het . Een meisje, eenzaam met haar mantel strak om zich heen, prachtige glanzende haar ...
Parvati . Harry maakte zo snel mogelijk eens sneeuwbal en mikte het tegen haar arm aan . 
Ze draaide zich geschrokken om . 
Harry lachte naar haar . 
Maar haar ogen werden kil toen ze hem zag maar tegelijkertijd ook verdrietig . 
Harry liep naar haar toe . 
"Heb ik je veel pijn gedaan ?" fluisterde hij . 
"Je weet best dat het nu definitief over is tussen ons, Harry ." zei ze kil .   "Ik heb er spijt van dat ik ooit verliefd op je ben geworden . "
Professor Hamilton, van Verweer tegen de zwarte kunsten, kwam bij hen staan en keek lachend toe hoe Ron en Hermelien met elkaar worstelden . 
Maar tot zijn spijt zag Harry dat Parvati haast kwijlend naar professor Hamilton staarde ...
Dit is duidelijk, dacht Harry verdrietig . Ze is al tijden verliefd op onze leraar ...
"Dat is goed ." zei hij  nijdig tegen Parvati .  "Fijn, prima !  ."
"Je weet best dat het niet gaat tussen ons !" sistte Parvati . 
"Nee, eerlijk gezegd dacht ik van wel ." zei Harry .  "Tot ik wist dat je verliefd was op een ander ."
"O ja ? " zei Parvati .  "Op wie dan wel ?!"
"Vraag dat maar aan professor Hamilton ." zei Harry geirriteerd . 
Met die woorden liep hij naar het kasteel . 
Niet wetend dat Parvati hem verbouwereerd na keek . 

"Ik weet dat het moeilijk voor je is Harry ." zei Ernst .  
"Wil je er alsjeblieft over ophouden ?" zei Harry . 
Hij voelde zich vreselijk en keek de jongens niet aan . 
Dankzij hem zaten ze nu hier ... 
De meiden waren nog buiten . 
"Het is tijd om te gaan eten." zei Harry .    "Zou je misschien de anderen willen halen, Ron ?"
Harry, Ernst en Joost zaten al samen met de leraren aan tafel toen Ron, Cho, Hannah en Luna naar binnen stormden . 
"Parvati en Hermelien zijn meegenomen !" riepen ze in koor . 
Harry schrok . 
Kon het dan toch waar zijn ...?


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 70
Het werd doodstil in de Grote Zaal . 
Harry stond op en liep weg . 
"Harry, waar ga je heen ?" riep Ron . 
Harry negeerde hem en versnelde zijn pas . 

Hij gooide de eiken voordeuren open en liet zich buiten in de sneeuw op zijn knieen vallen . 
"Het spijt me vreselijk dat we af en toe meer waren dan gewoon vrienden, Hermelien ." fluisterde Harry . 
Hij liet zijn hoofd in de sneeuw zakken en voelde zich ijskoud worden ...
"Hoe bedoel je af en toe meer dan gewone vrienden ?" zei een ijzige stem . 
Harry keek abrupt op . 
"O," zei hij zacht .  "Niks hoor ."
"Harry, vertel het me nou maar gewoon ." beveelde Ron . 
"Weet je, " begon Harry aarzelend .  "Laten we een eind gaan lopen ."
Ze wandelden langs het meer . 
"Ik denk dat je dat gevoel wel kent," zei Harry zacht .   "Dat je een goede vriendin hebt en dat er na lange tijd toch wel iets kan gebeuren . Toch ?"
Ron knikte . 
"Dat klopt ." zei hij .   "Maar als je bedoeld dat Hermelien en ik-"
"Nee, dat bedoel ik niet !" zei Harry geschrokken .  "Maar je bent toch wel verliefd op Hermelien ?"
"Eh-" 
"Je moet het me eerlijk vertellen, Ron ." 
"Nou ja-"
"Luister Ron ." zei Harry nerveus .  "Hermelien en ik hadden weleens hele hechte momenten gehad . Wij samen ."
"Wat bedoel je daarmee ?" vroeg Ron kil .  
"Ik bedoel- Nou op vakantie had je jezelf laten verdrinken en was zij, Hermelien, helemaal overstuur . " vertelde Harry . "En toen ging ik haar troosten en- en nou ja ... de rest ging vanzelf ." 
Rons' ogen versmalden zich . 
"Bedoel je dat jij en Hermelien-"
"Nee, Ron . Je begrijpt het niet !" zei Harry .  "Hermelien en ik hadden nooit wat moois samen gehad ... maar soms waren er momenten dat we elkaar- alsof  we elkaars emoties konden voelen ." 
Ron zweeg . 
"Parvati was niet alleen fout, Ron ." zei Harry verdrietig .  "IK was ook fout ."
"Maar Parvati dumpt je voor de tweede keer ." zei Ron . 
"Dat kan me echt niks meer schelen ." zei Harry zacht . 
"Het raakt je echt, he ?"
"Nee hoor . Nou, ja ..." Harry werd rood . 
"Maar je was ook fout tegen mij, Harry ." zei Ron geirriteerd . 
"Dat weet ik ook wel -"
"Je was oneerlijk tegen mij ." zei Ron woedend . 
"Dat weet ik maar-"
"En Hermelien was dat ook ." zei Ron .   "Het kan me niks schelen dat zij en Parvati weg zijn ."
"Hoe kun je zoiets over een vriendin zeggen ?" brulde Harry woedend .   "En zij is niet zomaar een vriendin van ons, Ron !"
"Nee," zei Ron koeltjes .  "Voor jouw is Hermelien inderdaad geen gewone vriendin ."
"Niet alleen voor mij !" zei Harry nijdig .  "Maar Hermelien is voor ons allebei heel erg belangrijk !"
"DAT GELDT NIET MEER VOOR MIJ !" schreeuwde Ron . 
"WEL WAAR !" brulde Harry net zo hard terug .  "DIEP VAN BINNEN HOU JE ZELFS VAN HAAR !"
"JE PRAAT OVER NONSENS, HARRY -"
Harry draaide zich woedend om en liep naar binnen . 

"Gaat alles goed met je, Harry ?" vroeg Cho onmiddelijk toen ze hem op de trap zag . 
"Ja hoor ." mompelde Harry . 
Hij was er kapot van dat Ron nu ook tegen hem was ...
"Als er iets is, Harry ." zei Cho .  "Dan weet je dat ik klaar sta, he ?"
"Dat is heel lief van je, Cho ." zei Harry schor . Hij meende het .   "Maar wil je me nu even alleen laten ?"
"Ja natuurlijk ." zei Cho een beetje teleurgesteld . 
Harry raakte even haar hand aan voor hij naar boven ging . 
Hij klom door het portretgat in de lege leerlingenkamer en ging naar zijn slaapzaal . 
Hij had iemand nodig om mee te praten .... maar wie ? wie kon hij nu een brief gaan schrijven ...? 
Plotseling wist hij het . 
"Sirius," fluisterde hij geluidloos .  
Maar hij wist dat het geen zin had . 
Sirius had verteld dat het maar eenmalig was ...
Maar misschien was er nog een hoop ...? 
"Sirius," zei Harry weer maar nu duidelijker .   "Sirius, ik heb je vreselijk hard nodig ..."

"Dat weet ik, Harry ... Ik weet precies wat je nu wilt ..." 

Weet je, 
Het zal best wel kunnen dat ik plotseling dagen lang niet meer post  :cry: 
Want er is iets met onze internet verbinding . 
Maar ik weet niks zeker dus ...
L8er !
Cham.


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 71
Harry deed zijn ogen open en keek verwilderd om zich heen . 
Hij zag niemand ...
Maar hij durfde te zweren dat hij iemand had gehoord . Niemand minder dan Sirius ...
"Je had me ook gehoord, Harry . Het was geen verbeelding ..."
Harry schrok en liet zich op zijn bed vallen . 
Hij sloot zijn ogen .
"Kom je nu naar me toe ...?"
Zijn ogen werden verlicht door een felle lichte kleur en opnieuw was het alsof hij in de hemel was beland . 
Was er misschien toch wel een hoop om terug naar Sirius te gaan ...? dacht Harry opgewonden . 
Hij kneep zijn ogen stijf dicht en voelde zijn geest omhoog stijgen . 
Hij keek naar beneden en zag zichzelf op bed liggen .
Dit keer schrok hij niet . Het was hem gelukt ... Het was hem gelukt om Sirius te bereiken en nu ging hij naar hem toe ...

Zweinstein werd kleiner en kleiner ...
Na enkele seconden was Harry's geest al heel erg ver weg . Hij was al tienduizend planeten verder en belandde met een zachte plof op een diamanten grond . 
Harry keek verbijsterd, maar ook verwonderd, rond . 
Hij was in Sirius'  wonderbaarlijke wereld beland . Spook achtige vogels zongen zachtjes liederen . 
 Een groot  net hing boven, met in elk vierkant gat parels in verschillende kleuren . 
Harry wandelde een klein stukje verder .
In het midden trof hij een groot wonderlijk vijfer aan . De bodem van de vijfer was bedekt met Goud zand, het water was helder ... 
Er dreven honderden Waterlelies in de vijfer, in verschillende kleuren . 
Er gaan dagelijks veel mensen dood op Aarde, dacht Harry verdrietig toen hij al die schitterende waterlelies zag .Sirius had gezegd dat  je werd herboren uit een waterlelie op het moment dat je sterft op Aarde ...

Harry ging aan het rand van een vijfer zitten en keek verwonderd naar een Lelie dat langzaam openbarstte . 
Een jong meisje van zijn leeftijd klom uit de grote Lelie en staarde glimlachend rond . 
"Hallo ." zei het meisje met een heldere stem tegen Harry . 
"Hoi ." zei hij verbijsterd . 
Het meisje lachte en het viel Harry op dat ze een schitterende glimlach had ... maar lang niet zo mooi als die van Parvati ....
"Is deze wereld helemaal nieuw voor je ?" vroeg hij aarzelend . 
"Ja," zei het meisje .  "Ik was net op Aarde gestorven . "
"Oh," zei Harry . Hij wilde verder vragen . Maar was dat niet onbeleefd ...?
"Je wilt weten hoe ik ben gestorven ?" zei het meisje lachend . 
Harry staarde haar geschrokken aan . 
"Als je eenmaal dood bent beschik je automatisch de gave om gedachten te lezen ." legde  ze uit .   
"O oke ." zei Harry opgelaten . 
"Nou, ik ben dus gestorven aan een ziekte . Een zware longontsteking dat ik een jaar geleden kreeg ..." vertelde het meisje . 
"Ik vind het heel erg als mensen dood gaan ." fluisterde Harry . 
"Jij hoort hier niet he ?" zei het meisje .  "Jij bent iemand van de Aarde ."
"Ja," zei Harry .  "Is dat erg ?"
"Nee hoor .Maar dan moet je wel heel erg bijzonder zijn om hier te komen ... Hoe heet je ?"
"Harry ." zei Harry .  "Harry Potter ."
"Ik ben Chadey . Chadey Demjeguende ." zei het meisje . 
"Demjeguende ?" herhaalde Harry vol ongeloof .  "Is dit toeval ?"
"Hoezo ?" vroeg Chadey . 
"Eh-" stamelde Harry . 
Waar kende hij die naam ook al weer van .... ?
"Ken je toevallig Louisa Demjeguende ?" vroeg hij aarzelend . 
Chadey lachte . 
"Ja," zei ze .  "Dat was mijn jongere zus ."
"Heb je tovenaarsbloed ?" vroeg Harry bijna geluidloos . 
"Ja," zei Chadey .  "Maar ik studeerde op een tovenaarsschool in Frankrijk . Beauxbatons ." 
"Cool ." zei Harry . 
"Ja dat was het zeker ." zei Chadey verdrietig .  "Tot ik in mijn vierde jaar zat ... toen kreeg ik een Longontsteking en lag ik in het ziekenhuis . "
"Hoe oud ben je eigenlijk ?"
"Ik ben 17 . Jij ?"
"16 ." zei Harry . 
"Maar ik moet nu gaan ." zei Chadey .  "Ik moet me hier namelijk nog bekend maken bij de Heer ."
"De Heer ?" zei Harry niet-begrijpend . 
"Ik moet nu gaan, Harry ." zei Chadey .  "Sorry, maar ik hoop je snel te zien ."
Toen ze weg liep viel het Harry pas op dat ze een glinsterend licht roze jurk/gewaad droeg . 
De spookachtige volges bleven maar zingen ...

"Harry ." 
Harry draaide zich om en stond oog in oog met Sirius .
"Sirius !" riep hij . 
"Alles goed met je jongen ?" vroeg Sirius lachend . 
"J- Nee, eigenlijk niet zo heel erg goed ." zei Harry sip . 
"Het is uit met je vriendin, he ?" zei Sirius . 
"Dat ook ." zei Harry .  "Maar Hermelien en Parvati zijn ontvoerd en ik heb ruzie met Ron ... en niemand wilt naar me luisteren en Kerstmis is dit jaar vreselijk en-"
"Ho !" zei Sirius .  "Ik weet het allemaal al ." 
"O ja ?"
" Ja ."
"Hoe kan dat ?"
"Wij beschikken over meerdere gave als we gestorven zijn ." antwoordde Sirius geheimzinnig .
..........


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 72
"Maar wat kan ik doen, Sirius ?" vroeg Harry hopeloos .   "Ik vind het zo erg dat niemand me begrijpt -"
"Dat meisje ... Cho had toch haar hulp aangeboden ?" zei Sirius . 
"Dat klopt ." zei Harry .   "Maar ik weet niet of ik haar kan vertrouwen, ik bedoel- wij hadden een jaar geleden een eh- andere relatie gehad ."
"Ik weet dat het moeilijk is ." zei Sirius .  "Maar ik heb zo'n gevoel dat Cho heel veel voor je kan betekenen . Zij kan je met heel erg veel dingen helpen . Jullie zijn nu niets meer dan gewoon vrienden en ik raad je aan dit zo te houden ."
Harry glimlachte . 
"Dat zal ik zeker doen ." zei hij .  "Ik heb op dit moment even genoeg van vrouwen ."
"Je word volwassen, Harry ." zei Sirius vaderlijk .   "En volwassen mensen hebben erg veel dingen aan hun hoofd . Ik maak me zorgen om je ..."
"Dat is echt nergens voor nodig, Sirius ." zei Harry .  "Ik ben alleen heel erg geschrokken dat Hermelien is ontvoerd ..."
"En Parvati ."
"Nee, nou ja ..." stamelde Harry .  "Dat ook ."
"Harry," zei Sirius.    "Ik kan je niet veel meer helpen nu ik niet meer leef in jouw wereld . Je moet hulp van Cho gebruiken ."
"Dat kan ik niet-" protesteerde Harry .  "Zij en ik-"
"Ik weet zeker dat je dat wel kunt, Harry ." zei Sirius .  "Het is nu tijd . Ga maar terug ."
"Maar Sirius, ik-"
"Tot ziens, Harry ."
"Dag ..."

Hij begon te zweven ...

"HARRY ! Gaat alles goed met je ?" zei een stem .  "Je had je de hele ochtend al niet meer bewogen-"
Harry keek om zich heen en zag dat hij weer in zijn bed lag . 
Ernst, Joost, Hannah, Luna, Cho en Ron stonden bezorgd naast zijn bed . 
"Ja," zei Harry zacht .  "Het gaat prima ."
Hij keek naar Ron die een vreemd geluid maakte . 
Harry ging er vanuit dat dat 'Sorry' betekende en besloot maar te glimlachen . 
"Er is iets gebeurd ." zei Ron schor .  "Perkamentus had vannacht een brief van de Orde gehad . Ze hadden Parvati en Hermelien gevonden ... bewusteloos en gewond ."
Harry staarde naar zijn handen . 
Was hij dan zo lang weggeweest ? De hele nacht ...?
"En nu ?"
"En nu had Perkamentus mij de opdracht gegeven jouw mee te nemen naar Londen ." antwoordde Ron . 
"En hoe gaan we er dan heen ?" vroeg Harry . 
"Met de collectebus ." zei Ron .  "We gaan zonder begeleiding dus het is wel erg riskant -  maar we kunnen niet anders . Perkamentus en de andere leraren moeten zich vandaag weer voorbereiden, vanavond komen de leerlingen terug . "
"O dat is ook zo ." zei Harry .  "Laten we nu maar meteen naar Londen gaan ."

"Harry !" zei Sjaak Stuurman opgewonden .  "Wat fijn dat je weer met ons mee rijd . "
"Ja, inderdaad ." zei Harry geirriteerd .  "Maar ik zoek nu gelijk een plek uit voordat ik ziek word ."
Ron plofte op een bed neer, naast een man die er griezelig sjofel uit zag . 
"Waar wil ie na toe, Harry ?" vroeg Sjaak . 
"Naar Londen, graag ." zei Harry .   "Grimboudplein ."
"Wrom mot je daar heen, Harry ?" zei Sjaak nieuwschierig . 
"Dat gaat je niks aan ." zei Ron . 
"En U reist met Harry Potter mee ?" zei Sjaak . 
"Ja, dat klopt ." mompelde Ron . 
"Breng ons maar gewoon zo snel mogelijk naar het Grimboudplein ." zei Harry die al gauw misselijk werd .  "En stel geen vragen ." 
"Ik had me voorgenomen nooit met de Collctebus te rijden, weet je nog ?" flusiterde Ron . 
Harry lachte . 
"We hebben geen keus ." zei hij . 
"Alles beter dan dit ." zeurde Ron . 
Harry keek uit het raam en zag landschappen weg flitsen . 
Plotseling hoorde hij een knal en zag hij dat Ron per ongeluk het koffertje van de man naast hem had omgegooid . 
"Sorry, meneer-" mompelde hij met rode oren . 
Maar de man sprong overeind en richtte zijn toverstok op de mensen in de bus . 
"STOP DE BUS !" brulde hij . 
De bus stopte en iedereen keek beangstigend toe . 
"Jullie blijven hier tot ik iemand heb doodgeschoten ." hij haalde een (dreulze) pistool tevoorschijn en richtte die tegen Harry's hoofd .


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 73
 Iedereen in de Collectebus hield zijn/ haar adem in . 
Ron wendde zijn gezicht af van Harry en wist blijkbaar niet wat hij moest doen . 
Harry staarde naar het pistool tegen zijn hoofd en duwde het geirriteerd weg . 
"Doe niet zo gek-" mompelde hij nerveus tegen de gewapende man . 
"Wat zei je daar jochie ?" brulde de man .  "Oh, oh, oh, Jij bent veel te bruut om nog te mogen leven ..."
Harry lachte honend . 
"Hoor wie het zegt ." snauwde hij .   "Maak dat je weg komt en laat de bus weer rijden, man . Ik heb haast ."
"En waarom heb jij en je maat zo'n haast ?" zei de onbekende man dood leuk . 
Harry greep het pistool uit zijn hand en richtte die toen op hem . 
De man snakte naar adem en viel op de grond . 
"Vertel me wie je bent ." zei Harry dreigend . 
"Dat kan ik niet-" 
"Oh oh oh," deed Harry hem sarcastisch na . "Jij bent veel te bruut om nog in deze wereld te mogen leven, meneer . Ik ga je aangeven ."
"NEE !" brulde de man .   "Alsjeblieft, Harry Potter ... NEE !"
"Waarom wilt U me dood hebben ?" vroeg Harry kil . 
"Omdat mijn dochter gister was gestorven, jongen ... en ik had zo'n idee dat jij een bedreiging voor mijn andere dochter kon zijn . Ik ben werkelijk geen dooddoener als je dat denkt . " gooide de man het eruit .  "Maar mijn jongste dochter is pas begonnen aan haar eerste jaar op Zweinstein en jij bent een van de beroemdste leerlingen op Zweinstein, ik wilde niet dat mijn andere dochter ook sterfde en had maar besloten -"
"Om mij dood te schieten omdat ik een verdachte was ." zei Harry koeltjes . 
"Nee, dat is het niet ." zei de man hopeloos .  "Mijn dochter was gestorven aan een longontsteking ."
Plotseling begon Harry's binnenste te bevriezen . 
Was zijn dochter niet toevallig Chadey Demjeguende ...?
"Meneer," zei Harry toen een stuk beleefder .  "Bent U niet toevallig meneer Demjeguende ?"
"Ja," zei de man met een flauwe glimlach .  "Dat ben ik inderdaad ."
Harry knikte en hielp hem overeind . 
"Ik ken uw dochter, meneer . " zei hij .  "Louisa Demjeguende nietwaar ?"
Meneer Demjeguende knikte .  
"En uw andere dochter was Chadey die op Beauxbatons studeerde . Klopt dat ?"
Meneer Demjeguende knikte opnieuw . 
"Hoe weet je dat allemaal ?" vroeg hij met grote ogen .  
"Ik eh- ik ken haar nog van heel erg lang geleden ." verzon Harry die rood werd . 
"Kunne we weer gan rijde ?" vroeg Sjaak ongeduldig . 
"Ja ." zei meneer Demjeguende . 
Hij ging op zijn bed liggen en begon vreselijk nep te snurken . 
Harry en Ron keken elkaar grijnzend aan en schudden toen hun hoofden . 

Na een tijd hoorden ze allemaal opnieuw een knal en was meneer Demjeguende weer opgestaan met een pistool in zijn hand . 
"Jullie zijn stom !" zei hij bulderend van het lachen .  "Te stom om mij te geloven ."
"Dat was inderdaad stom van ons ." zei Harry grimmig . 
"STOP DE BUS OPNIEUW !" 
Er ging een diepe zucht in de bus en iedereen keek weer naar meneer Demjeguende hoe hij Harry nu vast greep bij zijn keel . 
"Doe niet, Sukkel !" scholdt Harry en sloeg zijn hand weg . 
"Ik ben inderdaad de vader van Louisa en Chadey ." zei meneer Demjeguende met een krankzinnige schittering in zijn ogen .  "Maar ik ben ook een beruchte volgeling van de Heer van het duister ."
"Dat is allemaal heel erg mooi ." zei Harry verveeld .  "Kunnen we nu verder rijden ?"
Hij snakte ernaar om Hermelien weer eens te zien ...
"Waarom vertel je ons dit ?" vroeg hij geirriteerd .  "Als je een dooddoener bent, vertel je dit toch niet ?"
"Maar ik wel ." zei meneer Demjeguende lachend .  "Jullie mogen het allemaal horen omdat ik straks hier de boel opruimt door alles op te blazen ."
"Mooi ." zei Harry .  "Allemaal erg leuk bedacht, maar kun je ons nu even met rust laten ? Deze mensen hier zijn allemaal onschuldig en als je echt zo graag iemand mee wilt nemen neem je jezelf maar weg ."
"Nee," zei meneer Demjeguende .  "Ik moet jullie allemaal doden ."
Harry voelde zijn woede omhoog komen . 
Hij haatte deze man zo erg ...
Hij keek naar Ron en hun blikken kruistten die van elkaar . 
Ron gaf een onopvallende knikje .
Harry pakte meneer Demjeguende bij zijn arm en gaf hem een harde stomp tegen zijn maag . 
"Ik weet dat geweld helemaal niets bereikt-" zei Harry .   "Maar ik kon het gewoon niet meer uithouden . IK WURG JE MET BLOTE HANDEN, MENEER !"
Ron greep meneer Demjeguende's haar en trok er aan alsof het touwtjes waren . 
"Ik-wil-zo-snel-mogelijk-weg-" hijgde Ron . 
Harry wist dat hij Hermelien wilde zien ... 
Er wachtten mensen op hen ... twee gewonde mensen die veel voor hem betekenden ...
"LAAT DE BUS WEER RIJDEN !" schreeuwde Harry tegen Sjaak . 
Ron bleef meneer Demjeguende vast houden tot hij werd geleverd aan Lupos en Tops die vermomd waren als twee agenten . 

"Gaan jullie maar een voor een naar boven ." zei Lupos zodra ze binnen waren .  "Anders word het veel te druk ."
"Ga jij maar eerst, Harry . " mompelde Ron . 
Harry ging naar boven en klopte op de deur . 
Hij wenstte vurig dat Hermelien en Parvati weer snel geneesden ....

Nog steeds leuk ? 
Of opmerkingen over fouten ?   :oops: 
PB me !
Cham


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 74
Harry schuifelde langzaam naar binnen .
Hij zag Hermelien met een diepe wond op een sofa liggen en Parvati met een bloed lip in een bed liggen . 
Even ontmoetten hun ogen elkaar en voelde Harry zich weer net zo erg verliefd als toen .
Maar toen hoorde hij Hermelien zachtjes iets fluisteren en keerde hij zich naar haar toe . 
"Hermelien," fluisterde hij over bezorgd .  "Wat is er gebeurd ?"
Hermelien probeerde te glimlachen maar sloot haar ogen toen . 
Harry voelde paniek opkomen . 
Ging alles wel goed met haar ?
"Ik ben blij dat je gekomen bent, Harry ." zei Hermelien zacht . 
Haar stem was warm en zwak  . 
"Ik denk dat ik het je een andere keer kunt vertellen ." zei ze .  Haar gezicth vertrok van de pijn .  "Maar ik voel me stukken beter nu ik jouw zie, Harry ."
"Hermelien," fluisterde Harry verdrietig .  "Je wilt niet weten wat er allemaal vanmiddag gebeurde met Ron en mij in de Collectebus . We werden bijna gegijzeld ."
"Echt ?" Hermelien wilde rechtop zitten maar Harry hield haar gezicht tussen zijn handen .
"Ik ben zo blij dat ik jouw zie, Hermelien ." fluisterde hij . 
Hij kustte haar voorzichtig . 
Het kon hem niks meer schelen wat Parvati dacht ... 
"Dit wilde ik al een hele tijd ..." fluisterde hij in Hermeliens' oor . 
"Je bent echt een goede vriend, Harry ." zei Hermelien .  "Je bent een grote tovenaar ."
Harry keek stiekem uit zijn ooghoeken naar Parvati en zag dat ze zich had verstopt onder haar warme dekens . 
Hij keek Hermelien onzeker aan, die hem bemoedigend toe knikte . 
Harry liep voorzichtig naar Parvati toe en ging op het rand van haar bed zitten . 
"Parvati," zei hij schor . 
Parvati draaide zich om en staarde hem verdrietig aan . 
Haar ogen waren rood maar het was duidelijk dat ze had gehuild . 
"Parvati, gaat alles goed met je ?"
"Ik-" zei Parvati zacht . Maar verder kwam ze niet .   
Haar ogen vielen vermoeid dicht en Harry keek geschrokken naar Hermelien die gerust stellend haar hoofd schudde . 
"Ze is moe ." zei ze zacht .   "Het was eigenlijk helemaal niet zo goed wat je deed in het bijzijn van je eh- vriendin ."
"Het is uit ." zei Harry scherp . 
"Maar toch," zei Hermelien schouderophalend .  "Maar toch klopt het niet -  het was niet prettig voor haar en nu is ze heel erg geshockt ."
"Dacht je dat ik het niet erg vond toen ik erachter kwam dat ze verliefd was op die engerd van een Hamilton ." beet Harry haar toe . 
"Echt waar ?" zei Hermelien verrast .  "Is Parvati verliefd op onze leraar ?"
"Ja ." mompelde Harry nors .  "Ik laat Ron maar even binnen-"

Harry ging naar beneden en besloot maar alleen rustig aan de keuken tafel te gaan zitten met een beker kruiden thee . 
Hij hoorde buiten vogels zngen en leden van de Orde in de woonkamer zachtjes praten . 
Het interesseerde hem allemaal niet meer . 
Hij voelde zich rot ...  Hij voelde zich vreselijk omdat hij en Parvati ruzie hadden, maar ook omdat Hermelien nog steeds niet wilde vertellen wat er precies gebeurd was . 
"Harry ?" zei een stem . 
Harry draaide zich om en zag Tops in de deuropening staan . 
"Kop op, Harry ." zei ze opbeurend .  "Vertel mij maar wat er precies is ."
Ze ging naast hem aan de keuken tafel zitten en toverde een fles Boterbier voor zichzelf . 
"Er is niets-" mompelde Harry . 
"Jawel ." zei Tops .  "Waarom zou je anders hier zitten ?"
"Ik wacht op Ron ."
"Dat kan toch ook bij ons in de woonkamer ?" drong Tops aan . 
"Nee, ik wil even alleen zijn -" mompelde Harry . 
"Ha !" zei Tops triomfantelijk .  "Als mensen DAT zeggen is er altijd wel iets . Vertel op !"
Harry glimlachte flauwtjes . 
"Het is een al een tijd geleden, maar het is uit tussen mijn vriendin en ik ." zei Harry zacht . 
"Ik vind het ook altijd vreselijk als het uit gaat tussen mij en een vriendje ." zei Tops treurig . 
Harry lachte . 
"Heb je dan al heel erg veel vriendjes gehad ?" vroeg hij nieuwschierig . 
Tops werd rood . 
"Welnee, " zei ze opgelaten . 
En Harry glimlachte .  
Zij was degene die hem kon helpen ...

 :lol:  :lol:  :lol:


-----------------------------------


~Cham~




Mensen, sorry dat het zo lang duurde voor een stuk .
Maar ik had drie dagen achter elkaar proefwerken en SO's en toen moest ik gaan leren van me moeder ... :cry: 
Maar hier is dan ein-de-lijk een stukje !

Stuk 75
Na een goed gesprek met Tops te hebben gehad liep Harry met een opgelucht gevoel de woonkamer in waar Lupos en mevrouw Wemel zaten . 
"Harry !" zei mevrouw Wemel blij .   "Kom erbij zitten, jongen . Gaat alles goed ? Ik ben zo blij je weer te zien ..."
"Hallo, mevrouw Wemel ." zei Harry beleefd .  "Het gaat inderdaad erg goed met me . "
"Ja,maar ik had net van Ron en Remus gehoord dat jullie werden gegijzeld in de bus ?" 
"Dat klopt . Het was maar goed dat alles zo goed was gegaan-"
"Je moet oppassen, Harry . Het was niet verstandig wat je deed ." zei Lupos . 
"Dat weet ik ." zei Harry .   "Maar ik had mezelf niet onder controle -"
"Dat moet je juist wel, Harry ." zei Lupos plotseling scherp .  "Als je je zelf niet inhoud kunnen er vreselijke dingen gebeuren !"
"Dat weet ik- Ik ga maar eens naar Ron en Hermelien ." mompelde Harry opgelaten . 
Mevrouw Wemel, Lupos en Tops keken hem bezorgd na toen hij naar boven liep . 
Boven voor de deur bleef hij even staan . 

"Parvati slaapt, Ron . Ze was hartstikke moe -"
"Is het inmiddels al goed gekomen tussen haar en Harry ?"
"Nee, nou- ik weet het eigenlijk niet ."
"Ze is echt niet eerlijk tegenover Harry geweest-"

Op dat moment haalde Harry diep adem en liep hij naar binnen .
"Harry !" zei Ron geschrokken . 
Maar Hermelien lachte hem toe en ging rechtop zitten . 
"Blijven jullie hier nog vanavond eten ?" vroeg ze hoopvol . 
Ron schudde zijn hoofd . 
"Perkamentus had gezegd dat we op school moeten eten . De leerlingen zijn dan weer terug en Perkamentus wilde geen toestanden ..." zei hij triest . 
"Aha," zei Hermelien droog . 
Het was duidelijk dat ze het vreselijk vond om hen te missen .
"Ron ! Ik wist dat je zal komen en had een paar nieuwe schoolgewaden voor je gehaald !" riep mevrouw Wemel onderaan de trap .  "Kom ze eens passen !"
Ron werd rood en liep mompelend naar buiten . 
"Harry," zei Hermelien en pakte zijn hand .  "Ik- ik vind het zo jammer dat ik je een paar dagen moet missen ."
Harry zuchtte . 
"Het moet, Hermelien ." zei hij geduldig .  "Perkamentus wilde geen toestanden . En ik- ik wil ook geen toestanden meer, voorlopig niet . Geen toestanden meer met vrouwen ."
Hermelien giechelde . 
Ze keek hem lachend aan en haakte haar vingers in de zijne . Ze trok Harry recht voor haar en sloeg haar armen om hem heen . Bezitterig . 
"Mijn gevoelens voor jouw beginnen steeds sterker te worden, weet je ..." fluisterde ze . 
Harry werd rood . 
"Hermelien, dit kunnen we maar beter niet doen ." mompelde hij . 
Hermelien liet hem abrupt los en draaide haar hoofd weg . 
"Sorry ." fluisterde ze .  
"Het spijt me ." zei Harry .  "Maar ik moet nu gaan . Ik zie je nog wel op school - Dag, Hermelien ."
"Dag, Harry ."

"HARRY SNEL ! " brulde Ron . 
Hij maakte de eiken voordeuren open en haastte zich naar de Grote Zaal . 
"Jaja, ik kom al -" zei Harry geirriteerd . 
Hij volgde Ron de Grote Zaal binnen die al vol zat van de opgewonden leerlingen . 
"Hoi, Harry !" riep Louisa uitgelaten .  "Fijne kerst gehad ?"
"Ja erg leuk ." zei Harry nijdig en keerde haar z'n rug toe .  
Hij ging naast Ron en Daan zitten aan de tafel van Griffoendor en schepte wat Tomaten soep op .
"Hoe was jullie vakantie ?" vroeg Simon die tegenover hen zat . 
"Erg leuk ." antwoordde Ron kordaat . 
"Een gelukkig nieuwjaar trouwens ..."
"Dankje, jij ook ."
Harry luisterde maar half mee en dronk stilletjes zijn soep op . 
"En jij, Harry ?" vroeg Marcel plotseling . 
Harry werd gewekt uit zijn dagdroom en staarde verward naar Ron . 
"Hoe was je vakantie ?" herhaalde Marcel . 
"Eh- Pirma ." loog Harry .  "Jullie ?"
"Dat hadden wij net al verteld, jongen ." zei Daan met opgetrokken wenbrouwen . 
Harry haalde zijn schouders op . 
"Waar is Parvati ?" vroeg Simon . 
Harry beet op zijn lip en keek onopvallend naar Ron, die hem nerveus aan keek . 
"Geen idee ." zei hij droog .  "Ze zal wel wat later komen ."
Na hun grote avondmaal stonden Harry en Ron op en maakten aanstalten op weg te gaan . 
"Harry ! Ron !" zei een stem . 
Ze draaiden zich om en zagen Cho . 
"He, Cho ." zei Ron . 
Cho keek stiekem om zich heen . 
"Hoe was het gegaan ?" vroeg ze bezorgd . 
"Met Hermelien gaat het nu prima, weet je ." zei Harry .  "Maar ik weet het niet precies hoe het nu zit met Parvati-"
"Wat was er gebeurd ?" zei Cho . 
"Dat weten we niet ." zei Ron .  "We hadden te weinig tijd om elkaar te kunnen praten ."
"O wat jammer ." zei Cho teleurgesteld .  "Ik wil graag weten hoe het met ze gaat ..."
"Dat wil ik ook ." zei Harry . 
"Cho, kom je mee ?" riepen een groepje meiden . 
Cho zuchtte en draaide geirriteerd met haar ogen . 
"Ik moet nu gaan ." zei ze zacht .   "Dag, jongens !"
"Dag, Cho !"

Toen Harry in bed lag gingen er allerlei gedachten door hem heen .
Hij was boos op Parvati, maar ook bezorgd om haar ... 
Hij had geveolens voor Hermelien, maar hij moest afstand van haar houden ...
Het was allemaal niet eerlijk .


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 76
Tien dagen na hun bezoek bij Hermelien en Parvati voelde Harry zich nog steeds beroerd als hij dacht aan Parvati ...
Maar hij had zich serieus voorgenomen om nooit meer wat met vrouwen te beginnen . Nooit ...? Althans, voorlopig niet . 
Het was vreemd, elke keer als hij aan Hermelien dacht zag hij haar stralende gezicht weer voor zich en voelde hij zich vreemd ...
Maar als hij aan Parvati dacht, had hij een schuldgevoel .  Had hij soms wat verkeerds gedaan ...? 
Blijkbaar was op zijn gezicht te lezen wat hij dacht, want Ron klopte zachtjes op zijn schouder en bood hem een Chocokikker aan.
"Is er iets ?" vroeg hij aarzelend . 
"Nou, ja ..." zei Harry .   "Ik kan me eigenlijk niet meer zo goed concentreren op school omdat- nou ja-"
"Ja," zei Ron .  "Het is Parvati he ?"
En Hermelien, dacht Harry stiekem .  Maar dat zei hij niet hardop . 
"Ja," zei hij zacht .  "Parvati, jah-"
"Maak je je maar geen zorgen, Harry ." zei Ron .  "Ik denk dat ze je bijna een brief gaat schrijven dat het haar spijt enzo ..."
"Ja ." zei hij droog . 

Die avond was het alsof Ron in de toekomst kon zien . 
Harry werd aangeschoten door twee uilen en het bleken twee lange brieven te zijn . 

Lieve Harry,
Het spijt me dat ik zo rot tegen je deed . 
Ik heb veel nagedacht deze dagen bij Hermelien . 
Ze zegt de hele tijd maar dat ik het met je moest goed maken en dat je nog steeds met je gedachten bij mij zit . 
Dat is echt niet nodig, Harry . 
Ik was misschien wel hard tegen je maar misschien had je toch gelijk . 
Ik ben inderdaad verliefd op een ander . 
Maar op een dag, Harry wil jij me vast en zeker ook niet meer . 
Je moet verder gaan met leven en je ogen open houden voor andere meisjes . 
We hadden ons vergist ...
Wij zijn niet voor elkaar gemaakt . 
Overigens vraag ik me af hoe het met je gaat op school ?
Ik wil graag met je omgaan zoals ik ook met andere doe . 
Maar onthoud een ding ...
Tussen ons komt het nooit meer goed . 
Liefs,
Parvati . 

Harry slikte een brok in zijn keel weg . 
Om een een of andere reden raakte deze brief hem behoorlijk .
Hij besloot maar Hermeliens brief te gaan lezen . 

Lieve Harry,
Nadat je weg was gegaan heb ik Parvati zo vaak mogelijk aangespoord om jouw een brief te schrijven . 
Het is vreselijk om zo dagen lang opgesloten te zitten zonder jouw en Ron ...
Wat er wel een meerdere malen gebeurd is kunnen we beter maar vergeten, nietwaar ?
Je zult vast erg gelukkig worden met Parvati . 
By the way,
We komen zaterdag terug op school en dan kan ik je alles vertellen over wat er gebeurd was !
Groetjes,
van Hermelien Griffel . 

"Harry, ik denk maar dat ik ga slapen !" zei Ron geeuwend hij stond op en wachtte ongeduldig op Harry die met open mond naar zijn brief staarde . 
"Harry ?" zei Ron . Hij liep naar hem toe en las over zijn schouder mee .  Zijn mond viel open van ontzetting en toen staarde hij vol ongeloof naar Harry . 
"Wat ?" zei Harry geirriteerd . 
"Hebben jij en Hermelien-"
"Nee, Ron !"
"Waarom staat hier dan-"
"Je vat het verkeerd op . We bedoelen niet wat JIJ bedoelde ..." legde Harry nijdig uit . 
"O nee ?" zei Ron woedend .  "Wat dan wel ?"
"Ik ga je dat niet eens vertellen als je dat zo vraagt !" snauwde Harry . 
Hij gristte de twee brieven uit Rons' handen en liep met grote passen naar de trap die naar de jongens slaapzalen leidde . 
"JIJ HEBT GEWOON EEN OOGJE OP HERMELIEN, HARRY ! EN NU PROBEER JE MIJ TE BEDRIEGEN ! NET ZOALS JE MET PARVATI HAD GEDAAN !" brulde Ron.
Alle leerlingen in de leerlingenkamer hielden geschrokken op met praten en staarden allemaal naar Harry . 
"Ron," zei Harry koeltjes .   "Het kan me niks meer schelen wat je denkt of wat je allemaal tegen de mensen verteld .  Ik hou me erbuiten ... de wereld is toch zo droevig om in te leven . Ik sterf liever !" 
En met die harde woorden liep hij naar boven . 
Diep in zijn hart wist hij dat zijn vriendschap met Ron over was, net als zijn hechte relatie met Parvati ...
Het was definitief  over . 
Allemaal over .


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 77 
"Meneer Potter !" bulderde de stem van Sneep plotseling door de klas . 
Harry keek geschrokken naar Marcel die zijn hoofd schudde . 
"Eh-" zei Harry .  "Sorry ?"
Sneep kneep z'n ogen half dicht en sloeg met zijn vuist op zijn bureau . 
"Ik vroeg waarom je huiswerk niet in orde is, meneer Potter !" bulderde hij . 
Een paar leerlingen lachten . 
Harry keek geirriteerd naar Ron, Daan en Simon die grinnikten . 
"Het - het was gewoon niet af, meneer ." zei Harry met tegenzin .   
"Aha ," zei Sneep triomfantelijk .  "Helaas moet ik je strafwerk geven ." 
"Ja, doe maar ." mompelde Harry, die geen flauw idee had wat Sneep zei ... 
Hij was met z'n gedachten heel erg ver weg ...
Een paar leerlingen begonnen weer te lachen . 
"Ik voel me niet goed, meneer ." klaagde Harry .  "Ik denk dat ik maar naar madame Pijster ga ."
Voordat Sneep hem nog kon tegenhouden smeet Harry zijn boeken in zijn tas en vluchtte het lokaal uit . 
Net toen hij bij het beeld was, van de gemaskerde harnas, hoorde hij twee bekende stemmen . 

"Ik wil hem verrassen !"
"Ja-"
"Heb je hem nou een brief geschreven ?"
"Ja, dat wel maar-"
"Je was topch wel tactvol, he ?"
"Ik hoop het . Ik wachtte dagenlang op antwoord maar hij schreef maar niet en-"

Opdat moment liep Harry de hoek om .
"Harry !" riep hermelien stralend . 
Het was maar een woord, meende Harry . Maar wat klonk er allemaal in : verrassing, opluchting, hartstocht .
Het kostte haar duidelijk moeite om zich beheersen omdat Parvati er was . 
"Hoi, Hermelien- en Parvati ." zei Harry . 
Zijn ogen ontmoetten even die van Parvati . 
"Heb je onze brieven ontvangen ?" vroeg Hermelien opgewekt . 
"Ja ." zei Harry . 
"En ?" zei Hermelien . 
"Ze waren erg- duidelijk en eh- definitief ." zei Harry met een blik op Parvati . 
"Heb je nu geen les ?" zei Hermelien . 
"Ik ben weg gelopen bij Toverdranken -" zei Harry aarzelend . 
"Wat ? Harry ?!" riep Hermelien scherp .  "Je spijbeld ?!"
"Zo zou je het kunnen noemen..."
Hermelien was ziedend . Ze tierde aan een stuk door over hoe belangrijk een fatsoenlijke opleiding was . 
Maar Harry luisterde niet . 
Hij en Parvati staarden elkaar strak aan . 
"Ik- ik ga mijn spullen naar boven brengen ." zei Hermelien zodra ze het door had . 
Toen ze weg was bleven Harry en Parvati elkaar nog steeds zwijgend aankijken . 
"Hoe gaat het me je ?" vroeg Harry opgelaten . 
"Het gaat goed," zei Parvati .  "Maar het kon beter ."
"Oh," zei Harry droog .  "Oke ."
Stilte . 
"Hoe gaat het met jouw ?" vroeg Parvati . 
"Ook goed ." loog Harry . 
"Zullen we even gaan lopen ?" stelde Parvati voor . 
Harry knikte wantrouwig . 
Had ze een wraak-plan ...?

Harry en Parvati liepen buiten twee rondjes om het meer, wat Harry erg prettig vond . 
"Harry," zei Parvati na een lange tijd .  "Je zei dat het goed met je ging, maar ik ken je niet pas, Harry ... er is iets . Kan ik je ergens meer helpen ?"
Ja, dacht Harry bitter .  Maak het weer aan . 
Maar dat zei hij niet hardop . 
"Nee ." mompelde hij .
Hun ogen ontmoetten elkaar opnieuw . 
Harry zag zijn vage weerspiegeling in haar donkere ogen . 
Hij strekte zijn rechterhand automatisch uit en raakte zachtjes haar wang aan . 
We zouden elkaars minnaars kunnen zijn, dacht hij stiekem . 
Maar plotseling wist hij weer wat realiteit was en trok z'n hand terug . 
"Sorry-" mompelde hij . 
"Harry," begon Parvati ernstig .  "Zoals je al wist ben ik verliefd op een ander ."
"Hij is je leraar, Parvati !" protesteerde Harry . 
"Hij is intelligent en charmant ." zei Parvati . 
"Niet waar, hij gebruikt je alleen maar -"
"Dat heb je mis, Harry ." zei Parvati .  "Hij wil me echt ."
Harry stem klonk fluisterzacht maar Parvati verstond elk woord . 
"Ik wil je ook echt ."
"Dit is wat ik wil ." zei Parvati koeltjes .  "Wat jij me biedt, wil ik niet ."
"Alsof ik dat niet begrijp !" snauwde Harry . 
Hij stak over de brug en liet zich in het vochtige gras vallen . 
"Harry !" riep Parvati aan de overkant . 
Harry negeerde haar . 
Hij kroop naar de rand van het meer en staarde verdrietig in het water . 
Zijn gezicht weerkaatste terug : een sombere jongen met droevige ogen ...
Het schoolterrein was verlaten op hem en Parvati na . 
"Harry !" riep Parvati nogmaals . 
Dit keer had hij een besluit genomen . 
Hij stond op en keek naar Parvati die hem geschrokken aanstaarde .
"Parvati !" schreeuwde hij .   "Ik wil je niet meer ! Wat jij me biedt, wil ik niet !"


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 78
Weken later veranderde de zieke sfeer op Zweinstein geen centimeter . 
Harry was daarom nog steeds woest op Ron die dit veroorzaakt had . 
Ze zeiden geen woord  en negeerden elkaar volkomen . 
Hermelien had het vreselijk moeilijk maar, niet dat het Harry verbaasde, hing ze toch het meest van haar vrije tijd bij Ron en zijn nieuwe maten . 
De enige mensen die hem steuden in deze moeilijke tijden waren Ernst, Joost, Hannah, Luna en Cho . 
( "Wij zouden je nooit in de steek laten, Harry ." had Cho eerlijk verteld .   "Wij lijden voor je als het noodzakelijk is !" )

Op een avond zat Harry nerveus tegenover de SVP leden, die hem strak en sommige zelfs nijdig aankeken . 
"Eh-" zei Harry .  "Hallo, allemaal ."
"Hoi, Harry ." zeiden een paar mensen . 
De rest van de leden bleven zwijgen en staarden hem nijdig aan . 
"Het was al een tijdje geleden toen onze laatste bijeenkomst plaats vond ." zei Harry droog .  "Maar toch heb ik jullie hier bijeen geroepen, niet omdat ik jullie iets nieuws wilde leren, maar- maar omdat ik het een en ander wilde uitleggen ." 
Een paar mensen trokken hun wenkbrauwen op en Parvati keek hem voor het eerst, sindst tijden, weer aan . 
"Eh-" Harry keek hoopvol naar Cho . 
"Toemaar-" fluisterde ze . 
"Eh- Zoals velen van jullie weten- eigenlijk iedereen- is het uit tussen mij en- en een vriendin ." vertelde Harry . 
Iedereen keek naar Parvati die vuurrood werd . 
"Hermelien is mijn beste vriendin ." zei Harry .  "Maar om een een of andere reden voelde dat anders aan toen we op vakantie waren op de Cruiseschip . En toen hadden we-" 
"Er was echt niets gebeurd ." vertelde Hermelien snel .  "Maar we hadden wel eh-"
"Elkaar gekust ?" zei Ron kil . 
"Juist ." zei Hermelien met gebogen hoofd . 
"Het was een vergissing ." zei Harry .  "Weken geleden schreeuwde Ron nog dat ik hem en Parvati had bedrogen ... Zo erg was het dus niet, wat jullie allemaal dachten, maar ik ontken niet dat ik fout was ." 
Een paar mensen knikten instemmend . 
"Het was dus heel erg wat Hermelien en ik hadden gedaan- wat ik had gedaan ." zei Harry verdrietig .  "Maar dit was niet de reden waarom het was uitgegaan tussen Parvati en mij . Ik hoop dat iedereen me nu begrijpt en dat we normaal met elkaar kunnen praten ."
"Wacht," zei Parvati zacht .  "Jullie moeten niet allemaal denken dat Harry helemaal fout was, want- dat was hij niet . Oke, hij was inderdaad fout om achter mijn rug om met Hermelien te gaan zoenen, maar ik zat meer en meer fout ." 
Harry draaide zijn hoofd zo snel dat hij zijn spier verrekte . 
"Auw !" mompelde hij . 
"Ik had een vergissing gemaakt, Harry ." vertelde Parvati .   "De reden waarom het uit was tussen ons, blijft iets tussen ons. Oke ?"
"Oke ." zeiden de leden van de SVP .
"Maar wat we ook doen ." zei Harry .  "Het komt waarschijnlijk nooit meer goed tussen ons . Er is te veel gebeurd, weten jullie dat ? Te veel ."
"Hij heeft gelijk ." zei Parvati .  "Wij komen nooit meer bijelkaar . Nooit ."
Na deze uitspraken bleef het doodstil in de kamer van Hoge Nood . 
"Maar goed," zei Harry schor .  "Jullie kunnen gaan en we prikken samen nog wel een avond uit voor de SVP ."
"Sorry, Harry !" zeiden Daan en Simon in koor toen ze bij de deur stonden . 
Harry zwaaide . 
Het voelde goed nadat hij alles had verteld . 
Hermelien, Hannah en Cho stapelden de kussens netjes op elkaar en bleven nog even kletsen in de hoek . 
"Harry," zei Parvati . 
Ze kwam dichterbij staan toen iedereen weg was .  
"Je had het goed verteld, Harry ." zei Parvati .  "Het was perfect ."
"Ja," zei hij kortaf .  "Ja, bedankt ."
Meer kon hij niet uitbrengen . Er was echt veel te veel gebeurd tussen hen . 
Parvati glimlachte en kustte hem op zijn wang . 
"Welterusten, Harry ." 
"Welterusten, Parvati ."

In de leerlingenkamer werd hij opgewacht door Ron en Hermelien . 
"Ik denk dat we elkaar veel te vertellen hebben ." zei Hermelien koeltjes . 
Ze gebaarde dat de jongens naast haar moesten komen zitten op de Sofa en bood hen een Bonbon aan . 
"Er is veel gebeurd sinds we met elkaar voor het laatst echt met z'n drieen waren ." zei ze . 
"Ja," zei Harry .  "Inderdaad veel gebeurd . "
"Sorry, Harry ." zei Ron plotseling .  "Sorry, dat ik je voor paal zette, het- het spijt me ."
Voor Harry was het voorlopig meer dan genoeg . 
Hij glimlachte behoedzaam en sloeg Ron op zijn schouder . 
"Het is goed, Ron ." zei hij .  "Ik was echt fout . Je had gelijk ."
"Nee, Harry ." zei Ron schor . "Ik had niet mogen doen dat-"
"Nee, Ron . Het is goed . Hoor je me ? Het is echt goed ." 
Ron grijnsde zenuwachtig en greep een Bonbon uit Hermeliens' hand . 
Ze vertelden elkaar wat ze allemaal hadden gedaan en wat ze allemaal mistten in de weken dat ze elkaar negeerden . 
Het was alsof Harry en Ron nooit ruzie hadden gehad . Het was een nieuw begin, waardoor hun vriendschap nog hechter  was geworden . 
"Kun je ons nu eindelijk vertellen hoe je ontvoerd was, Hermelien ?" vroeg Harry .  "Op Kerst ochtend, was het nietwaar ?"
"Ja," zei Hermelien zacht .  "Het was een marteling ..."

Oke, best een kort stukje . 
Maar binnenkort meer !
-x-
Cham.


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 79 (Dit stuk verteld Hermelien aan Harry en Ron )

"We waren bezig met een sneeuwballen gevecht toen hij ons benaderde . 
Een met mantel bedekte lang persoon . 
"Griffel en Patil, komen met mij mee !" beveelde hij . 
De man, of beter gezegd, de jongen die dat zei kwam me erg bekend voor .
Maar plotseling wist ik wie hij was . Het was mijn bloed eigen broer . Mijn half broer !
"Draco," zei ik kil .  "Ik weet wel dat jij het bent ."
"Dacht 't niet !" zei de jongen verborgen onder zijn mantel . 
Maar ik wist honderd procent dat het Draco was . 
"Je bent niet onherkenbaar, Draco ." zei ik wat harder .  "Wat wil je nou precies ?"
Cho wilde hem te lijf gaan maar Hannah en Luna hielden haar tegen . 
Parvati was geschrokken, even als ik . We vroegen ons beiden maar een ding af ... Wat wilde Draco nu precies van ons ?
"Kom nu meteen mee !" brulde Draco . 
Hij greep Parvati en mij bij onze middel en nam ons mee met een eh ... nogal krachtige spreuk, die zelfs voor mij onbekend blijft . 
Het leek een warboel ... het was een hele warboel . 

Ik werd wakker toen ik een vreemd geluid hoorde . Ik keek om me heen en zag dat ik in een bed lag ... een warme hemelbed, in een ronde kamer met donkere warme kleuren met vijf andere hemelbedden . 
Ik hoorde Parvati en Draco tegen elkaar gillen en schreeuwen en besefte toen dat ik op de jongens slaapzaal lag van Zwadderich . 
Ik schrok me een ongeluk en sprong uit bed . 
Tot mijn ongeloof en afgrijzen ontdekte ik dat iemand me had geholpen met omkleden, terwijl ik buiten bewust zijn was !
Ik droeg een spijkerbroek en een rood shirt tot zover ik me kon herinneren . 
Maar deze kleding stukken waren nieuw . Iets wat ik nooit zou hebben gekozen om aan te trekken . 
Ik keek naar mezelf in de spiegel en zag een meisje in een kort wit rokje en een roze vest, dat nogal doorschijnend was . 
"Aaaaaaaaaahw !" ik kon het niet helpen maar ik gilde het eruit . 
"Hermelien !" zeiden Parvati en Draco in koor . 
Ze stonden in de deur opening en mijn oog viel onmiddelijk op Parvati's kleding . 
Ze droeg een super strak zwart jurkje, met een paar hoge zwarte laarzen eronder, waardoor haar benen super lang leken !
Haar haar dat altijd zo netjes was opgestoken hing nu glanzend over haar schouders .
Ze keek Draco nijdig aan en fronstte haar wenkbrauwen . 
"Deze jongeheer wilt dat wij gaan dansen in een club ." zei ze scherp .
"Wat ?" zei ik verbijsterd . 
 Ik was echt geshockt . Maakte ze een grapje... ?
Het was alsof Draco mijn gedachten kon lezen . 
"Nee, Hermelien ." zei hij met een stomme grijns .   "Dit is geen grap van haar . "
"Waaat ?!" riep ik uit . 
"Ik ken een eh- nogal wilde club in Londen, dames ." vertelde Draco .  "Het is een dansclub voor 'dreuzels' . Ik heb geld nodig en daarom laat ik jullie twee dansen voor de mensen die daar komen . Ik heb het geld nodig ! Onthoud dit, hoor je me ? Ik wil het geld !"
Parvati trok haar wenkbrauwen omhoog . 
"En waarom zouden wij dat voor je willen doen ?" vroeg ze uit de hoogte . 
"Omdat jullie geen keus hebben ." lachte Draco .   
"En waarom zouden we geld moeten verdienen op deze manier ? En niet achter een kassa ofzo ?" zei ik hoopvol . 
"Nee, dit is een perfecte manier om snel geld te verdienen in weinig tijd . " zei Draco .   "En het is amusant om ernaar te kijken natuurlijk ." 
Hij trok Parvati naar zich toe en legde zijn hand in haar hals . 
Ik keek uit mijn ooghoek naar zijn hand en zag, tot mijn afschuw, dat  het naar Parvati borst ging .
"Auw !"  Parvati maakte zich los uit zijn omhelzing en bedekte haar blote hals . 
"Wat wil je, Draco ?" sistte ik .   "Dit is vreselijk wat je doet . Je weet best dat Harry -"
"Het is toch al uit ." zei Draco triomfantelijk . 
"Waarom heb je het geld nodig ?" vroeg Parvati behoedzaam . 
"Ik wil het geld om wraak te nemen . Ik heb het nodig om ingredienten ervan te kopen !" antwoordde Draco . 
Ik schrok me dood . 
Ik wist vast en zeker dat hij Harry bedoelde . 

Die avond hadden we geen keus . 
Parvati en ik werden door Draco uit het kasteel gesmokkelt en gebracht naar een wilde Londense club . 
Toen we daar aankwamen werden we allebei, Parvati en ik, in een klein hokje gedumpt, met andere meiden . 
We moesten ons verkleden terwijl Draco om de minuut ons kwam controleren !
Vreselijk, echt vreselijk ...
We moesten wachten tot wij naar buiten mochten gaan . 
Hoeveel meisjes kwamen nog terug nadat ze klaar waren met dansen ? 
Ik vroeg me angstig af wat er gebeurde met meisjes die niet terug kwamen . 
Werden ze soms ...?
Even later moesten Parvati en ik gaan . 
We werden naar een lege bar begeleid door een vreemde jongen, die me erg aardig leek . 
De muziek begon en ik staarde onzeker naar Parvati . 
Mensen op de dansvloer begonnen te joelen en te fluiten . 
Vooral het mannelijke publiek probeerden ons te betasten . 
Parvati begon te dansen . Ze bewoog een beetje met haar benen en lachte zenuwachtig het publiek toe . 
Ik besloot maar dat we geen keus hadden en dat ik haar voorbeeld maar moest gaan volgen . 
De harde muziek knalde in mijn oren en al gauw kreeg ik het ritme te pakken . 
Het was lekker om daar te staan in belangstelling, terwijl ik helemaal los kon gaan in mijn dans . Het was, en dat vind ik nog steeds, erg verslavend . 
Ik kreeg van dezelfde jongen te horen dat ik een kwartiertje pauze mocht houden . 

Terwijl ik aan de kant zat met de jongen en een flesje drank  ( Ik had geen idee wat ik allemaal naar binnen goot ) keek ik naar Parvati die nog steeds danstte op de bar . Haar strakke jurkje stond haar zeker goed . 
Een jongen, ik schat van een jaar of negentien, sprong op de bar en danstte met haar . Het was ongelovelijk intiem . 
Ze had het vast heel erg heet (al betwijfelde ik dat dat door het dansen kwam of van de opwinding)  want plotseling greep ze een glas water van iemand uit het publiek en goot dat over zich heen . 
Wow ! Wat zag zij er sexy uit !
Dat vond de jongen zeker ook, want hij begon probeerde haar te kussen . 
Ik kon het niet meer aanzien en besloot maar naar buiten te glippen . 
Het werd veel te veel voor me . 
Maar net toen ik buiten was werd er aan m'n arm getrokken . 
Het was de jongen die de hele tijd bij me was ...
"He, eh- wat doe je hier ?" vroeg ik voorzichtig . 
"Dat wilde ik aan jouw vragen !" z'n stem was scherp, maar erg aangenaam . 
"Sorry," zei ik .  "Ik wilde gewoon wat frisse lucht halen en-"
"Ik weet wel wat je wilt ." zei de jongen .  Hij glimlachte .  "Je bent door iemand gedwongen om dit te doen, he ?"
"Ja ." gaf ik toe .  Om een een of andere reden vertrouwde ik hem .   "Ik ben gedwongen door Draco Malfidus ."
'Ah," zei de jongen .  "Ik ben ook gedwongen om meisjes de hele avond te begeleiden . Het was mijn vader die wilde dat ik spontaner werd -"
"Wat verschrikkelijk voor je -"
"Ja, dus ... is dat meisje daar, Parvati, een vriendin van je ?" vroeg hij .
"Ja," zei ik zacht .  "Een hele goeie vriendin ."
"Ik zal haar even naar buiten halen . Oke ? " zei de jongen en hij liep naar binnen .   "Ik heet trouwens Chad ."
Ik knikte en keek hoe hij naar binnen liep . 
Hij heette dus Chad, ging het door mijn hoofd .  Hij was dus Amerikaans ...? 
Mijn hart klopte als een bezetene toen hij samen met Parvati naar buiten kwam . 
"Ik was zo bang, Hermelien ." zei Parvati en omhelsde me .  "Ik schaam me kapot !"
"Jullie kunnen gaan . " zei Chad .  "Vlucht, naar buiten, meiden . Ga weg !"
"Bedankt, Chad ." zei ik .  "Ik heb nog nooit zulke gevoelens voor iemand gehad ... als voor jouw en een goeie vriend van me . Bedankt voor alles ." 
"Het was leuk om met je te kunnen praten, Hermelien ." zei Chad . 
Ik staarde uit m'n ooghoeken naar Parvati en zag dat ze zich omgedraaid had en in het duister tuurde . 
Ik lachte naar Chad en hij lachte terug .  
Toen boog hij zich naar me toe en kuste me . Het was ook, O, zo'n heerlijk gevoel !
Ik tintelde door mijn hele lichaam en ging samen met Parvati weg . 
We zwierfen s'nachts door griezelige straten van Londen en werden vaak aangetast of nog erger... plotseling inelkaar geramdt door jongeren . 
We kwamen gelukkig Levenius Lorrebos tegen en waren meteen gered ... "

Sorry, dat het zo lang duurde voor een stuk ( mijn laatste post was al van 3 dagen geleden ! :shock: )
Maar ik hoop dat jullie er van genoten hadden en reacties zijn nog altijd welkom !
Chammiej . 


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 80
Harry slikte een paar keer nadat hij het verhaal hoorde . 
"Wat verschrikkelijk allemaal voor je -" fluisterde hij schor . 
Hermelien knikte . 
"Was je- verliefd  op die Chad ?" vroeg Ron voorzichtig . 
Het bleef even stil . 
"Ron," zei Hermelien .  "Ik weet het niet precies . Maar ik kan alleen maar zeggen dat mijn gevoelens voor een jongen nog nooit zo heftig waren geweest . Zelfs niet voor jouw of- Harry ."
Harry voelde dat hij rood werd . 
"Ik denk dat ik maar naar bed ga ." mompelde hij . 
"Nee, Harry ." zei Hermelien bijna smekend .  "Blijf alsjeblieft hier . Ik eh- wil je nog even spreken . "
"Maar-" protesteerde Ron . 
"Graag alleen ." zei Hermelien met een blik op Ron . 
Ron stond met tegenzin op en sjokte mokkend naar boven . 
"Harry," zei Hermelien . Ze draaide zich om en keek hem recht aan .  "Ik moet je wat vertellen ."
Harry wachtte af en luisterde aandachtig . 
"Toen Chad en ik- " begon Hermelien opgelaten .  "Toen we buiten waren- was er iets gebeurd ."
"Wat dan ?" zei Harry bijna geluidloos . 
"We-" 
"Wat dan ?"
Hermelien haalde diep adem en schudde driftig haar hoofd . 
"Ik kan het je niet vertellen, Harry ." snikte ze . 
Tranen rolden over haar wangen . 
"Je kunt me alles vertellen, Hermelien ." zei Harry .   "Alles ."
Hermelien probeerde te glimlachen . 
"Hadden jullie gezoend ?" vroeg Harry . 
Hermelien schudde verdrietig haar hoofd . 
"Was het maar zo eenvoudig geweest, Harry ." zei ze .  "Ik vertelde je dat ik drank op had . Ik geloof dat het alcohol was, En Chad- hij zag er zo- verleidelijk uit ."
Harry kreeg een brok in zijn keel . 
"Vertel het me, Hermelien ..." fluisterde hij bezorgd . 
Hermelien haalde diep adem . 
"Harry, ik ben ontmaagd ." fluisterde ze zacht . 
"Wat ?" zei Harry vol ongeloof . 
Hij voelde zich zwak en hulpeloos .   Hoe kon Hermelien nou zo dom zijn ...?
"Hermelien, " zei hij scherp .  "Dat was erg onverstandig wat je deed !"
"Dat weet ik, weet ik ." zei Hermelien vol schaamte .  "Ik weet het, Harry . Maar ik wist niet wat ik deed en die jongen, Chad leek zo'n aardige jongen ."
"Was hij dat dan niet ?" zei Harry scherp . 
"Dat wel ." gaf Hermelien met tegenzin toe .  "Maar hij leek ook erg onschuldig, wat dus niet zo was- "
"Wat bedoel je ?"
"Het was toch duidelijk dat hij veel meer ervaring had met dit soort dingen dan ik ?!" riep Hermelien uit . 
"Ja, " zei Harry geschrokken .  "Ja, natuurlijk ."
"Maar dit is het probleem niet ." ging Hermelien verder .  "Ach, laat ook maar . Ik ben moe -"
Ze wilde opstaan maar Harry duwde haar weer in haar stoel . 
"Vertel me alles, Hermelien ." zei hij . 
"Harry, ik heb recht op privacey als ik dat wil ." beet Hermelien hem toe . 
Harry liet haar onmiddelijk los . 
"Ja, " zei hij .  "Ik was alleen maar bezorgd om je . Ik ga- ook maar eens ."
"Welterusten, Harry ."
"Trusten ."

Januari ging snel voorbij en al gauw werd het Februari . 
Op een frisse ochtend van Valentijnsdag voelde Harry zich vreselijk alleen en wenstte vurig dat Parvati hem zou komen halen . 
Maar dat gebeurde niet . 
Harry bleef op het muurtje zitten in een van de moestuintjes en staarde verdrietig naar stelletjes die op weg waren naar Zweinsveld . 
Hij zwaaide naar Ernst en Hannah die gearmd langsliepen en lachte naar Joost en Cho die elkaars hand vast hielden . 
Liefde was allemaal wel erg mooi, dacht Harry grimmig .  Maar de ware zal hij nooit meer vinden .
"Harry !" zei Ron . 
Hij kwam naast hem zitten en was in een opperst goed humeur . 
"Waarom zijn we zo vrolijk vandaag ?" vroeg Harry . 
"Harry, vandaag is het de dag van de liefde !" zei Ron dramatisch .  "Waarom zit gij alleen hier ?"
Harry lachte . 
"Omdat mijn geliefde ervandoor is gegaan met een ander ." grapte hij . 
"Ja," zei Ron toen plotseling serieus .  "Dat is vervelend ."
"Wat bedoel je ?" zei Harry . 
"Nou, gewoon ." zei Ron .  "Dat Parvati-"
"Ik ben haar allang vergeten !" loog Harry . 
"Nee, dat ben je niet ." zei Ron .  "Ik weet dat je nog van haar houd ."
Harry wist dat zelf ook wel . 
Hermelien kwam traag aansjokken . 
"Hehe ..." zei ze en veegde het zweet van haar voorhoofd af . 
"Ben je ziek, Hermelien ?" vroeg Ron . 
"Nee hoor ." zei Hermelien .  "We hebben dit jaar alledrie geen Valentijn -"
"Dus laten we elkaars Valentijn zijn !" zeiden ze alledrie in koor . 

De schooldagen werden voor Harry, Ron en Hermelien  net zo gewoon als voor elk ander leerling hier op school . 
Ze volgden keurig de P.U.I.S.T lessen, maakten netjes hun huiswerk en trainden ijvierig onder begeleiding van Katja Bell . 
Maar om een een of andere reden had Harry het gevoel dat Hermelien iets voor hem verborgen hield . Iets wat hij en Ron niet mochten weten ...

De Winter vloog voorbij en het werd Lente . 
In April begon Harry harder te werken dan ooit . 
Hij wist dat de tentamens eraan kwamen en mikte op een P.U.I.S.T . 
Ron daareentegen bleef relaxt en genoot van alle vrije momenten op school . 
Maar hun kalmte en relaxt heid verdween op slag toen Hermelien hen huilend aanschoot op een avond . 

Stuk 81
"Harry en Ron, ik moet jullie iets ernstigs mededelen ." vertelde ze . 
Zij, Harry en Ron zaten op het gras en staarden naar de heldere hemel die donker begon te worden . 
"Harry weet een deel ervan al ." zei ze .  "Maar Ron, ik- Ik ben ontmaagd ."
"Door Harry ?!" riep Ron overdonderd . 
Harry lachte en porde in zijn maag . 
"Natuurlijk niet, joh ." zei hij nog steeds lachend .  "Ik ben nog braaf ."
Ron lachte ook . "Maar wie heeft dat gedaan ?" vroeg hij toen . 
"Chad ." antwoordde Hermelien kortaf . 
"Dus al een hele tijd geleden ." zei Ron grimmig . 
Hermelien knikte . 
"Maar dat is het probleem niet ." zei ze zacht .  "Ik ben namelijk eh- zwanger ."
"Zwanger ?" herhaalde Ron zachtjes . 
Hermelien knikte . 
Harry voelde de moed in zijn schoenen glijden .  Waarom had Hermelien hem dit niet eerder verteld ? Waarom vertrouwde ze hem niet ...?
Dat laatste wat hij dacht had hij per ongeluk hardop gezegd . 
Ron en Hermelien keken hem geschrokken aan . 
"Ja, Hermelien ." zei Ron toen .  "Waarom had je ons niet eerder in vertrouwen genomen ?"
"Het is heel erg ." zei Hermelien .  "Ik dacht dat jullie het niet zouden begrijpen en-"
"Dus Chad is de vader ." zei Harry .  "En je weet niet eens wie hij precies is ."
"Nee," zei Hermelien verdrietig .   "Daarom ook . "
"Het is nu eind April, Hermelien !" riep Ron geschrokken .  "Dat betekent-  "
"Dat betekent dat je al vier maanden zwanger bent !" zei Harry . 
"Dus dat de baby in September word geboren ?" zei Ron, terwijl hij het probeerde te berekenen . 
Hermelien zei niets . 
Ze wreef over haar buik en plotseling viel het Harry op dat het een stuk dikker is geworden nu ze een vest droeg, het was hem nooit opgevallen omdat ze haar buik altijd verborgen hield onder haar gewaad . Maar nu was alles zo duidelijk en ...
"Hermelien," zei hij plotseling .  "Weten je ouders dit al ?"
"Nee," antwoordde ze droog . 
En plotseling begon ze te huilen . 
"Het is allemaal zo moeilijk ! " snikte ze .  "Ik ben nog maar zestien en de kans is groot dat ik sterf tijdens de bevalling, omdat ik nog zo jong ben en-"
"Rustig maar, Hermelien ." zei Ron troostend .  "Dat gebeurd niet ."
Hij sloeg zijn arm om haar heen en kuste op haar wang .  "Rustig maar ."
"En wat als de baby geboren word ?" ging Hermelien door .  "Dan moet ik voor de baby zorgen en kan ik mijn opleiding niet meer afmaken . Maar ik laat mijn kind nooit alleen achter - nooit ."
"Dat hoeft ook niet, Hermelien ." zei Ron zacht .  "We hebben elkaar . Harry en ik kunnen je altijd helpen en-"
"Zie je het al voor je ?" grapte Harry .  "Ik en babysitten ?"
Hermelien giechelde . 
"Maar ik vind dat Chad dit moet weten ." zei ze toen .   "Mijn kind heeft er later  recht op om te weten wie zijn vader is ."
"Dat klopt ." zei Harry . 
Plotseling was de geachte aan kinderen en ouder worden zo erg dichtbij,   dacht hij . Het duurd niet lang, maar over een paar jaartjes  wordhij waarschijnlijk ook vader ...?
"We kunnen voorlopig niets voor je doen, Hermelien ." zei hij kalm .  "Maar je moet natuurlijk wel een brief naar je ouders schrijven en dit vertellen aan een van de leraren, professor Anderling lijkt . "
"Harry heeft gelijk ." zei Ron .   "Dit blijft niet langer onders ons, Hermelien . Vroeg of laat weten de leerlingen van school het ook ."
Hermelien knikte .  "Ik ga mijn ouders schrijven ." zei ze en stond vermoeid op . 
"Moet ik je brengen ?" vroeg Ron . 
Hermelien glimlachte en schudde haar hoofd . 
Harry en Ron bleven in het gras liggen . 
"Harry," begon Ron ernstig . 
"Ja ?"
"Ik vind zestien erg jong ." 
"Dat vind ik ook, Ron . Maar we kunnen niets doen ."
"Als ik die Chad ooit eens tegenkom-" 
"Nee, Ron ." zei Harry geeuwend .   "Hermelien was verliefd op hem en misschien is ze dat nog steeds . Ze hielden van elkaar ."
Een paar minuten lang bleven Harry en Ron zwijgend liggen . 
"Het is allemaal de schuld van Malfidus ." zei Ron toen . 
"Ja," zei Harry .   "Als hij Parvati en Hermelien niet daarheen hadden meegenomen was er vast niks gebeurd ."
"Ja, ik heb hem nooit gemogen en-"
"Ik hoop dat alles oke is met Parvati ." zei Harry . 
Hij stond op en zuchtte . 
"Ik ga naar binnen . Kom je mee ?"
"Ja, ik kom ."

Harry voelde zich gestresst toen de tentamens steeds dichterbij kwamen . 
Hij trainde samen met zijn team zo hard, omdat ze Dinsdag de finale tegen Zwadderich moesten spelen . En dan had je nog bergen huiswerk ...
Ron had het ook op een P.U.I.S.T gemund, hij luisterde zelfs zo aandachtig bij Geschiedenis van Toverkunst dat Hermelien zijn aantekeningen moest overschrijven om het allemaal bij te houden . 
Maar hoe erg de spanning ook was, niemand was gespanner dan Hermelien . 
Haar ouders namen het goed op toen ze hoorden dat hun, zestien jarige, dochter zwanger was . Maar ook hun waren eerst geschrokken . 
Alle leraren waren inmiddels al op de hoogte, en wilde geruchten deden de ronde op Zweinstein over Hermelien . 
"Harry," zei Hermelien op een middag wanhopig .  "Ik wil niet meer op school zijn-"
"Je moet, Hermelien ." zei Harry .  "Je MOET je opleiding afmaken . Dat zei je altijd al tegen mij en-"
"Dat weet ik ." snikte Hermelien .  "Maar het is vreselijk om opmerkingen te negeren die vreselijk zijn . En die voornamelijk afkomstig zijn van mijn HALF BROER Draco Malfidus !"
"Alles komt goed, Hermelien ." zei Harry .   "Dat beloof ik je ."
Maar geen van beiden wist dat Hermeliens kind later net zoveel gemeen als Harry zal hebben . 

.....


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 82
April en Mei gingen voorbij en het was midden Juni toen ze examens moesten doen . 
Het weer was verbluffend mooi, de lucht was altijd helder blauw en de hitte onbeschrijfbaar . 
Harry, Ron en Hermelien hadden hun tijden zo goed ingedeeld dat ze altijd tijd hadden om te gaan relaxen . 
(als ze s'ochtends wakker werden hadden ze twee uur de tijd voor omkleden, eten enz. , daarna hebben ze twee tentamens in de ochtend, dan de lunch pauze, anderhalf uur leertijd , weer een tentamen en dan s'avonds heel erg veel tijd om zich voor te bereiden voor hun volgende tentamen ...)
Harry liep over het gras met een Bezweringen boek onder zijn arm en streek nerveus door zijn haar . Hij vroeg zich af of de volgende tentamen moeilijk zal zijn ...?
"Harry ?" zei een zachte stem . 
Harry draaide zich om en zag Parvati tegen een boom aan zitten . 
"Ja ?"
"Kom even naast me zitten ." zei ze . 
Harry deed dat . 
"Ik ben niet meer verliefd op professor Hamilton . Ik wil nooit meer verliefd zijn !" zei Parvati zacht . 
"Hoezo niet ?" vroeg Harry . 
"Hij bood me een extra prive les aan gisteravond en toen-" Parvati trok een vies gezicht . 
"Je bent toch niet-" begon Harry vol ongeloof . 
Parvati schudde haar hoofd . 
"Nee, " zei ze .  "Zo dom was ik niet . Maar hij probeerde me wel aan te tasten ."
"Wat erg voor je, Parvati ." zei Harry .  
Hij strekte zijn hand uit en haakte automatisch zijn vinger door de hare . 
"Ik ben nog steeds verliefd op je, Harry ." zei Parvati .  
Ze leunde tegen hem aan en liet haar hoofd op zijn schouder vallen .  
"Wat ik allemaal zei tegen je- dat was echt een vergissing . Ik begrijp natuurlijk wel dat je me niet meer wilt enzo ... maar ik moet het je vertellen, Harry . Ik vertrouw geen enkele jongen meer . Ik ben en blijf voor altijd verliefd op jouw ."
Harry kreeg een brok in zijn keel . 
Er was inderdaad veel gebeurd tussen hen, dacht hij verdrietig . Maar waarom was het zo gelopen tussen hen ...?
Hij ontdekte plotseling dat hij stiekem diep in zijn hart misschien toch wel ...
"Parvati," zei Harry schor . Hij legde zijn handen om haar middel en trok haar naar zich toe .  "Ik vind het jammer dat het zo was gelopen tussen ons . Maar diep in mijn hart heb ik altijd al van je gehouden . Van je gehouden- als ik nog nooit eerder van iemand anders had gehouden ."
Parvati veegde een traan weg en glimlachte . 
"Ik voel me zo- Oh, Harry ik kan je gewoon niet vertellen wat ik allemaal voor je voel ." zei ze .  Ze ging op zijn schoot zitten en streelde zachtjes zijn hals .  "Mijn gevoelens voor je blijven voor altijd branden . Voor altijd ."
Harry glimlachte . 
Hij keek naar Parvati . Haar donkere verbluffende ogen ...
"Wauw ..." fluisterde hij . 
"Inderdaad ." lachte Parvati .   "Jij bent de mooiste persoon die ik ooit tegen ben gekomen . Van zowel de binnenkant als buitenkant ."
Hun hoofden waren geen centimeter van elkaar af . 
Hun lippen raakten elkaar zachtjes aan .  Langzaam boog Harry zich naar haar toe en kuste haar . 
Een lange vertrouwde zoen, die hij maanden lang moest missen . 
Plotseling hoorden ze geklap . 
Harry en Parvati hielden abrupt op .
Ron, Hermelien, Ernst, Joost, Hannah, Cho, Luna, Ginny, Daan, en Simon (kortom : bijna alle leden van SVP dus ) . 
"He, " zei Harry droog . Hij was vreselijk opgelaten omdat iedereen dit had gezien .  
"We wisten wel dat jullie weer bij elkaar kwamen !" zei Ginny joelend . 
"Jah, jullie waren zo erg verliefd op elkaar !" zei Cho lachend . 
"Dat," zei Hannah .  "Dat was overduidelijk !"
Harry trok Parvati weer naar zich toe en snoof haar geur op . 
"Jullie passen echt goed bij elkaar ." zei Luna dromerig . 
Harry keek haar aan en wilde wat zeggen, maar voor hij het wist plakte Parvati een zoen op zijn mond . 
Toen ze klaar waren bleven ze nog een tijdje met hun hoofden dicht tegen elkaar aan zitten . 
De rest waren stil geworden en vormden ook automatisch stelletjes . 
Ernst en Hannah hielden elkaars handen vast en waren naast Harry komen zitten, Joost en Cho deden hetzelfde en fluisterden lieve woordjes tegen elkaar, Ginny en Daan keken elkaar lachend aan, Simon probeerde Luna te versieren en zelfs Ron en Hermelien gingen dicht tegen elkaar aan zitten tegen een boom . 
Harry en Parvati lachten . 
"Ik ben echt blij dat het zo gelopen is ." fluisterde Parvati . 
"Ik ook ." fluisterde Harry schor . 
Hij voelde zijn maag een slinger maken en heel erg gekriebel in zijn buik . 
"Laten we maar naar binnen gaan ." stelde Simon voor .  "De tentamens beginnen weer zo ."
Iedereen volgde hem naar binnen . 
Iedereen behalve Harry, Ron, Hermelien en Parvati . 
"Ik vind het zo erg fijn dat jullie weer samen zijn ." piepte Hermelien .  "Jullie zijn echt voor elkaar gemaakt !"
"Weet je wat me is opgevallen," flapte Harry het eruit .  "Dat ik dit jaar veel meer van die problemen heb, wat anderen ook hebben . "
"Tiener problemen ?" vroeg Hermelien . 
"Zoiets ." zei Harry .   "Ik denk dat hier iets achter zit . Voldemort is vast een sterker leger aan het krijgen . HIj heeft me het hele jaar met rust gelaten -  op de dooddoeners na dan ."
"Ja," zei Hermelien peinzend .  "Er zit vast wel iets achter of-"  haar gezicht verstrakte terwijl ze angstig voor zich uit staarde . 
"Wat denk je dat het is ?" vroeg Parvati zacht . 
"Ik- Ik heb het !" gilde Hermelien .  "Ik moet even naar de bieb -"
"Maar Hermelien," protesteerde Ron .  "De tentamens beginnen over een half uurtje !"
Hermelien negeerde hem en zwaaide . 
"Ik haat het als ze zo doet ." mompelde Ron nijdig . 
"Ik hoop maar dat ze mijn raadsel kan oplossen -" zei Harry . 

"Ik weet wat het is, Harry ." zei Hermelien plechtig . 
Zij, Ron, Harry en Parvati (die maar niet van elkaar kunnen afblijven) zaten in het gras onder dezelfde boom .
"Er rust een Vloek op jouw, Harry ." zei Hermelien .   "Al vanaf het eerste moment dat je Pompoensap dronk op Zweinstein na de vakantie ." 
"Wat ?" zei Harry geschrokken . 
"Er is iemand op Zweinstein die al een hekel aan je heeft vanaf het eerste moment ."  legde Hermelien kalm uit .  " Of het kan ook zijn dat hij of zij speciaal gestuurd is door Voldemort om je in de problemen brengen ."
"Hmm..." murmelde Ron .    "Daar zit wat in ."
"Daar zit inderdaad wat in !" zei Hermelien scherp .  "Het punt is dat we niet weten wie dat heeft gedaan . We kunnen natuurlijk -"
Ze stopte met praten en wreef pijnlijk over haar buik . 
"Gaat het, Hermelien ?" vroeg Ron . 
Hermelien knikte en kromp ineen .  "Hij schopt-"
"Word het een HIJ ?" zei Parvati glimlachend . 
"Nee," zei Hermelien .  "Ik weet het eigenlijk niet ."
"Heb je al een naam bedacht ?" vroeg Harry om haar af te leiden . 
"Ik heb er veel over nagedacht, weet je ." zei ze .  "Als het een meisje word gaat ze 'Sophia' heten . Dat heb ik altijd al een mooie naam gevonden ."
"En als het een jongen word ?"
"Dan noem ik 'm  'Zachary'  oftewel 'Zack' . Een Amerikaanse naam kan geen kwaad, omdat zijn vader dat ook is ." zei Hermelien met een waterige glimlach .
Harry glimlachte . 
Ze zwegen een tijdje . 
"Maar Harry," begon Hermelien weer .  "Ik weet hoe je de dader kan opsporen ."
"Hoe dan ?"
"Eigenlijk heb jij dat al eens eerder gedaan ." zei Hermelien lachend .  "Maanden geleden met Parvati terug in de tijd reizen, en in je derde jaar met mij ." voegde ze het eraan toe . 
Harry grijnsde breed en keek naar Ron . 
Hij had nog steeds geen flauw idee ...
"En hoe moet ik dan terug ? We hebben tenslotte geen Tijdverdrijver meer ..." zei Harry . 
"Nee, dat is niet nodig ." zei Hermelien ongeduldig .  "Die spreuk van Perkamentus tijdens Kerstmis . Dat is al voldoende ... ik heb die spreuk onder mijn controle en-"
"Wat ?" zei Parvati vol bewondering .  "Kan jij dat echt ?"
"Ja," zei Hermelien zacht .  "Maar dat doet er niet toe . Het gaat om mijn plan . Luister..."

Harry, Ron, Hermelien en Parvati stonden in een kring, in de lege leerlingenkamer van Griffoendor . 
"Oke," zei Hermelien gespannen .  "Het kan gevaarlijk zijn . Dus daarom lijkt het me beter als- als Harry alleen met Ron gaat ."
"Maar Harry kan niet alleen gaan !" protesteerde Parvati .  "Ik ben bang dat hem iets overkomt en dan-"
"Rustig, Parvati ." zei Harry sussend .  "Ik zal voorzichtig zijn . Dit is echt belangrijk en Hermelien heeft gelijk ... Het kan gevaarlijk zijn ."
"Maar waarom ga je dan ?" vroeg Parvati . 
"Omdat ik het niet vertrouw ." zei Harry .  "Voldemort heeft me niets gedaan dit jaar en als er inderdaad een soort eh-  'tiener-problemen' Vloek op me rust kan ik het beter onmiddelijk verbreken ."
"Je hebt gelijk ." gaf Parvati met tegenzin toe . 
Het bleef een tijdje stil . 
"Het is tijd ." zei Hermelien zacht . 
Harry gaf Parvati vlug een zoen . 
Terwijl Parvati met tegenzin zijn hand toch los liet, zag Harry dat zij en Hermelien hun tranen nauwelijks konden bedwingen .
"We komen zeker levend terug ." verzekerde hij hen .  "Kom mee, Ron ."
Hij rukte Ron mee aan zijn arm en ging recht voor Hermelien en Parvati staan . 
"Onthoud, jullie mogen niets van het verleden veranderen ." waarschuwde Hermelien .  "Helemaal niets ! Begrepen ?"
"Ja ." zei Harry . 
"Waarom niet ?" vroeg Ron geirriteerd .  
"Omdat dat gewoon de regels zijn !" snauwde Hermelien .  
"Wat heeft het dan voor zin om terug te gaan ?" zei Ron . 
"Jullie moeten terug om te ontdekken WIE de vloek heeft gebrouwen in Harry's Pompoensap ." zei Hermelien ongeduldig . 
"Wees voorzichtig, jongens ." zei Parvati mistroostend . 
"Dat zullen we zeker doen ." zeiden Harry en Ron . 
"Oke," zei Hermelien .  "En deze amuletten moeten jullie samen brengen om weer terug te kunnen komen, he ? Harry weet hoe het werkt ?"
"Ja," zei Harry .   "Ik heb ze weleens eerder gebruikt ."
"Goed ." zei Hermelien met een bezorgde blik op Parvati, die elk moment flauw kon vallen . 
Ze mompelde een ingewikkelde spreuk en maakte mooie soepele polsbewegingen met haar toverstok . 
Harry kneep zijn ogen dicht en kreeg onmiddelijk een hol gevoel in zijn maag . 
Wat als ze dit niet overleefden ...? 
En dat was zijn allerlaatste gedachte .


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 83
Met een knal belandde Harry middenin de hal op de eerste verdieping .
"Harry -" kreunde een bekende vermoeide stem . 
"Ron !" zei Harry en wreef over zijn knie .  "Waar ben je ?"
"Hier-" Ron kwam tevoorschijn en schudde wat stof uit zijn haar . 
"Niet te geloven, het is gelukt ." mompelde hij . 
"Ja," zei Harry .  "Hermelien is een sterke heks ."
"Maar rond welke tijd is dit -"
"Dit," zei Harry .  "Dit is aan het begin van het schooljaar . De leerlingen zullen zo wel komen ."
Hij had zijn zin nog niet afgemaakt toen er tweede en derde jaars langs liepen . 
"Zo te zien is iedereen al aangekomen ." zei Ron grimmig . 
"Ja, " zei Harry ook verbaasd .  "Late we naar binnen gaan -"
Ze glipten tussen de tweede en derde jaars door, de Grote Zaal in . 
"Wow !" fluisterde Ron, achter Harry .  
De zaal zat helemaal vol van de leerlingen, die rumoerig op de eerste jaars wachtten . 
"Kijk ! " zei Ron plotseling verrast .  "Daar zitten wij !"
Harry keek naar de tafel van Griffoendor en zag zichzelf tegenover Hermelien zitten, tussen Ron en Louisa . 
"Laten we onder de tafel schuilen ." sistte Harry tegen Ron . 
Ze doken onopvallend onder de tafel van Griffoendor en bleven stoppen bij hun eigen voeten . 

"Ik ben Hermelien Griffel ." hoorden ze Hermelien enthousiast zeggen tegen Louisa . 
Ron grinnikte en Harry grijnsde breed . 
"Wat was het toen gezellig, he ?" zei Ron zacht .  "We hadden helemaal geen zorgen enzo ... "
"En Hermelien was nog maar een braaf meisje ." zei Harry .
Rons' gezicht vertrok onmiddelijk . 
"Ik kan het me maar niet voorstellen dat ze-" fluisterde hij . 
"Laten we dat maar vergeten, Ron ." zei Harry .  "Ik vind het ook heel erg-"
Harry en Ron stopten onmiddelijk met lachen en keken naar de handen van Louisa die onder de tafel een bekertje verwisselde . 
"Ik hoop het !" hoorden ze haar lachen . 
Harry en Ron keken elkaar angstig aan . 
"Dus zij is het ." fluisterde Harry .  
"Maar waarom ?" zei Ron . 
"Haar vader," zei Harry wezenloos .  "Meneer Demjeguende was door en door slecht . Dit doet ze in opdracht van haar vader, in opdracht van heer Voldemort . "
"Maar waarom ?" 
"Omdat ze me misschien hiermee volgend jaar ook kunnen lastig vallen ?" zei Harry .   "Ja, ik MOET de Vloek verbreken . Zolang ik Pompoensap drink gaat de Vloek door tenzij-"
"Tenzij je minsten een drupel op Louisa's huid doet ." zei Ron .  "Want dan gaat de Vloek door en word hij afgemaakt door Voldemort, maar gaat de Vloek door bij Louisa !"
Harry gaapte hem aan . 
"Hoe weet jij dat allemaal zo goed ?" vroeg hij wantrouwig . 
"Ik eh- " stamelde Ron .  "Ik had 'Wraak plannen van grote tovenaars' geleend van Hermelien . Ik wilde wat spannends lezen in bed-"
Harry grinnikte .
 "Dat is hartstikke mooi !" zei hij blij .  "We nemen een bekertje Pompoensap van haar mee en druppelen het vanavond wel-"
"Oke ." zei Ron . 
Hij haalde een flesje uit zijn zak en zoog met een soort rietje Pompoensap uit het bekertje van Louisa en liet daarmee zijn flesje vullen . 
"Uitstekend, Ron !" zei Harry vol bewondering .  "Echt heel erg goed ."
Ron werd rood en streek opgelaten door zijn haar . 
"Nou ja..."
"Kom op," zei Harry .  "We moeten nu naar de leerlingen kamer van Griffoendor gaan ."
Ze kropen onopvallend onder de tafel vandaag en glipten vlug de Grote Zaal uit . 
"Ik kan het niet geloven dat Louisa dat had gedaan !" zei Harry terwijl hij met grote passen door liep .  "Ik bedoel, ze leek altijd zo'n aardig meisje ."
"Ik heb haar nooit gemogen ." zei Ron hijgend . Hij moest Harry bijhouden door te gaan lopen met een sprintje .  "Ik bedoel, zij wilde jouw relatie met Parvati kapot maken, ze loog veel te vaak en haaar vader had ons ook nog eens gegijzeld !"
"Dat was de schuld van haar vader, Ron ." zei Harry . 
"Nee," zei Ron beslist .  "Zij had er net zo veel mee te maken !"

Harry en Ron verscholen zich achter de boekenkast in de leerlingen kamer en snakten steeds naar adem toen er iemand binnen kwam . 
En toen, was het zover . 
Harry gaf Ron een stoot en wees naar Louisa die zich triomfantelijk maar ook vermoeid in een fauteuil liet vallen . 
Ron wilde opstaan maar Harry hield hem tegen . 
"We moeten er zeker van zijn dat ze blijft zitten ." sistter hij . 
Na een minuut of tien gaf Harry een knikje en slopen de jongens geluidloos op Louisa af . 
Harry greep Rons' flesje en liet een paar druppels vallen op Louisa arm . 
"Gelukt !" sistte Ron grijnzend . 
"Ja ." zei Harry .  "Laten we terug gaan -"
Ze brachten hun amuletten samen en zagen een orkaan van kleuren en geluiden . 
Harry kneep zijn ogen dicht en glimlachte .

"Zo !" zei Hermelien tevreden .  "Dat ging best snel ."
"Ja, " zei Ron .  "We weten wie het was ."
Harry liep naar Parvati toe en pakte haar hand . 
"Het was Louisa ." zei hij kortaf . 
"Wat ?" zeiden Hermelien en Parvati verbijsterd .   "Echt ?"
"Echt ." zei Ron . 
"En wat hebben jullie gedaan om de Vloek te stoppen ?" vroeg Hermelien nieuwschierig . 
"De Vloek kan niet gestopt worden ." antwoordde Ron .  "Dat is een hele klus ."
"Dus het was voor niets geweest ?" zei Hermelien teleurgesteld . 
"Niet voor niets ." zei Harry lachend .  "In plaats daarvan, de Vloek te stoppen, hadden wij de vloek omgedraaid en nu rust hij op- "
"Louisa ?" zei Parvati hoopvol . 
"Juist ." zei Harry . 
Hermelien glimlachte breed . 
"En hoe hadden jullie dat voor elkaar gekregen ?" vroeg ze . 
"Een Vloek dat in drank word gebrouwen kun je omdraaien," zei Ron .  "door middel van een paar druppeltjes op de huid te doen van degen die het verdiend ." 
"Hoe weet je dat allemaal ?" vroegen Hermelien en Parvati in koor . 
"Ik eh- had je boek een keer geleend ." zei Ron . 
"Echt ?" zei Hermelien stralend .  "Je bedoeld  ' Wraak plannen van grote tovenaars' ???"
Ron knikte . 
"Wat goed !" joelde Hermelien .  "Dat was geniaal van je, Ron !"
Ron werd nog roder .
Harry en Parvati begonnen te lachen . 
"Gelukkig maar dat alles toch nog goed is gekomen ." zei Parvati .  "Morgen is onze laatste tentamen -"
"Nee," zei Hermelien .  "Ik moet nog uitzoeken wie Chad precies is ."

Wat vinden jullie ervan ...?  :oops: 


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 84
Een paar dagen later was het hun allerlaatste week op Zweinstein . 
En leerlingen uit het zesde en zevende jaar mochten naar Zweinsveld gaan als ze dat wilden . 
Op een zonnige morgen na hun ontbijt besloten Harry, Ron en Hermelien naar Zweinsveld te gaan (Parvati was al met haar vriendinnen gegaan, voor de verandering).
"Wat willen jullie graag drinken ?" vroeg Harry aan Ron en Hermelien . 
Ze zaten in de Drie Bezemstelen en hadden al zakken snoep gehaald bij het Zoetwarenhuis . 
"Ik wil graag Pompoensap met extra ijs ." zei Ron . 
"Laat maar," zei Hermelien .  "Ik haal wel drinken voor jullie . Wat wil jij, Harry ?"
"Eh- doe maar gewoon een Boterbier ."
Harry keek naar Hermelien toen ze naar de bar liep . 
Het viel hem op dat haar buik veel groter was geworden de laatste tijd ...
"Heerlijk, nietwaar ." zei Ron .  "Tentamens zitten erop, geen les meer en volgend jaar onze laatste jaar op Zweinstein !"
"Ja," zei Harry .  "Ik zal het wel missen ."
"Wat ga jij doen in de vakantie ?" 
"Niks . Ik zal weer bij de Duffelingen moeten zitten en-"
"Ik ga met mijn familie naar Thailand ." zei Ron .  "Misschien kun jij weer mee en-"
"Ja," zei Harry .  "dat lijkt me cool, alleen wet ik niet of de Duffelingen wel-"
"Harry en Ron ." zei Hermelien . 
Naast haar stond een lange jongen met donker haar en donkere ogen .  
"Hallo ." zei de jongen . Hij had een lage diepe stem . 
"Hallo ." zei Ron koeltjes . 
"Jongens, dit is Chad ." zei Hermelien nerveus .  "Chad, dit zijn Harry en Ron . Mijn beste vrienden ."
Chad gaf Harry en Ron een hand . 
"Zo," zei Ron .  "Dus jij hebt van Hermelien een vrouw gemaakt ?"
"Eh-" zei Chad ongemakkelijk .  "Sorry, ik wilde echt niet dat ze zwanger raakte ." 
Harry hoorde onmiddelijk zijn Amerikaanse accent . 
"Het was echt niet de bedoeling ." ging Chad verder .  "Maar aan de andere kant ben ik best wel blij dat-"
"Dat Hermelien zo jong al moeder gaat worden ?" snauwde Ron . 
"Ron !" waarschuwde Hermelien scherp . 
"He, Chad ." zei Harry .  "Hoe heet je eigenlijk van je achternaam ?"
"Dylan ." antwoordde Chad .   "Ik heet Chad Dylan ."
"Hermelien Griffel ." zei Hermelien met een knikje .  
"Ik ben Harry ." zei Harry .  "Harry Potter ."
"Echt ?" zei Chad . 
"Ja ." zei Harry nors . 
Hij was er al aan gewend dat iedereen altijd zo reageerde als ze hem voor het eerst ontmoetten . 
Ze bleven met z'n drieen een tijdje met Chad praten, maar toen werd het tijd om terug te gaan naar Zweinstein . 
"Zit je nog op school ?" zei Chad . 
"Dat lijkt me nogal logisch als ze maar zestien is ." snauwde Ron . 

Harry, Ron en Hermelien liepen door de straten van Zweinsveld . 
Maar plotseling bleef Hermelien staan en kromp ineen . 
Ze sloeg haar armen om Harry heen en kneep haar ogen dicht . 
"Hermelien," zei Harry geschrokken .  "Wat is er ?"
"Volgensmij-" snikte Hermelien .  "Volgensmij komt de baby !"
"Maar dat kan helemaal niet !" zei Ron wanhopig .  "Het is Juli, Hermelien ! We hebben uitgerekend dat de baby pas in begin september komt !"
"Ron," zei Harry meteen .  "Bel een Heler of wat dan ook in de toverwereld ! Snel !"
Ron vluchtte weg .
Harry en Hermelien gingen rustig zitten op een bankje . 
"Oh, Harry !" zei Hermelien .  "Het doet zo'n pijn -"
"Het hoord er allemaal bij, Hermelien ." zei Harry sussend .  "Het komt allemaal weer goed . Over een paar uurtjes word je moeder !"
"Ja," zei Hermelien .  "Jaja- Oh god ...!"
Harry kon het niet langer meer aanzien . 
Hij vond het te erg dat Hermelien zoveel moest lijden . 
"Waar is dat arme kind, meneer Wemel ?" hoorden ze toen plotseling een stem zeggen . 
Ron en een moederlijk figuur stonden voor ze . 
"Hoe heb jij dit zo snel voor elkaar gekregen ?" sistte Harry tegen Ron, terwijl de Heler Hermelien hielp . 
"In de toverwereld hebben wij zo onze eigen prive manieren om met elkaar te communiceren ." lachte Ron . 
"Dit arme kind moet nodig naar het St. Holisto ! Er mag maar een van jullie met haar mee, jongens ." zei de Heler .   "Wie gaat er met ons mee ?"
"Ron, ga jij maar ." zei Harry zacht .  "Jij en Hermelien-"
"Nee, Harry ." zei Ron .  "JIJ hoord erbij te zijn . Ga JIJ maar ."
"Maar Ron, ik-"
"Harry, ga nou maar gewoon ." zei Ron .   "Ik ga zo snel mogelijk terug naar Zweinstein en daar vertel ik het wel aan professor Anderling . En ik moet Hermeliens' ouders nog een brief schrijven -"
"Dat is waar, Ron ." zei Harry .  "Jij weet beter hoe je snel contact moet opnemen met tovenaars enzo-"
"JONGENS, WAT IS DIT ?!" gilde de Heler .  "Wie gaat er nou mee ?!"
"Eh- ikke ." zei Harry met een blik op Ron . 
"Ja, " zei Ron .  "Rustig, Hermelien . Als Harry bij je is komt alles goed ."

Harry keek naar Hermelien en zuchtte . 
Ze waren aangekomen in het St. Holisto . 
Hermelien lag in een groot wit bed, terwijl Harry naast haar zat . 
"Oh my god, Harry !" zei Hermelien met een kleine stemmetje .  "Ik heb nog nooit in mijn leven zo'n pijn gehad -"
"Ssst ..." fluisterde Harry .  "Rustig, probeer maar rustig adem te halen ."
Hij streelde zachtjes haar hand . 
Hermeliens' gezicht was helemaal vetrokken van de pijn . "Auw !"
Harry keek maar zwijgend toe terwijl hij haar hand vast hield . Hij had nog nooit een bevalling meegemaakt ...
"Goedzo, meisje !" zei de Heler .  "Je kindje komt-"
Harry bleef haar hand vasthouden maar draaide zijn hoofd weg . 
Dit was toch de taak van de vader ...? Om bij de bevalling te zijn ...?


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 85
Het duurde maar een paar minuten . 
Plotseling wist Harry door het gesnik van Hermelien, het gejoel van de Heler en nog een krijsend stemmetje dat de bevalling mooi was geslaagd .
Hij draaide zich om en keek naar Hermelien die niks meer kon zien door haar tranen . De baby was gehuld in een wit kleedje en krijste als een bezetene . 
"Hermelien," zei Harry met een glimlach .  "Gefeliciteerd !"
Hermelien glimlachte ook en zei niets . 
Ze hield haar kindje vast en fluisterde zachte dingen in haar oor . 
"Het is een meisje, Harry-" snikte Hermelien .  "Het is een meisje geworden, wat ik altijd al zo graag wilde ..."
Harry keek ontroerd naar moeder en dochter . 
"Wauw-" fluisterde hij . 
"Gefeliciteerd, juffrouw Griffel !" zei de Heler blij .  "Weet U misschien ook al een naam voor deze schone dame ?"
"Ja," zei Hermelien zwak .  "Sophia ."
Harry glimlachte . 
Hij keek naar Hermelien en zij keek terug . 
Ze hield echt van mij, dacht Harry .  Diep in zijn hart wist hij dat ze altijd elkaars vrienden bleven . 
"Ik ben zo gelukkig, Harry  . Ik ben moeder geworden en ik wil dat jij me helpt als dat nodig is met Sophia groot brengen enzo ... " zei Hermelien met een bijna onverstaanbaar stemmetje .   "En ik ben blij dat alles weer goed is gekomen . "
Harry boog zich over haar heen en kustte haar . 
"Ik hou van je, Harry ." fluisterde Hermelien . 
Plotseling sloot ze haar ogen en bleef stil liggen . 
Harry keek verbaasd naar de Heler die naar adem snakte . 
"Ach, kind !" zei ze zacht .   
Harry schudde verdwaasd zijn hoofd . 
"Eh, mevrouw ?" zei hij .  "Wat is er met haar gebeurd ?"
"U bent de vader van Sophia, nietwaar ?"
"Nee," zei Harry .  "Nee, ik ben Harry Potter .Een goede vriend van Hermelien ."
"Het spijt me om dit te moeten zeggen, meneer Potter ." zei de Heler .  "Maar ik ben bang dat de jonge juffrouw Griffel zojuist haar allerlaatste adem had uitgeblazen." 
"Wat ?" zei Harry zwakjes . 
Hij staarde met nietziende ogen naar Hermelien die met gesloten ogen haar pas geboren baby in haar armen hield . 
De jonge Sophia die waarschijnlijk er toch niets van begreep dat ze haar moeder had verloren, lag vredig in haar armen en leek te slapen . 
"Hermelien," zei Harry zacht .  "Je had gelijk-"
De Heler liep de kamer uit met een stapeltje papieren  en mompelde dat ze later terug kwam . 
Harry bleef bij Hermelien zitten en hield haar hand nog steeds vast . 
Zijn wereld was kapot ... hij kon niet meer verder leven ...
"Hermelien, je had gelijk ." fluisterde hij verdrietig .  "Veel jonge tiener moeders  sterven bij hun bevalling -"
Het was plotseling alsof Hermeliens' geest er was, maar Harry wist wel beter . 
Nadat Hermelien 'dood' was in deze wereld, werd ze natuurlijk 'herboren' in de andere wereld .
Hij hoorde haar heldere stem ...
"Ik heb altijd gelijk gehad, Harry ." zei haar stem .  "Misschien kom ik weleens bazig over, voor sommige mensen . Maar ik ben altijd bezorgd om jouw en Ron ."
"Dat weet ik, Hermelien ." zei Harry zacht . 
Hij keek om zich heen, in de hoop een glimp van Hermeliens' geest te zien . 
"Ik ben er niet, Harry ." zei ze toen .  "Ik ben in het 'Paradijs' bij Sirius ."
"Ja ?" zei Harry .  "Maar dat is geweldig !"
"Ja," zei Hermelien .  "Je bent er bekend, Harry . Net als in jouw wereld ."
Harry zei niets . 
"Harry, luister ." zei Hermeliens' stem .  "Ik wil dat je Sophia nu vast houd . Ik zou het fijn vinden als ze werd groot gebracht door mijn ouders, niet door Chad . - dat wil ik gewoon niet . "
"Waarom niet ?" fluisterde Harry . 
"Ik vertrouw hem niet zo ." zei Hermeliens' stem kortaf .  "Of als mijn ouders dat niet willen doen- zou ik graag willen dat jij dat deed ."
"Maar ik kan het niet doen, Hermelien !" zei Harry . 
"Jawel," zei Hermelien .   "Jij hebt veel met Sophia gemeen, weet je . Jullie zijn allebei geboren in eind Juli, jullie hebben beiden geen moeder ... en- ik weet dat zij later een grote kracht zal verslaan . Net als jij, Harry ."
"Voldemort ?"
"Nee, het zal iets anders zijn . Maar wij weten het allemaal hier . Wij allemaal ."
Plotseling werd het dood stil en realiseerde Harry pas wat Hermelien allemaal had gezegd . 
Ze wilde dat hij voor Sophia ging zorgen als haar ouders dat niet wilden, dacht hij wanhopig .   
Harry boog zich over Hermeliens' lijk en tilde zachtjes Sophia op . 
Ze begon te huilen . 
"Rustig, Sophia -" zei Harry .  "Ik denk dat we elkaar weleens vaker moeten zien ..."
Hij aaide haar over haar hoofdje . 
En tot zijn verbazing hield de baby op met huilen en begon ze zelfs te lachen . 
"Je bent lief, Sophia ." zei Harry met een waterige glimlach .  "Net zo als je moeder ook was ."
Sophia bleef stilletjes in Harry's armen liggen en kroop dicht tegen hem aan . 
Harry glimlachte . 
Hij vond Sophia zo'n mooi meisje, zo apart ... hij kreeg onmiddelijk meedelijden met haar, omdat zij haar moeder had verloren ...

De deur vloog open . 
Meneer en mevrouw Griffel renden huilend op hun dochter af . 
"Gestorven in je kraambed, meisje toch ..." snikte mevrouw Griffel . 
Meneer Griffel zei niets en staarde naar zijn overleden dochter . 
"Maar er is ook iets wonderlijks gebeurd ." zei Harry zacht .  "Sophia is geboren ."
"Sophia ?" zei mevrouw Griffel . 
"Dat is de naam die Hermelien aan haar gaf ." legde Harry uit . 
Meneer en mevrouw Griffel veegden hun tranen af en glimlachten bij het zien van Sophia's vredige gezichtje . 
"Je zou haar vader kunnen zijn, Harry ." zei mevrouw Griffel . 
"Nee," zei Harry .  "Hermelien had het fijn gevonden als U haar groot bracht ."
Meneer Griffel lachte . 
"Dat zullen we zeker doen ." zei hij .  "Maar ik kan gewoon niet geloven dat ONZE dochter-"
Hij begon te huilen . 
Harry vond het vreselijk om een man te zien huilen . Hij probeerde er niet op te letten . 
Even later kwamen professor Anderling en Ron ook binnen . 
Terwijl iedereen elkaars verdriet  deelde maar ook hun blijdschap van Hermeliens' dochter, hield Harry Sophia stevig in zijn armen . 
Om een een of andere reden voelde hij zich verantwoordelijk als er iets met haar gebeurde . 
..........

 :cry:  :cry:  :cry:


-----------------------------------


~Cham~




Stuk 86
Toen Harry terug was op Zweinstein sloot hij zich eenzaam op op de jongens slaapzaal en negeerde alles en iedereen . 
Hij vond het vreselijk dat Hermelien, zijn beste vriendin dood was . 
Hij voelde zich leeg en dacht aan momenten met haar samen . Toen ze nog leefde...
Ook op school werd Hermeliens' dood bekend gemaakt . Velen leerlingen bekenden nerveus dat ze eigenlijk wel heel erg jaloers op haar was, toen ze nog leefde . Omdat ze zo slim was en overal de beste in was . 
Geruchten deden op Zweinstein de ronde, dat Draco Malfidus, haar half broer, zich vreselijk schuldig voelde . 

Enkele dagen later vond Hermeliens' begrafenis plaats . 
Harry vond het schitterend . 
Er waren zelfs een paar muziekkanten uitgenodigd om muziek te spelen . 
En familie leden van Hermelien hadden een toespraak voorbereid ...
Meneer en mevrouw Griffel deden niets anders dan snotteren . 
Harry en Ron bleven dicht bij Sophia die er ook bij was . 
"Harry, Ron," zei Draco met gebogen hoofd . 
Harry keek hem nijdig aan en probeerde hem te negeren . 
"Ik weet niet of- of Hermelien het jullie had verteld ." ging Draco verder .  "Maar het was allemaal MIJN schuld, dat ze zwanger werd . En dus ook mijn schuld dat ... dat ze er nu niet meer is, onder ons ."
"Dat weten we ." zei Ron koeltjes .  "Ik vind het heel erg dat Hermelien dood is ."
"Dat vind ik ook ." zei Draco schor .  "En daarom heb ik een lange brief voor haar geschreven, voor in haar graf dat ze dan misschien wel-"
Harry knikte en klopte behulpzaam op zijn schouder . 
"Het is goed," zei hij .  "Toch vind ik het heel erg dat ik haar kwijt ben . Maar ze zal altijd over ons waken ."

Toen iedereen naar huis werd gestuurd staarde Harry nog een keer voor zich uit . 
Hij moest Sophia aan meneer en mevrouw Griffel toevertrouwen . 
Maar diep in zijn hart wist Harry dat hij later met Sophia een speciale band zal hebben ... misschien nog wel specialer en hechter dan haar band met haar vader Chad Dylan ...?
"Mevoruw Griffel ?" zei Harry schor, toen hij voor Hermeliens' moeder stond .  "Ik wil dat U goed voor Sophia gaat zorgen ."
"Dat zal ik doen, jongen ." zei mevrouw Griffel zacht . 
Harry gaf met tegenzin Sophia aan haar .   "Dag, Sophia ..."

Na een allerlaatste blik op Hermeliens' graf draaide Harry zich om en liep zwijgend naast Ron, Draco en professor Anderling terug naar Zweinstein .

Omdat de zomervakantie dit jaar later plaatsvond, kon Harry zijn verjaardag op Zweinstein vieren . 
Op de avond van 30 Juli zaten Harry en Parvati in de jongens slaapzaal. Op hun tweeen na, was het helemaal leeg . 
"He, Harry ." zei Parvati plotseling . "Denk je niet dat we misschien kunnen proberen om te- eh- ik begrijp het wel als je het niet wilt, hoor ."
Harry kreeg een brok in zijn keel . 
"Eh-" zei hij .   "Wat bedoel je ?"
"Ik bedoel," zei Parvati opgelaten .  "Ik weet niet of je er wel klaar voor bent om -  nou, ja..."
Harry fronste zijn wenkbrauwen . 
Hij begreep heel goed waar Parvati het over had . 
Hij en Parvati waren al zoveel malen intiem geweest ... maar nooit was het verder dan zoenen ...
Wilde ze nu ...? dacht hij geschrokken . 
Maar aan de andere kant kon het best wel . 
Hermelien deed het ook en vanavond zal hij zeventien worden ...
"Parvati," zei Harry nerveus .  "Ik weet wat je bedoeld . En ik denk- dat ik er wel klaar voor ben ."
"Ja," zei Parvati .  "Dit is serieus, maar ik denk dat ik het ook wel kan ."
Harry gebaarde dat Parvati naast hem moest komen liggen in bed . 
"Jij bent de allereerste jongen bij wie ik me zo goed voel ." fluisterde Parvati .  "Ik hou van je ."
"Ik hou ook van je ." fluisterde Harry schor . 
Het werd precies twaalf uur, Harry was zeventien geworden . 
"Gefeliciteerd, Harry ." fluisterde Parvati . 
Harry en Parvati zeiden niets terwijl ze elkaar hartstochtelijk kustten . 
"Je bent zo bijzonder ..." zei Harry . 

Terwijl ze halfnaakt in elkaars armen lagen  dacht Harry aan de volgende dag . Aan morgen ...
Ze zouden dan naar huis gaan, terug naar de Duffelingen .  Dan zal alles weer hetzelfde worden . 
Maar niets was hetzelfde nu Hermelien weg was, alles was zo anders . 
Harry probeerde zich te herinneren wat Hermelien allemaal had verteld toen ze nog leefde . 
Zal de jonge Sophia ooit haar vader kennen ...? Zal ze later ook op  Zweinstein komen studeren ...?
Maar plotseling besefte hij dat alles in het leven gewoon door ging . 
Deze week gebeurd er alles voor het eerst, dacht Harry stiekem .  Voor het eerst was ik aanwezig bij een bevalling, voor het eerst vier ik mijn verjaardag op Zweinstein, voor het eerst heb ik een begrafenis meegemaakt en voor het eerst word hij ontmaagd ... door een meisje uit zijn dromen ...
Hij besefte ook dat eigenlijk de toekomst wel voorspelbaar was, ZONDER een bijzondere gave . 
Wat je in het verleden deed, zal later uitgroeien tot iets groots ...   als een zaad dat later uitgroeid tot een boom ...
De wereld en de sfeer was dus gemaakt door mensen zelf, niet door een God of een machtig persoon...
Maar puur door jezelf en uit jezelf ...
Hij had dit jaar, in zijn zesde jaar, zoveel nieuwe dingen geleerd en ontdekt !
Harry voelde een warme gloed door zijn lichaam gaan en rook de geur van Parvati .
"Onze omgeving veranderd samen met ons, Parvati ." fluisterde hij . 
"Wat bedoel je daar nou weer mee ?" vroeg Parvati niet-begrijpend . 
Harry lachte . 
"Dat we volwassen worden ..."

The End 

Er is nu dan ein-de-lijk ook een einde aan mijn verhaal gekomen . 
Ik vond het GEWELDIG om voor jullie te schrijven !
Ik schreef namelijk thuis al veel verhalen, die mijn vriendinnen alleen maar hadden gelezen . 
Maar het verbaasde me dat er 49 mensen waren die gestemd hadden dat ik door mocht en dat ik zoveel positieve reacties gekregen (maar er waren ook mensen die gestemd hadden dat ik moest stoppen en ik had ook enkele PB's gehad waarvan ik veel had geleerd )

En om een veel gestelde vraag te beantwoorden : Ik ben 13 jaar oud, als dit zo belangrijk is om te weten ...

Enne ... niet dat dit belangrijk is om te weten, maar ik had mijn verhaal uitgetypt bij Word (met lettertyp 10) en bij afdrukvoorbeeld zag ik dat het maar liefst 138 pagina's lang was !!! (mijn allerlangste verhaal ooit !    *toch wel een beetje trots* )

Het was super om te schrijven en ik hoop dat ik nog wel wat van jullie hoor over mijn afgesloten verhaal . 
Moet mijn volgende Fic een vervolgverhaal worden of een heel nieuw verhaal ...? 
Binnenkort zal ik een begin posten van mijn nieuwe verhaal en zal ik proberen het NOG beter te doen .
ByeBye,
See you soon ! (hoop ik)
~Cham~

P.S 
Ik wil nog een paar mensen bedanken die me bijna na elk nieuw stuk een PB stuurden . 
(maar ik denk dat ze zelf ook wel weten wie ik bedoel  :lol: ) 


-----------------------------------


